244 kk w zw. z art. 11 § 2 kk, - jednostkową karę 1 roku pozbawienia wolności orzeczoną wyrokiem Sądu Rejonowego w Gliwicach z dnia 14 stycznia 2015 r. sygn. akt IX K 1182/14 za czyn z art. 244 kk, - jednostkową karę 8 miesięcy pozbawienia wolności orzeczoną wyrokiem Sądu Rejonowego w Gliwicach z dnia 22 marca 2016 r. sygn. akt IX K 1801/15 za czyn z art. 244 kk, - jednostkową karę 3 miesięcy pozbawienia wolności orzeczoną wyrokiem Sądu Rejonowego w Gliwicach z dnia 20 czerwca 2017 r. sygn. akt IX K 220/17 za czyn z art. 53 pkt 5 ustawy z dnia 13 października 1995 roku Prawo łowieckie i art. 53 pkt 6 ustawy z dnia 13 października 1995 roku Prawo łowieckie w zw. z art. 11 § 2 kk, opisane szczegółowo w części wstępnej wyroku łącznego w punktach III, IV, V oraz VI i wymierza skazanemu łączną karę 2 lat pozbawienia wolności;
kk, zatem ostatecznie nie został zakwalifikowany z art.
244 kk w zw. z art. 11 § 2 kk, jak zostało to ustalonym w niniejszym postępowaniu i wskazane w pkt III części wstępnej wyroku łącznej oraz w pkt 1 jego części dyspozytywnej. Treść wyroku Sądu Okręgowego w Gliwicach w sprawie sygn. akt VI Ka 945/11 nie pozostawia co do tego najmniejszej wątpliwości (k. 20). Stąd w ramach korekty zaskarżonego wyroku należało ustalić w pkt III części wstępnej oraz w pkt 1, iż wyrokiem Sądu Rejonowego w Gliwicach z dnia 30 czerwca 2011 r. sygn. akt III K 251/11 zmienionym wyrokiem Sądu Okręgowego w Gliwicach z dnia 16 marca 2012 r. sygn. akt VI Ka 945/11 P. W. został skazany za przestępstwo z art.
Oczywiście tego rodzaju zmiana zaskarżonego wyroku miał charakter porządkujący i nie wpływała na odmienne postrzeganie czynu przypisanego skazanemu w sprawie III K 251/11, którego istota i charakter przez odwołanie się do innej jego kwalifikacji prawnej nie ulegały przecież zmianie. Dalej to było prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości w warunkach uprzedniego skazania za tego rodzaju zachowanie stanowiące również wyraz niestosowania się do orzeczonego przez sąd zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych (k. 18). Jednak uchybienie leżące u podstaw opisanej zmiany mające postać błędnego ustalenia faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego orzeczenia, miało już tylko ze względu na sposób zredagowania pkt 1 wpływ na jego treść, toteż nie mogło zostać zlekceważonym. W przeciwnym wypadku zaaprobowanym zostałoby orzeczenie o karze łącznej ukształtowanej z uwzględnieniem kary, która nie została wymierzona za tej postaci (tak kwalifikowane) przestępstwo, jakie w rzeczywistości wynika ze prawomocnego skazania P. W. na tę karę. Tym samym oznaczałoby pozostawienie w obrocie prawnym orzeczenia o treści wprost naprowadzającej na jej niezgodność z prawdą obiektywną. Z tego zaś właśnie powodu winno uchodzić za rażąco niesprawiedliwe. Rozważania odnośnie zarzutów apelacyjnych poprzedzić jeszcze trzeba stwierdzeniem, że prawidłowo Sąd I instancji wcześniejszego stanu prawnego nie uznał za względniejszy dla skazanego zgodnie z regułą intertemporalną z art. 4 § 1 kk, mającą zastosowanie w niniejszej sprawie z racji tego, że P. W. był prawomocnie skazywany tak przed, jak i po 1 lipca 2015 r., a potrzeba orzeczenia kary łącznej rzeczywiście wynikła w związku z tymi późniejszym skazaniami (zob. art. 19 ust. 1 in fine ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy – Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw, a także postanowienie SN z dnia 16 lutego 2017 r., II KK 347/16, OSNKW 2017/8/42). Tylko bowiem na mocy przepisów obowiązujących od 1 lipca 2015 r. istniała możliwość orzeczenia kary łącznej pozbawienia wolności. W przypadku zastosowania poprzedniego brzmienia art. 85 kk zbiegałyby się jedynie czyny z wyroków wydanych w sprawach IX K 936/10 i VIII K 958/
