Sygn. akt V .2 Ka 530/17 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 28 grudnia 2017 r. Sąd Okręgowy w Gliwicach Ośrodek Zamiejscowy w Rybniku Wydział V Karny Sekcja Odwoławcza w składzie: Przewodniczący: SSO Sławomir Klekocki Protokolant: Monika Machulec w obecności --- po rozpoznaniu w dniu 21 grudnia 2017 r. sprawy z oskarżenia prywatnego B. B.
(1), E. B.
(1)i K. B.
(1)przeciwko: Z. O. /O./ syn H. i J. ur. (...) w W. oskarżonego o przestępstwo z art. 212 § 1 kk i art. 216 § 1 kk L. O. /O./ córka E. i R. ur. (...) w W. oskarżonej o przestępstwo z art. 212 §1 kk i art. 216 § 1 kk oraz wzajemnego oskarżenia prywatnego Z. O. i L. O. przeciwko: E. B.
(1)córka A. i Z. ur. (...) w C. oskarżonej o przestępstwo z art. 216 § 1 kk K. B.
(1)syn B. i E. ur. (...) w W. oskarżonego o przestępstwo z art. 216 § 1kk na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonych i pełnomocnika oskarżycieli prywatnych od wyroku Sądu Rejonowego w Wodzisławiu Śląskim z dnia 12 czerwca 2017r. sygn. akt II K 856/15 I. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok, II. zasądza od oskarżonych i oskarżycieli prywatnych wydatki za postępowanie odwoławcze w kwotach po 1/6 z 20,00 (jednej szóstej z dwudziestu) złotych i obciąża ich opłatą za II instancję w kwotach po 60,00 (sześćdziesiąt) złotych. SSO Sławomir Klekocki Sygn. akt V.2 Ka 530/17 UZASADNIENIE Z. O. i L. O. zostali oskarżeni z oskarżenia prywatnego B. B.
(1), E. B.
(1)i K. B.
(1)o to, że w okresie od kwietnia 2015 roku do października 2015 roku w W. pomawiali B. B.
(1), E. B.
(1), K. B.
(1)o takie postępowanie, które mogło poniżyć ich w opinii publicznej i narazić na utratę zaufania potrzebnego do wykonywania zawodu pedagoga i pełnienia funkcji, a także wielokrotnie znieważali B. B.
(1), E. B.
(1), K. B.
(1),tj. o przestępstwo z art. 212 § 1 k.k. oraz art. 216 § 1 k.k. Z wzajemnego oskarżenia prywatnego Z. O. i L. O. E. B.
(1)została oskarżona o to, że w dniu 08.06.2015 r. ok. godz. 7.00 w W., przy ulicy (...) Pani E. B.
(1)znieważyła L. O. i Z. O., krzycząc do swoich bliskich, cyt. „…włączajcie dyktafony, szczyle przyjechały…”, tj. o czyn z art. 216 § 1 k.k. , zaś K. B.
(1)został oskarżony o to, że w dniu 08.06.2015 r. ok. godz. 7.00 w W., przy ulicy (...) gestem w postaci wyciągniętego środkowego palca dłoni znieważył L. O. i Z. O., tj. o czyn z art. 216 § 1 k.k. Wyrokiem z dnia 12 czerwca 2017 r. Sąd Rejonowy w Wodzisławiu Śląskim : 1. na podstawie art. 414 § 1 k.p.k. i art. 17 § 1 pkt 3 k.p.k. umorzył postępowanie karne zarzucone w prywatnym akcie oskarżenia B. B.
(1), E. B.
(1)i K. B.
(1)przeciwko Z. O. o przestępstwo z art. 212 § 1 k.k. oraz z art. 216 § 1 k.k.; 2. na podstawie art. 414 § 1 k.p.k. i art. 17 § 1 pkt 3 k.p.k. umorzył postępowanie karne zarzucone w prywatnym akcie oskarżenia B. B.
(1), E. B.
(1)i K. B.
(1)przeciwko L. O. o przestępstwo z art. 212 § 1 k.k. oraz z art. 216 § 1 k.k. ; 3. na podstawie art. 414 § 1 k.p.k. i art. 17 § 1 pkt 3 k.p.k. umorzył postępowanie karne zarzucone we wzajemnym prywatnym akcie oskarżenia Z. O. i L. O. przeciwko E. B.
(1)o przestępstwo z art. 216 § 1 k.k.; 4. na podstawie art. 414 § 1 k.p.k. i art. 17 § 1 pkt 3 k.p.k. umorzył postępowanie karne zarzucone we wzajemnym prywatnym akcie oskarżenia Z. O. i L. O. przeciwko K. B.
