Sygn. akt XVII AmA 27/16 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 22 grudnia 2017 roku Sąd Okręgowy w Warszawie XVII Wydział Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów w składzie: Przewodniczący: SSO

§ 3ust.

12 (...) o treści: „ Pożyczkodawca otrzymywane środki pieniężne będzie zaliczał według następującej kolejności: koszty związane z postępowaniem sądowym i egzekucyjnym, jeśli takie powstały zgodnie z Umową, koszty dotyczące czynności upominawczych i windykacyjnych, jeśli takie powstały zgodnie z Umową, odsetki za opóźnienie, Opłata za Przedłużenie, Opłata za Terminarz Spłat, Prowizja, kwota Pożyczki.”;  w miejsce dotychczasowych § 2 ust. 9 „Umowy Udzielania Pożyczek Gotówkowych”, a następnie pkt 5.10. „Regulaminu Udzielania Pożyczek”,

§ 5ust.

2 i 3 (...) w brzmieniu: „

1. W przypadku spłaty Pożyczki w całości przed Terminem Spłaty Pożyczki, Całkowity Koszt Pożyczki ulega obniżeniu o te koszty, które dotyczą okresu, o który skrócono Okres Trwania Pożyczki, chociażby konsument poniósł je przed spłatą.” oraz „
2. W przypadku spłaty części Pożyczki przed Terminem Spłaty Pożyczki, ust. 2 stosuje się odpowiednio.”;  w miejsce dotychczasowych § 4 ust. 1 zd. 2, a następnie § 4 ust. 2 i 3 „Umowy Udzielania Pożyczek Gotówkowych”,

§ 8ust.

3-5 (...) o treści: „ 3. Czynności windykacyjne będą przeprowadzane z następującą częstotliwością:

1. a)upomnienia kierowane do Pożyczkobiorcy za pośrednictwem wiadomości sms i poczty elektronicznej będą wysyłane w pierwszym, siódmym, czternastym i dwudziestym ósmym dniu opóźnienia w spłacie Pożyczki,
2. b)wezwania do zapłaty będą wysyłane drogą pocztową w trzydziestym i sześćdziesiątym dniu opóźnienia w spłacie Pożyczki. 4. Z tytułu przeprowadzonych czynności windykacyjnych Pożyczkobiorca będzie obciążony następującymi kosztami:
3. a)5 zł za każde upomnienie wysłane za pośrednictwem wiadomości sms, tj. łącznie 20 zł za wszystkie czynności windykacyjne przeprowadzone w tym trybie,
4. b)10 zł za każde pisemne wezwanie do zapłaty. 5. Pożyczkobiorca nie ponosi kosztów z tytułu wezwania go do zapłaty poprzez wysłanie wiadomości drogą mailową, ani za przeprowadzone rozmowy telefoniczne, jeżeli takie wystąpiły.”;  w miejsce dotychczasowego pkt 8.3. „Regulaminu Udzielania Pożyczek”

§ 8ust.

1 (...) o treści: „ Strony zgodnie postanawiają, iż w przypadku nieterminowej spłaty Pożyczki przez Pożyczkobiorcę, Pożyczkodawca ma prawo naliczyć odsetki w wysokości czterokrotnej stopy kredytu lombardowego NBP (dokładna stopa oprocentowania zadłużenia przeterminowanego wskazana jest w formularzu informacyjnym) oraz prowadzić czynności upominawcze i windykacyjne.” dowód: pismo przedsiębiorcy z 6.12.2013 r. wraz z załączonym wzorcem (...) i wzorcem (...), k. 203-205 i k. 212-217 akt admin.; pismo przedsiębiorcy z 27.07.2015 r. wraz z załączonymi umowami, k. 331-332 i k. 387-416 akt admin. Od dnia 20 lutego 2015 r. Spółka (...) udzielała konsumentom kredytu konsumenckiego z wykorzystaniem wzorców umownych o nazwach: (...).PL UMOWA Pożyczki nr…” i „UMOWA pożyczki (...) nr…” wraz z załączonym do niej „REGULAMINEM UDZIELANIA POŻYCZEK”. We wzorcach tych:  nie przewidziano opłaty przygotowawczej z tytułu udzielonej pożyczki, lecz określoną kwotowo prowizję (por. np. § 1 pkt 17 umowy, § 7 ust. 2 umowy, § 8 umowy);  nie przewidziano oprocentowania kapitałowego kredytu i pobierania przez Spółkę (...) odsetek kapitałowych, a z tytułu udzielonej pożyczki konsumenci zobowiązani byli zapłacić na rzecz Spółki określoną kwotowo prowizję;  w § 7 ust. 10 (...).PL UMOWY Pożyczki nr …” oraz w § 3 ust. 11 „UMOWY pożyczki (...) nr…” zawarto postanowienie o treści: „ W razie braku oznaczenia w tytule przelewu celu dokonania wpłaty (np. spłata pożyczki nr ...., przedłużenie pożyczki nr ...) Pożyczkodawca otrzymywane środki pieniężne będzie zaliczał według następującej kolejności: koszty związane z postępowaniem sądowym i egzekucyjnym, jeśli takie powstały zgodnie z Umową; koszty dotyczące czynności upominawczych i windykacyjnych, jeśli takie powstały zgodnie z Umową; odsetki za opóźnienie; Opłata za Przedłużenie; Opłata za Terminarz Spłat; Prowizja; kwota Pożyczki.”;  w § 10 ust. 2 i 3 (...).PL UMOWY Pożyczki nr …” oraz w § 5 ust. 2 i 3 „UMOWY Pożyczki (...) nr …” przewidziano postanowienia o treści: „2 . W przypadku spłaty Pożyczki w całości przed Terminem Spłaty Pożyczki, Całkowity Koszt Pożyczki ulega obniżeniu o te koszty, które dotyczą okresu, o który skrócono Okres Trwania Pożyczki, chociażby konsument poniósł je przed spłatą. 3. W przypadku spłaty części Pożyczki przed Terminem Spłaty Pożyczki, ust. 2 stosuje się odpowiednio.”;  w § 12 ust. 3, 4 i 5 (...).PL UMOWY Pożyczki nr…” i § 8 ust. 3-5 „UMOWY Pożyczki (...) nr …” zawarto klauzule o treści: „ 3. Czynności windykacyjne będą przeprowadzane z następującą częstotliwością:

