18§2 kk w zw. z art. 233§1 kk na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w G. z dnia 27 lipca 2017 r., sygn. akt (...) I zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że w ramach rozstrzygnięcia z pkt 1 a sentencji oskarżonego T. C. uznaje za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w pkt I aktu oskarżenia, z tym ustaleniem, że dopuścił się go do godziny 17.30 i w pozostałej części utrzymuje go w mocy, II zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe za postępowanie odwoławcze, w tym kwotę 340 ( trzysta czterdzieści ) zł tytułem opłaty za II instancję. Sygn. akt VII Ka 1153/17 UZASADNIENIE T. C. został oskarżony o to, że: I. w dniu 18 sierpnia 2016 r. pomiędzy godz. 16.00 -17.40 na trasie Z. - S. - R. kierował w ruchu lądowym po drodze publicznej samochodem osobowym marki O. (...) nr rej. (...) znajdując się w stanie nietrzeźwości o stężeniu 0,70 mg/dm 3, 0,72 mg/dm 3, 0,60 mg/dm 3 i 0,65 mg/dm 3 alkoholu w wydychanym powietrzu, tj. o czyn z art.
II. w dniu 19 sierpnia 2016 r. w m. Z. gm. G. nakłaniał świadka Z. B. do złożenia fałszywych zeznań mających służyć za dowód w postępowaniu karnym sygn. (...) podczas przesłuchania w charakterze świadka podając, że T. C. w dniu 18 sierpnia 2016 r. pomiędzy godz. 16.00 - 17.40 na trasie Z. - S. - R. nie kierował w ruchu lądowym po drodze publicznej samochodem osobowym marki O. (...) nr rej. (...) znajdując się w stanie nietrzeźwości, lecz kierował tym pojazdem Z. B. lub aby zataił w złożonych zeznaniach prawdę podając, iż z uwagi na spożyte napoje alkoholowe nie pamięta zdarzeń z dnia 18 sierpnia 2016 r., tj. o czyn z art. 18 § 2 k.k. w zw. z art. 233 § 1 k.k. Sąd Rejonowy w G. wyrokiem z dnia 27 lipca 2017 r. w sprawie (...) orzekł: 1/ oskarżonego T. C. uznał za winnego: a) odnośnie czynu zarzucanego mu w pkt I aktu oskarżenia tego, że w dniu 18 sierpnia 2016 r. pomiędzy godz. 16.00-17.30 na trasie Z. - S. - R. kierował w ruchu lądowym po drodze publicznej samochodem osobowym marki O. (...) nr rej. (...) znajdując się w stanie nietrzeźwości wynoszącym nie mniej niż 1,8 %0 alkoholu etylowego we krwi, tj. występku z art.
i za to na podstawie art.
§ l k.k. w zw. z art. 33 § 1 i 3 k.k. skazał go na karę grzywny w wysokości 80 stawek dziennych, przyjmując iż jedna stawka dzienna równa się kwocie 20 złotych;
jak też z art. 18 § 2 kk w zw. z art. 233 § 1 k.k. w świetle zgromadzonego materiału dowodowego nie budzą wątpliwości, podczas gdy w przeprowadzonym w niniejszej sprawie postępowaniu dowodowym nie usunięto wątpliwości przede wszystkim w zakresie czasu, w którym spożywać alkohol miał T. C., jak również zaistnienia spotkania, podczas którego oskarżony miał nakłaniać Z. B. do składania fałszywych zeznań. 2) mający wpływ na treść zaskarżonego wyroku błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, polegający na przyjęciu, iż oskarżony T. C. dopuścić miał się przestępstw z art.
§ l k.k. i z art. 18 § 2 k.k. w zw. z art. 233 § 1 k.k., podczas gdy prawidłowo poczynione ustalenia faktyczne oparte na zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, przy właściwym zastosowaniu zasad wynikających z art. 4, k.p.k., art. 7 k.p.k. i art. 5 § 2 k.p.k. nie dawały żadnych podstaw do przyjęcia, iż oskarżony T. C. kierować miał samochodem osobowym znajdując się w stanie nietrzeźwości, jak też, aby nakłaniać miał świadka Z. B. do składania fałszywych zeznań. W oparciu o powyższe obrońca oskarżonego wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego T. C. od obu zarzucanych mu czynów, tj. z art.
