W przepisie art.
określony jest typ podstawowy przestępstwa prowadzenia pojazdu mechanicznego w ruchu lądowym przez osobę znajdującą się w stanie nietrzeźwości (…). Przestępstwo to jest przestępstwem indywidualnym co do czynu, ponieważ popełnić je może tylko osoba kierująca pojazdem znajdująca się w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego; ma charakter formalny, czyli dla jego zaistnienia nie jest konieczne nastąpienie jakiegokolwiek skutku. można popełnić jedynie umyślnie, przy czym samo uruchomienie i prowadzenie pojazdu wymaga zamiaru bezpośredniego, natomiast fakt znajdowania się przez prowadzącego w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego może być również objęty zamiarem ewentualnym. W każdym razie niezbędna jest świadomość sprawcy, że może znajdować się w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego i godzenie się z tą możliwością. W rozumieniu kodeksu stan nietrzeźwości zachodzi, gdy zawartość alkoholu we krwi lub 1 dm 3 (litrze) wydychanego powietrza przekracza odpowiednio 0,5 ‰ lub 0,25 mg albo prowadzi do stężenia przekraczającego tę wartość. Prowadzącym pojazd jest zarówno osoba kierująca nim, jak również spełniająca jakiekolwiek czynności związane bezpośrednio z ruchem danego pojazdu, zaś pod pojęciem prowadzenia pojazdu rozumieć należy każdą czynność wpływającą bezpośrednio na jego ruch, w szczególności rozstrzygającą o kierunku i prędkości jazdy. Pojazd mechaniczny w ruchu lądowym to każdy pojazd drogowy czy szynowy napędzany umieszczonym w nim silnikiem, jak również maszyna samobieżna i motorower oraz pojazdy szynowe. Prowadzenie pojazdu mechanicznego oznacza zgodne z jego konstrukcją wprawienie w ruch, kierowanie nim, nadawanie prędkości i hamowanie. Przestępstwo to może być popełnione w ruchu (…) lądowym, którym jest nie tylko ruch na drogach publicznych, w strefach zamieszkania, lecz także ruch w miejscach dostępnych dla powszechnego użytku (wyrok SN z dnia 5 maja 2009 r., IV KK 432/08, OSNwSK 2009, nr 1, poz. 1068). Występek ten zagrożony jest karą grzywny, karą ograniczenia wolności lub karą pozbawienia wolności do lat dwóch. Zgodnie z treścią art. 42 § 2 k.k. sąd orzeka, na okres nie krótszy niż 3 lata, zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów albo pojazdów określonego rodzaju, jeżeli sprawca w czasie popełnienia przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji był w stanie nietrzeźwości, pod wpływem środka odurzającego lub zbiegł z miejsca zdarzenia określonego w art. 173, 174 lub 177; zakaz ten orzeka się w wymiarze od 3 do 15 lat (art. 43 § 1 k.k.). Z treści art. 43a § 2 k.k. wynika z kolei, że w razie skazania sprawcy za przestępstwo określone w art.
39 pkt 7 na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej w wysokości co najmniej 5 000 złotych (…), do wysokości określonej w § 1 tegoż przepisu czyli do kwoty 60.000 złotych. Mając na uwadze powyższe oraz poczynione w niniejszej sprawie ustalenia faktyczne Sąd stwierdził, że oskarżony w dniu 8 lipca 2017 roku w A., gminy S., powiatu Ł., województwa (...) prowadził samochód osobowy S. (...) o numerze rejestracyjnym (...) w ruchu lądowym będąc w stanie nietrzeźwości,, wyczerpując tym samym swym czynem znamiona czynu zabronionego z art.
W ocenie Sądu, wina oskarżonego nie budziła wątpliwości, gdyż nie zdecydował się on na zachowanie zgodnie z prawem, chociaż miał taką możliwość, a jednocześnie nie zachodziły żadne okoliczności wyłączające winę. Za czyn ten na podstawie art.
