poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przejawiające się uznaniem Sądu I instancji, iż pozwany swoim czynem nie wypełnił znamion występku z art. 297 § 1 k.k. i tym samym, iż w sprawie nie znajduje zastosowania termin przedawnienia przewidziany w art.
284 § 1 k.k. w zw. z art.
poprzez ich niezastosowanie przejawiające się nieuznaniem Sądu I instancji, iż pozwany swoim czynem wypełnił znamiona występku z art. 284 § 1 k.k. i tym samym, iż w sprawie nie znajduje zastosowania termin przedawnienia przewidziany w art.
k.c., - art.
poprzez jego nieuprawnione zastosowanie, - art. 362 k.c. poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przejawiające się uznaniem Sądu I instancji, iż powód przyczynił się do powstania szkody w zdecydowanej większości, podczas gdy z przepisu tego wynika możliwość odpowiedniego zmniejszenia odszkodowania stosownie do okoliczności, a zwłaszcza do stopnia winy obu stron, nie od „zdecydowanej większości przyczynienia się do powstania szkody”, a stopień winy pozwanego znacznie przewyższył stopień ewentualnej winy pracownika banku, - art. 415 k.c. poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, przejawiające się uznaniem Sądu I instancji, iż szkodą w rozumieniu tego przepisu nie jest zubożenie w majątku powoda będące następstwem działania pozwanego, - art. 6 k.c. w zw. z art. 415 k.c. poprzez uznanie, że powód nie udowodnił w wystarczający sposób szkody oraz związku przyczynowego pomiędzy działaniem pozwanego a zaistniałą szkodą, - art. 361 § 1 k.c. poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przejawiające się uznaniem Sądu I instancji, iż pomiędzy działaniem pozwanego a powstałą szkodą brak normalnego, adekwatnego związku przyczynowego, - art. 5 k.c. w zw. z art.
poprzez ich niezastosowanie i uznanie przez Sąd I instancji, że podniesiony przez pozwanego zarzut przedawnienia, w świetle okoliczności sprawy nie pozostaje w sprzeczności z zasadami współżycia społecznego i tym samym nie stanowi nadużycia prawa, 2) naruszenie przepisów postępowania cywilnego, a to: - art. 11 k.p.c. poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przejawiające się uznaniem Sądu I instancji, iż z przepisu tego wynika w postępowaniu cywilnym zakaz czynienia ustaleń w zakresie popełnienia przestępstwa ponad to, co ustalono w prawomocnym wyroku karnym, - art. 11 k.p.c. poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przejawiające się uznaniem Sądu I instancji, iż brak określenia wysokości i samego faktu wyrządzenia przez skazanego szkody pokrzywdzonemu wiąże sąd cywilny w sprawie o odszkodowanie związane z popełnionym przestępstwem, - art. 233 § 1 k.p.c. przez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodu z zeznań świadków A. R., R. S., G. Ś. oraz M. S. oraz zeznań pozwanego wbrew zasadom logiki i doświadczenia życiowego, poprzez:
Przedmiotem rozpoznania w niniejszym postępowaniu są dwa roszczenia powodowego Banku (połączone przez Sąd Rejonowy w Dębicy do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia). Pierwsza sprawa o zapłatę kwoty 31.457,79 zł w związku z „umową kredytu” z dnia 5 września 2007r., a druga o zapłatę kwoty 5.228,90 zł w związku z „umową pożyczki” z dnia 17 czerwca 2008r. Poza sporem w niniejszej sprawie jest to, że pozwany B. S. został prawomocnie skazany przez Sąd Rejonowy w Dębicy za przestępstwo z art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. polegające na tym, że w okresie od 20 sierpnia 2007r. do 9 września 2007r. w D., działając z góry powziętym zamiarem w krótkich odstępach czasu, w celu użycia za autentyczne, dokonał podrobienia podpisów swojej małżonki A. S. na dokumentach związanych z zawarciem umowy nr (...) kredytu budowlano-hipotecznego, pomiędzy Bankiem (...) z siedzibą w W. a kredytobiorcami: A. S. i B. S., a także na tym, że w dniu 17 czerwca 2008r. w D., w celu użycia za autentyczne, działając z góry powziętym zamiarem w krótkich odstępach, dokonał podrobienia podpisów swojej małżonki A. S. na dokumentach związanych z zawarciem umowy pożyczki (...) pomiędzy Bankiem (...) S.A. w W. a pożyczkobiorcami: A. S. i B. S. (wyrok SR w Dębicy z dnia 23 listopada 2010r., sygn. akt II K 774/10). Bezsporne jest więc, że pozwany