art. 41 k.p. pracodawca nie może wypowiedzieć umowy o pracę w czasie urlopu pracownika, a także w czasie innej usprawiedliwionej nieobecności pracownika w pracy, jeżeli nie upłynął jeszcze okres uprawniający do rozwiązania umowy o pracę bez wypowiedzenia. Do sytuacji objętych zakazem wypowiedzenia z art. 41 k.p. należy, poza przebywaniem pracownika na urlopie, inna usprawiedliwiona nieobecność pracownika w pracy. Nieobecność w pracy powodują zdarzenia nazywane przez prawo przyczynami uniemożliwiającymi stawienie się do pracy. Wchodzą tu w grę nie tylko przeszkody uniemożliwiające w sposób bezwzględny (w sensie fizycznym) przybycie pracownika do pracy (np. aresztowanie), lecz również inne zdarzenia uzasadniające nieobecność pracownika w pracy ze względu na pewne przewidziane przez prawo okoliczności. W każdym z tych przypadków zawieszenie obowiązku świadczenia pracy następuje z mocy prawa (niezależnie od woli pracodawcy) w terminie wystąpienia zdarzenia, z którym prawo łączy taki skutek. W świetle przytoczonego przepisu pracodawca może wypowiedzieć pracownikowi umowę o pracę w czasie jego innej usprawiedliwionej nieobecności w pracy (poza urlopem wypoczynkowym) tylko wtedy, gdy upłynął już okres uprawniający pracodawcę do rozwiązania umowy o pracę z pracownikiem bez wypowiedzenia. Możliwość rozwiązania z pracownikiem umowy o pracę bez wypowiedzenia w czasie jego usprawiedliwionej nieobecności w pracy reguluje art. 53 § 1 pkt 1b k.p., który stanowi, że pracodawca może rozwiązać umowę o pracę bez wypowiedzenia, jeżeli niezdolność pracownika do pracy wskutek choroby trwa dłużej niż łączny okres pobierania z tego tytułu wynagrodzenia i zasiłku oraz pobierania świadczenia rehabilitacyjnego przez pierwsze 3 miesiące - gdy pracownik był zatrudniony u danego pracodawcy co najmniej 6 miesięcy lub jeżeli niezdolność do pracy została spowodowana wypadkiem przy pracy albo chorobą zawodową. W pierwszej kolejności sąd zauważa, że reprezentacja pozwanego podczas składania oświadczenie o wypowiedzeniu powódce umowy o pracę była prawidłowa. Wynikała ona z ówczesnego wpisu do Krajowego Rejestru Sądowego (k51-52). Powódka do dnia 22 listopada 2016 r. przebywała na zwolnieniu lekarskim, po którym w dalszym ciągu była niezdolna do pracy i pobierała świadczenie rehabilitacyjne. W czasie usprawiedliwionej nieobecności powódki w pracy z powodu choroby, pozwany wypowiedział jej umowę o pracę. Powódka pismo odebrała dnia 3 listopada 2016 r. Zatem wypowiedzenie powódce umowy o pracę należy uznać za naruszające przepisy prawa, z uwagi na naruszenie przytoczonego powyżej art. 41 k.p. Wypowiedzenie umowy o pracę nastąpiło bowiem w okresie usprawiedliwionej nieobecności pracownika w pracy. Powódka zatrudniona była u pozwanego na czas nieokreślony i żądała przywrócenia do pracy.
