Sygn. akt VIII U 2140/14 UZASADNIENIE Decyzją nr (...) z dnia 15 maja 2014 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych I Oddział w Ł. stwierdził, że I. W. jako pracownik u płatnika składek (...) Sp. z o.o. z si
§1k.p.c.
odwołanie od decyzji organu rentowego wnosi się na piśmie do organu, który wydał decyzję, lub do protokołu sporządzonego przez ten organ, w terminie miesiąca od doręczenia odpisu decyzji. Odwołanie wniesione po upływie terminu, stosownie do §3 art.
k.p.c., sąd odrzuca, chyba że przekroczenie terminu nie jest nadmierne i nastąpiło z przyczyn niezależnych od odwołującego się. Z powołanego przepisu wynika jednoznacznie, że miesięczny termin do wniesienia odwołania rozpoczyna swój bieg od dnia doręczenia odpisu decyzji, a odwołanie winno być wniesione do organu, który skarżoną decyzję wydał. W przypadku stwierdzenia opóźnienia Sąd ma dyskrecjonalną możliwość potraktowania spóźnionego odwołania tak, jakby zostało wniesione w terminie. Może tego dokonać pod warunkiem uznania, że przekroczenie terminu nie jest nadmierne oraz że nastąpiło z przyczyn niezależnych od skarżącego. Obydwa te warunki muszą jednak wystąpić łącznie. Niespełnienie choćby jednego z nich przesądza o odrzuceniu odwołania (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 1 czerwca 2010 r. sygn. II UK 404/09, LEX nr 611422 ). Z poczynionych ustaleń wynika, że wnioskodawca otrzymał zaskarżone decyzję ZUS dotyczące ubezpieczonych I. W., B. W., A. U., A. W., W. T. w dniu 19 maja 2014 r., T. S., A. S.
(2), M. S. w dniu 13 maja 2014 r., B. S., G. S.
(1), A. S.
(1)15 maja 2014 r. Odwołanie od doręczonych decyzji skarżący reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika odnośnie 3 pkt decyzji złożył w terminie w dniu 2 czerwca 2014 r., zaś odwołania odnośnie pkt 1 i 2 wnioskodawca złożył dopiero w piśmie procesowym w dniu 6 lipca 2016 r. wskazując, że zaskarża decyzje dotyczące w/w ubezpieczonych w całości, a zatem ze znacznym bo 2-letnim przekroczeniem terminu miesięcznego, o którym mowa w art.
§1k.p.c.
Pełnomocnik skarżącego nie wyjaśnił przyczyn złożenia odwołań od decyzji w zakresie pkt 1 i 2 z uchybieniem w/w miesięcznego terminu do ich złożenia. W niniejszej sprawie nie można stwierdzić, że przekroczenie terminu nie jest nadmierne, a także brak podstaw do uznania, że przekroczenie terminu nastąpiło z przyczyn niezależnych od odwołującego, który od początku postępowania reprezentowany jest przez profesjonalnego pełnomocnika Zaś zgodnie z w/w postanowieniem Sądu Najwyższego obydwa te warunki muszą być spełnione łącznie. Z tych względów Sąd Okręgowy, na podstawie art.
§3
kpc, w pkt 1 sentencji wyroku odrzucił odwołania w zakresie pkt 1 i pkt 2 decyzji. Zaś jeśli chodzi o odwołania wnioskodawcy od decyzji w zakresie pkt 3 to podlegają one oddaleniu. Na wstępie należy podnieść, że kognicję sądu ubezpieczeń społecznych określa art. 476 § 2 w związku z art.
k.p.c. W świetle powyższych unormowań sąd ten rozpoznaje odwołania od decyzji organów rentowych w wymienionych w powołanych przepisach sprawach. Zakres rozpoznania i orzeczenia (przedmiot sporu) w tych sprawach wyznaczony jest w pierwszej kolejności przedmiotem decyzji organu rentowego zaskarżonej do sądu ubezpieczeń społecznych, a w drugim rzędzie przedmiotem postępowania sądowego determinowanego zakresem odwołania od tejże decyzji (vide postanowienie SN z dnia 11 czerwca 2013 roku w sprawie o sygn. akt IIUK 74/13 L.). W orzecznictwie SN i Sądów Apelacyjnych od lat ugruntowany jest pogląd, iż sąd ubezpieczeń może rozpoznawać sprawę z zakresu ubezpieczeń tylko w zakresie zaskarżenia decyzji, czyli w takim zakresie w jakim strona postępowania decyzję zaskarżył. Strona może zaskarżyć decyzję w całości albo tylko w części. W zakresie niezaskarżonym Sąd nie może rozpoznawać sprawy. Sąd jest bowiem związany ostateczną decyzją organu rentowego, od której strona nie wniosła odwołania ( vide wyrok SN z dnia 7 kwietnia 2011 roku w sprawie o sygnaturze akt I UK 357/10 L. , wyrok SA w Lublinie z dnia 30 października 2012 roku w sprawie o sygnaturze akt III AUa 827/12 L.). Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, iż jak wskazano powyżej pełnomocnik wnioskodawcy zaskarżył w odwołaniu sporne decyzje tylko w części a mianowicie w zakresie pkt 3 decyzji dotyczącego ustalenia, który podmiot jest płatnikiem składek w spornym okresie czasu z tytułu zatrudnienia pracowników I. W., T. S., B. S., G. S.
(1), B. W., A. U., A. S.
(1), A. W., A. S.
