I Ca 493/17

Sygn. akt I Ca 493/17 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 21 grudnia 2017 roku. Sąd Okręgowy w Sieradzu I Wydział Cywilny w następującym składzie: Przewodniczący SSO Elżbieta Zalewska – Statuch po rozpoznaniu w dniu 21 grudnia 2017 roku w Sieradzu na posiedzeniu niejawnym sprawy z powództwa(...)Niestandaryzowanego Sekurytyzacyjnego Funduszu Inwestycyjnego Zamkniętego z siedzibą w K. przeciwko G. K. o zapłatę na skutek apelacji powoda od wyroku Sądu rejonowego w Łasku z dnia 21 września 2017 roku, sygn. akt I C 460/16 upr zmienia zaskarżony wyrok w punkcie 1 w całości w ten sposób, że „1. zasądza od pozwanego G. K. na rzecz powoda (...) Niestandaryzowanego Sekurytyzacyjnego Funduszu Inwestycyjnego Zamkniętego z siedzibą w K.: a/ 517,89 (pięćset siedemnaście 89/100) złotych z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od 9 lutego 2016 roku do dnia zapłaty, oddalając dalej idące powództwo; b/ 161,75 (sto sześćdziesiąt jeden 75/100) złotych tytułem zwrotu kosztów procesu”; oddala apelację w pozostałej części; zasądza od pozwanego G. K. na rzecz powoda (...) Niestandaryzowanego Sekurytyzacyjnego Funduszu Inwestycyjnego Zamkniętego z siedzibą w K. 137,50 (sto trzydzieści siedem 50/100 ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania apelacyjnego, w tym 25 (dwadzieścia pięć) złotych opłaty od apelacji; przyznaje adwokat M. B. od Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Łasku 369 (trzysta sześćdziesiąt dziewięć) złotych brutto tytułem wynagrodzenia za pomoc prawną świadczoną pozwanemu z urzędu w postępowaniu apelacyjnym. Sygn. akt I Ca 493/17 UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 21 września 2017 roku Sąd Rejonowy w Łasku oddalił powództwo Raport Niestandaryzowanego Sekurytyzacyjnego Funduszu Inwestycyjnego Zamkniętego z siedzibą w K. skierowane przeciwko G. K. o zapłatę i nakazał wypłacić z sum budżetowych Skarbu Państwa - Kasa Sądu Rejonowego w Łasku na rzecz adwokat M. B. kwotę 1476 zł brutto tytułem kosztów zastępstwa prawnego udzielonego z urzędu pozwanemu. Powyższe orzeczenie zapadło w oparciu o następujące ustalenia i wnioski: W dniu 15 maja 2013 roku pomiędzy (...) Sp. z ograniczoną odpowiedzialnością i (...) została zawarta umowa o świadczenie usług telekomunikacyjnych nr TS (...). Umowa została zawarta na okres 24 miesięcy z pakietem taryfowym S. (...). W dniu 11 czerwca 2014 roku pomiędzy (...) SA z siedzibą w W. i G. K. została zawarta umowa o świadczenie usług telekomunikacyjnych nr TEL (...). (...). Umowa została zawarta na okres 24 miesięcy z pakietem taryfowym S. (...) na raty. Powód przedstawił następujące faktury wystawione przez (...) Spółkę Akcyjną z siedzibą w W. w stosunku do pozwanego: - faktura VAT nr (...) z dnia 19 lutego 2015 r. z tytułu opłat naliczonych za okres od dnia 19 stycznia 2015 roku do dnia 18 lutego 2015 r. z datą wymagalności 5 marca 2015 roku - zawierającą następujące pozycje: usługi telekomunikacyjne - wartość brutto 169,12 zł, usługi internetowe - wartość brutto 18,99 zł, opłaty doliczone do faktury 37,03 zł; razem do zapłaty 225,14 zł; - faktura VAT nr (...) z dnia 19 marca 2015 r. z tytułu opłat naliczonych za okres od dnia 19 lutego 2015 roku do dnia 18 marca 2015 r. z datą wymagalności 2 kwietnia 2015 roku - zawierającą następujące pozycje: usługi telekomunikacyjne - wartość brutto 164,89 zł, opłaty doliczone do faktury 30,83 zł, razem do zapłaty 199,91 zł; - faktura VAT nr (...) z dnia 19 kwietnia 2015 r. z tytułu opłat naliczonych za okres od dnia 19 marca 2015 roku do dnia 18 kwietnia 2015 r. z datą wymagalności 4 maja 2015 roku - zawierającą następujące pozycje: usługi telekomunikacyjne - wartość brutto 164,89 zł, opłaty doliczone do faktury 38,24 zł, razem do zapłaty: 203,13 zł; - nota obciążeniowa nr (...) z dnia 24 czerwca 2015 r. na kwotę 867,94 zł z terminem zapłaty do dnia 8 lipca 2015 r. roku „w związku z niedotrzymaniem warunków zawartej na czas określony umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych". W dniu 23 listopada 2015 r. zostało zawarte porozumienie nr 7 do umowy ramowej przelewu wierzytelności z dnia 17 października 2014 roku z późniejszym aneksem nr (...) z dnia 19 grudnia 2014 r. pomiędzy (...) SA z siedzibą w W. i Funduszem (...) Niestandaryzowanym Sekurytyzacyjnym Funduszem Inwestycyjnym Zamkniętym w