Sygn.akt. IACa 782/12 W Y R O K W I M I E N I U R Z E C Z Y P O S P O L I T E J P O L S K I E J Dnia 29 listopada 2012 roku Sąd Apelacyjny w Poznaniu, I wydział Cywilny w składzie Przewodniczący: Sędz
§ 2kpc oraz § 6 pkt.
6 i § 12 ust. 1 pkt. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. nr 163 poz. 1349 ze zmianami), obciążając nimi strony stosunkowo tj. powódkę w 63%, a pozwanego w 38%. Sąd I instancji rozliczając koszty procesu w zakresie wydatków wskazał, iż koszty opinii biegłych w sprawie i koszty stawiennictwa świadka wyniosły łącznie 3.994,33 zł (499,84 zł opinia biegłego chirurga plastycznego + 3.314,49 zł łącznie opinia Katedry i Zakładu Medycyny Sądowej (...)w P. + 180 zł zwrot kosztów stawiennictwa świadka). Sądu wobec uiszczenia przez strony procesu zaliczek w łącznej kwocie 3.500 zł tj. przez stronę pozwaną zaliczki w kwocie 1.000 zł oraz zaliczki w kwocie 2.500 zł przez stronę powodową, nakazał ściągnąć od pozwanego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 530,33 zł tytułem nieuiszczonych w sprawie wydatków. Powódce jednocześnie z tego tytułu zostanie zwrócona nadpłacona zaliczka w kwocie 34 zł. Ponadto Sąd nakazał także ściągnąć od pozwanego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 6.324 zł tytułem części nieuiszczonej opłaty sądowej od pozwu oraz od powódki kwotę 10.181 zł z tego samego tytułu. Sąd wskazał, iż opłata sądowa od pozwu w przedmiotowej sprawie wynosiła 16.505 zł. Sąd zwrócił przy tym uwagę na to, że orzekając o ściągnięciu części nieuiszczonej opłaty od powódki wziął pod uwagę okoliczność uiszczonej przez powódkę opłaty od pozwu w kwocie 4.930 zł. Sąd zasądził również od pozwanego na rzecz powódki kwotę 141,32 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. Apelację od wyroku Sądu I instancji wniosła strona powodowa. Powódka zaskarżyła wyrok w części, to jest co do punktu 6 w zakresie: oddalającym żądanie powódki o zasądzenie na jej rzecz odsetek ustawowych od każdej z rat renty na zwiększone potrzeby, zasądzonej w punkcie 3 wyroku w formie skapitalizowanej w kwocie 11.960 zł, tj. od rat renty w wysokości po 300 zł miesięcznie w okresie od 1 maja 2010 roku do 31 maja 2011 roku oraz po 620 zł miesięcznie w okresie od 1 czerwca 2011 roku do 30 czerwca 2012 roku, za okres od 11-go dnia każdego kolejnego miesiąca (12-go dnia miesiąca w przypadku października 2010 r., kwietnia 2011 r., lipca 2011 r. i czerwca 2012 r. do dnia zapłaty. Co do punktu 7b wyroku, w zakresie nakazującym ściągnięcie od powódki na rzecz Skarbu Państwa (Sądu Okręgowego w Poznaniu) kwoty ponad 5.118 zł to jest 5.036 zł tytułem opłaty od pozwu. Zaskarżonemu wyrokowi powódka zarzuciła naruszenie prawa materialnego i procesowego, które miało wpływ na wynik sprawy, polegające na: 1. naruszeniu przepisu art. 481 k.c. w związku z art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, (...) i (...) (Dz. U. 03.124.1152) poprzez nie zasądzenie na rzecz powódki odsetek ustawowych od każdej z rat renty na zwiększone potrzeby zasądzonej w punkcie 3. wyroku, lecz dopiero od rat renty płatnych po dacie wyrokowania. 2. naruszeniu przepisów art. 19, 21 i 22 k.p.c. w związku z art. 13 § 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. 2005 nr 167 poz. 1398 z późn. zm.) poprzez nieprawidłowe określenie wartości przedmiotu sporu w niniejszej sprawie, a w konsekwencji nieprawidłowe obliczenie należnej opłaty od pozwu stanowiącej 5% wartości przedmiotu sporu. 3. naruszenie przepisów art. 100 zd. 1 k.p.c. w zw. z art.
