a § 1 k.p.k. postanowił odstąpić od wystąpienia do państwa członkowskiego Unii Europejskiej o wykonanie kary 8 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej wobec A. S. (L.) wyrokiem Sądu Rejonowego w Mielcu z dnia 20.02.2013r. w sprawie sygn. II K 939/12. UZASADNIENIE Skazana A. S. (L.) złożyła wniosek o wystąpienie do właściwego organu Szwecji o wykonanie wyroku Sądu Rejonowego w Mielcu z dnia 20.02.2013 r., sygn. akt II K 939/12, na mocy którego skazanej wymierzono karę 8 miesięcy pozbawienia wolności za przestępstwo z art. 278 § 1 kk polegające na kradzieży w sklepie PPUH (...) w M. z szuflady sklepowej pieniędzy w kwocie 1.200 zł. Do wniosku skazana dołączyła oświadczenie sekretarza socjalnego z (...) (...) w S. sporządzone w dniu 30 stycznia 2017r. informujące o sytuacji rodzinnej A. S. związanej z jej zamieszkaniem w Szwecji. Sąd Okręgowy w Tarnobrzegu stwierdził, co następuje: Rozdział 66f k.p.k. „Wystąpienie do państwa członkowskiego Unii Europejskiej o wykonanie kary pozbawienia wolności.”, zawiera przepisy stanowiące implementację decyzji ramowej Rady Unii Europejskiej 2008/909/WSiSW z 27 listopada 2008 r. o stosowaniu zasady wzajemnego uznawania do wyroków skazujących na karę pozbawienia wolności lub inny środek polegający na pozbawieniu wolności – w celu wykonania tych wyroków w Unii Europejskiej (Dz. Urz. UE L 327, s. 27 ze zm.). Przepisy zamieszczone w tym rozdziale zostały dodane do polskiej procedury karnej ustawą z 16 września 2011 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania karnego, ustawy o prokuraturze oraz ustawy o Krajowym Rejestrze Karnym (Dz. U. Nr 240, poz. 1430), która weszła w życie w dniu 1 stycznia 2012 r. Oznacza to stosowanie rozdziału 66f k.p.k. do wyroku Sądu Rejonowego w Mielcu z dnia 20.02.2013 r., sygn. akt II K 939/12, na mocy którego skazanej A. S. (L.) wymierzono karę 8 miesięcy pozbawienia wolności za przestępstwo z art. 278 § 1 kk, polegające na kradzieży w sklepie PPUH (...) w M. z szuflady sklepowej pieniędzy w kwocie 1.200 zł Zgodnie z art.
w razie prawomocnego orzeczenia przez sąd polski wobec obywatela polskiego lub cudzoziemca kary pozbawienia wolności podlegającej wykonaniu, sąd okręgowy, w którego okręgu wydano orzeczenie, za zgodą skazanego, może wystąpić o wykonanie orzeczenia bezpośrednio do właściwego sądu lub innego organu państwa członkowskiego Unii Europejskiej, jeżeli przekazanie orzeczenia do wykonania pozwoli w większym stopniu zrealizować wychowawcze i zapobiegawcze cele kary, przy czym w myśl art.
wystąpienie, o którym mowa w § 1, sąd kieruje do właściwego sądu lub innego organu: 1) państwa wykonania orzeczenia, którego skazany jest obywatelem i w którym posiada stałe lub czasowe miejsce pobytu, 2) państwa wykonania orzeczenia, którego skazany jest obywatelem i w którym nie posiada stałego lub czasowego miejsca pobytu, lecz na podstawie prawomocnej decyzji będzie do niego wydalony po odbyciu kary lub zwolnieniu z zakładu karnego, 3) innego państwa wykonania orzeczenia, za zgodą właściwego sądu lub innego organu tego państwa - o ile skazany przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub w państwie, do którego skierowano wystąpienie. W kontekście treści cytowanego przepisu podkreślenia wymaga, że ujęcie językowe art.
