Sygn. akt II K 446/17 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 20 grudnia 2017 roku Sąd Rejonowy w Puławach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: Sędzia Sądu Rejonowego Aneta Milczek przy udziale Protokolanta: Agnieszki Pyszczak bez udziału Prokuratora po rozpoznaniu w dniu 22.08.2017r., 17.10.2017r.,21.11.2017r.,05.12.2017r.,14.12.2017r. sprawy T. P. syna J. i A. z domu G., urodzonego (...) w P. oskarżonego o to, że : I.w okresie od 2013 roku daty dziennej bliżej nie ustalonej do dnia 10 kwietnia 2017 roku w P., woj. (...) znęcał się psychicznie i fizycznie nad matką A. G.w ten sposób, że wszczynał awantury domowe podczas, których wypowiadał pod jej adresem słowa powszechnie uznane za wulgarne i obelżywe, poniżał słownie, pluł do kawy, krytykował, kontrolował, niszczył sprzęty gospodarstwa domowego, szantażował emocjonalnie wymuszając pieniądze, zakłócał spokój i spoczynek nocny, straszył nożem, wypowiadał groźby pozbawienia życia oraz naruszał jej nietykalność cielesną poprzez szarpanie, popychanie, kopanie po nodze, uderzenie drzwiami, pluł w twarz tj. o czyn z art. 207§1 k.k. II.w okresie od 2013 roku daty bliżej nieustalonej do dnia 10 kwietnia 2017 roku w P. województwa (...) w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru dokonał zaboru celem przywłaszczenia mienia w postaci: pieniędzy o łącznej kwocie nie mniejszej niż 4 tyś zł działając tym samym na szkodę matki A. G.tj. o czyn z art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. III.w styczniu 2017 roku daty bliżej nieustalonej w P. woj. (...), zmusił matkę A. G.do określonego zachowania tj. do oddania psa w ten sposób, że przyłożył jej nóż do gardła wypowiadając przy tym groźbę pozbawienia życia tj. o czyn z art. 191 § 1 k.k. IV.w dniu 10 kwietnia 2017 roku w P., woj. (...) wbrew przepisom ustawy posiadał środek odurzający w postaci ziela konopi innych niż włókniste tzw. marihuany w ilości 0, 11 g netto, przy czym czyn ten stanowi wypadek mniejszej wagi tj. o czyn z art. 62 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii z dnia 29 lipca 2005 roku z (Dz. U. z 2016 r., poz. 224 z późn. zm.) I.oskarżonego T. P. uznaje za winnego popełnienia zarzucanych mu czynów wyczerpujących w pkt I dyspozycję art. 207 § 1 k.k. przy czym odnośnie tego czynu ustala, iż oskarżony dopuścił się tego czynu w okresie od 1 marca 2016r. do dnia 10 kwietnia 2017r. , w pkt II dyspozycję art. 278 § 1 k.k. przy czym odnośnie tego czynu ustala, iż oskarżony dopuścił się tego czynu w okresie od 1 marca 2016r. do dnia 10 kwietnia 2017r. oraz że wartość przywłaszczonych pieniędzy stanowi kwotę nie mniejszą niż 1600 zł , w pkt III dyspozycję art. 191 § 1 k.k., w pkt IV dyspozycję art. 62 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii z dnia 29 lipca 2005 roku z (Dz. U. z 2016 r., poz. 224 z późn. zm.); i za to: za czyn z pkt I na podstawie art. 207 § 1 k.k. wymierza mu karę roku pozbawienia wolności; za czyn z pkt II na podstawie art. 278 § 1 k.k. wymierza mu karę 6 (sześciu ) miesięcy pozbawienia wolności; za czyn z pkt III na podstawie art. 191 § 1 k.k. wymierza mu karę 8 ( ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności, za czyn z pkt IV na podstawie art. 62 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii z dnia 29 lipca 2005 roku z (Dz. U. z 2016 r., poz. 224 z późn. zm.) wymierza mu karę 2 ( dwóch) miesięcy pozbawienia wolności; II. na podstawie art. 85 § 1 k.k. w zw. z art. 86 § 1 k.k. tak orzeczone kary pozbawienia wolności