§ 2k.p.c.
poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie, polegające na błędnym obliczeniu wysokości części opłaty od pozwu, która to część winna być ściągnięta od powódki na rzecz Skarbu Państwa, pomimo prawidłowego wskazania procentowego stopnia w jakim każda ze stron przegrała sprawę oraz na nieuwzględnieniu przy obliczaniu należnej opłaty od pozwu uiszczonej przez powódkę z tego tytułu kwoty 4.930 zł. W konsekwencji powódka wniosła, na podstawie art. 386 § 1 k.p.c., o zmianę wyroku w zaskarżonej części poprzez:
- zasądzenie od pozwanego (...) SA z siedzibą w W. na rzecz powódki M. G. ponad odsetki zasądzone zaskarżonym wyrokiem również odsetek ustawowych od każdej z rat renty na zwiększone potrzeby w wysokości po 300 zł miesięcznie zasądzonej za okres od dnia 1 maja 2010 roku do 31 maja 2011 roku oraz po 620 zł miesięcznie zasądzonej za okres od dnia 1 czerwca 2011 roku do dnia 30 czerwca 2012 roku – od 11 dnia każdego kolejnego miesiąca, z tym, że od 12-go dnia miesiąca w przypadku października 2010 r., kwietnia 2011 r., lipca 2011 r., i czerwca 2012 r., do dnia zapłaty;
- zmniejszenia kwoty, którą obciążona została powódka tytułem opłaty od pozwu z kwoty 10.181 zł do kwoty 5.118 zł
- zasądzenie od pozwanego (...) SA z siedzibą w W. na rzecz powódki M. G. kosztów postępowania apelacyjnego według norm przepisanych. W uzasadnieniu apelacji, powódka wskazała, iż pozwem z dnia 11 maja 2010 roku wniosła między innymi o podwyższenie renty na zwiększone potrzeby należnej powódce od pozwanego z dobrowolnie wypłacanej kwoty 200 zł do 500 zł miesięcznie od dnia 1 maja 2010 roku począwszy i na przyszłość, płatnej do 10-go dnia każdego miesiąca waz z ustawowymi odsetkami w razie uchybienia terminowi płatności oraz o zasądzenie od pozwanego na rzecz powódki kosztów procesu wg norm przepisanych. Pismem z dnia 29 września 2011 roku powódka rozszerzyła powództwo w zakresie zadośćuczynienia o kwotę 210.000 zł, natomiast pismem z dnia 8 maja 2012 roku powódka rozszerzyła żądanie pozwu w zakresie roszczenia o odszkodowanie o kwotę 659,91 zł oraz wniosła o zasądzenie kwoty 11.000 zł tytułem wyłożenia z góry kosztów leczenia na podstawie art. 444 § 1 zd. 2 k.c. Ponadto, w tym samym piśmie powódka zmodyfikowała roszczenie o podwyższenie renty na zwiększone potrzeby, wnosząc o podwyższenie renty z kwoty 200 zł do 500 zł miesięcznie od dnia 1 maja 2010 roku do dnia 31 maja 2011 roku oraz z kwoty 200 zł do 820 zł miesięcznie od dnia 1 czerwca 2011 roku począwszy i na przyszłość, płatnej do 10-go dnia każdego miesiąca wraz z odsetkami ustawowymi w razie uchybienia temu terminowi płatności. Jednocześnie powódka wniosła o rozliczenie opłaty sądowej od rozszerzonego powództwa w orzeczeniu końcowym. Powódka wskazała, że orzeczenie Sądu Okręgowego w zaskarżonym zakresie jest nieprawidłowe i jako takie powinno podlegać zmianie. Wskazała, że wnosiła o zasądzenie odsetek ustawowych w razie uchybienia terminowi płatności którejkolwiek z rat renty zarówno w pozwie, jak i w późniejszym piśmie z rozszerzeniem żądania pozwu. Z uwagi na brak uzasadnienia w tym zakresie, strona powodowa nie potrafi