K. na mocy którego dokonano przelewu wierzytelności (...) Spółce Akcyjnej - usługi mobilne - pakiet klientów. Powód załączył wyciąg z listy dłużników stanowiący załącznik do umowy cesji z dnia 23 listopada 2015 r., dotyczący G. K., w którym wskazano wartość należności głównej na 1946,15 zł (188,11 zł, 164,89 zł, 164,89 zł, 560,32 zł i 867,94 zł) Pismem z dnia 20 stycznia 2016 r. powód wystąpił do pozwanego G. K. z przedsądowym wezwaniem do zapłaty kwoty należności głównej 1946,15 zł odsetek w kwocie 98,90 zł. Pozwany ma 52 lata. Jest ojcem siedmiorga dzieci. Zarabia miesięcznie 2040 zł. Innych dochodów nie ma. Jest zadłużony na kwotę około 16000 zł - na dzień 13 marca 2016 r.. Toczą się wobec niego postępowania egzekucyjne, w toku, których zajęte zostało jego konto bankowe. Sąd, powołując się na treść przepisów art. 354 k.c., 509 § 1 k.c. art. 512 k.c. 513 § 1 k.c. oraz art. 6 k.c., w zw. z art. 232 k.p.c. stwierdził, że w przypadku przeniesienia wierzytelności powód powinien udowodnić, iż umowa przeniesienia dotyczy tej konkretnej wierzytelności. Ponadto powinien wykazać istnienie i treść zobowiązania łączącego zbywcę wierzytelności z dłużnikiem, a także fakt niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania oraz wysokość roszczenia. Zdaniem Sądu, powód nie przedstawił rozliczenia umów, które pozwany zawarł z wierzycielem pierwotnym, tj. umowy (...) z 15.05.2013r. oraz umowy (...). (...) z dnia 11.06.2014r., co spowodowało, iż nie uzyskał Sąd wiedzy jakie kwoty pozwany miał obwiązek uiścić w ramach tych umów, jaką część kwoty i kiedy uiścił a jaka pozostała do zapłaty. Podniesiono przy tym, że powód nie załączył faktury TEL (...). (...) z dnia 11.06.2014r. z tytułu rat za sprzęt, nie wskazał na jakiej podstawie została obliczona kwota 560,32 zł i nie załączył harmonogramu spłat rat oraz rozliczenia, z którego wynikałoby, które raty i kiedy zostały spłacone przez pozwanego, a które pozostały do spłaty. Odnosząc się do kwoty 867,94 zł wynikającej z noty obciążeniowej nr (...) z dnia 24.06.2015r. z tytułu kary umownej wynikającej z niedotrzymania warunków umownych, Sąd wskazał, że powód nie załączył specyfikacji do tej noty, nie wskazał zapisu umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych ani regulaminów stanowiących załącznik do umowy, z którego wynikałaby podstawa naliczenia kary umownej. W ocenie Sądu nie przedstawiono dostatecznych dowodów, aby można było przyjąć, iż pozwany był zobowiązany wobec pierwotnego wierzyciela w zakresie w wskazanym w pozwie i dlatego wobec nieudowodnienia wysokości żądanych kwot, nie załączenia faktury VAT nr (...). (...)- (...) oraz specyfikacji do pozostałych faktur i noty obciążeniowej, z których strona powodowa wywodzi swoje roszczenia - powództwo oddalono. O kosztach niepłaconej pomocy prawnej orzeczono w oparciu o § 2, § 4 i § 8 pkt. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (…). Z powyższym orzeczeniem nie zgodził się powód, która zaskarżył przedmiotowe rozstrzygnięcie zarzucając: a/ rażące naruszenie przepisów regulujących postępowanie cywilne, tj. - art. 233 § 1 k.p.c. poprzez naruszenie przez Sąd obowiązku rozpoznania całego zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i nieuwzględnienie zarówno podstaw umownych jak i prawnych uprawnienia operatora telefonicznego sieci O. do naliczenia pozwanemu kary umownej z tytułu nienależytego wykonania zawartych z operatorem telefonicznym umów o świadczenie usług telekomunikacyjnych; nieuwzględnienie faktu, iż pozwany nie wywiązał się z ciążących na nim zobowiązań wynikających z zawartych z operatorem umów, tj. terminowego regulowania płatności na rzecz operatora telefonicznego przez cały okres obowiązywania zawartych umów co; błędne przyjęcie, na skutek wyłącznie pobieżnego rozpoznania niniejszej sprawy, iż powód nie wykazał podstawy i zasadności naliczenia pozwanemu kary umownej, podczas gdy zastrzeżono ją, podobnie jak treść art. 57 ust. 6 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. z 2004 r. Nr 171, poz. 1800), w razie nienależytego wykonania zobowiązania niepieniężnego abonenta w postaci zobowiązania do utrzymania aktywnej karty SIM przyznanej abonentowi przy zawarciu umowy przez wskazany w niej czas; poprzez pominięcie przez Sąd treści zawartych przez pozwanego umów, z których jednoznacznie wynika uprawnienia operatora