kk dając tym samym wyraz lekceważeniu uprzedniej karalności, na mocy której obowiązany był powstrzymywać się przed określonymi zachowaniami, a których to ograniczeń nie raczył przestrzegać, przez co powracał na drogę przestępstwa. Uwzględniając to, nie sposób stwierdzić tylko na tej podstawie, że skazany prawidłowo funkcjonuje w warunkach zakładu karnego, że nie wymaga on już dalszych oddziaływań resocjalizacyjnych. Dotychczasowy sposób życia skazanego jest zatem czynnikiem prognostycznym mocno negatywnie o nim świadczącym. Tak więc i deklarowana przez skazanego refleksja nad dotychczasowym nagannym trybem życia, w najmniejszym stopniu orzeczeniu kwestionowanej kary łącznej nie mogła się sprzeciwiać, gdy wcześniej nie wyciągnął on skutecznie pożądanych wniosków z uprzedniej karalności. Ewidentną jest zatem potrzeba kontynuowania jego resocjalizacji w warunkach zakładu karnego. Już tylko wysokość wymierzonej kary łącznej determinowała z kolei jej bezwzględny charakter, nie wspominając, że skazany nie spełniał również innego warunku koniecznego dla czynienia choćby rozważań w kwestii warunkowego zawieszenia jej wykonania, a to, by nie był w czasie popełnienia któregokolwiek z przestępstw, za które kary podlegały łączeniu, skazany na karę pozbawienia wolności (art. 89 § 1 kk). Poza tym żadna z kar podlegających łączeniu nie była karą z warunkowym zawieszeniem jej wykonania. Przepis art. 89 kk nie przewiduje natomiast orzekania kary łącznej pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, w przypadku, w którym za zbiegające się przestępstwa wymierzono kary bez warunkowego zawieszenia ich wykonania (zob. wyrok SA w Katowicach z dnia 25 sierpnia 2016 r., II AKa 309/16, OSA 2016/4/9). Zarzut rażącej niewspółmierności kary byłby natomiast zasadny tylko wówczas, gdy na podstawie ujawnionych okoliczności, które powinny mieć zasadniczy wpływ na wymiar kary, można było przyjąć, że zachodziłaby wyraźna różnica pomiędzy karą wymierzoną przez Sąd pierwszej instancji, a karą jaką należałoby wymierzyć w następstwie prawidłowego zastosowania dyrektyw wymiaru kary oraz zasad ukształtowanych przez orzecznictwo Sądu Najwyższego. Nie chodzi przy tym o każdą ewentualną różnicę co do jej wymiaru, ale o „różnicę ocen tak zasadniczej natury, iż karę dotychczas wymierzoną nazwać można byłoby - również w potocznym znaczeniu tego słowa - „rażąco” niewspółmierną, to jest niewspółmierną w stopniu nie dającym się wręcz zaakceptować” (por. wyrok SN z 2 lutego 1095 r., II KRN 108/94, OSNPP 6/1095, poz. 18). Z przyczyn wyżej naprowadzonych niczego takiego nie można powiedzieć o karze łącznej wymierzonej zaskarżonym wyrokiem, także gdy z perspektywy uchybienia, o którym mowa w art. 438 pkt 4 kpk, rozpatrywać podnoszoną również przez skarżącego obrazę przepisu prawa materialnego. Był to zarzut z natury rzeczy chybionym, skoro naruszonym miał być przepis, ewidentnie przez Sąd I instancji zastosowany, a którego treść normatywna nie określała ściśle, w jakim rozmiarze winna być wymierzoną kara łączna. Przepis art. 85a kk stanowi bowiem jedynie dyrektywę wymiaru kary łącznej nakazującą uwzględniać przy jej orzekaniu przede wszystkim cele zapobiegawcze i wychowawcze, które kara ma osiągnąć w stosunku do skazanego, a także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Nie