orzeka I. Uznaje oskarżonego P. M. za winnego popełnienia zarzucanego mu w akcie oskarżenia czynu, stanowiącego przestępstwo z art.
i za to na mocy art.
wymierza mu karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności. II. Na podstawie art. 69 § 1 k.k. w zw. z art. 70 § 1 k.k. wykonanie kary wymierzonej oskarżonemu w punkcie I wyroku warunkowo zawiesza na okres 3 (trzech) lat próby. III. Na podstawie art. 42 § 3 k.k. orzeka wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych dożywotnio. IV. Na podstawie art. 43a § 2 k.k. zobowiązuje oskarżonego do zapłaty świadczenia pieniężnego w kwocie 15.000 (piętnastu tysięcy) złotych na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym i Pomocy Postpenitencjarnej. V. Na podstawie art. 71 § 1 k.k. wymierza oskarżonemu P. M. karę 360 (trzystu sześćdziesięciu) stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość stawki dziennej na kwotę 50 (pięćdziesięciu) złotych. VI. Na podstawie art. 72 § 1 pkt 5 k.k. zobowiązuje oskarżonego do powstrzymywania się od nadużywania alkoholu. VII. Na podstawie art. 626 § 1 k.p.k. oraz art. 627 k.p.k. i art. 2 ust. 1 oraz art. 3 ust. 2 Ustawy o opłatach w sprawach karnych zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa zwrot kosztów sądowych w kwocie 4.307 (czterech tysięcy trzystu siedmiu) złotych i 78 (siedemdziesięciu ośmiu) groszy. Sygn. akt II K 1021/17 UZASADNIENIE WYROKU z dnia 28 grudnia 2017 r. , w części dotyczącej kary, zgodnie z treścią art. 423 § 1a k.p.k. Sąd, na podstawie całokształtu materiału dowodowego ujawnionego podczas posiedzenia, ustalił następujący stan faktyczny: Oskarżony P. M. był skazany wyrokiem Sądu Rejonowego w Radomiu z dnia 14 marca 2014 r. za prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości. Sąd orzekł wobec niego karę 6 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem na okres 2 lat próby i środek karny 2 lat zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych. W dniu 3 lutego 2016 r. oskarżony znajdował się pod wpływem alkoholu. Mimo tego podjął jazdę samochodem marki B. o nr rej. (...). Około godziny 22.30 przejeżdżał przez J.. Jadący za nim Ł. W. dostrzegł, że oskarżony stwarzał zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym, zgłosił to telefonicznie na Policję, a gdy oskarżony zatrzymał się przed sygnalizatorem nadającym czerwony sygnał dla jego kierunku ruchu wraz z kolegą B. T. wyłączyli silnik jego samochodu i zabrali kluczyki od samochodu. Wkrótce na miejsce przybyła Policja i zatrzymała oskarżonego. Na skutek badania trzeźwości okazało się, że oskarżony w dniu 4 lutego 2016 r. o godzinie 00.11 znajdował się pod wpływem 1,43 mg/l, drugie badanie o godzinie 00.17 wskazało na 1,34 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu. Sąd zważył, co następuje: Udział w ruchu drogowym, a zwłaszcza prowadzenie pojazdu w ruchu lądowym wymaga rozwagi i zachowania ostrożności, by uniknąć wszelkich zagrożeń bezpieczeństwa w tym ruchu. Ruch lądowy odbywa się różnymi pojazdami i na różnych drogach, ale każdy z uczestników ruchu obowiązany jest przestrzegać przepisów i zasad bezpiecznego korzystania z drogi. Oskarżony naruszył podstawowy warunek bezpiecznego korzystania z drogi publicznej w postaci obowiązku trzeźwości uczestników ruchu, wyrażonego w art. 45 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym. W dniu 3 lutego 2016 r. oskarżony prowadził samochód około godziny 22-ej w J., jego sposób jazdy wzbudził zainteresowanie postronnych osób, które w trosce o bezpieczeństwo w ruchu drogowym postanowiły uniemożliwić mu dalszą jazdę. Oskarżony znajdował się pod znacznym wpływem alkoholu, którego stężenie wynosiło w pierwszym badaniu 1,43 mg/l i 1,34 mg/l w drugim badaniu (k.6). Oznacza to, że podjął jazdę w ruchu lądowym, będąc w stanie nietrzeźwości. Ten stan nietrzeźwości spowodował, że stwarzał zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego, mógł spowodować kolizję lub wypadek drogowy. Ponadto oskarżony był już karany za przestępstwo z art.
