Sygn. akt I ACa 489/17 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 24 listopada 2017 r. Sąd Apelacyjny w Białymstoku I Wydział Cywilny w składzie: Przewodniczący : SSA Dariusz Małkiński Sędziowie :

§ 2k.c.).

Wobec powyższego, zdaniem Sądu Okręgowego, brak było podstaw do uwzględnienia powództwa, które jako bezzasadne podlegało oddaleniu w całości na podstawie art. 840 §

§ 2k.p.c.

Powódka A. W. zaskarżyła wyrok Sądu Okręgowego w Łomży z dnia 24 stycznia 2017 roku w całości, zarzucając mu: 1. naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na treść orzeczenia: 1) art. 128 § 1 k.p.c. w zw. z art. 130 § 1 k.p.c. poprzez nadanie biegu pismom składanym przez pozwanego (k. 157 - 222) i włączenie ich do akt sprawy, choć do pism tych nie zostały dołączone odpisy dla strony powodowej i nie zostały one doręczone stronie powodowej na żadnym etapie postępowania, w sytuacji, gdy pisma te stanowiły podstawę do sporządzenia opinii przez biegłą sądową i rzutowały na treść wydanego w sprawie wyroku a powód został pozbawiony możliwości zapoznania się z ich treścią i podjęcia w tym zakresie obrony swych praw, 2) art. 227 k.p.c. w zw. z art. 232 i art. 236 poprzez nierozpoznanie wniosku strony powodowej o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania stron zgłoszonego w pozwie, 3) art. 233 § I k .p.c. poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, polegające na: a) błędnym ustaleniu na podstawie pisma pozwanego z dnia 26.05.2010r„ że pozwany wypowiedział powodom umowę kredytową z 17.08.2006 r., co pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią tego pisma, b) błędne ustalenia, że postanowienia umowy kredytu zawarte w § 15 pkt 5 i 23 pkt

6 wiążą strony pomimo, że mieszczą się w hipotezie klauzul wpisanych do rejestru klauzul niedozwolonych pod poz. 17401 1797,

1. c)bezzasadnym przypisaniu mocy dowodowej kopiom dokumentów złożonych przez pozwanego do akt sprawy z inicjatywy biegłej, w szczególności z k. 157 - 222, mimo, że kopie nie stanowią dokumentu w rozumieniu art. 244 i 245 k.p.c. i nie mogą stanowić podstawy wiążących ustaleń w sprawie, a nadto z uwagi na fakt, iż zostały przyjęte przez Sąd i włączone do akt pomimo braku złożenia ich egzemplarzy i doręczenia dla strony powodowej,
2. d)oparcie rozstrzygnięcia w sprawie na nieznanym procedurze cywilnej dowodzie z ..akt spraw" wymienionych w postanowieniu dowodowym z rozprawy z dnia 10.01.2017r. i nieskonkretyzowanych dokumentach nie ujawnionych w toku rozprawy, 4) art. 233 § 1 k.p.c. w zw. z art. 278 § 1 k.p.c. polegające na przekroczeniu zasad swobodnej oceny dowodów oraz przyjęciu wadliwych i dowolnych ustaleń faktycznych w sprawie w zakresie ustalenia, iż doszło do skutecznego wypowiedzenia umowy kredytowej albowiem powódka nie dotrzymywała warunków udzielenia kredytu i istniały podstawy do przyjęcia, że powódka mogła utracić zdolność kredytową, gdyż posiadała inne zobowiązania, w oparciu o skutecznie poddaną w wątpliwość przez stronę powodową opinię biegłej sądowej (głównej i uzupełniającej) wydaną wyłącznie w oparciu o kopie dokumentów złożonych przez pozwanego do akt sprawy z pominięciem strony powodowej, a przy tym w części po wydaniu opinii, przy braku twierdzeń i stosownych wniosków ze strony pozwanej w tym zakresie, w szczególności co do rzekomego istnienia innych zobowiązań powódki, w szczególności umowy pożyczki, które rzekomo nie były regulowane na bieżąco, czy podjęcia przez pozwanego oceny zdolności kredytowej powódki i jej utraty jako przyczyny wypowiedzenia oraz poprzez pominięcie praktycznie w całości zarzutów i zastrzeżeń zgłoszonych pod adresem tej opinii przez stronę powodową, a zatem de facto bez dokonania należytej, wszechstronnej oceny tejże opinii wymaganej art. 233 § 3 k.p.c. w zw. z art. 278 § 1 k.p.c., 5) art. 328 § 2 k.p.c. polegające na:
3. a)braku stanowczych i jednoznacznych ustaleń faktycznych, co do kwestii istnienia podstaw do wypowiedzenia powódce umowy kredytowej, a w szczególności utraty przez powódkę zdolności kredytowej,
4. b)niewyjaśnienia jednoznacznie daty uprawomocnienia się wpisów hipotek w księdze wieczystej lokalu powódki,
5. c)braku jednoznacznego wykazania, które fakty Sąd uznał za udowodnione i w oparciu o jakie dowody,
6. d)niewyjaśnieniu w uzasadnieniu wyroku, na jakiej podstawie prawnej Sąd I instancji uznał, że pozwany w piśmie z dnia 26.05.2010 r. złożył powódce skuteczne oświadczenie o wypowiedzeniu umowy kredytu i w oparciu o jakie dowody przyjął, iż uprzednio powódka została wezwana do zapłaty w sytuacji zaprzeczenia temu twierdzeniu przez powódkę, 6) art. 479 43 k.p.c. w zw. z art. 9 ustawy z dnia 5 sierpnia 2015r. o zmianie ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015r.. poz. 1634) poprzez nieuwzględnienie przez Sąd I instancji orzeczeń stwierdzających abuzywność postanowień o treści jak postanowienia § 15 pkt 5 i § 23 pkt