zawiera zatem nawet enumeratywnego katalogu przesłanek decydujących o wymiarze kary łącznej, a użycie zwrotu „przede wszystkim” pozwala stosować dotychczasowy dorobek doktryny oraz judykatury i uwzględnić właśnie relacje zachodzące pomiędzy prawomocnie osądzonymi czynami, które sprowadzają się do łączącego je związku przedmiotowo - podmiotowego oraz dzielących je odstępów czasowych, tak aby orzeczona kara łączna zawierała w sobie całościową ocenę przestępczej działalności skazanego i we właściwy sposób miarkowała zastosowaną wobec niego represję karną. Suma tych okoliczności decyduje o zastosowaniu przy wymiarze kary łącznej zasady absorpcji, asperacji bądź kumulacji (zob. wyrok SA w Białymstoku z dnia 3 listopada 2016 r., II AKa 148/16, Legalis). Przy czym podzielić należy stanowisko Sądu I instancji, że priorytetową powinna być zasada asperacji, natomiast absorpcja lub kumulacja, to rozwiązania skrajne, wyjątkowe. Nie można natomiast zgodzić się z Sądem Rejonowym w tym, iż rozstrzygnięcie oparte o art. 577 kpk prawidłowo uwzględnia, iż wykonanie kary pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem w sprawie III K 251/11 na mocy postanowienia Sądu Rejonowego w Gliwicach z dnia 10 października 2016 r. sygn. akt XIII Ko 7256/16 zostało skrócone o 100 dni odpowiadające ilości uiszczonych stawek dziennych grzywny. Po pierwsze nie jest prawdą, gdyż przeczy temu treść samego wyroku łącznego, a konkretnie zawartego w nim orzeczenia o karze łącznej z pkt 1, nadto te fragmenty pisemnego uzasadnienia, które wskazują wymiar poszczególnych kar podlegających łączeniu, jak i związane z tym granice kary łącznej wyznaczone treścią art. 86 § 1 kk (k. 82), by łączoną była w rzeczywistości kara pozbawienia wolności ze sprawy III K 251/11 w rozmiarze uwzględniającym okres dalszych 50 dni (ponad te 50 dni uwzględnione w ramach rozstrzygnięcia o zaliczeniu), o który jej wykonanie zostało również skrócone w trybie art. 71 § 2 kk w brzmieniu tego przepisu obowiązującym do 30 czerwca 2015 r.. Po wtóre nie byłoby to krokiem właściwym. W ogóle nie ma normatywnej podstawy do tego, by kara skrócona z mocy art. 71 § 2 kk była podstawą do określenia granic kary łącznej w rozumieniu art. 86 § 1 kk. Przecież skrócenie odnosi się jedynie do okresu, przez który kara pozbawienia wolności orzeczona w określonym wymiarze, początkowo z warunkowym zawieszeniem, po jej zarządzeniu będzie wykonywana. Nie wpływa natomiast na rozmiar samej kary, która została wymierzoną, a zgodnie z art. 37 kk mogła być wymierzoną tyko w miesiącach i latach, nigdy zaś w dniach, a przecież zgodnie z art 85 § 2 kk podstawę orzeczenia kary łącznej stanowią kary wymierzone. Tym samym nie można zgodzić się z przeciwnym stanowiskiem zaprezentowanym przez Sąd Apelacyjny w Rzeszowie postanowieniem z dnia 26 października 2011 r. (II AKzw 603/11, LEX 1110674). Wyrażone wprawdzie na tle poprzedniego stanu, nie mniej już wówczas tak naprawdę nie miało oparcia w przepisach, jeśli uwzględni się ówczesne brzmienie art. 85 kk odwołujące się do kar z osobna wymierzonych za zbiegające się przestępstwa, a także obowiązujący do 30 czerwca 2015 r. art. 92 kk nakazujący do podlegających łączeniu kar już choćby w części wykonanych odpowiednio stosować art. 71 § 2 kk. Wyrazem takiego odpowiedniego zastosowania przewidzianego w tym przepisie mechanizmu skrócenia okresu wykonywania kary był zaś procesowy obowiązek wymienienia w wyroku łącznym okresów zaliczonych na poczet kary łącznej (art. 577 kpk). Tym samym okres, o jaki