wskazać, jakie okoliczności zaważyły na uznaniu żądania odsetek od rat renty płatnych po dniu 1 lipca 2012 roku, przy jednoczesnym oddaleniu żądania odsetek od wcześniejszych rat renty, należnych w okresie od dnia 1 maja 2010 roku do dnia 30 czerwca 2012 roku. Powódka argumentowała, że domagała się renty na zwiększone potrzeby w wysokości 720 zł miesięcznie już na etapie likwidacji szkody przez pozwanego, tj. w piśmie z dnia 12 stycznia 2009 roku, doręczonym pozwanemu w dniu 14 stycznia 2009 roku, czego dowód stanowi uwierzytelniona kopia tego pisma wraz z potwierdzeniem odbioru załączona została do pozwu. Łączna wartość oddalonego roszczenia o odsetki wynosi 1.511,40 zł. Co do kosztów postępowania, powódka wskazała, iż Sąd I instancji orzekając o kosztach postępowania, prawidłowo rozdzielił je stosunkowo między stronami trafnie przyjmując, iż powódka przegrała sprawę w 62%, a pozwany w 38%. Sąd Okręgowy jednak błędnie obliczył wysokość opłaty od pozwu. W ocenie strony powodowej kwoty tej nie stanowi należność w wysokości 16.505 zł, albowiem wartość przedmiotu sporu w niniejszej sprawie wynosiła łącznie 324.099,91 zł. Na wartość tę, zgodnie z zasadami określonymi w art. 19, 21 i 22 k.p.c., składały się następujące kwoty: - 300.000 zł tytułem zadośćuczynienia, - 5.000 zł tytułem kosztów opieki nad powódką, - 11.000 zł tytułem wyłożenia z góry kosztów leczenia, - 659,91 zł tytułem kosztów na zakup leków i sprzętu ortopedycznego, - 7.440 zł tytułem renty na zwiększone potrzeby (12x620 zł). Mając na uwadze powyższe, zgodnie z regułą wyrażoną w art. 13 § 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. 2005 nr 167 poz. 1398 z późn. zm.) opłata stosunkowa w niniejszej sprawie winna wynosić 5% z 324.099,91 zł, co daje kwotę 16.205 zł. W ocenie apelującej, zgodnie ze powyższymi wyliczeniami i przyjętym przez Sąd I instancji procentowym stopniem w jakim każda ze stron przegrała sprawę, strona powodowa winna uiścić opłatę stosunkową w wysokości 10.048 zł, zaś strona pozwana w wysokości 6.157 zł. Należało jednak mieć na uwadze, iż wraz z wniesieniem pozwu z dnia 11 maja 2010 roku strona powodowa uiściła opłatę stanowiącą 5% wartości przedmiotu sporu na wstępnym etapie postępowania, tj. kwotę 4.930 zł. Okoliczność ta, mimo iż dostrzeżona przez Sąd Okręgowy w uzasadnieniu wyroku, została najwyraźniej pominięta przy obliczaniu przez ten Sąd opłaty stosunkowej należnej od strony powodowej. Prawidłowym rozstrzygnięciem Sądu I instancji w tym zakresie byłoby zatem nakazanie ściągnięcia od strony pozwanej kwoty 6.157 zł, zaś od strony pozwanej kwoty 5.118 zł z tytułu opłaty stosunkowej od pozwu. W odpowiedzi na apelację strona pozwana domagała się oddalenia powództwa i zasądzenia kosztów postępowania odwoławczego. Pozwany wskazał, że zasada z art. 481 par 1 doznaje ograniczenia w razie ustalenia wysokości świadczenia z uwzględnieniem cen z daty orzekania o nim. Pozwany wyjaśnił jednocześnie, że w jego ocenie, Sąd Okręgowy ustalił aktualną wartość kosztów zwiększonych potrzeb powódki, bo rentę w wysokości 820 zł zasadził od czerwca 2011 roku i wysokość tego świadczenia uwzględnia wszystkie niekorzystne dla powódki zmiany siły nabywczej pieniądza. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Apelacja strony powodowej okazała się w znacznej części zasadna. Sąd II instancji podzielił zarzuty naruszenia przez Sąd I instancji wskazanych w apelacji zarzutów. Zwrócił jedynie uwagę na to, iż zarzut naruszenia art 481 k.c. i art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych okazał się zasadny jedynie w odniesieniu do części zgłoszonych przez powódkę roszczeń z tytułu należności odsetkowych od zasądzonych przez Sąd Okręgowy należności z tytułu skapitalizowanej renty na zwiększone potrzeby. Sąd Apelacyjny przyjął za podstawę rozstrzygnięcia ustalenia faktyczne poczynione przez Sąd I instancji wskazując, iż nie budzą one jego wątpliwości, uzupełnił je jedynie o okoliczność wezwania pozwanego przez powódkę pismami z dnia 12 stycznia 2009 roku oraz 27 marca 2009 roku do zapłaty tytułem renty na zwiększone potrzeby kwoty 720 zł. Wprawdzie Sąd Okręgowy, ustalił fakt skierowania do pozwanego stosownych wezwań, jednak w uzasadnieniu wyroku nie określił jakiej kwoty dotyczyły w odniesieniu do żądania zapłaty renty, sformułowanego ostatecznie w niniejszej sprawie. Nie było wątpliwości, co do tego, że wnosząc pozew w dniu 13 maja 2010 roku, powódka zgłosiła roszczenie o zasądzenie odsetek ustawowych od każdej z rat renty na zwiększone potrzeby po 300 zł miesięcznie za okres od dnia 1 maja 2010 roku w przypadku uchybienia przez pozwanego terminowi płatności, którego wyznaczenia żądała na 10-ty dzień każdego miesiąca. Bez wątpienia roszczenie takie sformułowała także w piśmie rozszerzającym żądanie zasądzenia renty o kwotę 620 zł. Renta powypadkowa na zwiększone potrzeby stanowi formę odszkodowania. Termin spełnienia świadczenia z tego tytułu wskazany został w art. 14 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych. Początkiem biegu terminu jest dzień złożenia zawiadomienia o szkodzie przez poszkodowanego. Odsetki zgodnie z art. 481 k.c. stanowią rekompensatę typowego uszczerbku majątkowego doznanego przez wierzyciela na skutek pozbawienia go możliwości czerpania korzyści z należnego mu świadczenia pieniężnego. Zasadą jest, że roszczenia z tytułu odszkodowania stają się wymagalne po wezwaniu ubezpieczyciela przez poszkodowanego do spełnienia świadczenia odszkodowawczego. Od tej chwili biegnie termin dla odsetek za opóźnienie. Dla uznania opóźnienia zobowiązanego do wypłaty renty niezbędnym jest więc skierowanie wezwania do zapłaty. Nie było sporu między stronami co do tego, że wezwanie dotyczące zapłaty renty w kwocie 720 zł zostało skierowane do pozwanego przez powódkę w piśmie z dnia 12 stycznia 2009 roku i doręczone pozwanemu w dniu 14 stycznia 2009 roku.. Nie było sporu także co do tego, że pozwany nie uiścił na rzecz powódki wskazanej kwoty w pełnym zakresie. Sąd I instancji, za zasadne uznał roszczenie powódki co do kwoty 300 zł, żądanej ponad wypłacaną przez pozwanego kwotę 200 zł, w okresie od 1 maja 2010 roku do 31 maja 2011 roku. Kwotę tę bezwątpienia zasądził w punkcie 3 wyroku, a orzeczenie w tej części uprawomocniło się. Tym samym uznać