6 umowy kredytowej zawartej z powódką; 2. naruszenie przepisów prawa materialnego: 1) art. 65 k.c. w zw. z art. 89 k.c. i art. 58 k.c. poprzez jego błędne niezastosowanie w niniejszej sprawie, co doprowadziło do bezzasadnego przyjęcia, że pozwany złożył powódce skutecznie oświadczenie o wypowiedzeniu umowy kredytu, w sytuacji gdy oświadczenie to było niejednoznaczne i warunkowe, 2) art. 123 § 1 pkt 1 k.c, poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie wyrażające się w uznaniu, iż nie doszło do przedawnienia roszczenia pozwanego w związku z wystąpieniem przez pozwanego w dniu 7 grudnia 2011 r. z wnioskiem o nadanie klauzuli wykonalności bankowemu tytułowi egzekucyjnemu nr (...) z 30 czerwca 2011r., w sytuacji gdy wniosek ten został oddalony m.in. z uwagi na podzielenie zarzutu co do braku tożsamości podmiotowej po stronie dłużnika, 3) art. 385' § 1 k.c. poprzez jego niezastosowanie, które skutkowało uznaniem postanowień § 15 pkt 5 i § 23 ust.

6 umowy kredytowej (wzorca umowy) za ważne i wiążące strony pomimo, że postanowienia te mieszczą się w hipotezie klauzul wpisanych do rejestru niedozwolonych klauzul umownych prowadzonego przez Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w W. pod poz. 1740 i 1797, 4) art. 5 k.c. poprzez jego niezastosowanie i przyznanie ochrony prawnej działaniu pozwanego w zakresie wypowiedzenia umowy kredytowej stanowiło nadużycie prawa. Wskazując na powyższe, wnosiła o:

1. zmianę zaskarżonego wyroku i pozbawienie wykonalności w całości tytułu wykonawczego stanowiącego bankowy tytuł egzekucyjny numer (...) z dnia 4 lutego 2014r. wystawiony na rzecz(...)Spółka Akcyjna i zaopatrzony w klauzulę wykonalności postanowieniem Sądu Rejonowego w Łomży z dnia 20 lutego 2014r.. sygn. akt I Co 166/14,
2. zasądzenie od pozwanego na rzez powódki kosztów procesu za obie instancje według norm przepisanych. SĄD APELACYJNY ZWAŻYŁ, CO NASTĘPUJE: Apelacja powódki zasługiwała na uwzględnienie. Zdaniem Sądu Apelacyjnego, Sąd Okręgowy w niniejszej sprawie poczynił w zasadzie prawidłowe ustalenia faktyczne, które Sąd Apelacyjny podziela i uznaje za własne, jednakże ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wyprowadził niewłaściwe wnioski prawne. Zgodnie z art. 840 § 1 pkt 1 k.p.c. dłużnik może w drodze powództwa żądać pozbawienia tytułu wykonawczego wykonalności w całości lub części albo ograniczenia, jeżeli przeczy zdarzeniom, na których oparto wydanie klauzuli wykonalności, a w szczególności gdy kwestionuje istnienie obowiązku stwierdzonego tytułem egzekucyjnym niebędącym orzeczeniem sądu. W niniejszej sprawie przede wszystkim zauważyć należy, że powódka zaprzeczała istnieniu obowiązku stwierdzonego tytułem egzekucyjnym w postaci bankowego tytułu wykonawczego pochodzącego od pozwanego podnosząc, że w chwili wystawienia tego tytułu określone nim zobowiązanie nie było jeszcze wymagalne. Bezspornym było, iż strony w dniu 17 sierpnia 2006 roku zawarły Umowę złotowego mieszkaniowego kredytu hipotecznego w kwocie 173 000 złotych na sfinansowanie zakupu przez powódkę lokalu mieszkalnego położonego w Ł. przy ulicy (...) oraz, że po tym jak powódka zaprzestała spłaty rat kredytowych, pozwany wysyłał do niej pismo zatytułowane „Wypowiedzenie umowy” z dnia 26 maja 2010 roku, które nie daje jasności co do jego sensu. Wynika z niego, że bank w związku z brakiem spłaty zadłużenia przeterminowanego rozwiązuje umowę za wypowiedzeniem i termin wypowiedzenia wynosi 30 dni oraz biegnie od daty otrzymania pisma. Jednocześnie w związku z wypowiedzeniem wzywa w okresie biegu wypowiedzenia do spłaty całości zadłużenia określając jego wysokość oraz kwoty składające się na wysokość zadłużenia. Z dalszej części tego oświadczenia wynika, iż skutki wypowiedzenia ustaną pod warunkiem rozwiązującym w przypadku dokonania w terminie do dnia upływu okresu wypowiedzenia spłaty zadłużenia przeterminowanego, w tym nowo zapadłych rat, powiększonych o należne bankowi opłaty i odsetki naliczone do dnia spłaty (wskazano wysokość zadłużenia). W treści tego pisma znalazła się bowiem informacja, że jeżeli w terminie 30 dni od dnia otrzymania pisma nastąpi spłata wymagalnego zadłużenia, wypowiedzenie należy traktować jako bezskuteczne, a umowa będzie kontynuowana na dotychczasowych zasadach. Z tak sformułowanego oświadczenia powoda nie można wywnioskować kiedy nastąpią skutki tego oświadczenia woli, a więc kiedy nastąpi ukształtowanie prawa na nowo, prawa wynikającego z umowy kredytowej. (k. 52 akt). Uszło zatem uwadze Sądu I instancji, że zwarte w piśmie z dnia 26 maja 2010 roku zatytułowanym „Wypowiedzenie umowy” oświadczenie Banku złożone zostało z zastrzeżeniem warunku. Art. 89 k.c. stanowi w tym kontekście, że z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych albo wynikających z właściwości czynności prawnej, powstanie lub ustanie skutków czynności prawnej można uzależnić od zdarzenia przyszłego i niepewnego. W przepisie tym z jednej strony potwierdzona została ogólna zasada dopuszczająca ustanowienie warunku w każdej czynności prawnej, z drugiej natomiast wskazane zostały jednak wyraźnie jej ograniczenia (wyjątki). W doktrynie i orzecznictwie dominuje pogląd, że wypowiedzenie umowy, jako jednostronne oświadczenie woli o charakterze kształtującym prawo, nie może być złożone z