(2), M. S., W. T.. Z powyższego wynika, iż niezaskarżona część decyzji wiąże Sąd rozpoznający sprawę. W ocenie Sądu nie budzi żadnych wątpliwości, iż wnioskodawca działający przez profesjonalnego pełnomocnika w odwołaniu zaskarżył tylko pkt 3 spornej decyzji. Tak więc Sąd jest związany ustaleniami poczynionymi w niezaskarżonej części decyzji dotyczących stwierdzenia, że I. W., T. S., B. S., G. S.
(1), B. W., A. U., A. S.
(1), A. W., A. S.
(2), M. S., W. T. jako pracownicy podlegają obowiązkowo ubezpieczeniom emerytalnemu, rentowemu, wypadkowemu i chorobowemu u płatnika (...) Spółki z o.o w okresie od 1 sierpnia 2012 r. do 30 listopada 2012 r. (pkt 1). Wiążą Sąd również ustalenia co do podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i chorobowe zawarte w pkt 2 decyzji. W tym miejscu należy ponownie wskazać, iż pełnomocnik wnioskodawcy dopiero w piśmie procesowym z dnia 6 lipca 2016 r., a więc po dwóch latach od rozpoczęcia postępowania wskazał, że zaskarża decyzje dotyczące ubezpieczonych w całości. A zatem rozszerzenie zaskarżenia decyzji przez profesjonalnego pełnomocnika w zakresie 1 i 2 punktu spornych decyzji jest spóźnione i skutkuje odrzuceniem odwołań w tym zakresie z uwagi na przekroczenie miesięcznego terminu do wniesienia odwołań od decyzji. Wobec prawomocnego ustalenia przez organ rentowy, iż w spornym okresie czasu tj. od dnia 1 sierpnia 2012 r. do 30 listopada 2012 r. w/w ubezpieczeni jako pracownicy spółki (...) podlegają obowiązkowo ubezpieczeniom społecznym i ubezpieczeniu zdrowotnemu oraz prawomocnym ustaleniem podstaw wymiaru składek na te ubezpieczenia brak jest podstaw prawnych do kwestionowania pkt 3 spornych decyzji tj. kto jest płatnikiem składek na powyższe ubezpieczenia. W ocenie Sądu zasadne i zgodne z prawem jest ustalenie, iż płatnikiem jest spółka (...) czyli wnioskodawca. Zgodnie z treścią przepisu art. 6 ust. 1 pkt 1, art. 13 pkt 1 ustawy z dnia o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2015 r. poz. 121 ze zm.) obowiązkowo ubezpieczeniom emerytalnemu, rentowym, chorobowemu i wypadkowemu podlegają osoby fizyczne, które na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej są pracownikami od dnia nawiązania stosunku pracy do dnia jego ustania. Obowiązkowo ubezpieczeniu chorobowemu oraz ubezpieczeniu wypadkowemu podlegają osoby podlegające obowiązkowo ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowemu tj. pracownicy. Stanowi o tym art. 11 ust. 1 i art. 12 ust. 1 powyższej ustawy systemowej. Przepis art. 66 ust. 1 pkt 1 lit „a” ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz.U. z 2015 r. poz. 581 ze zm.) stanowi, iż obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego podlegają osoby spełniające warunki do objęcia ubezpieczeniami społecznymi, które są pracownikami w rozumieniu ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych. Zgodnie z treścią art. 29 ustawy o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy z dnia 13.07.2006r (Dz. U. z 2014r. poz. 272 ze zm.) składkę na Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych opłaca pracodawca od podstawy wymiaru składek na ubezpieczenie emerytalne i rentowe. Przepis art. 104 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2015 r. poz. 149) stanowi, że obowiązkowe składki na Fundusz pracy opłacają pracodawcy za osoby pozostające w stosunku pracy. Zgodnie z art. 85 ust 1 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych cytowanej powyżej, za osobę pozostającą w stosunku pracy składkę na ubezpieczenie zdrowotne jako płatnik oblicza, pobiera z dochodu ubezpieczonego i odprowadza pracodawca. Mając na uwadze, że w spornym okresie czasu w/w ubezpieczeni I. W., T. S., B. S., G. S.
(1), B. W., A. U., A. S.
(1), A. W., A. S.
(2), M. S., W. T. byli pracownikami spółki (...) Sp. z o.o. płatnikiem składek za powyższy okres w świetle powyżej cytowanych przepisów jest wnioskodawca. Decyzje organu rentowego są zatem zgodne z prawem a odwołania wnioskodawcy odnośnie pkt 3 podlegają oddaleniu na podstawie art. 477 14 § 1 k.p.c., o czym Sąd orzekł w pkt 2 sentencji wyroku. O zwrocie kosztów zastępstwa procesowego Sąd orzekł na podstawie art. 98 k.p.c. obciążając nimi wnioskodawcę wobec przegrania procesu na rzecz organu rentowego i zainteresowanego syndyka spółki K.U.K. – E.F.I. Wysokość kosztów Sąd ustalił w oparciu o treść przepisów §6 pkt 1, pkt 3 oraz §12 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (t.j. Dz.U. 2013 r., poz. 490). Wartość przedmiotu sporu Sąd ustalił zgodnie z postanowieniem SN z dnia 20 lipca 2016 r. jakie zapadło w sprawie o sygnaturze akt III UZP 2/16 . ZARZĄDZENIE odpis wyroku wraz z uzasadnieniem doręczyć pełnomocnikowi odwołującej się spółki. KRIS LINE 3.01.2018r. K.K.-W.