należało, że pozwany znajdował się w, tym przedziale czasowym, w opóźnieniu z zapłatą powódce zasądzonych należności i to odrębnie za każdy miesiąc licząc, począwszy od maja 2010 roku, a skończywszy na maju 2011 roku., kiedy to roszczenie powódki wzrosło do kwoty 820 zł. Z żądanej w wezwaniu do zapłaty z dnia 12 stycznia 2009 roku, tytułem renty, należności w kwocie 720 zł, Sąd I instancji w zasądzonej kwocie 620 zł, ujął kwotę 520 zł za okres od dnia 1 czerwca 2011 roku do 31 czerwca 2012 roku. Uznając, jak uprzednio za zasadne jej twierdzenia o istnieniu względem pozwanego wierzytelności w takiej wysokości, we wskazanym okresie. Orzeczenie w tej części się uprawomocniło. Przyjąć więc należało, że pozwany znajdował się, w tym przedziale czasowym, w opóźnieniu z zapłatą powódce zasądzonych należności i to odrębnie za każdy miesiąc licząc, począwszy od czerwca 2011 roku. Pozwany opóźniał się więc ze spełnieniem na rzecz powódki zobowiązania pieniężnego, co przy sformułowaniu przez powódkę roszczenia o zasądzenie odsetek ustawowych za wskazane okresy, stanowiło wystarczającą podstawę do zastosowania dyrektyw art. 481 k.c. Sąd Okręgowy w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie powołał argumentów uzasadniających oddalenie powództwa w omawianym wyżej zakresie, dlatego też odniesienie się przez Sąd Apelacyjny do stanowiska Sądu I instancji nie było możliwe. Mając jednak na względzie wyżej przedstawione rozważania, uznać należało, że analizowane zarzuty powódki okazały się trafne. Bez wątpienia roszczenie w zakresie wypłaty renty na poziomie 500 zł a następnie 720 zł miesięcznie było w świetle art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych wymagalne, a pozwany znajduje się w opóźnieniu z jego spełnieniem, co do kwoty 300 zł, a następnie 520 zł od dni wskazanych w apelacji powódki. Sąd I instancji – jak należało się domyślać - ustalając brak opóźnienia strony pozwanej, naruszył dyrektywy wskazanych artykułów. Sąd Apelacyjny nie podzielił zatem argumentów strony pozwanej przedstawionych w odpowiedzi na apelację. Za nietrafne Sąd II instancji uznał stanowisko pozwanego, iż w przedmiotowym sporze art 481 par 1 k.c. doznał ograniczenia, albowiem Sąd I instancji ustalił wysokości świadczenia z uwzględnieniem cen z daty orzekania o nim, a więc aktualną wartość kosztów zwiększonych potrzeb powódki, bo rentę w wysokości 820 zł zasadził od czerwca 2011 roku i wysokość tego świadczenia uwzględnia wszystkie niekorzystne dla powódki zmiany siły nabywczej pieniądza. Okoliczność ta nie wynika, ani z treści uzasadnienia Sądu Okręgowego, ani z ustaleń poczynionych przez ów Sąd. Skoro Sąd uznał, że na pozwanym ciążył obowiązek uiszczania od maja 2010 roku do czerwca 2012 roku wskazanych w wyroku kwot, a ich zapłaty pozwana żądała do dnia 10 każdego miesiąca, to ich nieuregulowanie we wskazanych terminach powodowało opóźnienie w zapłacie. Sąd nie zajmował się, na żadnym etapie sprawy dokonaniem rewaloryzacji wypłacanej renty z uwagi na zmianę siły nabywczej pieniądza. Mając na uwadze powyższe, Sąd Apelacyjny w Poznaniu, na podstawie art. 386 § 1 k.p.c. w punkcie