k c uzupełniona została listą niedozwolonych postanowień umownych zamieszczoną w art. 385 3 k c Obejmuje ona najczęściej spotykane w praktyce klauzule uznane za sprzeczne z dobrymi obyczajami zarazem rażąco naruszające interesy konsumenta. Ich wspólną cechą jest nierównomierne rozłożenie praw, obowiązków czy ryzyka między stronami prowadzące do zachwiania równowagi kontraktowej. Są to takie klauzule, które jedną ze stron (konsumenta) z góry w oderwaniu od konkretnych okoliczności stawiają w gorszym położeniu. Wyliczenie to ma charakter niepełny, przykładowy i pomocniczy. Funkcja jego polega na tym, że zastosowanie we wzorcu umowy postanowień odpowiadających wskazanym w katalogu znacząco ułatwić ma wykazanie, że spełniają one przesłanki niedozwolonych postanowień umownych objętych klauzulą generalną art.
W razie wątpliwości ciężar dowodu, że dane postanowienia nie spełniają przesłanek klauzuli generalnej spoczywa na przedsiębiorcy. – art.
Aby uchylić domniemanie, że klauzula umowna zgodna z którąś z przykładowych klauzul wymienionych w art. 385 3 k c. jest niedozwolonym postanowieniem umownym należy wykazać, że została ona uzgodniona indywidualnie lub, że nie kształtuje praw i obowiązków konsumentów w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami rażąco naruszając ich interesy mimo swego „niedozwolonego” brzmienia tzn. nie spełnia przesłanek z art.
Dopiero po wykazaniu tej drugiej okoliczności może dojść do uchylenia domniemania abuzywności. W tym kontekście posiłkując się licznie zaprezentowanymi orzeczeniami Sądu Okręgowego w Warszawie powołanymi w piśmie procesowym pozwanej z dnia 13 czerwca 2016roku nie sposób nie zgodzić się, że zapisy dotyczące uznania za doręczone kredytobiorcy pism nadanych na podany Bankowi adres są nieważne. W świetle niniejszego nie można uznać wypowiedzenia umowy kredytu w dniu 23 lutego 2011roku za skuteczne. Strony winna łączyć nadal umowa. Mając na uwadze, ze powód przegrał postępowanie w całej rozciągłości na podstawie art. 98 k.p.c. zasądzono od niego jako strony przegrywającej na rzecz pozwanej kwotę 2.667 zł tytułem zwrotu kosztów procesu. Wysokość kosztów zastępstwa procesowego została wyliczona zgodnie z art. § 6 pkt rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu z dnia 28 września 2002 r. (Dz. U. 2013, poz. 490 ze zm.). Zgodnie bowiem z § 22 obowiązującego od dnia 1 stycznia 2016r. rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji. Przyznane koszty oprócz wynagrodzenia pełnomocnika obejmowały również opłatę skarbową od pełnomocnictwa w kwocie 17zł oraz uiszczoną przez pozwaną zaliczkę na poczet wynagrodzenia biegłego w kwocie 250zł. Zasądzając na rzecz pozwanej wymienione koszty Sąd orzekł, że do ich uiszczenia obowiązani się solidarnie D. Bank (...) z siedzibą w W.. Należy bowiem zauważyć, że G. (...) występuje w sprawie jako interwenient uboczny samoistny albowiem stał się on podmiotem stosunku prawnego rozpoznawanego w procesie, a poza tym pozostaje ze stroną procesu, do której przystępuje, w takim stosunku prawnym, iż na podstawie przepisów prawa materialnego mające zapaść w procesie rozstrzygnięcie może oddziaływać na jej sferę prawną w sposób bezpośredni. Z istoty spornego stosunku prawnego wynika, iż wyrok w sprawie ma odnieść bezpośredni skutek prawny w stosunku między interwenientem a przeciwnikiem strony, do której przystąpił (art. 81 k.p.c.). W tym kontekście do rozliczenia kosztów procesu odnajdzie zastosowanie regulacja dotycząca współuczestników jednolitych- art. 105§2 k.p.c. Na podstawie art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (t.j. Dz.U. z 2016, poz. 623) Sąd w pkt 3 i 4 wyroku nakazał pobrać od powoda i interwenienta ubocznego solidarnie rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego we Włocławku kwotę 1.021,70zł tytułem zwrotu wynagrodzenia biegłego, które było wypłacone z sum budżetowych oraz kwoty 1.866zł zwrotu nieuiszczonej opłaty od pozwu ( 49.761,03zł x5%=2.489zł – 623zł ( uiszczone w (...))=1.866zł).
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.