Sygn. akt II K 1137/15 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 6 czerwca 2017 r. Sąd Rejonowy w G. II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: Sędzia S.R. Piotr Gensikowski Protokolant: Wiolet
§ 1k.k., ale także odpowiedzialności za wykroczenie z art. 87 § 1 k.w. H. P.
(1)został oskarżony o to, że w dniu 10 września 2015 roku ok. godz. 19:00 w O. prowadził w ruchu lądowym samochód osobowy V. (...) o numerze rejestracyjnym (...), znajdując się w stanie nietrzeźwości z zawartością alkoholu we krwi 2,16 promila, tj. o czyn z art. 178 a § 1 kk Oskarżony H. P.
(1)w swych wyjaśnieniach nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu przestępnego. Zdaniem Sądu zebrany w sprawie materiał dowodowy nie pozwolił na przypisanie oskarżonemu popełnienia czynu z art.
§ 1k.k., jak również czynu z art. 87 § 1 k.w. Z zeznań świadka H. P.
(2)(k. 24v. zbioru C, k. 98-100), wynikało, że od godziny 8-ej do 17-ej oskarżony przy pracach budowlanych spożywał piwo, miał bełkotliwą mowę, choć nie potrafiła ona wskazać ilości wypitego przez niego piwa (k. 128v.). Mimo nieprecyzyjnego charakteru tych zeznań co do ilości wypitego piwa przez oskarżonego sąd na ich podstawie ustalił, że przed godziną 19-tą oskarżony spożywał piwo. W ocenie Sądu oskarżony spożywał jednak alkohol również po godzinie 19-ej, a więc na terenie działki budowlanej w miejscowości O.. W pierwszej kolejności należy w tym kontekście wskazać, że podstawa do tego typu ustaleń wynika z zeznań świadka T. P. (k. 37v. zbioru C, k. 102-103), który podał, że po odnalezieniu oskarżonego na terenie tej budowy widział, jak on pił wódkę z butelki. W dalszej kolejności wniosek ten wynika z zeznań świadka M. P. (k. 34v. zbioru C, k. 100-102), który podał, że po odnalezieniu oskarżonego na terenie tej budowy zauważył wewnątrz auta puste butelki po piwie. Wreszcie, wyjaśnienia oskarżonego co do tego, że spożywał alkohol na terenie budowy w miejscowości O. po godzinie 19-ej znajdują wsparcie w zeznaniach świadka R. W. (k. 31v. zbioru C, k. 110-111), który podał, że po przybyciu na miejsce zdarzenia oskarżony powiedział mu, że wypił piwa na terenie tej działki. Sąd dał wiarę zeznaniom tego świadka, gdyż znajdują wsparcie w treści notatki służbowej (k. 1), w treści której znajduje się informacja, iż oskarżony przekazał mu, iż po przybyciu na teren budowy w miejscowości O. spożył dwa piwa. Za wiarygodnością wyjaśnień oskarżonego co do tego, że spożywał alkohol na terenie budowy w miejscowości O. po godzinie 19-ej przemawia również różnica okoliczność dotycząca upływu czasu od wyjechania z posesji około godziny 19-ej do momentu przyjazdu na teren działki w miejscowości O. jego brata około godziny 22-ej. Zdaniem Sądu okres trzech godzin czasu do momentu przyjazdu brata oskarżonego na teren posesji w O. umożliwiał oskarżonemu spożycie w tym czasie alkoholu, w tym piwa. Na podstawie tych dowodów sąd ustalił zatem, że oskarżony spożywał nieokreśloną ilość piwa przed godziną 19-tą, a więc przed prowadzeniem pojazdu marki V. (...), jak również po godzinie 19-ej na terenie działki budowlanej w miejscowości O., a więc po prowadzeniu tego pojazdu. Z uwagi na przytoczone ustalenia sąd, uwzględniając uzupełniające opinie biegłego lek. medycyny P. S. (k. 142-144, k. 159-161, k. 185v.-186), przeprowadzone w oparciu o obliczenia prospektywne, przyjął, że ilość oraz czas spożywania alkoholu podawany przez oskarżonego nie odpowiadają prawdzie. Niemniej jednak przytoczona ocena wyjaśnień oskarżonego nie stanowi wystarczającego dowodu na ustalenie, że oskarżony wypełnił znamiona czynu z art.