łączy i jako karę łączną wymierza oskarżonemu karę roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności; III. na podstawie art. 62 k.k. orzeka wykonanie kary pozbawienia wolności w systemie terapeutycznym; IV. na podstawie art. 63 § 1 k.k. zalicza oskarżonemu na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności okres tymczasowego aresztowania od dnia 12 kwietnia 2017r. godzina 6.30 do dnia 20 grudnia 2017r. godzina 13.30 przy czym jeden dzień tymczasowego aresztowania jest równoważny jednemu dniowi kary pozbawienia wolności; V. na podstawie art. 44 § 2 k.k. orzeka przepadek dowodu rzeczowego szczegółowo opisanego w wykazie dowodów rzeczowych nr II/168/17/P poz. 1 k. 60; VI. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. G. P. kwotę 929,88 (dziewięćset dwadzieścia dziewięć 88/100) złotych tytułem obrony oskarżonego wykonywanej z urzędu; VIII. zwalnia oskarżonego od obowiązku zapłaty na rzecz Skarbu państwa kosztów sadowych. Sygnatura akt : II K 446/17 UZASADNIENIE T. P. został oskarżony o to, że : I. w okresie od 2013 roku daty dziennej bliżej nie ustalonej do dnia 10 kwietnia 2017 roku w P., woj. (...) znęcał się psychicznie i fizycznie nad matką A. G.w ten sposób, że wszczynał awantury domowe podczas, których wypowiadał pod jej adresem słowa powszechnie uznane za wulgarne i obelżywe, poniżał słownie, pluł do kawy, krytykował, kontrolował, niszczył sprzęty gospodarstwa domowego, szantażował emocjonalnie wymuszając pieniądze, zakłócał spokój i spoczynek nocny, straszył nożem, wypowiadał groźby pozbawienia życia oraz naruszał jej nietykalność cielesną poprzez szarpanie, popychanie, kopanie po nodze, uderzenie drzwiami, pluł w twarz tj. o czyn z art. 207§1 k.k. II.w okresie od 2013 roku daty bliżej nieustalonej do dnia 10 kwietnia 2017 roku w P. województwa (...) w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru dokonał zaboru celem przywłaszczenia mienia w postaci: pieniędzy o łącznej kwocie nie mniejszej niż 4 tyś zł działając tym samym na szkodę matki A. G.tj. o czyn z art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. III.w styczniu 2017 roku daty bliżej nieustalonej w P. woj. (...), zmusił matkę A. G.do określonego zachowania tj. do oddania psa w ten sposób, że przyłożył jej nóż do gardła wypowiadając przy tym groźbę pozbawienia życia tj. o czyn z art. 191 § 1 k.k. IV.w dniu 10 kwietnia 2017 roku w P., woj. (...) wbrew przepisom ustawy posiadał środek odurzający w postaci ziela konopi innych niż włókniste tzw. marihuany w ilości 0, 11 g netto, przy czym czyn ten stanowi wypadek mniejszej wagi tj. o czyn z art. 62 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii z dnia 29 lipca 2005 roku z (Dz. U. z 2016 r., poz. 224 z późn. zm.) Sąd Rejonowy II Wydział Karny w P., ustalił następujący stan faktyczny. T. P. zamieszkiwał wraz z matką A. G.w P. na ulicy (...). W okresie od 1 marca 2016 roku do dnia 10 kwietnia 2017 roku w P., znęcał się psychicznie i fizycznie nad matką A. G.w ten sposób, że wszczynał awantury domowe podczas, których wypowiadał pod jej adresem słowa powszechnie uznane za wulgarne i obelżywe, poniżał słownie, pluł do kawy, krytykował, kontrolował, niszczył sprzęty gospodarstwa domowego, szantażował emocjonalnie wymuszając pieniądze, zakłócał spokój i spoczynek nocny, straszył nożem, wypowiadał groźby pozbawienia życia oraz naruszał jej nietykalność cielesną poprzez szarpanie, popychanie, kopanie po nodze, uderzenie drzwiami, pluł w twarz. W tym samym okresie od 1 marca 2016r. do