wykonanie kary zostało skrócone w oparciu o art. 71 § 2 kk, należy jedynie za zasadzie art. 577 kpk zaliczyć na poczet kary łącznej (zob. postanowienie SA w Białymstoku z dnia 20 sierpnia 2014 r., II AKz 245/14, LEX nr 1504328). Co więcej, zaliczonym winien zostać cały okres, o który wykonanie łączonej kary zostało skrócone, a rozstrzyga o tym orzeczenie wydane w oparciu o art. 71 § 2 kk. Nie budzi bowiem wątpliwości w orzecznictwie, iż art. 577 kpk nie stwarza podstaw do poprawienia np. błędnego orzeczenia o zaliczeniu okresu tymczasowego aresztowania zawartego w prawomocnym wyroku, stanowiącym podstawę wyroku łącznego (zob. wyrok SA w Katowicach z dnia 7 października 2010 r., II AKa 257/10, OSA 2010/4/14; podobnie wyrok SA w Białymstoku z dnia 8 kwietnia 2015 r., II AKa 49/15, Legalis). Określając zatem w wyroku łącznym okresy tymczasowego aresztowania zaliczone na poczet kary łącznej nie można więc nie zaliczyć okresu, który został uprzednio zaliczony na poczet jednej z połączonych kar, nie może też zaliczyć tymczasowego aresztowania w wymiarze większym niż wynikałoby to z prawomocnych wyroków (zob. wyrok SN z dnia 15 lutego 1996 r., III KRN 193/95, OSNKW 1996/7-8/49 z uwagami S. Zabłockiego, Przegląd orzecznictwa, Pal. 1996, Nr 9-10, s. 179). Tymczasem postanowienie Sądu Rejonowego w Gliwicach z dnia 10 października 2016 r. sygn. akt XIII Ko 7256/16 jest w swej treści jasnym i wynika z niego, iż w związku z zarządzeniem wykonania skazanemu kary 1 roku pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem wydanym w sprawie w/w sądu o sygn. akt IX K 1182/14 jednocześnie orzeczono, że wykonanie tej kary ulega skrócenia o okres 100 dni odpowiadający liczbie uiszczonych stawek dziennych. Co więcej sąd powołał w tym zakresie za podstawę swego rozstrzygnięcia art 71 § 2 kk w brzmieniu obowiązującym poprzednio, który inaczej, jak to jest od dnia 1 lipca 2015 r., przewidywał, że kara pozbawienia wolności lub ograniczenia wolności ulega właśnie skróceniu o okres odpowiadający liczbie uiszczonych stawek dziennych z zaokrągleniem do pełnego dnia, a nie o okres odpowiadający połowie liczby uiszczonych stawek dziennych grzywny z zaokrągleniem w górę do pełnego dnia. Z tego względu z korzyścią dla skazanego należało zmienić również pkt 2 zaskarżonego wyroku, oczywiście nie ingerując w jego uzupełnienie dokonane później w trybie art. 420 § 2 kpk, w ten sposób, że w miejsce rozstrzygnięcia, iż kara łączną pozbawienia wolności ulega skróceniu o okres 50 dni, odpowiadający połowie uiszczonych przez skazanego P. W. stawek dziennych grzywny w sprawie o sygn. akt IX K 1182/14, koniecznym było zaliczyć skazanemu na poczet orzeczonej w pkt 1 kary łącznej okres 100 dni, o który skrócone zostało wykonanie kary pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem opisanym w pkt III części wstępnej na mocy postanowienia Sądu Rejonowego w Gliwicach z dnia 10 października 2016 r. sygn. akt XIII Ko 7256/16. Mając na uwadze powyższe, a także nie dostrzegając dalszych uchybień, w szczególności takich, o których mowa w art. 439 § 1 kpk, Sąd odwoławczy poprzestał na dokonaniu stosownych zmian w zaskarżonym wyroku eliminujące dostrzeżone w nim mankamenty, a w pozostałym zakresie utrzymał to orzeczenie w mocy. Orzekając natomiast o kosztach, Sąd Okręgowy uznał za zasadne zwolnić skazanego od ponoszenia wydatków w postępowaniu drugoinstancyjnym po myśli art. 624 § 1 kpk, a to z uwagi na dotychczasowy i przewidywany okres jego izolacji.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.