jednoznacznie wskazuje, że wystąpienie z przedmiotowym wnioskiem nie jest obligatoryjne. Należy tu odnieść odpowiednio trafną uwagę sformułowaną w piśmiennictwie w kontekście przekazania orzeczenia do wykonania na podstawie art. 608 § 1 i 2 k.p.k., zgodnie z którą przez wzgląd na równość wobec prawa i humanitaryzm występowanie z wnioskiem o wykonanie orzeczenia nie powinno następować wybiórczo (tak Hofmański, KPK. Komentarz, t. 3, 2007, s. 676; M. Płachta, (w:) Grajewski, KPK. Komentarz, t. 2, 2003, s. 650; L. Gardocki, w: Stefański, Zabłocki, KPK. Komentarz, t. 3, 2004, s. 896). W realiach rozpoznawanej sprawy nie budzi wątpliwości, że wnioskodawczyni A. S. (L.), skazana wyrokiem Sądu Rejonowego w Mielcu z dnia 20.02.2013r., w sprawie sygn. II K 939/12, jest obywatelką Rzeczypospolitej Polskiej. Według jej oświadczenia, które zawarła w pisemnym wniosku z dnia 31 stycznia 2017r. od dnia 4 stycznia 2015r., mieszka wraz ze swoją rodziną (mężem i siedmiorgiem dzieci) w Królestwie Szwecji. Jednakże w toku postępowania z wniosku skazanej A. S. (L.) ustalono, że nie mieszka już ona na terenie Szwecji, a przebywa na terenie Polski. Co więcej, jak wynika z akt Sądu Okręgowego w Nowym Sączu (Wp 170/13), a nadto z akt Sądu Okręgowego Warszawa – Praga w Warszawie (VIII Kow 2587/17/el), wobec A. S. prowadzone są postępowania wykonawcze na terenie Polski, a przede wszystkim, jak wynika z informacji K. w N., w dniu 30 marca 2017r. z terenu Szwecji przekonwojowano do Polski skazaną (zatrzymaną) A. S. (L.) na podstawie Europejskiego Nakazu Aresztowania wydanego przez Sąd Okręgowy w Krośnie w sprawie II Kop 4/16. Z kolei z akt Sądu Rejonowego w Nowym Sączu w sprawie Wp 170/13, a zwłaszcza z wywiadów środowiskowych kuratorów sądowych, wynika, że podczas pobytu w Szwecji A. S. nie wykonuje pracy zarobkowej pozostając na utrzymaniu męża i korzysta z pomocy socjalnej. Jednocześnie dzieci skazanej – w większości pełnoletnie - często przebywają w Polsce i zamieszkują u matki skazanej A. M. w N. przy ulicy (...). Jak już wcześniej podkreślono, warunki, od spełnienia których zależy dopuszczalność wystąpienia do sądu lub do innego organu państwa członkowskiego Unii Europejskiej o wykonanie kary pozbawienia wolności określa art.
Zgodnie z tym przepisem, w razie prawomocnego orzeczenia przez sąd polski wobec obywatela polskiego lub cudzoziemca kary pozbawienia wolności podlegającej wykonaniu, sąd okręgowy, w którego okręgu wydano orzeczenie, za zgodą skazanego, może wystąpić o wykonanie orzeczenia bezpośrednio do właściwego sądu lub innego organu państwa członkowskiego, jeżeli przekazanie orzeczenia do wykonania pozwoli w większym stopniu zrealizować wychowawcze i zapobiegawcze cele kary. Tak więc podstawowym kryterium wystąpienia do sądu lub do innego organu państwa członkowskiego Unii Europejskiej o wykonanie kary pozbawienia wolności jest to, w jakim stopniu wykonanie kary w tym państwie przybliża możliwość realizacji wychowawczych i zapobiegawczych celów kary, a więc związane jest z dążeniem do efektywniejszej resocjalizacji skazanego. Pozostałe kryteria decyzyjne wydają się leżeć całkowicie w dyskrecji sądu lub innego organu decydującego. Będą to przede wszystkim inne względy dotyczące samego wykonania kary niż resocjalizacyjne i wychowawcze (zob. A. Sakowicz (red.), Kodeks postępowania karnego. Komentarz. Wyd. 7, Warszawa 2016, Legalis, teza 5 do art.
). W konsekwencji ustawodawca polski przyjmuje, zgodnie z treścią art.
a § 2 k.p.k., że jeżeli zostaną ujawnione okoliczności przemawiające za tym, iż przekazanie orzeczenia do wykonania do państwa wykonania orzeczenia nie pozwalałoby w większym stopniu zrealizować wychowawczych i zapobiegawczych celów kary, sąd może odstąpić od wystąpienia lub je cofnąć. Biorąc więc pod uwagę sytuację procesową skazanej – przede wszystkim okoliczności je sprowadzenia do Polski i pobyt na terenie Polski w kontekście jej sytuacji rodzinnej i socjalnej - należy stwierdzić, że w realiach rozpoznawanej sprawy wystąpienie o wykonanie kary 8 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej wobec A. S. (L.) wyrokiem Sądu Rejonowego w Mielcu z dnia 20.02.2013r. (II K 939/12) do Królestwa Szwecji nie jest możliwe w związku z treścią art.
a § 2 in fine k.p.k. Do takiej decyzji procesowej przekonuje również treść Preambuły Decyzji Ramowej Rady 2008/909/WSISW z dnia 27 listopada 2008 r. o stosowaniu zasady wzajemnego uznawania do wyroków skazujących na karę pozbawienia wolności lub inny środek polegający na pozbawieniu wolności – w celu wykonania tych wyroków w Unii Europejskiej (Dz. Urz. UE.L Nr 327, str. 27), która w pkt
). Z tych wszystkich względów i na mocy powołanych przepisów Sąd Okręgowy w Tarnobrzegu postanowił jak w sentencji.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.