dnia 10 kwietnia 2017 roku w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru dokonał zaboru celem przywłaszczenia mienia w postaci: pieniędzy o łącznej kwocie nie mniejszej niż 1600 zł. W styczniu 2017 roku daty bliżej nieustalonej T. P. zmusił matkę A. G.do określonego zachowania tj. do oddania psa w ten sposób, że przyłożył jej nóż do gardła wypowiadając przy tym groźbę pozbawienia życia. T. P. w dniu 10 kwietnia 2017 roku w P., wbrew przepisom ustawy posiadał środek odurzający w postaci ziela konopi innych niż włókniste tzw. marihuany w ilości 0, 11 g netto. ( zeznania świadków : A. G.k. 221-222v,255-256v,4-5,23-24,28-28v,114-115,119v,333v-334,360v-361; M. B. k. 257-257v,113v; A. M. k. 258-258v, 18-19; D. S. k. 259-260, 21v,102-103 oraz na podstawie dokumentów : kart czynności nadzoru k. 315-331; protokołu zatrzymania rzeczy k. 6-8, 25-26; protokołu użycia testera narkotykowego k. 9-9v; protokołu oględzin rzeczy k. 34-36, opinia z zakresu badań chemicznych k. 63-68, 91-95). Oskarżony w trakcie składania wyjaśnień w toku postepowania przygotowawczego oraz w trakcie posiedzenia w przedmiocie tymczasowego aresztowania, przyznał się do zarzucanych mu czynów . Wyjaśnił, iż była taka sytuacja, iż matka kazała mu wyjść z psem, powiedział, że mu się nie chce to powiedziała mu, iż odda go do schroniska. Wziął mały nóż, ale nie ten kuchenny, który jest na zdjęciach w aktach. Nie pamięta, co robił, coś mówił, ale nie pamięta co, chyba w sensie nie za przyjemnym. Nie pamięta co skłoniło go do tego aby tak się zachować. Nie pracuje, nie chodzi do szkoły. Utrzymuje go matka. Często kłóci się z matka, ponoszą go emocje i od słowa do słowa dochodzi do takich sytuacji. Jest zdrowy, nic mu nie jest. Ma kontakt z narkotykami regularnie ( k. 32-33,37-38,44-45). Oskarżony przed Sądem przyznał się do zarzucanych mu czynów i odmówił składnia wyjaśnień, potwierdził uprzednio złożone wyjaśniania (k. 221-221a). Sąd Rejonowy zważył co następuje: Sąd dał wiarę wyjaśnieniom oskarżonego w zakresie jakim przyznawał się do popełniania zarzucanych mu czynów, gdyż potwierdzenie sprawstwa oskarżonego w zakresie przypisanych mu w wyroku czynów znajdujemy w zeznania świadków w tym przede wszystkim pokrzywdzonej : A. G.(k. 221-222v,255-256v,4-5,23-24,28-28v,114-115,119v,333v-334,360v-361) oraz M. B. (k. 257-257v,113v); A. M. (k. 258-258v, 18-19); D. S. (k. 259-260, 21v,102-103) oraz w dowodach dokumentów : kart czynności nadzoru (k. 315-331); protokołu zatrzymania rzeczy (k. 6-8, 25-26); protokołu użycia testera narkotykowego (k. 9-9v); protokołu oględzin rzeczy (k. 34-36), opinii z zakresu badań chemicznych (k. 63-68, 91-95), które to dowody Sąd uznał za wiarygodne. W pozostałym zakresie wyjaśnienia oskarżonego, w których to oskarżony zasłania się niepamięcią odnośnie sytuacji z nożem, wskazuje, iż woreczek z marihuaną nie był jego, gdyż on nie brał takich środków a pieniądze które brał matce to były jego własnością , bo pochodziły z alimentów, a matka nie dawała mu kieszonkowego nie mogą się ostać w świetle zgromadzonego materiału dowodowego. Już z samych wyjaśnień oskarżonego można wyciągnąć wniosek, iż wyjaśniał nieszczerze w kwestii zabezpieczonej w toku postepowania marihuany, gdyż czterokrotnie przyznał się do posiadania tego środka odurzającego. Także twierdzenie, iż nie brał takich środków jest nieprawdziwe w świetle wyjaśnień złożonych przez niego w toku posiedzenia w przedmiocie tymczasowego aresztowania, czy tez opinii psychiatrycznej, z której wynika, iż