zastrzeżeniem warunku w rozumieniu art. 89 k.c. Pozostawałoby to bowiem w sprzeczności z istotą tego rodzaju czynności, której celem jest definitywne uregulowanie łączącego strony stosunku prawnego. Wskazuje się, że ochrona prawna interesów tej osoby wymaga, aby zakres skuteczności takich oświadczeń był od razu oznaczony. Dotyczy to zwłaszcza wypowiedzenia umowy, prowadzącego do zakończenia stosunku zobowiązaniowego o charakterze trwałym, gdyż druga strona powinna mieć od razu pewność co do swojej sytuacji prawnej (vide: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 29 kwietnia 2009 r., II CSK 614/08 LEX nr 508999: wyrok Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z dnia 26 lipca 2017 roku I A Ca 143/17 LEX nr 2343398). Nie ulega natomiast wątpliwości, iż w stanie faktycznym niniejszej sprawy tak nie było. Dodatkowo przypomnieć w tym kontekście wypada, że z ustaleń poczynionych przez Sąd Okręgowy wynikało, że oprócz tego, że powódka dokonywała spłat rat kredytu wynikającego z Umowy z nr (...) złotowego mieszkaniowego kredytu hipotecznego zawartej przez strony w dniu 17 sierpnia 2006 roku - to w tym samym czasie posiadała jeszcze inne wymagalne zobowiązanie tj. pożyczkę, co znajduje potwierdzenie w dokumentach zgromadzonych w załączonych do niniejszej sprawy aktach I Co 226/14 Sądu Rejonowego w Łomży. W ww. aktach znajduje się bowiem zawarta przez strony Umowa pożyczki Nr (...) z dnia 17 czerwca 2008 roku oraz Bankowy Tytuł Egzekucyjny (...) Spółka Akcyjna (...) stwierdzający, że z tytułu ww. Umowy pożyczki (...)SA przysługuje wobec A. W. wymagalne zobowiązanie dłużnika w łącznej kwocie 6 050,40 złotych. Do spłaty ww. pożyczki został wskazany ten sam rachunek nr (...), na jaki miały wpływać zgodnie z treści § 9 umowy stron należności z tytułu kredytu mieszkaniowego. Po otrzymaniu od pozwanego pisma z dnia 26 maja 2010 roku zatytułowanego „Wypowiedzenie umowy” - powódka dokonała wpłat na swoje konto bieżące nr (...). - dnia 1 czerwca 2010 roku – 2 000 złotych, dnia 25 czerwca 2010 roku – 1 000 złotych, dnia 2 sierpnia 2010 roku – 1 000 złotych i dnia 30 września 2010 roku – 1 000 złotych. Wpłaty jakie wpływały na konto bieżące powódki zostały rozliczane na konto mieszkaniowego kredytu hipotecznego z dnia 17 sierpnia 2006 roku oraz pożyczki na konto nr (...). W tej sytuacji zaś w zasadzie przy wymagalności rat obu ww. wymienionych zobowiązań to woli pozwanego Banku, a nie powódki pozostawiony pozostał wybór zobowiązania powódki, na jakie ostatecznie zaliczy zgromadzone na rachunku bieżącym powódki środki. W tych warunkach stwierdzić należało, że złożone przez pozwanego powódce oświadczenia o wypowiedzeniu umowy, ponieważ nie mogło być ono złożone pod warunkiem, było prawnie bezskuteczne przez co nie mogło wywołać skutku prawnego w niej wyrażonego (art. 58 § 1 k.c.). W okolicznościach sprawy stwierdzić zatem należy, że w tej sytuacji nie istniało zdarzenie, na którym oparto wydanie klauzuli wykonalności. Skoro bowiem kredyt nie został wypowiedziany, to umowa stron nie uległa rozwiązaniu, a Bank nie miał podstaw do wystawienia (...), będącego podstawą kwestionowanego tytułu wykonawczego. Wobec odpadnięcia podstawy tytułu egzekucyjnego należało pozbawić go wykonalności w całości. Odnosząc się z kolei do zarzutów powódki, w przedmiocie abuzywności postanowień umowy, wskazać należy, że również w tym zakresie zarzuty podniesione w apelacji w ocenie Sądu Apelacyjnego okazały się zasadne, co także nawet gdyby roszczenie pozwanego Banku było wymagalne, wpływało w konsekwencji na wysokość objętej bankowym tytułem egzekucyjnym wierzytelności. W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że strony zawarły umowę o kredyt dla osób fizycznych o treści ukształtowanej przez pozwanego. Umowa ta stanowiła zatem przygotowany przez Bank „gotowy produkt” opierający się