1. a)upomnienia kierowane do Pożyczkobiorcy za pośrednictwem wiadomości sms i poczty elektronicznej będą wysyłane w pierwszym, siódmym, czternastym i dwudziestym ósmym dniu opóźnienia w spłacie Pożyczki,
2. b)wezwania do zapłaty będą wysyłane drogą pocztową w trzydziestym i sześćdziesiątym dniu opóźnienia w spłacie Pożyczki. 4. Z tytułu przeprowadzonych czynności windykacyjnych Pożyczkobiorca będzie obciążony następującymi kosztami:
3. a)5 zł za każde upomnienie wysłane za pośrednictwem wiadomości sms, tj. łącznie 20 zł za wszystkie czynności windykacyjne przeprowadzone w tym trybie,
4. b)10 zł za każde pisemne wezwanie do zapłaty. 5. Pożyczkobiorca nie ponosi kosztów z tytułu wezwania go do zapłaty poprzez wysłanie wiadomości drogą mailową, ani za przeprowadzone rozmowy telefoniczne, jeżeli takie wystąpiły.”  w § 12 ust. 1 (...).PL UMOWY Pożyczki nr …” i § 8 ust. 1 „UMOWY Pożyczki (...) nr …” przewidziano postanowienie w brzmieniu: „ Strony zgodnie postanawiają, iż w przypadku nieterminowej spłaty Pożyczki przez Pożyczkobiorcę, Pożyczkodawca ma prawo naliczyć odsetki w wysokości czterokrotnej stopy kredytu lombardowego NBP (...% wartość na dzień ... / dokładna stopa oprocentowania zadłużenia przeterminowanego wskazana jest w formularzu informacyjnym) oraz prowadzić czynności upominawcze i windykacyjne.” dowód: pisma przedsiębiorcy z 25.06.2015 r. i 27.07.2015 r. wraz ze wzorcami umownymi, k. 304-320, k. 331-332 i k. 334-350 akt admin.; pismo przedsiębiorcy z 6.12.2013 r. wraz z załączonym wzorcem (...) i wzorcem (...), k. 203- 205, 212-217, 387-416 akt admin. W stosunku do umów kredytu konsumenckiego (pożyczek gotówkowych), zawartych z konsumentami w oparciu o wzorce umowne stosowane przed 10 listopada 2013 r., Spółka (...) do 31 lipca 2013 r. przeprowadziła proces aneksowania tych umów, w celu dostosowania ich treści do obowiązujących przepisów prawa. Zmiany umów dotyczyły zarzutów postawionych Spółce (...) przez Prezesa UOKiK w punktach 3-8 sentencji postanowienia o wszczęciu postępowania w sprawie praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów W ramach wskazanego procesu:  aneks do umowy pożyczki nie przewidywał w jej treści oprocentowania kapitałowego kredytu i pobierania przez Spółkę (...) odsetek kapitałowych;  aneks do umowy pożyczki wprowadzał do umowy postanowienie o treści: „ W razie braku oznaczenia w tytule przelewu celu dokonania wpłaty (np. spłata pożyczki nr …, przedłużenie pożyczki nr ...) Pożyczkodawca otrzymywane środki pieniężne będzie zaliczał według następującej kolejności: koszty związane z postępowaniem sądowym i egzekucyjnym, jeśli takie powstały zgodnie z Umową; koszty dotyczące czynności upominawczych i windykacyjnych, jeśli takie powstały zgodnie z Umową; odsetki za opóźnienie; Opłata za Przedłużenie; Opłata za Terminarz Spłat; Prowizja; kwota Pożyczki” (§ 3 ust. 11 aneksu do umowy);  aneksem do umowy

w brzmieniu: „

1. W przypadku spłaty Pożyczki w całości przed Terminem Spłaty Pożyczki, Całkowity Koszt Pożyczki ulega obniżeniu o te koszty, które dotyczą okresu, o który skrócono Okres Trwania Pożyczki, chociażby konsument poniósł je przed spłatą.
2. W przypadku spłaty części Pożyczki przed Terminem Spłaty Pożyczki, ust. 2 stosuje się odpowiednio.” (§ 5 ust. 2 i 3 aneksu do umowy). Przedsiębiorca obniżył całkowity koszt kredytu o koszty kredytu (w tym koszty ubezpieczenia) dotyczące okresu, o który skrócono czas obowiązywania umowy, zarówno w stosunku do konsumentów, którzy zawarli umowy pożyczki przed dniem 10 listopada 2013 r. i dokonali przedterminowej spłaty kredytu w okresie między dniem 26 czerwca 2013 r. a dniem 31 lipca 2015 r., jak i w stosunku do konsumentów, którzy dokonali przedterminowej spłaty kredytu przed dniem 26 czerwca 2013 r.  aneksem do umowy pożyczki

w brzmieniu: „ 3. Czynności windykacyjne będą przeprowadzane z następującą częstotliwością:

1. a)upomnienia kierowane do Pożyczkobiorcy za pośrednictwem wiadomości sms i poczty elektronicznej będą wysyłane w pierwszym, siódmym, czternastym i dwudziestym ósmym dniu opóźnienia w spłacie Pożyczki,
2. b)wezwania do zapłaty będą wysyłane drogą pocztową w trzydziestym i sześćdziesiątym dniu opóźnienia w spłacie Pożyczki. 4. Z tytułu przeprowadzonych czynności windykacyjnych Pożyczkobiorca będzie obciążony następującymi kosztami:
3. a)5 zł za każde upomnienie wysłane za pośrednictwem wiadomości sms, tj. łącznie 20 zł za wszystkie czynności windykacyjne przeprowadzone w tym trybie,
4. b)10 zł za każde pisemne wezwanie do zapłaty. 5. Pożyczkobiorca nie ponosi kosztów z tytułu wezwania go do zapłaty poprzez wysłanie wiadomości drogą mailową, ani za przeprowadzone rozmowy telefoniczne, jeżeli takie wystąpiły.” (§ 8 ust. 3-5 aneksu do umowy).  aneksem do umowy pożyczki