oskarżony jest uzależniony od wielu substancji psychoaktywnych. Podobnie należy ocenić wyjaśnienia oskarżonego w zakresie kradzieży pieniędzy. Do tego popełniania tego czynu oskarżony również się przyznał, dlatego też twierdzenie oskarżonego, iż te pieniądze to były alimenty a matka mu nie dawała kieszonkowego, nie mogą się ostać w świetle zeznań pokrzywdzonej, która twierdziła, iż oskarżony kradł jej pieniądze, że spała z torebką. Zdaniem Sądu wyjaśnienia oskarżonego złożone w końcowej fazie procesu są nieudolną próbą uniknięcia odpowiedzialności karnej, dlatego też są nieszczere i nieobiektywne i nie zasługują na wiarę. Wyżej przedstawiony stan faktyczny, Sąd ferujący orzeczenie, ustalił w pierwszym rzędzie, na podstawie zeznań samej pokrzywdzonej A. G. (k. 221-222v,255-256v,4-5,23-24,28-28v,114-115,119v,333v-334,360v-361). Co do zasady jej wypowiedzi pozbawione są sprzeczności, zaś wsparte pozostałym materiałem dowodowym w postaci zeznań innych występujących w sprawie świadków: M. B. (k. 257-257v,113v); A. M. (k. 258-258v, 18-19); D. S. (k. 259-260, 21v,102-103) a także dowodami z dokumentów w postaci dają przekonujący obraz nie tylko, co do tego, że T. P. dopuścił się wszystkich przypisanych w wyroku czynów ale również ich przebiegu, zwłaszcza jeżeli chodzi o przestępstwo znęcania, zmuszania do określonego zachowania oraz kradzieży. Korespondują one w pełni z zeznaniami ww. świadków, którzy są ambiwalentnie nastawieni do stron. Szczegółowa lektura zeznań występujących w sprawie świadków oraz wyjaśnień prowadzi do wniosku, że w sprawie bezsporne okazało się to, że pomiędzy pokrzywdzoną a oskarżonym dochodziło do awantur. Różnica w przedstawianych przez strony wydarzeniach sprowadza się do tego, iż oskarżony z jednej strony przyznawał się do wszystkich zarzucanych mu przestępstw a z drugiej strony ewidentnie umniejszał swoją winę, czy też zasłaniał się niepamięcią, zwłaszcza jeżeli chodzi o użycie noża wobec matki. Pokrzywdzona relacjonowała przebieg tych awantur, ich tło sytuacyjne, zachowanie oskarżonego oraz swoje zachowanie. Zwrócić należy uwagę, iż właśnie wypowiedzi A. G.znalazły potwierdzenie w przeważającej części zgromadzonego materiału dowodowego. Nie tylko porównanie ilościowe dowodów przemawiających za sprawstwem oskarżonego w zakresie przypisanych mu czynów pozwalało na zdeprecjonowanie jego wyjaśnień złożonych w końcowej fazie procesu, ale przede wszystkim ich jakość. O tym, że jego wyjaśnienia nie znalazły uznania Sądu przesądziły, zatem inne dowody, które z jego wypowiedziami zostały zderzone. Również zbieżne były wypowiedzi M. B. (k. 257-257v,113v); A. M. (k. 258-258v, 18-19); D. S. (k. 259-260, 21v,102-103) przedstawionych świadków, na okoliczności ogólnej atmosfery w domu sposobu postępowania oskarżonego w stosunku do matki. Świadkowie ci nie są spokrewnieni z oskarżonym oraz pokrzywdzoną, wprawdzie świadek D. S. jest psychologiem pokrzywdzonej jednakże jej zeznania korespondowały z wiarygodnymi zeznaniami pokrzywdzonej, a także A. M. oraz M. B., dlatego też nie ma podstaw do ich podważania. Wiarygodne okazały się A. M. (k. 258-258v, 18-19); D. S. (k. 259-260, 21v,102-103) w tym zakresie, które miały w sprawie fundamentalne znaczenie. Świadkowie czerpali swoją wiedzę głównie z relacji matki oskarżonego i wartość dowodowa ich zeznań nie podlegała, w ocenie Sądu, zakwestionowaniu. Zeznania tego świadka były przede wszystkim przydatne do ustalenia w jaki sposób oskarżony zachowywał się wobec swojej matki. Zeznania tego