Sygn. akt VIII U 1852/17 UZASADNIENIE Decyzją z dnia 10 sierpnia 2017 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych I Oddział w Ł., po rozpatrzeniu wniosku z dnia 14 lipca 2017 roku odmówił L. K. prawa do emerytury, gdyż wniosek o emeryturę nie został zgłoszony w miesiącu osiągnięcia wieku emerytalnego 66 lat i 2 miesięcy, a nadto decyzją z dnia 28 czerwca 2017 r. przyznano mu emeryturę z urzędu. /decyzja k. 13 akt emerytalnych/ Powyższą decyzję w dniu 7 września 2017 r. zaskarżył wnioskodawca, podnosząc, iż nie został pouczony przez pracowników ZUS -u Oddziału w K. o obowiązujących przepisach regulujących przyznanie emerytury w zakresie wieku emerytalnego, poinformowano go, że nie powinien składać wniosku o przyznanie emerytury, gdyż będzie ona przyznana z urzędu, a złożenie wniosku spowoduje wstrzymanie renty z tytułu niezdolności do pracy. Wskazał też, że wysokość emerytury przyznanej z urzędu okazała się niższa niż wskazywana w pismach ZUS. /odwołanie k. 2, koperta k. 4/ W odpowiedzi na odwołanie organ rentowy wniósł o jego oddalenie, argumentując jak w zaskarżonej decyzji. /odpowiedź na odwołanie k. 5-5 odw./ Na rozprawie z dnia 24 stycznia 2018 r. wnioskodawca poparł odwołanie. /stanowisko wnioskodawcy - 00:00:36, 00:04:34 – płyta CD k. 14/ Sąd Okręgowy ustalił następujący stan faktyczny: L. K. urodził się w dniu (...) /wniosek k. 1- 8 akt emerytalnych/ Wnioskodawca miał przyznane od dnia 28 października 2010 r. prawo do renty z tytułu całkowitej niezdolności do pracy a od dnia 1 listopada 2011 roku z tytułu częściowej niezdolności do pracy. /decyzje k. 63 – 66, k. 78-81, 89-90 akt rentowych/ W dniu 17 czerwca 2017 r. wnioskodawca osiągnął wiek emerytalny 66 lat i 2 miesięcy. /bezsporne/ Decyzją z dnia 28 czerwca 2017 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych I Oddział w Ł. na podstawie art. 24a ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych przyznał wnioskodawcy emeryturę z urzędu od dnia 17 czerwca 2017 r. tj. od miesiąca, w którym ukończył wiek 66 lat i 2 miesięcy, z zaznaczeniem, że w związku z przyznaniem emerytury prawo do renty ustaje z dniem 17 czerwca 2017 r. Podstawę obliczenia emerytury stanowi kwota składek na ubezpieczenie emerytalne z uwzględnieniem ich waloryzacji, zewidencjonowanych na koncie do końca miesiąca poprzedzającego miesiąc, od którego przysługuje wypłata emerytury, kwota zwaloryzowanego kapitału początkowego oraz kwota środków zewidencjonowanych na subkoncie, z uwzględnieniem ich waloryzacji. Emerytura stanowi równowartość kwoty będącej wynikiem podzielenia podstawy obliczenia emerytury przez średnie dalsze trwanie życia, dla osób w wieku równym wiekowi przejścia na emeryturę. Kwota składek zewidencjonowanych na koncie z uwzględnieniem waloryzacji wynosi – 105.560,48 zł; kwota zwaloryzowanego kapitału początkowego wynosi – 617.547,08 zł; średnie dalsze trwanie życia wynosi – 209,20 miesięcy, wyliczona kwota emerytury wynosi 3.445,01 zł. Wysokość emerytury została obliczona zgodnie z zasadami określonymi w art. 26 ustawy emerytalnej tj. (105.560,48 zł + 617.547,08 zł) / 209,20 = 3.445,01 zł). Od dnia 1 sierpnia 2017 r. obliczona emerytura wynosi 3.445,01 zł brutto miesięcznie. /decyzja k. 91-94 akt rentowych/ Wnioskodawca w dniu 14 lipca 2017 r. złożył wniosek o emeryturę wg najkorzystniejszego wariantu na podstawie dokumentów znajdujących się w ZUS. /wniosek k. 1 – 8 akt emerytalnych/ Zaskarżoną decyzją z dnia 10 sierpnia 2017 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych I Oddział w Ł. z siedzibą w Ł. odmówił L. K. prawa do emerytury, gdyż wniosek o emeryturę nie został zgłoszony w miesiącu osiągnięcia wieku emerytalnego 66 lat i 2 miesięcy a decyzją z dnia 28 czerwca 2017 r. przyznano mu emeryturę z urzędu. /decyzja k. 13 akt emerytalnych/ Powyższych ustaleń Sąd Okręgowy dokonał na podstawie wyżej powołanych dokumentów, uznając je za wystarczające do rozstrzygnięcia. Powołane dowody nie były kwestionowane w toku postępowania przez żadną ze stron, a Sąd Okręgowy nie znalazł podstaw, aby z urzędu zakwestionować ich wartość dowodową w sprawie. Wskazać także należy, że stan faktyczny był pomiędzy stronami bezsporny. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Odwołanie jest niezasadne. W myśl art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (tekst jednolity Dz. U. z 2017 roku poz. 1383, z późn. zm.) w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji ubezpieczonym urodzonym po dniu 31 grudnia 1948 roku przysługuje emerytura po osiągnięciu wieku emerytalnego określonego w ust. 1a i 1b, z zastrzeżeniem art. 46, 47, 50, 50a, 50e i
- Wiek emerytalny dla mężczyzn urodzonych w okresie od dnia 1 kwietnia 1951 roku do dnia 30 czerwca 1951 roku wynosi co najmniej 66 lat i 2 miesiące (art. 24 ust. 1b pkt 10). Stosownie do treści art. 24a ust. 1 ww. ustawy emeryturę, o której mowa w art. 24, przyznaje się z urzędu zamiast renty z tytułu niezdolności do pracy osobie, która osiągnęła wiek uprawniający do tej emerytury oraz podlegała ubezpieczeniu społecznemu albo ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowym. Emeryturę przyznaje się od dnia osiągnięcia przez rencistę wieku uprawniającego do emerytury, a w przypadku gdy wypłata renty z tytułu niezdolności do pracy była wstrzymana - od dnia, od którego podjęto jej wypłatę (ust.2). Emeryturę oblicza się zgodnie z art. 26, z uwzględnieniem ust. 4 i 5 (ust. 3). Emerytura obliczona na zasadach określonych w ust. 2-5 nie może być niższa od pobieranej dotychczas renty z tytułu niezdolności do pracy (ust. 6). Stosownie do art. 25 analizowanej ustawy podstawę obliczenia emerytury, o której mowa w art. 24, stanowi kwota składek na ubezpieczenie emerytalne, z uwzględnieniem waloryzacji składek zewidencjonowanych na koncie ubezpieczonego do końca miesiąca poprzedzającego miesiąc, od którego przysługuje wypłata emerytury, zwaloryzowanego kapitału początkowego określonego w art. 173-175 oraz kwot środków zewidencjonowanych na subkoncie, o którym mowa w art. 40a ustawy z dnia 13 października 1998 roku o systemie ubezpieczeń społecznych, z zastrzeżeniem ust. 1a i 1b oraz art.
- Emerytura, ustalana według zreformowanych zasad dla ubezpieczonych urodzonych po dniu 31 grudnia 1948 roku, stanowi równowartość kwoty będącej wynikiem podzielenia podstawy obliczenia emerytury przez średnie dalsze trwanie życia dla osób w wieku równym wiekowi, w jakim ubezpieczony przechodzi na emeryturę - art. 26 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. Wiek ubezpieczonego w dniu przejścia na emeryturę wyraża się w ukończonych latach i miesiącach (ust. 2). Średnie dalsze trwanie życia ustala się wspólnie dla mężczyzn i kobiet oraz wyraża się w miesiącach (ust. 3). Prezes Głównego Urzędu Statystycznego ogłasza w formie komunikatu w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski" corocznie w terminie do dnia 31 marca tablice trwania życia, z uwzględnieniem ust. 3, dla wieku ubezpieczonych określonego w myśl ust. 2 (ust. 4). Zgodnie z treścią art. 174 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, kapitał początkowy ustala się na zasadach określonych w art. 53, z uwzględnieniem ust. 2-
- Z kolei w myśl art. 15 ust. 1 powyższej ustawy podstawę wymiaru emerytury i renty stanowi ustalona w sposób określony w ust. 4 i 5 przeciętna podstawa wymiaru składki na ubezpieczenia emerytalne i rentowe lub na ubezpieczenie społeczne na podstawie przepisów prawa polskiego w okresie kolejnych 10 lat kalendarzowych, wybranych przez zainteresowanego z ostatnich 20 lat kalendarzowych poprzedzających bezpośrednio rok, w którym zgłoszono wniosek o emeryturę lub rentę, z uwzględnieniem ust. 6 i art.