II. zmienił częściowo zaskarżony wyrok w punkcie 6, zasądzając od pozwanego na rzecz powódki nadto odsetki ustawowe od kwot: ⚫. ⚫. ⚫ 300 zł od dnia 11 maja 2010 roku do dnia zapłaty, ⚫ 300 zł od dnia 11 czerwca 2010 roku do dnia zapłaty, ⚫ 300 zł od dnia 11 lipca 2010 roku do dnia zapłaty, ⚫ 300 zł od dnia 11 sierpnia 2010 roku do dnia zapłaty, ⚫ 300 zł od dnia 11 września 2010 roku do dnia zapłaty, ⚫ 300 zł od dnia 12 października 2010 roku do dnia zapłaty, ⚫ 300 zł od dnia 11 listopada 2010 roku do dnia zapłaty, ⚫ 300 zł od dnia 11 grudnia 2010 roku do dnia zapłaty, ⚫ 300 zł od dnia 11 stycznia 2011 roku do dnia zapłaty, ⚫ 300 zł od dnia 11 lutego 2011 roku do dnia zapłaty, ⚫ 300 zł od dnia 11 marca 2011 roku do dnia zapłaty, ⚫ 300 zł od dnia 12 kwietnia 2011 roku do dnia zapłaty, ⚫ 300 zł od dnia 11 maja 2011 roku do dnia zapłaty, ⚫ 520 zł od dnia 11 czerwca 2011 roku do dnia zapłaty, ⚫ 520 zł od dnia 12 lipca 2011 roku do dnia zapłaty, ⚫ 520 zł od dnia 11 sierpnia 2011 roku do dnia zapłaty, ⚫ 520 zł od dnia 11 września 2011 roku do dnia zapłaty, ⚫ 520 zł od dnia 11 października 2011 roku do dnia zapłaty, ⚫ 520 zł od dnia 11 listopada 2011 roku do dnia zapłaty, ⚫ 520 zł od dnia 11 grudnia 2011 roku do dnia zapłaty, ⚫ 520 zł od dnia 11 stycznia 2012 roku do dnia zapłaty, ⚫ 520 zł od dnia 11 lutego 2012 roku do dnia zapłaty, ⚫ 520 zł od dnia 11 marca 2012 roku do dnia zapłaty, ⚫ 520 zł od dnia 11 kwietnia 2012 roku do dnia zapłaty, ⚫ 520 zł od dnia 11 maja 2012 roku do dnia zapłaty, W odwołaniu do powyższych rozważań, apelacja powódki okazała się niezasadna w części w jakiej żądała ona zmiany zaskarżonego wyroku i zasądzenia odsetek ustawowych od kwot ponad 520 zł od dnia 11 czerwca 2011 roku do dnia 11 maja 2012 roku. Sąd Apelacyjny uznał, że pozwany nie opóźnił się z zapłatą w okresie od dnia 1 czerwca 2011 roku do 31 maja 2012 roku kwoty po 100 zł za każdy miesiąc, albowiem do jej zapłaty nie został wezwany przed datą doręczenia mu pisma z dnia 8 maja 2012 roku, zawierającego rozszerzenie pozwu w omawianym zakresie o kwotę 620 zł. Pismo to bowiem, doręczono pozwanemu w dniu 21 maja 2012 roku. Dlatego też w omawianym zakresie, Sąd II instancji apelację powódki oddalił. W konsekwencji uznać należało, że pozwany opóźnił się z zapłatą zobowiązania pieniężnego w kwocie 620 zł dopiero w dniu 11 czerwca 2012 roku. Termin zapłaty wskazanego zobowiązania pieniężnego minął już po wezwaniu do jego zapłaty, a wiec po doręczeniu pozwanemu pisma z dnia 8 maja 2012 roku. Zasadnym było uprawnienie powódki do żądania zapłaty odsetek ustawowych od tej należności od dnia następnego. Sąd Apelacyjny zmienił więc, w punkcie II wyroku, na podstawie art. 386 § 1 k.p.c. punkt 6 zaskarżonego rozstrzygnięcia także w omawianym zakresie zasądzając także odsetki ustawowe od kwoty 620 zł od dnia 12 czerwca 2012 roku do dnia zapłaty. Zasadnymi okazały się także zarzuty apelacji dotyczące naruszenia naruszeniu przepisów art. 19 k.p.c., 21 k.p.c. i 22 k.p.c. w związku z art. 13 § 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. 2005 nr 167 poz. 1398 z późn. zm.) oraz art. 100 zd. 1 k.p.c. w zw. z art.