art. 45 § 1 k.p. w razie ustalenia, że wypowiedzenie umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony jest nieuzasadnione lub narusza przepisy o wypowiadaniu umów o pracę, sąd pracy - stosownie do żądania pracownika - orzeka o bezskuteczności wypowiedzenia, a jeżeli umowa uległa już rozwiązaniu - o przywróceniu pracownika do pracy na poprzednich warunkach albo o odszkodowaniu. Zgodnie natomiast z art. § 2 tego artykułu sąd pracy może nie uwzględnić żądania pracownika uznania wypowiedzenia za bezskuteczne lub przywrócenia do pracy, jeżeli ustali, że uwzględnienie takiego żądania jest niemożliwe lub niecelowe; w takim przypadku sąd pracy orzeka o odszkodowaniu. Sąd zasądził na mocy przytoczonego przepisu na rzecz powódki odszkodowanie, oddalając powództwo o przywrócenie do pracy, bowiem przywrócenie powódki do pracy jest niecelowe. Przede wszystkim jej stanowisko pracy zostało zlikwidowane. Obowiązki powódki zostały rozdzielone na inne osoby, które wykonują je społecznie, za wyjątkiem obowiązków administracyjnych, które wykonuje pracownik na stanowisku administracyjnym, ale za wynagrodzeniem o wiele niższym niż powódki, co jest istotne z punktu widzenia trudnej sytuacji finansowej pozwanego. Ponadto powódka, jak sama zeznała, w dalszym ciągu choruje, zatem nie mogłaby nawet realizować wynikającego z umowy o pracę obowiązku świadczenia pracy. Niezdolność do pracy powódki trwała od maja 2016 r. do marca 2017 r. Obecnie powódka jest niezdolna do pracy od 19 czerwca 2017 r. W świetle powyższego oraz na mocy art. 36 § 1 pkt 2 k.p., który stanowi, że okres wypowiedzenia umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony i umowy o pracę zawartej na czas określony jest uzależniony od okresu zatrudnienia u danego pracodawcy i wynosi 1 miesiąc, jeżeli pracownik był zatrudniony co najmniej 6 miesięcy, sąd zasądził od pozwanego na rzecz powódki kwotę 4 930 zł, stanowiącą jednomiesięczne wynagrodzenie tytułem odszkodowania w związku z wypowiedzeniem umowy o pracę. Ustawowe odsetki za opóźnienie sąd orzekł od dnia 20 lipca 2017 r., tj. od dnia wyroku.
(Dz. U. z 1996 r., nr 62, poz. 289 ze zm.) w sprawie sposobu ustalania wynagrodzenia w okresie niewykonywania pracy oraz wynagrodzenia stanowiącego podstawę obliczania odszkodowań, odpraw, dodatków wyrównawczych do wynagrodzenia oraz innych należności przewidzianych w Kodeksie pracy przy ustalaniu wynagrodzenia za czas pozostawania bez pracy, przysługującego pracownikowi przywróconemu do pracy (art. 47 i 57 § 1 i 2 Kodeksu pracy),(…) stosuje się zasady obowiązujące przy ustalaniu ekwiwalentu pieniężnego za urlop.
w sprawie szczegółowych zasad udzielania urlopu wypoczynkowego, ustalania i wypłacania wynagrodzenia za czas urlopu oraz ekwiwalentu pieniężnego za urlop (Dz.U. z 1997, nr 2, poz.14 ze zm.) ekwiwalent pieniężny za urlop wypoczynkowy, zwany dalej "ekwiwalentem", ustala się stosując zasady obowiązujące przy obliczaniu wynagrodzenia urlopowego, ze zmianami określonymi w § 15-19.
pkt 1 powoływanego rozporządzenia wynagrodzenie za czas urlopu wypoczynkowego, zwane dalej "wynagrodzeniem urlopowym", ustala się z uwzględnieniem wynagrodzenia i innych świadczeń ze stosunku pracy, z wyłączeniem jednorazowych lub nieperiodycznych wypłat za spełnienie określonego zadania bądź za określone osiągniecie. Biorąc pod uwagę, że powódka nie wykazała, aby wypłacana jej nagroda wymykała się dyspozycji przytoczonego wyżej § 6 pkt 1 Rozporządzenia z 8 stycznia 1997 r., sąd nie uwzględnił jej w podstawie ustalenia wysokości odszkodowania. Sąd umorzył postępowanie w zakresie w jakim powódka cofnęła powództwo, tj. odnośnie roszczenia o zapłatę ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy. Z uwagi na to, że strony w takim samym zakresie uległy swoim roszczeniom sąd na mocy art. 100 k.p.c. zniósł wzajemnie między stronami koszty procesu.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.