- Natomiast stosownie do brzmienia ust. 2a tego samego przepisu, jeżeli nie można ustalić podstawy wymiaru składek w okresie pozostawania w stosunku pracy wskazanym do ustalenia podstawy wymiaru emerytury i renty, za podstawę wymiaru składek przyjmuje się kwotę obowiązującego w tym okresie minimalnego wynagrodzenia pracowników, proporcjonalnie do okresu podlegania ubezpieczeniu i wymiaru czasu pracy. Z kolei na postawie ust. 6 omawianego przepisu na wniosek ubezpieczonego podstawę wymiaru emerytury lub renty może stanowić ustalona w sposób określony w ust. 4 i 5 przeciętna podstawa wymiaru składki na ubezpieczenie społeczne lub ubezpieczenia emerytalne i rentowe w okresie 20 lat kalendarzowych przypadających przed rokiem zgłoszenia wniosku, wybranych z całego okresu podlegania ubezpieczeniu. Ostatecznie wskazać należy, że zgodnie z art. 129 ust. 1 w/w ustawy, świadczenia wypłaca się poczynając od dnia powstania prawa do tych świadczeń, nie wcześniej jednak niż od miesiąca, w którym zgłoszono wniosek lub wydano decyzję z urzędu, z uwzględnieniem ust.
- Przytoczone zasady postępowania – w świetle uchwały Sądu Najwyższego z dnia 7 maja 2003 roku sygn. III UZP 2/03 (OSNP 2003/14/338) - tak przy ustalaniu prawa do świadczenia, jak i jego przeliczaniu, pozwalają na ogólną uwagę, iż zamiarem ustawodawcy było umożliwienie ubezpieczonym dokonanie wyboru, w ramach prawa, najkorzystniejszego z ich punktu widzenia okresu, z którego podstawa wymiaru składek ubezpieczeniowych, będzie stanowić podstawę wymiaru świadczenia. Powyższe rozważania oznaczają, iż jeżeli wniosek o emeryturę został zgłoszony do końca miesiąca, w którym ubezpieczony urodzony po dniu 31 grudnia 1948 roku osiągnął wiek emerytalny i spełnił warunki wymagane do jej przyznania prawo do emerytury ustala się na wniosek osoby zainteresowanej na podstawie art. 24 ust. 1 ustawy, a nie z urzędu. W rozpoznawanej sprawie bezspornym było, iż wnioskodawca w dniu 17 czerwca 2017 r. wnioskodawca osiągnął wiek emerytalny 66 lat i 2 miesięcy. Decyzją z dnia 28 czerwca 2017 r. ZUS na podstawie art. 24a ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych przyznał wnioskodawcy emeryturę z urzędu od dnia 17 czerwca 2017 r. tj. od miesiąca, w którym ukończył wiek 66 lat i 2 miesięcy, z zaznaczeniem, że w związku z przyznaniem emerytury prawo do renty ustaje z dniem 17 czerwca 2017 r. Z wnioskiem o przyznanie emerytury wnioskodawca wystąpił dopiero w dniu 14 lipca 2017 r. Na dzień wydania skarżonej decyzji nie spełnił on wymogu wystąpienia z wnioskiem o emeryturę do końca miesiąca, w którym osiągnął wiek emerytalny 66 lat i 2 miesięcy, a prawo ubezpieczonego do emerytury z tytułu osiągnięcia powszechnego wieku emerytalnego zostało już ustalone z urzędu decyzją z dnia 28 czerwca 2017 r. ZUS odmawiając wnioskodawczyni takiego ustalenia zaskarżoną decyzją postąpił zgodnie z przywołanymi przepisami. Wobec powyższego, Sąd Okręgowy na podstawie art. 477 14 § 1 k.p.c., orzekł jak sentencji. ZARZĄDZENIE odpis wyroku wraz z uzasadnieniem doręczyć wnioskodawcy z pouczeniem o prawie, sposobie i terminie wniesienia apelacji. K.W. 12.02.2918r.