III Cz 1161/17

Sygn. akt III Cz 1161/17 POSTANOWIENIE Dnia 17 października 2017 r. Sąd Okręgowy w Gliwicach III Wydział Cywilny Odwoławczy w następującym składzie: Przewodniczący-Sędzia: SO Tomasz Pawlik Sędziowie: SO Leszek Dąbek (spr.) SR del. Ewa Buczek - Fidyka po rozpoznaniu w dniu 17 października 2017 r. w Gliwicach na posiedzeniu niejawnym sprawy z powództwa K. R. przeciwko I. R. o zaspokojenie potrzeb rodziny na skutek zażalenia pozwanego na postanowienie Sądu Rejonowego w Wodzisławiu Śląskim z dnia 19 kwietnia 2017 r., sygn. akt III RC 147/17 postanawia: oddalić zażalenie. SSR del. Ewa Buczek-Fidyka SSO Tomasz Pawlik SSO Leszek Dąbek Sygn. akt III Cz 1161/17 UZASADNIENIE Sąd Rejonowy w Wodzisławiu Śląskim w postanowieniu z dnia 19 04 2017r. zabezpieczył na czas trwania procesu roszczenie powódki K. R., zobowiązując pozwanego I. R. do uiszczania na rzecz powódki kwoty po 1 000zł miesięcznie w terminie do 15 każdego miesiąca wraz z ustawowymi odsetkami w razie opóźnienia w płatności którejkolwiek kwoty począwszy od dnia 19 04 2017r. do czasu zakończenia postępowania. W motywach orzeczenia Sąd pierwszej instancji uznał, że powódka uprawdopodobniła, iż wykorzystuje swoje siły i możliwości, jednakże nie jest w stanie w pełni zaspokoić swoich podstawowych potrzeb. Orzeczenie zaskarżył pozwany I. R. , który wnosił o jego zmianę i oddalenie wniosku w całości, ponadto zasądzenie na rzecz pozwanego zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zarzucał, że przy ferowaniu orzeczenia naruszono prawo procesowe, regulacje: - art. 738 k.p.c. poprzez nieuwzględnienie w całości materiału zabranego w sprawie, nadto błąd w ustaleniach faktycznych polegający na nieuwzględnieniu aktualnej sytuacji zdrowotnej i materialnej pozwanego; - art. 233 § 1 k.p.c. poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę dowodów, w tym błędne ustalenie miesięcznych wydatków powódki; - art. 730 1 § 3 k.p.c. poprzez ustalenie wysokości zabezpieczenia obciążającego pozwanego ponad potrzebę; - art. 731 k.p.c. poprzez ustalenie zabezpieczenia w wysokości zaspokajającej roszczenie; - art. 27 k.r.o. poprzez obciążenie pozwanego zobowiązaniem do zaspokojenia potrzeb rodziny, mimo istnienia separacji faktycznej. W uzasadnieniu zażalenia podnosił miedzy innymi, że powódka ma tytuł prawny do innej nieruchomości, zatem musi liczyć się z koniecznością poniesienia wydatku związanego w wynajmem lokalu. Natomiast pozwany jest osobą chorującą na zwyrodnienie kręgosłupa, nadciśnienie i cukrzycę. Musi ponosić koszty rehabilitacji. Sąd Okręgowy zważył co następuje : Stosownie do regulacji art. 753 § 1 k.p.c. udzielenie zabezpieczenia jest wyłącznie uzależnione od uprawdopodobnienia roszczenia. Dokonana przez Sąd Rejonowy ocena prawna tego zagadnienia jest prawidłowa i Sąd odwoławczy w całości ją podziela. Pozwany w zażaleniu ograniczył się do zakwestionowania wysokości udzielonego powódce zabezpieczenia, twierdząc, że powódka nie ponosi tak wysokich kosztów utrzymania, a zabezpieczenie w orzeczonej wysokości przekracza jego możliwości zarobkowe. Jednakże nie została zakwestionowana przez pozwanego wysokości jego emerytury, która według wskazań powódki wynosi 3 500zł. Zatem przy uwzględnieniu znacząco niższych dochodów powódki (875zł), kwota orzeczona tytułem zabezpieczenie, wbrew zarzutom skarżącego nie doprowadzi do rażącej dysproporcji sytuacji materialnej stron, także przy uwzględnieniu problemów zdrowotnych pozwanego i związanych z tym kosztów leczenia. Ponadto przy uwzględnieniu wskazanych przez pozwanego miesięcznych kosztów utrzymania stanowiących wydatek o średniej wysokości około 2 200zł orzeczona kwota tytułem zabezpieczenia potrzeb rodziny mieści się w zasięgu jego możliwości zarobkowych i nie obciąży go ponad miarę. Oboje małżonkowie obowiązani są, każdy według swych sił oraz swych możliwości zarobkowych i majątkowych, przyczyniać się do zaspokajania potrzeb rodziny, którą przez swój związek założyli (art. 27 k.r.o.) Strony nadal pozostają w związku małżeńskim, a ewentualna separacja faktyczna stron nie wpływa na istnienie obowiązku wynikającego z regulacji art. 27 k.r.o. Pozwany z tego obowiązku się nie wywiązuje w następstwie czego powódka ze względu na jej stan zdrowia nie jest w stanie zaspokoić wszystkich swoich podstawowych potrzeb, co uzasadniało uwzględnienie jej wniosku. Czyni to zażalenie bezzasadnym, co prowadziło do jego oddalenia. Resumując zaskarżone postanowienie odpowiada prawu i dlatego zażalenie pozwanego jako bezzasadne oddalono na mocy regulacji art. 385 k.p.c. w związku z art. 397 § 2 zd. 1 k.p.c. i art. 13 § 2 k.p.c. SSR del. Ewa Buczek-Fidyka SSO Tomasz Pawlik SSO Leszek Dąbek