do naliczenia kary umownej w razie nienależytego wykonywania przez pozwanego zobowiązania; poprzez nieuwzględnienie faktu niewykazania przez pozwanego, aby w sposób należyty wywiązał się z ciążących na nim zobowiązań wynikających z zawartych z operatorem umów; poprzez nieuwzględnienie, iż dowodowi podlegają jedynie fakty mające dla rozstrzygnięcia sprawy istotne znaczenie i wynikającą z niej zasadę facta probantur iura novit curia, z której wynika, iż sąd zna prawo, co w efekcie doprowadziło Sąd do błędnego wniosku, iż powód nie wyjaśnił zasady naliczenia kary umownej na rzecz pozwanego, podczas gdy zasady te wynikają z umów o świadczenie usług telekomunikacyjnych oraz z art. 57 ust. 6 ustawy Prawo telekomunikacyjne, które Sąd winien był znać; - art. 232 k.p.c. w zw. z art. 227 k.p.c. oraz w zw. z art. 6 k.c. wskutek nieuwzględnienia wniosków dowodowych zgłoszonych przez powoda, tj. niezobowiązanie operatora do udostępnienia dokumentów stanowiących podstawę naliczenia opłat abonamentowych oraz kary umownej oraz harmonogramu spłaty rat nr (...). (...), jak również rozliczenia konta abonenckiego przypisanego pozwanemu o nr (...) oraz przedłożenia rozliczeń wszystkich połączeń głosowych i tekstowych zrealizowanych przez pozwanego, jak również transmisji danych podczas gdy okoliczności, na które powód powołał wskazane dowody miały istotne znaczenie z punktu widzenia przedmiotu niniejszego postępowania; - 328 k.p.c. poprzez brak odniesienia się w uzasadnieniu wyroku do wniosku powoda o zwrócenie się do operatora o udostępnienie dokumentów stanowiących podstawę naliczenia opłat abonamentowych oraz kary umownej oraz harmonogramu spłaty rat nr (...). (...), jak również rozliczenia konta abonenckiego przypisanego pozwanemu o nr (...) oraz przedłożenia rozliczeń wszystkich połączeń głosowych i tekstowych zrealizowanych przez pozwanego; b/ rażące naruszenie przepisów prawa materialnego, a w szczególności art. 57 ust. 6 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. z 2004 r. Nr 171, poz. 1800) poprzez niezastosowanie wskazanego przepisu i nieuwzględnienie uprawnienia operatora telefonicznego do naliczenia kary umownej w wysokości przyznanej pozwanemu ulgi w sytuacji doprowadzenia przez pozwanego do dezaktywacji posiadanych kart SIM, otrzymanych przez pozwanego w ramach zawartych umów o świadczenie usług telekomunikacyjnych, przed umówionym terminem ich obowiązywania, co skutkowało rozwiązaniem z pozwanym umów przez operatora przed upływem umówionego czasu trwania, podczas gdy przesłanki naliczenia kary umownej oraz ich wysokość zostały uzgodnione przez strony w treści umów i zaakceptowane przez pozwanego. W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez uwzględnienie powództwa powoda oraz zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, za postępowanie w obu instancjach. W odpowiedzi na apelacje pozwany wniósł o jej oddalenie w całości i zasądzenie od Skarbu Państwa na rzecz adw. M. B. kosztów zastępstwa procesowego udzielonego pozwanemu z urzędu, z uwzględnieniem stawki podatku VAT. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja zasługuje na częściowe uwzględnienie. Mając na uwadze, iż sprawa dotyczyła roszczenia podlegającego rozpoznaniu w postępowaniu uproszczonym, uzasadnienie sądu odwoławczego ma formę wynikającą z treści art. 50513 § 2 k.p.c. Wskazać również należy, że w postępowaniu uproszczonym ( art. 5051 - 50514 k.p.c.) apelacja została ukształtowana w sposób istotnie odbiegający od ujęcia zawartego w przepisach ogólnych o apelacji. W postępowaniu uproszczonym znacznie zacieśnione zostały kompetencje sądu drugiej instancji w zakresie prowadzenia postępowania dowodowego. W zasadzie - z wyjątkiem przypadków oparcia apelacji na późniejszym wykryciu okoliczności faktycznych lub środkach dowodowych, z których strona nie mogła skorzystać przed sądem pierwszej instancji - ograniczają się one do prowadzenia dowodów z dokumentu ( art. 50511 k.p.c.) (patrz: postanowienie Sądu Najwyższego z 17 kwietnia 2015r., III Cz 15/15, Lex nr 1682212). W postępowaniu uproszczonym z uwagi na ograniczenia kognicji sądu drugiej instancji oraz katalog zarzutów apelacyjnych, niedopuszczalne są zarzuty, które dotyczą ustalenia faktów lub oceny dowodów (tak: wyrok Sądu Najwyższego z 20 stycznia 2010r., II PK 178/09 LEX nr 577829, Komentarz do art. 505