(1)o przestępstwo z art. 216 § 1 k.k.; Na podstawie art. 632 pkt 1 k.p.k. kosztami procesu z oskarżenia prywatnego B. B.
(1), E. B.
(1)i K. B.
(1)przeciwko Z. O. i L. O. w zakresie zryczałtowanej równowartości wydatków sądowych w kwocie 300 zł obciążył oskarżycieli prywatnych B. B.
(1), E. B.
(1)i K. B.
(1)i uznać je za uiszczone. Na podstawie art. 632 pkt 1 k.p.k. kosztami procesu ze wzajemnego oskarżenia prywatnego Z. O. i L. O. przeciwko E. B.
(1)i K. B.
(1)w zakresie zryczałtowanej równowartości wydatków sądowych w kwocie 300 zł obciążył oskarżycieli prywatnych Z. O. i L. O. i uznać je za uiszczone. Apelację od tego wyroku wnieśli pełnomocnik/obrońca Z. i L. O. zaskarżając wyrok w części tj. pkt 3,4 i 6 na niekorzyść E. B.
(1)oraz K. B.
(1)i na podst. art. 438 pkt 2 i 3 kpk wyrokowi zarzucił : - błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na treść tego orzeczenia, a polegający na błędnym przyjęciu, że stopień społecznej szkodliwości czynu przypisanego oskarżonej E. B.
(1)oraz czynu przypisanego oskarżonemu K. B.
(1)nie jest znaczny, podczas gdy nadanie właściwego znaczenia występującym w niniejszej sprawie okolicznościom przedmiotowo-podmiotowym określonym w art. 115 § 2 kk takim jak: okoliczności popełnionego czynu, motywacja sprawców oraz jego skutki dla oskarżycieli prywatnych, winno prowadzić do uznania, że zarówno czyn popełniony przez E. B.
(1), jak i ten popełniony przez K. B.
(1)cechują się znacznym stopniem społecznej szkodliwości, a co w konsekwencji doprowadziło do: - obrazy przepisów postępowania tj. art. 414 § 1 kpk oraz art. 17 § 1 pkt 3 kpk mającej wpływ na treść orzeczenia, a polegającej na bezpodstawnym umorzeniu postępowania, zamiast skazania oskarżonej E. B.
(1)oraz oskarżonego K. B.
(1)za popełnione występki z art. 216 § 1 kk . W oparciu o w/w zarzuty pełnomocnik/obrońca Z. i L. O. wnosił o zmianę wyroku w zaskarżonej części przez odmienne orzeczenie co do istoty sprawy poprzez uznanie oskarżonych E. i K. B.
(1)za winnych popełnienia zarzucanych im czynów i wymierzenie na tej podstawie oskarżonym stosownej kary. Na rozprawie odwoławczej pełnomocnik/obrońca Z. i L. O. zmodyfikował swój wniosek końcowy w apelacji i wnosił o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Pełnomocnik/obrońca B. B.
(1)i K. B.
(1)zaskarżył wyrok w całości na niekorzyść L. i Z. O. oraz na korzyść E. B.
(1)i K. B.
(1)i zarzucił : 1.błędne przyjęcie, że wszystkie ustalone przez Sąd w wyroku czyny mające charakter znieważeń ( art. 216 kk) i pomówień ( art. 212 kk) dokonane przez L. i Z. O. przeciwko E. B.
(1), K. B.
(1)i B. B.
(1)zostały popełnione w warunkach znikomej szkodliwości społecznej; 2.błędne przyjęcie, że L. i Z. O. dokonując czynów mających charakter znieważeń ( art. 216 kk ) i pomówień ( art. 212 kk) ustalonych przez Sąd w wyroku działali z zamiarem ewentualnym a nie : z zamiarem bezpośrednim; 3.błędne i dowolne przyjęcie, wbrew treści zebranego materiału dowodowego , że E. B.
(1)i K. B.
(1)w dniu 8 czerwca 2015r. znieważyli ( art. 216 kk ) L. i Z. O.. W oparciu o w/w zarzuty pełnomocnik/obrońca B. B.
(2)i K. B.
(2)wnosił o: 1.uchylenie zaskarżonego wyroku w pkt 1, 2 i 5 wyroku i przekazanie sprawy w tym zakresie sądowi I instancji do ponownego rozpoznania; 2.zmianę zaskarżonego wyroku w pkt 3. 4 i 6 poprzez uniewinnienie E. B.
(1)od zarzutu z art. 216 § 1 kk i uniewinnienie K. B.