i art. 18 § 2 k.k. w zw. z art. 233 § 1 k.k. - za które skazany został wyrokiem Sądu I instancji. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja obrońcy oskarżonego co do zasady jest niezasadna i nie zasługuje na uwzględnienie. Zaznaczyć należy, iż Sąd I instancji dokonał prawidłowych ustaleń w zakresie okoliczności stanu faktycznego, jak również winy oskarżonego. Wbrew twierdzeniom skarżącego dokonana przez Sąd I instancji analiza materiału dowodowego jest wnikliwa i jasna, odpowiadająca dyrektywom określonym w art. 4 k.p.k., a przeprowadzone w oparciu o tę analizę wnioskowanie jest logiczne, zgodne z przesłankami wynikającymi z art. 7 k.p.k. Analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego prowadzi do wniosku, że Sąd I instancji wnikliwe zweryfikował tezy aktu oskarżenia w granicach niezbędnych dla ustalenia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia skutkującego uznaniem winy T. C.. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynikają powody takiego rozstrzygnięcia, a Sąd Okręgowy w pełni podziela przedstawioną tam argumentację . W tej sytuacji nie ma potrzeby ponownego przytaczania całości argumentacji zawartej w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, którą Sąd Okręgowy aprobuje i należy jedynie zaakcentować te elementy, które przemawiają za odmową podzielenia stanowiska obrońcy. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego dokonania dowolnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, stwierdzić należy, iż ustalony stan faktyczny w niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości. Sąd I instancji prawidłowo, w oparciu o zebrany materiał dowodowy odtworzył przebieg zdarzenia, oceniając dowody w sposób zgodny z zasadami prawa procesowego. Tym samym ustalenia faktyczne w zakresie ustalonego zachowania oskarżonego nie wykraczały poza ramy swobodnej oceny dowodów albowiem poczynione zostały na podstawie wszechstronnej analizy przeprowadzonych dowodów, których ocena nie wykazuje błędów natury faktycznej czy logicznej, zgodna jest ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego oraz sędziowskim przekonaniem. Tym samym, jak to już wcześniej wskazano, nie może być uznany za trafny zarzut obrazy art. 7 k.p.k. albowiem jest on tylko wtedy skuteczny gdy skarżący wykaże, że sąd orzekający - oceniając dowody - naruszył wskazane zasady. Również zarzuty apelacji skarżącej w zakresie rzekomego błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia oraz nieprawidłowej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, które miały mieć wpływ na treść wyroku także nie są zasadne, albowiem sam fakt, iż skarżący nie zgadza się z oceną dokonaną przez Sąd I instancji nie oznacza, że jest ona nieprawidłowa. Analiza pisemnego uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia wskazuje, że Sąd I instancji wskazał, dlaczego dał wiarę zeznaniom świadków R. S. i Z. B. złożonych w toku postępowania przygotowawczego. Świadkowie ci zeznając na etapie postępowania przygotowawczego ze szczegółami opisali okoliczności spożywania alkoholu przez oskarżonego przed tym jak kierował on samochodem. Obaj podali ilości wypitego wspólnie z oskarżonym alkoholu. Co istotne, Z. B. również w zeznaniach złożonych w toku rozprawy sądowej potwierdził spożywanie przez oskarżonego alkoholu w postaci wódki, którą sam przyniósł. Obaj świadkowie zeznali, że oskarżony po wypiciu alkoholu kierował samochodem O. (...) z Z. do S.. Zeznania tych świadków w tym zakresie były spójne, wzajemnie się uzupełniały oraz znalazły potwierdzenie w pozostałym materiale dowodowym zebranym w sprawie tworząc z nim logiczną całość. Z opisem podawanym przez wymienionych świadków w tym zakresie korespondują konsekwentne i rzetelne zeznania funkcjonariuszy K. B. i K. Ś., którzy faktycznie mieli kontakt z oskarżonym na poboczu drogi a ponadto również słyszeli w tym miejscu rozmowę T. C. z jego żoną oraz podali, że faktycznie tak oskarżony jaki i Z. B. potwierdzili kierowanie przez T. C. pojazdu po spożywaniu alkoholu. Wreszcie zeznania te znalazły potwierdzenie w dowodzie z badania oskarżonego jak na k.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.