świadka były rzeczowe, logiczne i korespondowały z zeznaniami pokrzywdzonej oraz innymi wymienionymi wyżej zeznaniami chociażby M. B.. Również jako wiarygodne Sąd ocenił zeznania M. B., funkcjonariusza Policji, dzielnicowego , albowiem są rzeczowe i logiczne. Świadek jako osoba obca nie zainteresowana rozstrzygnięciem tej sprawy na korzyść którejkolwiek ze stron, nie miał powodów aby zeznawać nieszczerze. Jako wiarygodne Sąd ocenił zeznania świadka A. M., która wykonywała jako kurator sądowy nadzór nad oskarżonym od kwietnia 2016r. w związku z nierealizowaniem obowiązku szkolnego gdyż były rzeczowe i logiczne a ponadto korespondowały z zeznaniami pokrzywdzonej i innych przesłuchanych w sprawie świadków. Jako wiarygodne Sąd ocenił zeznania świadka J. G. (k. 297v-298), jednakże z drugiej strony nie poszerzyły znacząco materiału dowodowego, gdyż świadek posiadała dosyć ogólną wiedzę o relacjach oskarżonego z matką, gdy już obejmowała nadzór, to wydawało się jej, iż relacje między nimi są zaburzone. Biegła po zapoznaniu się z aktami sprawy oraz w oparciu o rozmowę psychodiagnostyczną i udział w przesłuchaniu wydała opinię psychologiczną dotyczącą świadka A. G.( k. 293-294).Wynika z niej, iż funkcjonowanie intelektualne w granicach normy wiekowej, w tym prawidłowa zdolność postrzegania, zapamiętywania postrzeżeń. Aktualny poziom funkcjonowania poznawczego obniżony z powodu stanu psychicznego świadka. Zaburzone funkcjonowanie społeczno –emocjonalne z powodu długo trwającej przeciążeniowej psychicznie sytuacji domowej. Obserwuje się stan silnego napięcia psychicznego spowodowany stale odczuwanym niepokojem , lekiem. Lęk ten przyjmuje u badanej zbyt często cechy z obszaru paranoicznego- nadmierna nieuzasadniona podejrzliwość w stronę otoczenie, ludzi stykających się z nią, przeświadczenie, iż mogą jej zaszkodzić gdy zdradzą informacje o niej jej synowi. Stan ten ma przyczynę reaktywną – w sytuacji domowej związanej z zachowaniem syna, ale także sytuacjami z jej życia w okresie dorastania. W obrazie funkcjonowania psychicznego opiniowanej, dominują zachowania lękowe o nasileniu przekraczającym jej zdolności w racjonalnym radzeniu sobie z odczuwanymi emocjami. Opinia ta w sposób wyczerpujący odnosi się do przedmiotu, udziela odpowiedzi na zadane pytania, jest spójna, została wydana po przeprowadzeniu badania charakterystycznego dla jej przedmiotu, a wnioski końcowe uzasadniono logicznie, w sposób odpowiadający wiedzy z zakresu psychologii. Sąd w pełni podzielił wnioski zawarte w opiniach biegłej psycholog z uwagi na ich fachowość oraz rzetelność. Odnosząc się wniosków zawartych w opinii stwierdzić należy, iż nie dyskredytują one zeznań pokrzywdzonej, które były kategoryczne. Jako wiarygodną Sad ocenił biegłej psychiatry J. P., która brała udział w przesłuchaniu pokrzywdzonej ( k. 344-345). Z opinii tej wynika, iż stwierdzone u ww. zaburzenia lękowo – depresyjne adaptacyjne, to jest reakcja na stres. W odpowiedziach świadka nie ma treści urojeniowych i objawów choroby psychicznej. Opiniowana dobrze rozumie polecenia i zadawane jej pytania. Odpowiada logicznie na pytania. Rozwój intelektualny pozostaje w granicach normy wiekowej i wyksztalcenia. Stan emocjonalny związany jest ze stresem, przeżyciami konfliktowymi z synem. Odnosząc się wniosków zawartych w opinii psychologa oraz psychiatry, które ze sobą korespondują stwierdzić należy, iż nie dyskredytują one w żaden sposób zeznań pokrzywdzonej, które były kategoryczne a nadto korespondowały z