§ 1k.k., czy art.
87 § 1 k.w. Zdaniem Sądu w tym celu należało wszakże określić, z możliwą dokładnością, stężenie alkoholu w organizmie oskarżonego ok. godz. 19-ej dnia 10 września 2015 r., a więc w dniu i w czasie podanym w akcie oskarżenia. Zdaniem Sądu w stanie faktycznym oraz procesowym niniejszej sprawy nie można było jednak określić stężenia alkoholu w organizmie oskarżonego na ten dzień i godzinę. Sąd podzielił wnioski uzupełniających opinii biegłego, iż z uwagi na ustalenia faktyczne niniejszej sprawy nie można było tego stężenia określić przy zastosowaniu obliczeń retrospektywnych, gdyż oskarżony spożywał alkohol po godzinie 19-ej (k. 143, k. 160, k. 185v.). Biegły na rozprawie ustnie podał, że z uwagi na możliwość spożywania przez oskarżonego alkoholu po godzinie 19-ej nie ma możliwości, aby przyjąć, że o godzinie 19-ej znajdował się w stanie nietrzeźwości, czy też w stanie po użyciu alkoholu (k. 185v.). Pogląd o braku możliwości zastosowania obliczeń retrospektywnych w analizowanej sytuacji, podany przez biegłego w opiniach uzupełniających, znajduje wsparcie w literaturze przedmiotu (tak Dariusz Zuba (w:) Ekspertyza sądowa. Zagadnienia wybrane, pod red. Marii Kała, Dariusza Wilk, Józefa Wójcikiewicz, Warszawa 2017, s. 225). Biegły na rozprawie ustnie przekonująco wyjaśnił, że wyniki hipotetyczne przeprowadzone w pierwszej chronologicznie opinii, sporządzonej w toku postępowania przygotowawczego, były oparte na założeniu, że oskarżony spożywał alkohol tylko do godziny 19-ej i do tego czasu był on całkowicie wchłonięty w organizmie oskarżonego. Przytoczone dowody z zeznań świadków T. P. , M. P. oraz R. W. podważają jednak przyjęte przez biegłego założenie uzasadniające zastosowanie obliczeń retrospektywnych. Zdaniem Sądu biegły sporządzające dalsze opinii w tej sprawie uwzględnił te dowody, odrzucając w efekcie obliczenia retrospektywne. Zdaniem Sądu nie można również było przyjąć, czy oskarżony znajdował się w stanie nietrzeźwości, czy też stanie po użyciu alkoholu nie tylko na podstawie obliczeń retrospektywnych, ale także na podstawie opisu jego zachowania przed godziną 19-tą wynikającego z zeznań świadka H. P.
(2). W tym kontekście biegły w toku postępowania sądowego podał wszakże, że zaburzenia mowy oskarżonego, o których zeznawała świadek H. P.
(2), nie są wystarczającym powodem dla oceny, że znajdował się on w stanie nietrzeźwości, czy też w stanie po użyciu alkoholu, gdyż jest to jedna cecha zachowania człowieka, a nadto zaburzenia mowy mogą odnosić się również do osoby całkowicie trzeźwej (k. 185v.). Z tych też względów, z uwagi na to, że nie dało się usunąć wątpliwości co do tego, czy oskarżony w dniu 10 września 2015 r. ok. godz. 19-ej prowadził pojazd w warunkach określonych w art.
§ 1k.k.
albo art. 87 § 1 k.w., stosując regułę określoną w art. 5 § 2 k.p.k. sąd uniewinnił oskarżonego, o czym orzeczono jak w punkcie 1-szym wyroku. Na podstawie art. 632 pkt 2 k.p.k. kosztami postępowania w punkcie 2-gim wyroku obciążono Skarb Państwa.