o treści: „ Strony zgodnie postanawiają, iż w przypadku nieterminowej spłaty Pożyczki przez Pożyczkobiorcę, Pożyczkodawca ma prawo naliczyć odsetki w wysokości czterokrotnej stopy kredytu lombardowego NBP (dokładna stopa oprocentowania zadłużenia przeterminowanego wskazana jest w formularzu informacyjnym) oraz prowadzić czynności upominawcze i windykacyjne.” (§ 8 ust. 1 aneksu do umowy). dowód: pismo przedsiębiorcy z 25.09.2015 r. wraz z załącznikami, w tym z „ANEKSEM nr (...) DO UMOWY [NR UMOWY] UDZIELANIA POŻYCZEK GOTÓWKOWYCH”, k. 422-442 akt admin.; pismo przedsiębiorcy z 17.11.2015 r., k. 449-450 akt admin. Do dnia 17 kwietnia 2013 r. Spółka (...) nie przesyłała konsumentom formularza informacyjnego, o którym mowa w art. 14 ust. 1 ukk, ani nie zamieszczała go na stronie internetowej: (...)pl. Od 18 kwietnia 2013 r. Spółka udostępnia konsumentom przedmiotowe formularze informacyjne, dotyczące zawieranych umów o kredyt konsumencki, na swojej stronie internetowej pod adresem: (...) oraz (...) w następujący sposób: za pomocą zamieszczonego na tej stronie „suwaka” konsumenci wybierają warunki finansowe wnioskowanej przez siebie pożyczki. Po prawej stronie „suwaka” znajduje się odpowiednio dostosowany do wybranych przez konsumenta parametrów formularz informacyjny. Konsument ma możliwość zapoznania się z formularzem informacyjnym także przy składaniu elektronicznego wniosku o udzielenie pożyczki - zaznacza on wówczas odpowiednią kratkę potwierdzającą zapoznanie się z formularzem informacyjnym. W obydwu przypadkach formularz informacyjny może być zapisany przez konsumenta na dysku komputera lub innym nośniku danych, a także wydrukowany. Dodatkowo, Spółka przesyła formularz informacyjny oraz umowę pożyczki do konsumenta na jego adres e-mail (podany w trakcie wnioskowania o pożyczkę) wraz z informacją o udzieleniu pożyczki. W formularzu informacyjnym w rubryce 3. „ Koszty kredytu. Koszty, które zobowiązany/a będzie Pan/Pani ponieść w związku z umową o kredyt” nie wskazywano, że od konsumenta była pobierana opłata przygotowawcza. Przedsiębiorca wysłał formularze informacyjne do konsumentów, którzy zawarli z nim umowy przed 18 kwietnia 2013 r., tj. do 12.514 osób. dowód: pisma przedsiębiorcy wraz z załącznikami z 17.04.2013 r., z 11.07.2013 r., z 6.12.2013 r. oraz z 17.11.2015 r., k. 75-76 [tajemnica przedsiębiorstwa], 146-167, 189, 203-205 i 449-450 akt admin. Do rejestru postanowień wzorców umownych uznanych za niedozwolone wpisano postanowienia o następującej treści:  pod poz. 3852 - „ Opłata za sporządzenie i wysłanie lub doręczenie wezwania do zapłaty raty (rat) kredytu lub odsetek - od każdego wezwania - 20 zł” (postanowienie wpisane do rejestru 17.10.2012 r., na podstawie wyroku SOKiK z 4.07.2012 r., wydanego w sprawie o sygn. akt XVII AmC 5205/11 przeciwko przedsiębiorcy - Bank (...) w K.);  pod poz. 4090 – „ Opłata za wezwanie do zapłaty i wypowiedzenie umowy (pożyczkobiorca) - 20 zł” (postanowienie wpisane do rejestru 7.12.2012 r., na podstawie wyroku SOKiK z 8.12.2011 r., wydanego w sprawie o sygn. akt XVII AmC 2905/11 przeciwko przedsiębiorcy - (...) Kasa Oszczędnościowo-Kredytowa w (...) D. w D.). dowód: (...) W roku 2014 Spółka (...) osiągnęła przychód w wysokości (...) zł i dochód w wysokości (...) zł. dowód: Zeznanie o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) przez podatnika podatku dochodowego od osób prawnych za rok podatkowy 1.01.2014 – 31.12.2014 (CIT-8), k. 351-352 akt admin. W dniu 30 grudnia 2015 r. Prezes UOKiK wydał decyzję nr (...), która została zaskarżona do Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w ramach niniejszego postępowania. Powyżej opisany stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o twierdzenia i oświadczenia stron oraz ww. dowody, których wiarygodność i moc dowodowa nie budziły zastrzeżeń. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Odwołanie podlegało częściowemu uwzględnieniu, mianowicie w zakresie, w jakim zmierzało do uchylenia punktu VII sentencji zaskarżonej decyzji. Zgodnie z art. 24 ust. 1 i 2 uokik – w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji - zakazane jest stosowanie praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów. Przy czym, przez praktykę naruszającą zbiorowe interesy konsumentów rozumie się godzące w nie bezprawne działanie przedsiębiorcy, w szczególności polegające na: 1) stosowaniu postanowień wzorców umów, które zostały wpisane do rejestru postanowień wzorców umowy uznanych za niedozwolone, o którym mowa w art. 479 45 k.p.c.; 2)naruszaniu obowiązku udzielania konsumentom rzetelnej, prawdziwej i pełnej informacji; 3)stosowaniu nieuczciwych praktyk rynkowych lub czynów nieuczciwej konkurencji. W ust. 3 przewidziano natomiast, że nie jest zbiorowym interesem konsumentów suma indywidualnych interesów konsumentów. W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, że powód jest przedsiębiorcą i że podejmuje działania w obrocie z konsumentami. Pozostawała więc do rozstrzygnięcia kwestia, czy działania/zaniechania powoda, opisane w stanie faktycznym sprawy, są bezprawne i czy naruszają zbiorowe interesy konsumentów. O bezprawności w rozumieniu powołanego przepisu możemy mówić, gdy zachowanie przedsiębiorcy – czyli jego działanie, jak również zaniechanie – jest sprzeczne z powszechnie obowiązującym porządkiem prawnym, a więc zarówno z normami prawnymi, jak również z zasadami współżycia społecznego i dobrymi obyczajami. Bezprawność jest przy tym obiektywnym czynnikiem, a więc niezależna jest od winy i jej stopnia, jak również bez znaczenia jest świadomość istnienia naruszeń. Bezprawność jest także niezależna od wystąpienia szkody. Bezprawne praktyki muszą być ponadto wymierzone w zbiorowe interesy konsumentów, czyli odnosić się do obecnych, przyszłych i potencjalnych konsumentów, a więc naruszać prawa nieograniczonej, bliżej nieokreślonej liczby konsumentów. Interes, który jest chroniony owym przepisem, to interes prawny, rozumiany jako określone potrzeby konsumenta, które zostały uznane przez ustawodawcę za godne ochrony (tak Sąd Najwyższy w uzasadnieniu uchwały z 13 lipca 2006r., sygn. akt III SZP 3/06, OSNP 2007, nr 1-2, poz. 35). Oceny, czy w danej sytuacji mamy do czynienia z bezprawnym naruszeniem interesu konsumentów, dokonujemy na podstawie analizy, między innymi, regulacji określonych aktów prawnych, które swym działaniem naruszył przedsiębiorca. Stosownie do treści art. 3 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim (dalej: ukk), przez umowę o kredyt konsumencki rozumie się umowę o kredyt w wysokości nie większej niż 255.550 zł albo równowartość tej kwoty w walucie innej niż waluta polska, który kredytodawca w zakresie swojej działalności udziela lub daje przyrzeczenie udzielenia konsumentowi (ust. 1). Według ust. 2, za umowę o kredyt konsumencki uważa się w szczególności: 1)umowę pożyczki; 2)umowę kredytu w rozumieniu przepisów prawa bankowego; 3)umowę o odroczeniu konsumentowi