na wzorcu umownym. Strona pozwana nie wykazała, że wskazywane przez powódkę jako abuzywne postanowienia łączącej strony umowny, miały być między nimi uzgodnione w sposób indywidualny. Kontrola abuzywności kwestionowanych przez powódkę klauzul umownych wymaga odniesienia się pojęć: dobrych obyczajów i rażącego naruszenia interesów konsumenta. Do dobrych obyczajów i uczciwości kupieckiej zalicza się w doktrynie i judykaturze przede wszystkim wymaganie od profesjonalisty (Banku) wysokiego poziomu świadczonych usług oraz stosowania we wzorcach umownych takich zapisów, aby dla zwykłego konsumenta były one jasne, czytelne i proste, a ponadto by postanowienia umowne w zakresie łączącego konsumenta z bankiem stosunku prawnego należycie zabezpieczały jego interesy. Stąd przyjmuje się, że jako sprzeczne z dobrymi obyczajami kwalifikowane są w szczególności wszelkie postanowienia, które zmierzają do naruszenia równorzędności stron umowy, nierównomiernie rozkładając uprawnienia i obowiązki między partnerami stosunku obligacyjnego (vide: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 13 lipca 2005 r. w sprawie I CK 832/04, LEX nr 159111; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 27 listopada 2015 r., I CSK 945/14, LEX nr 1927753; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 1 marca 2017 r., IV CSK 285/16, LEX nr 2308321). W niniejszej sprawie za naruszające dobre obyczaje należało zdaniem Sądu Apelacyjnego uznać zarówno postanowienia zarówno w § 23 ust. 1, jak i w §15 pkt. 5 i § 23 pkt. 6 umowy. Z § 23 ust. 1 Umowy wynikało, że powódka została zobowiązana do regulowania podwyższonej marży Banku pomimo prawomocnego wpisu hipoteki, (a zatem ustanowienia zabezpieczenia docelowego), natomiast w § 15 pkt. 5 i § 23 pkt. 6 umowy pozwany zawarł klauzulę, która zobowiązywała powódkę do ustanowienia zabezpieczenia w postaci opłacania kosztów umowy ubezpieczenia brakującego wkładu własnego w określonym z góry towarzystwie ubezpieczeniowym, w określonym z góry okresie ubezpieczeniowym i w określonej z góry składce ubezpieczenia. Zasadniczą kwestią, która uzasadniała uznanie postanowienia umownego narzucającego obowiązek pokrycia kosztów ubezpieczenia wkładu własnego za rażąco naruszającego interesy kredytobiorcy było to, iż stronami tejże umowy ubezpieczenia miały być jedynie (z jednej strony) ubezpieczyciel i (z drugiej strony) pozwany Bank. Sama zaś umowa zabezpieczała wyłącznie interes banku, który przerzucał w ten sposób ryzyko prowadzenia swojej działalności gospodarczej na kredytobiorcę. Nie ulega wątpliwości, że występuje w tym przypadku nierównoważność świadczeń sprzeczna z naturą umów wzajemnych. Strona pozwana obciążyła bowiem powódkę odpowiedzialnością za realizację powziętego przez siebie zobowiązania, na które powódka nie miała wpływu (umowa ubezpieczenia), co w konsekwencji pozostawało w rażącej sprzeczności z rzetelnością kontraktową jakiej należało wymagać od profesjonalisty w stosunku do konsumenta. Klauzule analogiczne do zawartych w przedmiotowej umowie, były przedmiotem kontroli pod kątem uznania ich za niedozwolone postanowienia wzorca umowy, w postępowaniu toczącym się przed Sądem Okręgowym w Warszawie - Sądem Ochrony Konkurencji i Konsumentów, w sprawie o sygn. akt: XVII Amc 624/09 oraz XVI Amc 512/09 (LEX nr 564719, 552015). Zakaz stosowania niedozwolonych postanowień umownych sformułowany został w art. 385 1 k.c., który określa przesłanki i skutki uznania klauzul za niedozwolone. W niniejszej sprawie spełniona została pierwsza przesłanka wymieniona w art. 385 1 § 1 k.c., a mianowicie przedmiotowe klauzule nie były indywidualnie uzgadniane z konsumentem. Zgodnie z przepisem art. 385 1 § 4 k.c. ciężar dowodu, że postanowienie zostało uzgodnione indywidualnie, spoczywał bowiem na pozwanym. Oceniając zebrany materiał dowodowy w tym zakresie należało