§ 2k.p.c.
Rację należało przyznać apelującej, iż mając na uwadze treść art. art. 19 § 1. k.p.c. oraz art. 22 k.p.c. a także art. 21 k.p.c. Łączną wartość przedmiotu sporu – po dwukrotnym rozszerzeniu powództwa - stanowiła w niniejszej sprawie kwota 325 000 zł. W myśl art. 13 § 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. 2005 nr 167 poz. 1398 z późn. zm.), opłata sądowa od pozwu w istocie wynosiła 16 205 zł. Sąd Okręgowy, w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie wskazał, w jaki sposób wyliczył opłatę od pozwu. Sąd Apelacyjny nie poznał wiec argumentów Sądu I instancji, mających przemawiać za uzasadnieniem przyjęcia, iż opłata sądowa od pozwu zamknęła się kwotą 16 505 zł. Nie zmienia to jednak faktu, iż należało, w odwołaniu do wskazanych przepisów przyjąć, że opłata sądowa od pozwu, przez Sąd I instancji, została błędnie wyliczona. To pociągnęło za sobą błędne wyliczenie kosztów sądowych w zakresie opłaty od pozwu, których obowiązek uiszczenia spoczywał na powódce. Zgodnie z procentowym rozdzieleniem przez Sąd I instancji kosztów między stronami, nie mogło ulegać wątpliwości, to, że powódka winna ponieść koszty sądowe w kwocie 10 048 zł. (62% kwoty 16 205 zł), a nie jak przyjął Sąd Okręgowy - 10 181 zł. Uwzględniając, dostrzeżony przez Sąd I instancji, fakt uiszczenia już przez powódkę w fazie inicjowania sporu, kwoty 4 930 zł tytułem opłaty sądowej, należało przyjąć, że nakaz ściągnięcia od powódki kwoty 10 181 zł pozbawiony był podstaw prawnych. Należność, którą należało ściągnąć od powódki na rzecz Skarbu Państwa z tytułu części nieuiszczonych kosztów sądowych zamknęła się bowiem kwotą 5 118 zł. W tym kontekście doszło do naruszenia przez Sąd Okręgowy przepisów art. 100 zd. 1 k.p.c. w zw. z art.
§ 2k.p.c.
Mając na uwadze powyższe, Sąd Apelacyjny, na podstawie art. 386 § 1 k.p.c. w punkcie II.2 zmienił zaskarżony wyrok w punkcie 7 b., w ten sposób, że w miejsce kwoty 10 181 zł nakazał ściągnąć od powódki na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Okręgowego w Poznaniu kwotę 5 118 zł tytułem części nieuiszczonej opłaty sądowej od pozwu. O kosztach postępowania w instancji odwoławczej Sąd Apelacyjny orzekł w punkcie III. wyroku. Na podstawie art. 100 k.p.c. w związku z art. 108 § 1 k.p.c. zasądził od pozwanej na rzecz powódki kwotę 1 229 zł. Powódka wygrała postępowanie apelacyjne w 98 %, uległa więc, pozwanemu w nieznacznej części, co uzasadniało włożenie na pozwanego obowiązku zwrotu powódce wszystkich kosztów postępowania odwoławczego. Wysokość kosztów zastępstwa procesowego ustalono w oparciu o przepisy § 6 pkt 6 w związku z § 12 ust 1 pkt2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. nr 163, poz 1349 ze zm.) W punkcie I wyroku, Sąd Apelacyjny, na podstawie art. 350 § 1 k.p.c w związku z art. 391 k.p.c., sprostował oczywistą omyłkę pisarską zawartą w punkcie 3 zaskarżonego wyroku. /-/J. Nowicki /-/M. Tomaszewski /-/M. G.-M. (del.)