terminu spełnienia świadczenia pieniężnego, jeżeli konsument jest zobowiązany do poniesienia jakichkolwiek kosztów związanych z odroczeniem spełnienia świadczenia; 4)umowę o kredyt, w której kredytodawca zaciąga zobowiązanie wobec osoby trzeciej, a konsument zobowiązuje się do zwrotu kredytodawcy spełnionego świadczenia; 5)umowę o kredyt odnawialny. W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości kwestia kwalifikacji i oceny prawnej umów, zawieranych przez Spółkę (...) na podstawie zakwestionowanych przez Prezesa UOKiK wzorców umownych, w oparciu o przepisy ustawy o kredycie konsumenckim. W zaskarżonej decyzji Prezes UOKiK wskazał na szereg zachowań powoda, które – w jego ocenie – stanowiły praktyki naruszające zbiorowe interesy konsumentów. W ocenie Sądu Okręgowego, w odniesieniu do praktyk opisanych w sentencji zaskarżonej decyzji - za wyjątkiem praktyki z pkt VII - spełniona została przesłanka godzenia przez przedsiębiorcę w zbiorowe interesy konsumentów. Przesłanka ingerencji w „zbiorowe interesy konsumentów”, o istnieniu których nie świadczy suma interesów jednostkowych oznacza, że zakaz z art. 24 uokik obejmuje zachowania przedsiębiorcy, które można określić jako „generalne”, tj. dotyczące każdego konsumenta znajdującego się w określonej sytuacji. Praktyką naruszającą zbiorowe interesy konsumentów jest takie zachowanie przedsiębiorcy, które podejmowane jest w warunkach wskazujących na powtarzalność zachowania w stosunku do indywidualnych konsumentów wchodzących w skład określonej grupy (T. Skoczny, Ustawa o ochronie konkurencji i konsumentów. Komentarz, 2014 r., System Informacji Prawnej Legalis). Przedmiotem ochrony nie są zatem interesy indywidualnego konsumenta lub grupy indywidualnych konsumentów, ale wszystkich klientów traktowanych jako grupa uczestników rynku zasługująca na szczególną ochronę. Aby uznać konkretne zachowanie przedsiębiorcy za naruszające zbiorowy interes konsumentów wystarczające jest, by zachowaniem tym dotknięci byli jego faktyczni lub potencjalni klienci, co ma miejsce w omawianym przypadku. Stosowane przez powoda praktyki rynkowe, opisane w decyzji, obejmują bowiem tych wszystkich konsumentów, którzy bądź to zawarli już z powodem umowy kredytu konsumenckiego, bądź też są potencjalnymi klientami powoda. Jeśli chodzi o praktyki zarzucone Spółce (...) w pkt I, II oraz VIII sentencji zaskarżonej decyzji, to powód nie kwestionował faktu dopuszczenia się powyższych praktyk. Kwestia sporna między stronami dotyczyła natomiast tego, czy przedsiębiorca zaniechał stosowania praktyki (pkt I), bądź kiedy doszło do tego zaniechania (pkt II i pkt VIII). Zdaniem Sądu, pozwany prawidłowo przyjął, że praktykowany przez Spółkę od 18 kwietnia 2013 r. sposób przekazywania konsumentom informacji o oferowanym przez nią kredycie konsumenckim, tj. na formularzu informacyjnym, dostępnym na stronie internetowej Spółki (po wyborze za pomocą tzw. „suwaka” kwoty pożyczki i okresu jej spłaty albo po wyborze opcji „Weź pożyczkę”), nie spełnia - określonego w art. 13 ust. 1 i 2 ukk w zw. z art. 14 ukk - wymogu przekazania konsumentowi tego formularza przed zawarciem umowy na trwałym nośniku. Zgodnie z art. 13 ust. 1 ukk, kredytodawca przed zawarciem umowy o kredyt konsumencki jest zobowiązany podać konsumentowi, na trwałym nośniku, informacje określone w ust. 1 i 2 tego przepisu. Natomiast stosownie do art. 14 ust. 1 ukk, kredytodawca przekazuje konsumentowi wskazane dane na formularzu informacyjnym dotyczącym kredytu konsumenckiego, którego wzór określa załącznik nr 1 do ustawy. Wbrew sugestiom powoda, pojęcie „trwałego nośnika” nie budzi wątpliwości interpretacyjnych. Według definicji zawartej w art. 5 pkt 17 ukk, trwały nośnik to materiał lub urządzenie służące do przechowywania i odczytywania informacji przekazywanych konsumentowi w związku z umową o kredyt, przez czas odpowiedni do celów jakim informacje te służą oraz pozwalające na odtworzenie tych informacji w niezmienionej postaci. Pojęcie to zostało także dostatecznie wyjaśnione na gruncie konsumenckiego prawa unijnego. W szczególności, w trafnie przywołanym przez pozwanego, uzasadnieniu wyroku TSUE z 5 lipca 2012 r., wydanego w sprawie C-49/11 (...) Ltd. (wyrok opublikowany na stronie internetowej (...) wskazano, że w zakresie, w jakim nośnik umożliwia konsumentowi przechowywanie informacji, które zostały mu osobiście przekazane, gwarantuje brak zmian w ich zawartości, a także ich dostępność w odpowiednim okresie oraz pozwala konsumentom na ich odtworzenie w niezmienionej postaci, nośnik ten może być uznany za „trwały” w rozumieniu art. 5 ust. 1 dyrektywy 97/7WE Parlamentu Europejskiego i Rady z 20 maja 1997 r. w sprawie ochrony konsumentów w przypadku umów zawieranych na odległość (Dz. U. UE L 144, s. 19). Przy czym, zgodnie ze wskazanym przepisem dyrektywy, w stosownym czasie podczas wykonywania umowy konsument musi otrzymać w formie pisemnej lub na innym trwałym, dostępnym dla niego nośniku potwierdzenie informacji określonych w art. 4 ust. 1 lit. a)-f), najpóźniej jednak w chwili dostawy w przypadku dóbr nieprzeznaczonych dla osób trzecich, chyba że informacje te zostały wcześniej przekazane konsumentowi przed zawarciem umowy w formie pisemnej lub na wspomnianym trwałym i dostępnym nośniku. Niezależnie od wszelkich okoliczności należy przedstawić: - pisemną informację na temat warunków i procedury wykonywania prawa odstąpienia od umowy w rozumieniu art. 6, włącznie z przypadkami określonymi w art. 6 ust. 3 tiret pierwsze, - adres miejsca prowadzenia działalności dostawcy, pod który konsument może kierować swoje reklamacje, - informacje dotyczące obsługi posprzedażnej i obowiązującej gwarancji, - warunki rozwiązania umów zawieranych na czas nieokreślony lub okres dłuższy niż jeden rok. W przywołanym wyroku Trybunał stwierdził, że trwały nośnik, zgodnie z art. 5 ust. 1 dyrektywy 97/7, powinien gwarantować, iż konsument w sposób analogiczny do przypadku nośnika papierowego posiada informacje wymienione w tym przepisie w celu umożliwienia mu w razie potrzeby powołania się na przysługujące mu prawa. Mając powyższe na uwadze TSUE uznał, że strona internetowa, w przypadku której zawarte na niej informacje są dostępne konsumentom wyłącznie za pośrednictwem linku wskazanego przez sprzedawcę, nie może być uznana za „trwały nośnik” w rozumieniu art. 5 ust. 1 dyrektywy 97/7. Nie można bowiem uznać, że wskazana strona internetowa pozwala konsumentowi na przechowywanie informacji, które są do niego osobiście skierowane w taki sposób, aby mógł on mieć do nich dostęp i odtworzyć je w niezmienionej postaci w odpowiednio długim okresie czasu z wyłączeniem możliwości późniejszej, jednostronnej zmiany ich zawartości przez przedsiębiorcę. Trybunał wskazał, że prezentowany przez niego sposób wykładni pojęcia „trwałego nośnika” potwierdzają także definicje tego pojęcia przyjęte przez prawodawcę Unii w innych tekstach prawnych, w szczególności: - wg art. 2 lit.