k.k., a w dniu zdarzenia obowiązywał wobec niego zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych (odpis wyroku z k.111, pismo Starostwa z k.177-178). Nadmienić należy, że niewątpliwie wyrok Sądu Rejonowego w Radomiu z dnia 14 marca 2014 r., sygn. akt X K 15/14 nie uległ zatarciu w dniu zdarzenia, gdyż z karty karnej (k.20) wynika, że wyrok ten powinien zostać uznany za zatarty najwcześniej w dniu 3.12.2016 r. Czyn oskarżonego należy zatem zakwalifikować jako przestępstwo z art.
i 4 k.k., gdyż polegał na tym, że oskarżony poruszał się pojazdem mechanicznym w ruchu lądowym w stanie nietrzeźwości, który ustalony został przez ustawodawcę w art. 115 § 16 pkt 2 k.k. na 0,25 mg alkoholu w litrze wydychanego powietrza, a jednocześnie był wcześniej karany za podobne przestępstwo. Oskarżony przekroczył ustawowy próg nietrzeźwości prawie sześciokrotnie. Ponadto oskarżony był prawomocnie karany za podobny czyn (odpis wyroku z k.111). Oskarżony ma 46 lat, jest żonaty, ma na utrzymaniu troje dziecko, zdobył wykształcenie wyższe, prowadzi działalność gospodarczą i osiągał około 7.000 złotych (oświadczenie z k.67v), z aktualnych danych o karalności wynika, że nie był karany (k.216). Wspomnieć należy, że oskarżony zgłosił wniosek o dobrowolne poddanie się karze, poprzez wymierzenie mu kary 6 miesięcy pozbawienia wolności, z warunkowym zawieszeniem na okres 3 lat próby, dożywotni zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych, świadczenie pieniężne w kwocie 15.000 złotych, 360 stawek dziennych grzywny po 50 złotych, obowiązek powstrzymania się od nadużywania alkoholu i zasądzenie kosztów sądowych (k.223). Stopień społecznej szkodliwości czynu był znaczny, gdyż stan nietrzeźwości oskarżonego był znaczny i zagrażał on poważnie bezpieczeństwu w ruchu drogowym. Stopień winy oskarżonego był znaczny, ze względu na stan jego nietrzeźwości (k.2) i naruszenie poprzedniego zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych (odpis wyroku z k.111). Kara powinna przekonać oskarżonego i ogół społeczeństwa, że popełnianie przestępstw nie jest opłacalne i zamiast spodziewanych korzyści przynosi dolegliwości. Celem kary jest również kształtowanie w społeczeństwie szacunku dla norm prawnych oraz wskazywanie, że reguły bezpiecznego użytkowania dróg publicznych obowiązują wszystkich i należy w taki sposób prowadzić pojazdy by uniknąć możliwych i przewidywalnych zagrożeń bezpieczeństwa, a tym samym zapobiegać wypadkom i kolizjom na drogach. Oskarżony umyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w komunikacji lądowej, stwarzał przez to zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym, ponadto świadomie zlekceważył orzeczony zakaz sądowy, jakby wyrok Sądu go nie dotyczył. Do okoliczności obciążających należy zaliczyć przede wszystkim nagminność przestępstw prowadzenia pojazdów pod wpływem alkoholu w całym kraju, znaczny stan nietrzeźwości (k.6), jako okoliczność łagodzącą uznano obecną niekaralność oskarżonego (k.216) i działalność charytatywną oskarżonego (k.70). Biorąc pod uwagę powyżej wymienione przesłanki wymiaru kary Sąd uznał, że karą adekwatną do stopnia winy i społecznej szkodliwości powinna być kara 6 miesięcy pozbawienia wolności. Oskarżony korzysta z domniemania niekaralności (k.216), co przy uwzględnieniu jego działalności charytatywnej (k.70) pozwala uznać, że będzie przestrzegał w przyszłości porządku prawnego i mimo nie wykonania kary nie popełni więcej przestępstwa. Wobec czego, Sąd zgodził się propozycję stron i warunkowo zawiesił wykonanie kary. Okres 3 lat próby jest adekwatny do postawy życiowej oskarżonego. Oskarżony umyślnie naruszył reguły bezpieczeństwa ruchu drogowego i zgodnie z art. 42 § 3 k.k. obligatoryjnym jest wobec niego orzeczenie zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych dożywotnio. Świadczenie pieniężne w kwocie 15.000 złotych jest adekwatne do sytuacji majątkowej oskarżonego. Natomiast grzywna i obowiązek probacyjny wprowadzają słuszne rozstrzygnięcia mające na celu wzmocnienie wychowawczego oddziaływania wyroku. Uwzględniając wniosek stron, Sąd zasądził od oskarżonego obowiązek zwrotu kosztów sądowych.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.