Sąd wymierzył J. S. karę 100 stawek dziennych grzywny określając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 20 złotych. Kara w takim wymiarze nie przekraczała stopnia winy oskarżonego, który był znaczny, gdyż w ocenie Sądu oskarżony miał pełną świadomość naganności swego czynu, a co za tym idzie zdawał sobie sprawę, że prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości jest przestępstwem, noszącym znaczny stopień szkodliwości społecznej. Kara ta jest więc adekwatna do stopnia społecznej szkodliwości czynu oskarżonego, który naruszył dobro, jakim jest bezpieczeństwo w komunikacji, a w szczególności jedną z fundamentalnych zasad bezpieczeństwa ruchu drogowego – zasadę trzeźwości, gdyż kierował pojazdem mechanicznym – samochodem osobowym - znajdując się w fazie euforycznej, charakteryzującej się wyraźnymi zaburzeniami psychomotorycznymi i psychosensorycznymi, a występującej po przekroczeniu zawartości 0,5 mg alkoholu etylowego w 1 dm 3 wydychanego powietrza oraz potencjalnie dobra w postaci życia, zdrowia i mienia innych uczestników ruchu drogowego. W ocenie Sądu pozytywne cele w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa wypełni tylko kara sprawiedliwa, wymierzona w granicach winy i współmierna do stopnia społecznej szkodliwości konkretnych czynów – i za taką Sąd uznał wymierzoną karę grzywny, która to jest, zdaniem Sądu, w pełni adekwatna do stopnia społecznej szkodliwości czynu mu przypisanego i stopnia jego zawinienia, spełniając także wszelkie wymogi wychowawcze i prewencyjne w stosunku do tegoż oskarżonego. Sąd, w związku z treścią art. 56 k.k., kierując się racjami wskazanymi powyżej przy rozważaniach o karze, mając na uwadze oddziaływanie kary i środków karnych jako całości uznał, iż orzeczenie zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych na okres 3 lat będzie w pełni adekwatne i zarazem wystarczające, spełniając należycie swą funkcję w zakresie ochrony bezpieczeństwa w komunikacji, jak i osiągnie cele zapobiegawcze i wychowawcze w stosunku do oskarżonego. Orzeczenie zakazu było obligatoryjne. Równocześnie Sąd nałożył na oskarżonego obowiązek zwrotu prawa jazdy właściwemu miejscowo Starostwu Powiatowemu, zgodnie z treścią art. 43 § 3 k.k. Nadto, dla wzmocnienia waloru wychowawczego tego orzeczenia, Sąd orzekł na podstawie art. 43a § 2 k.k. obligatoryjne świadczenie pieniężne w kwocie 5.000 na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym i Pomocy Postpenitencjarnej. Związany treścią art. 63 § 4 k.k. Sąd zaliczył oskarżonemu J. S. na poczet orzeczonego środka karnego zakazu prowadzenia pojazdów okres rzeczywistego zatrzymania prawa jazdy od 8 lipca 2017 roku do 22 stycznia 2018 roku. Choć nie obowiązkiem Sądu uzasadnianie rozstrzygnięcia negatywnego, bądź jego brak, to jednak konieczne jest odniesienie się do nieuwzględnienia wniosku oskarżonego i jego obrońcy o warunkowe umorzenie postępowania bez orzekania zakazu prowadzenia pojazdów. Rozstrzygnięcie takie w ocenie Sądu nie było możliwe, a podnoszone przez wnioskujących o nie argumenty nie zasługiwały na uwzględnienie: zdarzenie, które jak twierdzi oskarżony było zdarzeniem nagłym i wymagającym jego pomocy, niewątpliwie miało miejsce, jednakże oskarżony mógł dostać się do domu córki choćby korzystając z pomocy mieszkających w tej samej co on miejscowości innych swych dzieci bądź ich małżonków. Taki sposób rozumowania jest w pełni uprawniony, jeśli zważy się, że jego samochód po kontroli drogowej odebrała właśnie zamieszkała w G. córka. Równie nieuprawnione jest bagatelizowanie i pomniejszanie winy oskarżonego przez twierdzenia, że kiedy jechał ruch pojazdów był niewielki i nie stwarzał on zagrożenia, bowiem już sama jazda kierującego w stanie nietrzeźwości (i to nie nikłym) przez obszar zabudowany z niemal o 100 % przekroczoną prędkością dopuszczalną stwarzała zagrożenie dla innych uczestników ruchu drogowego, w tym także – i to nieporównywalnie większe, niż dla innych kierujących pojazdami – dla pieszych. Mając na względzie trudną sytuację rodzinną i majątkową oskarżonego, kierując sie treścią art. 624 § 1 k.p.k. Sąd zwolnił go od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych, wydatkami w sprawie obciążając Skarb Państwa. Z tych względów orzeczono jak w sentencji. SSR Mariusz Brojek
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.