1. f)dyrektywy 2002/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z 23 września 2002 r. dotyczącej sprzedaży konsumentom usług finansowych na odległość oraz zmieniającej dyrektywę Rady 90/619/EWG oraz dyrektywy 97/7/WE i 98/27/WE (Dz.U. UE L 271, s. 16), „trwały nośnik informacji” oznacza każdy instrument pozwalający konsumentowi na przechowywanie informacji kierowanych osobiście do niego w sposób dostępny do przyszłego korzystania przez okres czasu odpowiedni do celów informacji i który pozwala na niezmienione odtworzenie przechowywanej informacji, - wg art. 2 pkt 12 dyrektywy 2002/92/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z 9 grudnia 2002 r. w sprawie pośrednictwa ubezpieczeniowego (Dz.U. UE 2003, L 9, s. 3), „trwały nośnik informacji” oznacza dowolny instrument umożliwiający klientowi przechowywanie informacji adresowanych osobiście do niego w sposób umożliwiający dostęp do nich do celu przyszłego odniesienia się przez okres właściwy do celów informacyjnych i który umożliwia kopiowanie przechowywanych informacji bez wprowadzania do nich zmian, - wg art. 3 lit.
2. m)dyrektywy 2008/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z 23 kwietnia 2008 r. w sprawie umów o kredyt konsumencki oraz uchylającej dyrektywę Rady 87/102/EWG (Dz.U. UE L 133, s. 66), „trwały nośnik” oznacza urządzenie umożliwiające konsumentowi przechowywanie informacji kierowanych do niego osobiście w sposób, który daje mu do nich dostęp w przyszłości przez okres odpowiedni do celów, jakim te informacje służą, i który pozwala na odtworzenie przechowywanych informacji w niezmienionej postaci, - wg art. 2 pkt 10 dyrektywy 2011/83/UE Parlamentu Europejskiego i Rady z 25 października 2011 r. w sprawie praw konsumentów, zmieniającej dyrektywę Rady 93/13/EWG i dyrektywę 1999/44/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz uchylającej dyrektywę Rady 85/577/EWG i dyrektywę 97/7/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. UE L 304, s. 64), uchylającej tę ostatnią dyrektywę na mocy art. 31 od dnia 13 lipca 2004 r., na użytek dyrektywy 2011/83 „trwały nośnik” oznacza każde urządzenie umożliwiające konsumentowi lub przedsiębiorcy przechowywanie informacji kierowanych do niego osobiście, w sposób umożliwiający dostęp do tych informacji w przyszłości przez okres odpowiedni do celów, jakim te informacje służą, i które pozwala na odtworzenie przechowywanych informacji w niezmienionej postaci. Zdaniem Trybunału, nie ma powodu aby uznać, że wymienione dyrektywy odnoszą się do pojęcia odmiennego od pojęcia użytego w dyrektywie 97/7. Odnosząc powyższe do okoliczności niniejszej sprawy należy uznać, formularz informacyjny udostępniany przez Spółę (...) na etapie przedkontraktowym na jej stronie internetowej, nie spełnia kryterium trwałego nośnika informacji. W tym zakresie Sąd Okręgowy w pełni podziela stanowisko pozwanego co do tego, że nie można uznać, iż w danym przypadku informacje objęte formularzem - zgodnie z wymogiem ustawowym - zostają przekazane konsumentowi, skoro konsument musi sam, z własnej inicjatywy, dokonać określonych czynności, aby zapoznać się z treścią dokumentu (otwarcie linku do formularza informacyjnego, wydrukowanie lub zapisanie formularza na swoim komputerze lub innym nośniku danych). Tymczasem konsument jest uprawniony do uzyskania formularza od kredytodawcy, nie ma natomiast obowiązku pozyskiwania go we własnym zakresie, samodzielnie. To na kredytodawcy spoczywa ustawowy obowiązek przekazania formularza kontrahentowi. Nadto, oczywistym jest, że skoro serwis internetowy Spółki (...) znajduje się pod jej kontrolą, to przyjęty przez Spółkę sposób udostępnienia formularza nie gwarantuje, aby konsument mógł mieć dostęp do informacji objętych formularzem oraz by mógł odtworzyć te informacje w niezmienionej postaci przez odpowiednio długi czas z wyłączeniem możliwości późniejszej modyfikacji jego treści przez kredytodawcę. Wobec braku modyfikacji przez powoda sposobu udostępniania konsumentom formularza informacyjnego, brak było podstaw do stwierdzenia zaniechania stosowania przez powoda analizowanej praktyki. Natomiast podniesiony przez powoda argument, iż przyjęty przez niego sposób udostępniana formularza informacyjnego jest powszechnie stosowany także przez innych przedsiębiorców, udzielających kredytu konsumenckiego przez internet, w żadnej mierze nie może decydować o legalności tego rodzaju praktyki. Z kolei powołanie się przez Spółkę (...) na decyzję Prezesa UOKiK nr (...) z 26 marca 2014 r. jest o tyle nietrafione, że Spółka rozpoczęła udostępnianie formularza informacyjnego, w ustalony w sprawie sposób, od 18 kwietnia 2013 r., zatem wskazana decyzja nie mogła mieć wpływu na ustalenie sposobu postępowania powoda w zakresie analizowanej praktyki. Z powyższych względów, zarzuty sformułowane wobec rozstrzygnięcia zawartego w punkcie I sentencji decyzji nie zasługiwały na uwzględnienie. Jeśli chodzi o zarzuty dotyczące błędnego wskazania przez Prezesa Urzędu daty zaniechania stosowania przez Spółkę (...) praktyk opisanych w pkt II i VIII sentencji zaskarżonej decyzji, którą według powoda wyznacza dzień wycofania z obrotu wzorca zawierającego dane postanowienia, to w pierwszej kolejności należy stwierdzić, że niezrozumiały jest zarzut sformułowany w