przyjąć, że pozwany, nie dowiódł tej okoliczności. Wobec stwierdzenia, że przedmiotowe klauzule nie były indywidualnie uzgadniane z konsumentem należało następnie rozstrzygnąć czy kształtowały one prawa i obowiązki konsumenta w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami rażąco naruszając jego interesy, przy czym rażące naruszenie interesów konsumenta należy rozumieć tu jako nieusprawiedliwioną dysproporcję praw i obowiązków na jego niekorzyść w określonym stosunku obligacyjnym. Analizując kwestionowane postanowienia umowy, należało stwierdzić, że pozwany Bank zawierając z powódką Umowę kredytu z dnia 17 sierpnia 2006 roku w sposób rażący naruszył dobre obyczaje, gdyż w obu ww. wypadkach zachodził brak ekwiwalentności świadczeń. Bank nienależnie pobrał od powódki podwyższoną marżę z tytułu braku zabezpieczenia hipotecznego pomimo prawomocnego wpisu hipoteki, (a zatem kiedy ustanowiono już zabezpieczenie docelowe) oraz niezasadnie obciążył ją kosztami umowy ubezpieczenia braku wkładu własnego, powódka nic dzięki temu obowiązkowi nie zyskała. Podkreślenia wymaga, że w judykaturze prezentowane jest stanowisko, iż Bank działa w obrocie, mając na względzie wypracowanie zysku i z tego zysku powinien pokrywać ewentualne koszty umowy ubezpieczenia zabezpieczającej jego interesy i nie powinien przerzucać na konsumentów ryzyka prowadzenia swojej działalności gospodarczej. Zaznaczyć przy tym także należy, że uznaniu postanowień za abuzywne nie stoi na przeszkodzie okoliczność, iż strona może mieć świadomość wynikającego z umowy obowiązku. Uznanie danej klauzuli za niedozwoloną zależne jest bowiem jedynie od stwierdzenia, że strona nie miała rzeczywistego wpływu na treść postanowienia, które kształtuje jej prawa i obowiązki w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, rażąco naruszając jej interesy. Skutkiem zastosowania w umowie klauzul niedozwolonych jest brak mocy wiążącej tych postanowień, a co za tym idzie powinność zaliczenia pobranych od powódki nienależnie kwot na poczet zaciągniętego przez nią kredytu. Ich pobranie od powódki i nie zaliczenie na poczet zaciągniętego kredytu, jak słusznie wskazywała powódka ostatecznie doprowadziło do zawyżenia roszczenia – co przecież odnotowała także biegła w jednym z wariantów opracowanej w sprawie opinii. W niniejszej sprawie powódka skutecznie zatem zakwestionowała zdarzenia będące podstawą wystawienia (...). Wobec odpadnięcia podstawy tytułu egzekucyjnego (roszczenia banku o zwrot kredytu) należało pozbawić go wykonalności w całości. Mając na uwadze powyższe, Sąd Apelacyjny orzekł jak w pkt I sentencji swojego wyroku na zasadzie art. 386 § 1 k.p.c. Zmiana zaskarżonego wyroku pociągała za sobą także potrzebę nowego rozstrzygnięcia o kosztach procesu za pierwszą instancję. W wyniku wygrania przez powódkę sprawy podlegały zasądzeniu na rzecz skarżącej w oparciu o art. 98 §

§ 3k.p.c.

oraz § 2 pkt.6) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie czynności radców prawnych (Dz.U.2015.1804, wersja 2016.01.01 do 2016.10.26) koszty zastępstwa procesowego jej pełnomocnika w kwocie 7 200 złotych. Na podstawie art.113 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (t.j.; Dz.U. z 2016R.poz. 623) pobrano natomiast od pozwanego kwotę 15 6351,07 złotych tytułem kosztów sądowych, na którą to kwotę złożyła się opłata od pozwu w kwocie 12 975 złotych oraz wynagrodzenie biegłego za sporządzenie opinii w sprawie, w łącznej kwocie 2 676,07 złotych (k.356, 289 i 337 akt). Kosztami instancji odwoławczej Sąd Apelacyjny obciążył pozwanego, który przegrał ją w całości. Podstawą prawną w tym zakresie był § 10 ust. 1 pkt 2 w zw. z § 2 pkt 7) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U.2015.1804 ze zm.) oraz. art.113 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (t.j. Dz.U. z (...).poz. 623). D. J. M. G. W.