pozostałym materiałem dowodowym. Stan faktyczny dotyczący przypisanych oskarżonemu w wyroku czynów ustalony został zarówno w oparciu o zeznania świadków w tym przede wszystkim pokrzywdzonej jak i świadków czerpiących wiedzę od samej A. G.. Ustalony został ponadto, w oparciu o zgromadzone w sprawie dokumenty, których wartość dowodowa nie była w zasadzie kwestionowana. W celu potwierdzenia zdolności oskarżonego do brania udziału w postępowaniu karnym, oraz określenia zdolności jego do ponoszenia odpowiedzialności karnej zasięgnięto opinii biegłych lekarzy psychiatrów, których zadaniem było stwierdzić czy w chwili popełnienia zarzucanego mu czynu miał zdolność rozpoznania jego znaczenia i kierowania swoim postępowaniem ewentualnie czy zdolności te były ograniczone lub wyłączone. W konkluzji przedłożonej opinii, biegli stwierdzili, iż T. P. nie jest osobą chorą psychicznie ani tez upośledzoną umysłowo. Rozpoznano natomiast u niego uzależnienie od wielu substancji psychoaktywnych. Ponadto biegli orzekli, iż w czasie objętym zarzutami, miał pełną zdolność rozpoznania znaczenia czynów i pokierowania swoim postępowaniem. Jest zdolny do udziału w procesie, może bronić się w sposób samodzielny i rozsądny (opinia biegłych psychiatrów k. 71-74). Walorem mocy dowodowej obdarzono wywołaną w sprawie, opinię sądowo psychiatryczną. Sporządzona ona została według zasad rządzących procesem opiniowania. Zawiera wszystkie niezbędne elementy jak część wstępną, opisowo sprawozdawczą i właściwą opinię. Treści z niej wynikłe biegli potwierdzili ustnie, rzetelnie i fachowo obrazując przebieg procesu badawczego, który doprowadził do wydania przez biegłych, orzeczenia określonej treści. Także walorem mocy dowodowej obdarzono opinię z zakresu badań chemicznych, z której wynika, iż zabezpieczony i przekazany do badań materiału dowodowy w postaci materiału roślinnego jest zielem konopi innym niż włókniste, który jest środkiem odurzającym grupy I-N i IV- N według załącznika nr 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii. Dla dowodowego ziela konopi innych niż włókniste suma zawartości 9- tetrahydrokannabinolu i kwasu tetrahydrokannabinolowego w suchej masie wynosi 14,15 %. Najmniejsza dawka wywołująca reakcję fizjologiczną organizmu wynosi 5 miligramów. Z przekazanego do badania materiału dowodowego można uzyskać ponad jedną teoretyczną dawkę aktywną (k.63-68,91-95). Przedmiotowa opinia jest pełna jasna i rzeczowe, dlatego brak jest podstaw do jej kwestionowania. Sąd w całej rozciągłości uznał za miarodajne dla poczynienia ustaleń faktycznych w sprawie treści wypływające ze zgromadzonych dokumentów. Całość dokumentacji, jaka została zebrana w sprawie, nie była kwestionowana, sporządzona przez uprawnione osoby, działające w ramach przysługujących im kompetencji, dawała podstawę, do przyjęcia jej, za miarodajną, w procesie ustalania stanu faktycznego. T. P. zarzucono aktem oskarżenia popełnienie czynu z art. 207 §1 k.k., art. 191 § 1 k.k., art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k., art. 62 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii z dnia 29 lipca 2005 roku z (Dz. U. z 2016 r., poz. 224 z późn. zm.) Zgodnie z treścią przepisu. art. 207 §1 k.k. kto znęca się fizycznie lub psychicznie nad osobą najbliższą lub nad inną osobą pozostającą w stałym lub przemijającym stosunku zależności od sprawcy albo nad małoletnim lub osobą nieporadną ze względu na jej stan psychiczny lub fizyczny, podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.