tym zakresie co do pierwszej z wymienionych praktyk. Praktyka ta polegała bowiem na niezamieszczeniu w formularzu informacyjnym dotyczącym kredytu konsumenckiego informacji o „opłacie przygotowawczej”, którą konsument musiał uiścić w związku z umową o kredyt konsumencki na podstawie § 2 ust. 4 lit. a i ust. 5 „Umowy Udzielenia Pożyczek Gotówkowych” oraz pkt 11.1. i 11.2. „Regulaminu Udzielania Pożyczek”. W toku postępowania administracyjnego organ ochrony konsumentów prawidłowo ustalił, że 26 czerwca 2013 r. przedsiębiorca dokonał modyfikacji ww. wzorców umownych w ten sposób, że zamiast opłaty przygotowawczej konsument miał uiszczać na rzecz kredytodawcy oznaczoną kwotowo prowizję, zaś informacja o obowiązku jej uiszczenia została zamieszczona w formularzu informacyjnym udostępnianym konsumentom. Stąd też zasadne było przyjęcie, że już z dniem 26 czerwca 2013 r. powodowa Spółka zaniechała praktyki wskazanej w pkt II decyzji. Natomiast sugerowana w tym przypadku przez powoda data zaniechania, związana z wycofaniem z obrotu wzorca umownego, to data późniejsza niż przyjęta przez pozwanego (10 listopada 2013 r.). Praktyka opisana w pkt VIII sentencji zaskarżonej decyzji polegała natomiast na stosowaniu przez powoda postanowienia umownego, przewidującego karę umowną na rzecz kredytodawcy w razie niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania pieniężnego przez kredytobiorcę (nieterminowa spłata pożyczki), a więc postanowienia sprzecznego z art. 483 § 1 k.c., który dopuszcza możliwość zastrzeżenia kary umownej tylko na wypadek niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania niepieniężnego. Wprawdzie 26 czerwca 2013 r. powodowa Spółka zmodyfikowała wzorzec umowny, zawierający wskazane postanowienie, w sposób odpowiadający przepisowi art. 483 § 1 k.c., i nie stosowała tego postanowienia w kolejnych wzorcach umownych. Nie można jednak przyjąć, by w dacie tej doszło do zaniechania stosowania przez przedsiębiorcę danego postanowienia, skoro w obrocie prawnym nadal funkcjonowały umowy pożyczki zawarte z konsumentami w oparciu o wzorce umowne zawierające zakwestionowane postanowienie, a powód mógł egzekwować karę umowną w przypadku nieterminowej spłaty pożyczki przez konsumenta. W tej sytuacji, w ocenie Sądu, pozwany prawidłowo przyjął, że dopiero z dniem zakończenia aneksowania umów pożyczki, zawartych przy wykorzystaniu wzorców umownych zawierających zakwestionowane postanowienie, możliwe było stwierdzenie zaniechania stosowania analizowanej praktyki, co nastąpiło 31 lipca 2015 r. W stosunku do rozstrzygnięcia, zawartego w pkt III sentencji zaskarżonej decyzji, w odwołaniu sformułowano zarzut błędnego przyjęcia przez Prezesa UOKiK, że powód miał obowiązek podawać w umowach pożyczki informację o wysokości stopy oprocentowania kredytu z tego względu, że oferował klientom pożyczkę nieoprocentowaną. Stosownie do art. 30 ust. 1 pkt 6 ukkk, umowa o kredyt konsumencki powinna określać stopę oprocentowania kredytu oraz warunki jej zmiany z podaniem indeksu lub stopy referencyjnej, o ile ma zastosowanie do pierwotnej stopy oprocentowania kredytu; jeżeli umowa o kredyt konsumencki przewiduje różne stopy oprocentowania, informacje te podaje się dla wszystkich stosowanych stóp procentowych w danym okresie obowiązywania umowy. Z przepisu tego wynika jednoznacznie, że umowa o kredyt konsumencki powinna określać stopę oprocentowania kredytu. Z kolei w pkt 11.1. „Regulaminu Udzielania Pożyczek Gotówkowych” stosowanego przez Spółkę (...) przewidziano, że „ Całkowity koszt pożyczki obejmuje opłatę przygotowawczą w tym odsetki równe czterokrotności stopy kredytu lombardowego NBP obliczane w stosunku rocznym od kwoty udzielonej pożyczki oraz koszt ubezpieczenia”. Z postanowienia tego wynika, że odsetki stanowiły część opłaty przygotowawczej, a więc pożyczka udzielana przez powoda była oprocentowana. Nadto, w załączniku nr (...) do pisma z 28 lutego 2013 r. Spółka (...) oświadczyła, że kosztem udzielanych przez nią pożyczek jest „opłata przygotowawcza, w tym odsetki równe czterokrotnej stopie kredytu lombardowego Narodowego Banku Polskiego obliczane w stosunku rocznym od kwoty Pożyczki” [k. 27 akt admin.]. Z kolei w piśmie z 11 lipca 2013 r. strona powodowa podała, że kwota wskazująca, ile wynosi suma wszystkich kosztów związanych z zawarciem umowy, obejmuje m.in. kwotę przypadającą na oprocentowanie [k. 198 akt admin.]. Wreszcie, w piśmie z 27 lipca 2015 r. Spółka oświadczyła, że od 26 czerwca 2013 r. w praktyce swej działalności nie stosuje oprocentowania w stosunku do kwoty pożyczki [k. 331-331 verte akt admin.], co jednoznacznie sugeruje, że wcześniej miało to miejsce. Mając powyższe na uwadze, zarzut podniesiony przez Spółkę nie zasługuje na uwzględnienie z tego względu, że stanowisko strony powodowej co do tego, iż oferowała ona klientom pożyczkę nieoprocentowaną, pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią pkt 11.1. „Regulaminu Udzielania Pożyczek Gotówkowych” oraz z treścią przywołanych twierdzeń i oświadczeń, składanych przez Spółkę w toku postępowania administracyjnego. Wobec tego należy stwierdzić, że na powodowej Spółce spoczywał obowiązek, wynikający z art. 30 ust. 1 pkt 6 ukk. Tymczasem, ani postanowienie z pkt 11.1., ani żadne inne postanowienie „Regulaminu Udzielania Pożyczek Gotówkowych”, czy „Umowy Udzielania Pożyczek Gotówkowych”, nie precyzowało wysokości stopy oprocentowania pożyczki, jako wartości wyrażonej liczbowo w procentach. Odesłanie w tym zakresie do wskaźnika stopy kredytu lombardowego NBP należy uznać za zbyt ogólnikowe i niewystarczające, gdyż nawiązuje ono jedynie do sposobu obliczenia stopy oprocentowania pożyczki, nie wskazuje zaś konkretnej, wyrażonej procentowo liczby ustalonej na datę zawarcia umowy kredytu konsumenckiego. W konsekwencji powyższego, w zaskarżonej decyzji zasadnie przyjęto, że w analizowanym zakresie powód nie dopełnił obligatoryjnego obowiązku, przewidzianego w ustawie o kredycie konsumenckim. Za bezpodstawny należało także uznać zarzut strony powodowej, w ramach którego podniesiono, że do Spółki (...) nie powinien mieć zastosowania przepis art. 30 ust. 1 pkt 15 ukk, zgodnie z którym umowa o kredyt konsumencki, powinna określać termin, sposób i skutki odstąpienia konsumenta od umowy, obowiązek zwrotu przez konsumenta udostępnionego przez kredytodawcę kredytu oraz odsetek zgodnie z rozdziałem 5, a także kwotę odsetek należnych w stosunku dziennym. Zdaniem powodowej Spółki, skoro w oferowanej przez nią w umowie o kredyt konsumencki nie zastrzeżono odsetek kapitałowych, to nie było możliwości naliczania odsetek w razie odstąpienia kredytobiorcy od umowy (zarzut wobec rozstrzygnięcia z pkt V sentencji zaskarżonej decyzji). Z rozważań, co do praktyki opisanej w pkt III sentencji decyzji wynika, że do czasu wprowadzenia przez Spółkę (...) do obrotu nowych wzorców umownych, mogła ona naliczać odsetki, które stanowiły element opłaty przygotowawczej. Wobec tego, skoro udzielany przez Spółkę kredyt konsumencki był oprocentowany, to stosownie do art. 54 ust. 1 ukk, mogła ona żądać od kredytobiorcy odsetek w przypadku odstąpienia od niego od umowy kredytu (według tego przepisu, konsument nie ponosi kosztów związanych z odstąpieniem od umowy o kredyt konsumencki, z wyjątkiem odsetek za okres od dnia wypłaty kredytu do dnia spłaty kredytu). W konsekwencji powyższego, na kredytodawcy spoczywał zatem obowiązek podania w umowie o kredyt konsumencki kwoty odsetek w stosunku dziennym, należnych mu w przypadku odstąpienia kredytobiorcy od umowy. Poza sporem jest, że w analizowanym przypadku obowiązku tego nie dopełniono. Przy czym, jak słusznie zauważył pozwany, bez znaczenia dla stwierdzenia stosowania przez powoda zakwestionowanej praktyki pozostaje okoliczność, że w rzeczywistości powód nie wymagał od klientów, którzy odstępowali od umowy, zwrotu odsetek. Obowiązek przewidziany w art. 30 ust. 1 pkt 15 ukk ma bowiem charakter obowiązku informacyjnego, zatem konieczne było wskazanie w umowie o kredyt konsumencki danych dotyczących kwoty odsetek w stosunku dziennym bez względu na to, czy konsument odstąpi od umowy oraz czy w razie zaistnienia takiej sytuacji, kredytobiorca będzie domagał się zapłaty należnych mu z tego tytułu odsetek. Odnośnie do praktyki opisanej w pkt IV sentencji decyzji Prezesa UOKiK o nr (...), w odwołaniu sformułowano zarzut błędnego przyjęcia, że do powodowej Spółki ma zastosowanie - wynikający z art. 30 ust. 1 pkt 8 ukk - obowiązek wskazania w umowie o kredyt konsumencki kolejności zaliczania rat kredytu na poczet należności kredytodawcy, podczas gdy Spółka nie oferowała i nie oferuje pożyczek, które byłyby spłacane ratalnie. Według strony powodowej, w jej ofercie znajdują się krótkoterminowe pożyczki konsumenckie, spłacane jednorazowo, a nie ratalnie. Powyższy zarzut nie zasługiwał na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należy zauważyć, że wbrew stanowisku prezentowanemu przez powoda, udzielane przez niego pożyczki mogły być spłacane w ratach. W § 2 pkt 11 „Umowy Udzielania Pożyczek Gotówkowych” przewidziano bowiem, że pożyczkodawca będzie każdorazowo, na indywidulaną prośbę pożyczkobiorcy, ustalać spłatę pożyczki w ratach. Natomiast zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 8 ukk, umowa o kredyt konsumencki, co do zasady, powinna określać zasady i terminy spłaty kredytu, w szczególności kolejności zaliczania rat kredytu konsumenckiego na poczet należności kredytodawcy, w tym informację o prawie, o którym mowa w art. 37 ust. 1 (tj. w przypadku umowy o kredyt konsumencki zawartej na czas określony, przez cały czas jej obowiązywania, konsument ma prawo do otrzymania, na wniosek, w każdym czasie bezpłatnie harmonogramu spłaty). W ocenie Sądu Okręgowego, w świetle pierwszego z przywołanych przepisów ustawy, również w przypadku umowy, przewidującej spłatę zobowiązania z tytułu zaciągniętego kredytu konsumenckiego jednorazowo, bądź też etapowymi wpłatami (niestanowiącymi rat), kredytodawca zobowiązany jest do wskazania w umowie zasad i kolejności zaliczania wpłat dokonywanych przez kredytobiorcę na poczet należności kredytodawcy. Należy bowiem zauważyć, że kwota pożyczki do spłaty może być rozumiana jako jednorazowa spłata pożyczki, następująca poprzez uregulowanie wymaganej kwoty w terminie określonym w umowie, może też przybrać postać etapowych wpłat dokonywanych do dnia spłaty. Z jednorazową płatnością dokonywaną niejako „na raty” będziemy mieli również do czynienia, przykładowo, gdy konsument tego samego dnia spłaci dług w całości poprzez przelanie