(1)od zarzutu z art. 216 § 1 kk, względnie o uchylenie wyroku w punktach 3, 4 i 6 i przekazanie sprawy w tym zakresie sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Sąd Okręgowy zważył co następuje : Obie apelacje pełnomocników/obrońców stron nie zasługiwały na uwzględnienie. Ponieważ wniosek o uzasadnienie wyroku złożył pełnomocnik/obrońca E. B.
(1), B. B.
(1)i K. B.
(1)sąd odwoławczy zgodnie z treścią art. 423 § 1 a kpk ograniczy zakres uzasadnienia tylko do zarzutów, które były podniesione w jego apelacji. Apelacja pełnomocnika/obrońcy E. B.
(1), B. B.
(1)i K. B.
(1)zarzuca sądowi I instancji, nie kwestionując ustaleń faktycznych w tym zakresie, że błędnie ocenił stopień społecznej szkodliwości czynów zarzucanych L. i Z. O.. Jednak sąd I instancji w swoim obszernym uzasadnieniu wskazał dlaczego uznając L. i Z. O. za winnych popełnienia zarzucanych im czynów ocenił ich stopień społecznej szkodliwości za znikomy. Przede wszystkim sąd rejonowy miał na uwadze zachowanie E. B.
(1),B. B.
(1)i K. B.
(1), którzy także dopuścili się zarzucanych im czynów z oskarżenia wzajemnego. Wbrew temu co twierdzi w apelacji pełnomocnik/obrońca E. B.
(2),B. B.
(1)i K. B.
(2)wersje prezentowana przez L. i Z. O. co do postępowania i zachowania się wobec nich E. B.
(2), B. B.
(1)i K. B.
(2)znalazły potwierdzenie w zeznaniach świadków K. S. i T. S.. Świadkowie ci będący sąsiadami stron postępowania opisali zachowanie E. B.
(2), B. B.
(1)i K. B.
(2)polegające na nagrywaniu O. wbrew ich woli, parkowaniu samochodu w taki sposób, że utrudnia to wjazd na nieruchomość O. i ujadanie psa w/w , który zakłóca spokój sąsiadom. Te wszystkie okoliczności sąd I instancji miał na uwadze oceniając stopień społecznej szkodliwości zarzucanych stronom czynów. Oceniając zachowanie O. sąd przyznał, że doszło do naruszenia dobra osobistego jakim jest godność człowieka, jednak zdaniem sądu w stopniu nie większym niż znikomym. Sąd I instancji wskazał, że zachowanie E. B.
(2), B. B.
(1)i K. B.
(2)było nastawione na wywołanie konfliktu O., sprowokowanie ich i nagranie ich wypowiedzi, po to aby wszcząć przeciwko nim sprawę. Słusznie sąd rejonowy uznał, że zachowanie oskarżonych nie było zachowaniami okrutnymi, ani drastycznymi, czy brutalnymi, nie wiązało się z użyciem przemocy. Działania stron wiązały się w przypadku O. z chęcią zwrócenia B. uwagi na ich nieprawidłowe postępowanie, natomiast w przypadku B. na impulsywnym działaniu , wynikającym na braku szacunku do O.. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika jednoznacznie, że sprawcy nie działali w sposób przemyślany, ich zachowanie wynikało z zaistniałej sytuacji pod wpływem impulsu, bez głębszego zastanowienia. Rodzaj i charakter naruszonego dobra oraz rozmiary wyrządzonej lub grożącej szkody nie prowadzą doi wniosku , że stopień społecznej szkodliwości przypisanych oskarżonym czynów jest wyższy niż znikomy. Sąd rejonowy dokonał oceny dowodów zgromadzonych w toku postępowania sądowego w sposób bezstronny, nie przekraczając granic swobodnej oceny dowodów, a przy tym uwzględnił zasady doświadczenia życiowego, a swój pogląd na ostateczne wyniki przewodu sądowego przekonująco uzasadnił w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku. Tym samym zarzuty podniesione w apelacji obrońcy oskarżonych mają w ocenie Sądu Okręgowego charakter czysto polemiczny i sprowadzają się do negowania właściwych ocen i ustaleń sądu, przeciwstawiając im własne oceny i wnioski, które w żadnym razie nie mogą podważyć trafności rozstrzygnięcia sądu rejonowego. Z tych też względów nie uznając zasadności zarzutów apelacji pełnomocnika/obrońcy B. B.
(1), K. B.
(1)i E. B.
(1), nie podzielając przytoczone na ich poparcie argumentów Sąd Okręgowy zaskarżony wyrok utrzymał w mocy. O kosztach postępowania orzeczono na postawie art. 636 § 1 kpk. SSO Sławomir Klekocki