B. S. został prawomocnie skazany za podrobienie podpisu swojej małżonki na dokumentach związanych z umowami kredytu i pożyczki, na podstawie których pozwanemu wypłacone zostały przez powodowy Bank środki (31.457,79 zł i 5.228,90 zł), których pozwany dotychczas nie spłacił. Na mocy art. 11 k.p.c. sąd cywilny jest związany ustaleniami wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku skazującego co do popełnienia przestępstwa. Poza sporem było również to, że została stwierdzona nieważność umowy kredytu nr (...), na podstawie której pozwanemu wypłacono środki w kwocie 31.457,79 zł (wyrok SR w Dębicy z 14 maja 2012r., sygn. akt I C 116/12 i SO w Rzeszowie z 28 września 2012r., sygn. akt I Ca 465/12). W ocenie Sądu Okręgowego w przypadku obu roszczeń powoda zostały spełnione przesłanki odpowiedzialności deliktowej pozwanego z art. 415 k.c. Jak wynika z materiału dowodowego obie umowy zostały zawarte w takich samych okolicznościach tj. pozwany złożył podpis w imieniu swojej małżonki na dokumentach związanych z zawarciem umów. Przestępstwo z art. 270 § 1 k.k. stanowiło przyczynę szkody. Szkoda powstała z winy pozwanego - była skutkiem popełnionego przez pozwanego przestępstwa. Niewątpliwie zachodzi związek przyczynowy pomiędzy tymi dwoma elementami. Pozwany dopuścił się przestępstwa polegającego na podrobieniu podpisu swojej małżonki, skutkiem czego było uruchomienie kredytu, a więc w tym konkretnym przypadku prawomocne skazanie za przestępstwo z art. 270 § 1 k.k. jest conditio sine qua non wyrządzenia szkody. Pomiędzy wyrządzeniem szkody a winą pozwanego zachodzi normalny, adekwatny związek przyczynowy w rozumieniu art. 361 § 1 k.c. Skoro w odniesieniu do obu zaciągniętych przez pozwanego zobowiązań (kredytu i pożyczki) zostały wypełnione przesłanki z art. 415 k.c., to pozwany zobowiązany jest do wyrównania szkody wyrządzonej stronie powodowej. Szkodę stanowią oba niespłacone zobowiązania tj. 31.457,79 zł i 5.228,90 zł. W żadnym razie nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut przedawnienia podniesiony przez pozwanego, bowiem szkoda wynikała z występku i zastosowanie w sprawie ma art.
Skoro spełnione zostały wszystkie przesłanki z art. 415 k.c. co do odpowiedzialności pozwanego za szkodę wyrządzoną powodowemu Bankowi, to powództwo co do zasady zasługiwało na uwzględnienie. Jeśli chodzi o roszczenie w zakresie odsetek, to nie w pełni było ono uzasadnione. Zdaniem Sądu Okręgowego skoro dopiero w toczącym się postępowaniu wyjaśnione zostało źródło powstania szkody, to odsetki należało liczyć dopiero od daty otrzymania odpisu pozwu przez pozwanego w sprawie I C 708/13 tj. od 10 października 2013r. (k. 78). Mając powyższe na uwadze Sąd Okręgowy, na podstawie art. 386 § 1 k.p.c. zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 31.457,79 zł z ustawowymi odsetkami od dnia 10 października 2013r. do dnia zapłaty oraz kwotę 5.228,90 zł z ustawowymi odsetkami od dnia 10 października 2013 r. do dnia zapłaty (pkt I.1). Powództwo podlegało oddaleniu jedynie co do żądania odsetek za okres sprzed 10 października 2013r. (pkt I.2). O kosztach procesu za pierwszą instancję orzeczono w pkt I.3. wyroku na podstawie art. 98 k.p.c. przyjmując, że na koszty procesu, które przegrywający sprawę pozwany winien zwrócić powodowi złożyły się: opłata od pozwu (1.835 zł) oraz koszty zastępstwa procesowego wraz z opłatą od pełnomocnictwa (2.417 zł) obliczone w oparciu o § 6 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (t.j. Dz.U. z 2013r. poz. 490 ze zm.). Apelacja powoda została oddalona jedynie co do żądania w zakresie odsetek od należności głównych za okres sprzed 10 października 2013r. ze względów przytoczonych powyżej, o czym orzeczono w pkt II wyroku, na podstawie art. 385 k.p.c. W pkt III wyroku Sąd Okręgowy orzekł o kosztach postępowania apelacyjnego na podstawie art. 98 k.p.c. i § 2 pkt 5 w zw. z § 10 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2015r. poz. 1804 ze zm.). Na koszty postępowania apelacyjnego złożyły się koszty zastępstwa radcy prawnego (1.800 zł) oraz opłata sądowa od apelacji (1.835 zł). SSO Adam Simoni SSO Wojciech Misiuda SSR del. do SO Jan Drąg
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.