środków pieniężnych z kilku rachunków bankowych, a więc w drodze kilku wpłat. Pod pojęciem „zasad i terminów spłaty kredytu”, o których mowa w art. 30 ust. 1 pkt 8 ukk, należy rozumieć wszelkie zasady i terminy, które dotyczą spłaty kredytu konsumenckiego, w tym również te, które odnoszą się do sposobu zaliczenia poszczególnych wpłat (rat) nie stanowiących pełnej spłaty pożyczki, przykładowo z uwagi na obciążenie kredytobiorcy innymi opłatami, przewidzianymi w razie nienależytego wykonania przez niego umowy. Zdaniem Sądu, także w przypadku jednorazowej spłaty pożyczki niezbędne jest podanie, w jaki sposób rozdysponowana zostanie faktyczna wpłata dokonana przez pożyczkobiorcę, a więc jaka jej część zaliczona zostanie na spłatę kapitału pożyczki, a jaka na inne opłaty pobrane w związku z jej udzieleniem. Brak tego rodzaju regulacji w zakwestionowanych przez Prezesa wzorcach umownych, należy zatem ocenić jako praktykę naruszającą zbiorowe interesy konsumentów. Nie można również zgodzić się ze stanowiskiem powodowej Spółki, że w przypadku braku unormowania w umowie kredytu konsumenckiego kolejności zaliczania wpłat, zastosowanie będzie miał art. 451 ust. 1 zd. 2 k.c. W świetle art. 451 § 1 k.c., dłużnik mający względem tego samego wierzyciela kilka długów tego samego rodzaju może przy spełnieniu świadczenia wskazać, który dług chce zaspokoić. Jednakże to, co przypada na poczet danego długu, wierzyciel może przede wszystkim zaliczyć na związane z tym długiem zaległe należności uboczne oraz na zalegające świadczenia główne. Wskazana regulacja prawna nie znajdzie zastosowania w niniejszej sprawie z tego względu, że przywołany przepis przewiduje uprawnienie dłużnika do wskazania długu, który chce zaspokoić. Natomiast w stosowanych przez Spółkę (...) wzorcach umownych dotyczących umowy o kredyt konsumencki zmodyfikowano tę zasadę w ten sposób, że uprawnienie do określenia kolejności zaliczenia otrzymywanych od pożyczkobiorcy kwot, przysługuje pożyczkodawcy, czyli wierzycielowi (§ 2 pkt 10 „Umowy Udzielania Pożyczek Gotówkowych” i pkt 5.11. „Regulaminu Udzielania Pożyczek). Nietrafny był również zarzut wadliwego przyjęcia przez organ daty zaniechania stosowania przez powoda praktyk opisanych w pkt III, IV i V sentencji decyzji, tj. daty 31 lipca 2015 r., zamiast daty wycofania z obrotu wzorców umownych zawierających zakwestionowane postanowienia. Biorąc pod uwagę, że pomimo wycofania z obrotu danych wzorców umownych, w obrocie prawnym nadal obowiązywały umowy pożyczki zawarte z konsumentami w oparciu te wzorce, to o zaniechaniu praktyki można mówić dopiero z chwilą zakończenia procesu modyfikacji tych umów w zakwestionowanym zakresie, co w tym przypadku nastąpiło 31 lipca 2015 r. W pkt VI sentencji zaskarżonej decyzji Prezes UOKiK uznał za sprzeczną z art. 49 ukk i co za tym idzie, naruszającą zbiorowe interesy konsumentów praktykę, polegającą na nieobniżaniu przez Spółkę (...) całkowitego kosztu kredytu o koszty kredytu, które dotyczą okresu, o który skrócono czas obowiązywania umowy, w przypadku spłaty całości kredytu przed terminem określonym w umowie. Przedmiotowe rozstrzygnięcie organ oparł, między innymi, na ustaleniu, że w § 2 ust. 9 „Umowy Udzielania Pożyczek Gotówkowych” powodowa Spółka zawarła postanowienie o treści: „ Pożyczkobiorca uprawniony jest do dokonania spłaty Pożyczki przed terminem określonym w Umowie, przy czym KWOTA DO SPŁATY pozostaje bez zmian.” W odwołaniu powód zarzucił, że okoliczność istnienia w umowie pożyczki § 2 ust. 9 nie przesądza o tym, że przedsiębiorca stosował przypisaną mu praktykę, tj. nie zwracał klientom wskazanych kosztów pożyczki. Według powoda, pozwany nie wykazał, że koszty te nie były obniżane przez Spółkę. Z zarzutem tym nie można się zgodzić z tego względu, że sam powód w piśmie z 27 lipca 2015 r. oświadczył, że od dnia 26 czerwca 2013 r. nie stosował w praktyce § 2 ust. 9 „Umowy Udzielania Pożyczek Gotówkowych” i obniżał część całkowitego kosztu pożyczki w przypadku jej wcześniejszej spłaty. Powód wyraźnie wskazał, że zaniechanie stosowania wzorca umownego w odniesieniu do zarzutu określonego w pkt I ppkt 6 postanowienia o wszczęciu postępowania nastąpiło z dniem 26 czerwca 2013 r. [k. 331 verte akt admin.]. Tym samym przedsiębiorca przyznał, że przed 26 czerwca 2013 r. stosował zarzuconą mu praktykę. Oczywistym jest przy tym, że z punktu widzenia interesu procesowego, powodowa Spółka nie powoływałaby się na powyższe okoliczności, gdyby w ogóle nie stosowała danej praktyki. W odniesieniu do analizowanej praktyki niezrozumiałe jest wskazywanie przez powoda, jako daty jej zaniechania – dnia wycofania wzorca z obrotu (10 listopada 2013 r.), skoro Prezes Urzędu przyjął, że do zaniechania doszło już 26 czerwca 2013 r., kiedy to, zgodnie z oświadczeniem przedsiębiorcy, nie stosował on już w praktyce swej działalności zakwestionowanego postanowienia. Zaskarżona przez powoda decyzja podlegała uchyleniu w zakresie rozstrzygnięcia zawartego w pkt VII, zgodnie z którym Prezes UOKiK uznał za praktykę naruszającą zbiorowe interesy konsumentów działanie (...) Polska, polegające na stosowaniu postanowień wzorców umów, tożsamych z tymi, które zostały wpisane do rejestru postanowień wzorców umowy uznanych za niedozwolone, o którym mowa w art. 479