na orzeczenie referendarza sądowego przysługuje skarga, przy czym nadmienić trzeba, iż do grupy orzeczeń podlegających zaskarżeniu wzmiankowaną skargą zalicza się orzeczenie co do kosztów procesu ( vide art.
w zw. z art. 394 § 1 pkt 9 k.p.c.) Wskazać należy, iż sam sposób oznaczenia przez Powoda Sądu Rejonowego (jako Sądu rozpoznającego sprawę w I instancji) za pośrednictwem, którego należy wnieść zażalenie wskazuje, że nie doszło do mylnego oznaczenia pisma procesowego. Podnieść należy, że zgodnie z regulacją przewidzianą dla zaskarżania orzeczeń referendarzy sądowych wzmiankowana skarga powinna zostać wniesiona do sądu, w którym wydano zaskarżone orzeczenie (vide art.
2 k.p.c., który to sąd rozpoznaje skargę jako sąd I instancji. W komentowanym stanie faktycznym wobec oznaczenia przez Powoda Sądu Okręgowego w Warszawie XXIII Wydziału Gospodarczego jako Sądu II instancji, do którego wnoszone jest zażalenie za pośrednictwem Sądu Rejonowego dla m.st. Warszawy w Warszawie nie sposób podzielić argumentacji Powoda, jakoby tak sformułowany nagłówek pisma spełniał kryterium mylnego oznaczenia pisma procesowego. W ocenie Sądu Okręgowego normę zawartą w art. 130 § 1 zd. 2 k.p.c. należy wykładać po pierwsze w ten sposób, że regułę interpretacyjną powinna stanowić treść pisma procesowego, nie zaś jego oznaczenie, jednocześnie niedopuszczalne jest przypisywanie pismu procesowemu innego charakteru aniżeli w rzeczywistości przedstawia. Z tego powodu przyjąć należy, że pismo Powoda spełniało wszystkie przesłanki, tak aby zakwalifikować to pismo jako zażalenie, zaś powoływanie się na wyłącznie mylne oznaczenie pisma procesowego przybiera w istocie postać niedozwolonego ( ex post) nadawania wzmiankowanemu pismu procesowemu innego charakteru (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 8 grudnia 1997 r., III CKN 289/97, Legalis nr 31966). Na uwadze należy mieć okoliczność, iż w przedmiotowym stanie faktycznym rozróżnienie reżimu prawnego dla zażalenia i skargi na orzeczenie referendarza sądowego jest istotne także z tego powodu, że po myśli art. 398 23 § 2 k.p.c. wniesienie skargi na orzeczenie referendarza co do kosztów procesu wstrzymuje wykonalność orzeczenia, natomiast zasadniczo wniesienia zażalenia nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego postanowienia ( vide art. 396 k.p.c.). Powyższe świadczy również o tym, że przedstawione środki zaskarżenia nie mają charakteru konkurencyjnego i na Powodzie – który działa przez profesjonalnego pełnomocnika – spoczywał ciężar doboru właściwego środka odwoławczego. Zważyć przy tym trzeba, że Powód powołał w uzasadnieniu zażalenia treść uchwały Sądu Najwyższego z 24 maja 2017 r. (sygn. akt III CZP 2/17, Legalis nr 1598976) nie bacząc jednak na okoliczność, że w treści tejże uchwały Sąd Najwyższy stwierdził, że: Należy jednak mieć na względzie, że czym innym jest niewłaściwy dobór środka zaskarżenia, a czym innym nadanie mu niewłaściwej lub „pozaustawowej” nazwy albo jej całkowite pominięcie. W ocenie Sądu Okręgowego w przedmiotowym stanie faktycznym Powód dokonał błędnego wyboru środka odwoławczego, jaki przysługiwał Stronie, co musiało skutkować odrzuceniem tak wniesionego zażalenia zgodnie z treścią art. 370 k.p.c. w zw. z art. 397 § 2 k.p.c. (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 12 grudnia 2000 r., V CZ 110/00, Legalis nr 48933; postanowienie Sądu Najwyższego z 25 lutego 2016 r., III CZ 4/16, Legalis nr 1460983). Zważyć przy tym trzeba, że skoro na zaskarżone postanowienie referendarza sądowego przysługiwał wyłącznie środek odwoławczy w postaci skargi to wniesienie nieodpowiedniego środka zaskarżenia, tj. zażalenia przesądzało o konieczności odrzucenia przedmiotowego zażalenia. Nie można bowiem utożsamiać dokonania wyboru niewłaściwego środka odwoławczego z brakami formalnymi lub fiskalnymi pisma procesowego, które mogłyby zostać przyjęte za podstawę do zarządzenia zwrotu pisma po myśli art. 130 § 1 k.p.c. Na marginesie dodać należy, że skoro zażalenie na orzeczenie referendarza sądowego jest jako takie niedopuszczalne zgodnie z przyjętym przez ustawodawcę podziałem zwyczajnych środków odwoławczych, to za nieadekwatny należy uznać podniesiony przez Powoda argument, jakoby pismo procesowe wniesione przezeń do Sądu Okręgowego powinno zostać zwrócone przez tenże Sąd Okręgowy do Sądu Rejonowego rozpoznającego sprawę zgodnie z właściwością na podstawie art. 200 § 1 k.p.c. Wskazać bowiem należy, że w przedmiotowym stanie faktycznym sporna nie pozostawała w ogóle właściwość rzeczowa (tudzież instancyjna), ale okoliczność, że na zaskarżone postanowienie przysługiwał wyłącznie inny środek odwoławczy w postaci skargi. Mając na uwadze powyższe rozważania i przywołane przepisy prawa, Sąd Okręgowy oddalił w całości zażalenie jako bezzasadne na podstawie art. 385 k.p.c. w zw. z art. 397 § 2 k.p.c. SSO Monika Skalska SSO Anna Gałas SSO Wiktor Piber
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.