Sygn. akt II K 124/16 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 12 stycznia 2018 r. Sąd Rejonowy w Legionowie II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSR Tomasz Kosiński Protokolant: Bożena
§ 1k.k.
Przedmiotem ochrony, jako znamieniem typów czynu zabronionego, jest w wypadku przestępstwa określonego w art. 158 § 1 k.k. życie i zdrowie człowieka. Przez pobicie należy rozumieć czynną napaść przynajmniej dwóch osób na jedną osobę albo grupy osób na grupę, przy czym w tym ostatnim wypadku do atakujących należy przewaga. W odróżnieniu od bójki, w wypadku pobicia można jednoznacznie wskazać na atakujących i broniącego lub broniących się. Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 30 maja 1974 r., II KR 14/74, OSNKW 1974, nr 10, poz. 186 wskazał trafnie na cechę udziału w pobiciu, które musi polegać na świadomym współdziałaniu uczestników pobicia . Fakt, że po stronie sprawcy atakującego „sam na sam” pokrzywdzonego przyłączyła się inna osoba, która - obiektywnie rzecz ujmując - wspomogła go w agresywnych działaniach, ale bez jego wiedzy i zgody, nie może być uznany za „wzięcie udziału” w pobiciu - w rozumieniu art. 158 § 1 k.k. - przez tego pierwszego sprawcę. Udziałem w pobiciu jest każda forma kierowanego wolą udziału w grupie napastniczej, bowiem obecność każdego jej uczestnika zwiększa przewagę napastników i przez to ułatwia im dokonanie pobicia, zadawanie razów, a wzmaga niebezpieczeństwo nastąpienia skutków w zdrowiu ofiar. Rozmaitość form zachowania, aktywność każdego z uczestników, zadawane razy, ich ilość i skutki mają znaczenie dla oznaczenia stopnia winy każdego z nich, więc i kary, ale nie są one znamienne dla bytu tego przestępstwa”. Przez przestępstwo pobicia z art. 158 § 1 k.k. rozumie się czynną napaść co najmniej dwóch sprawców na jedną lub więcej osób. Nie oznacza to jednak, że w przypadku większej liczby pokrzywdzonych, poszczególni sprawcy muszą wziąć udział w pobiciu każdego z nich, gdyż dla bytu przestępstwa wystarczające jest działanie skierowane chociażby przeciwko jednemu z pokrzywdzonych, z zachowaniem wspólności zamiaru i tożsamości zdarzenia, przy czym uczestnik pobicia musi mieć świadomość niebezpiecznego charakteru zdarzenia i generalnie przewidywać następstwa czynu w postaci ciężkich uszkodzeń ciała ( tak wyrok Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z 10 kwietnia 2001 r. II AKa 27/2001, OSA 2002, z. 3, poz. 20). W wypadku typu określonego w art. 158 § 1 k.k. skutkiem uczestniczenia w bójce lub pobiciu jest narażenie człowieka na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia lub uszczerbku na zdrowiu przestępstwo to jest więc typowym przestępstwem konkretnego narażenia na niebezpieczeństwo. Przestępstwo określone w art. 158 § 1 k.k. może być popełnione tylko umyślnie. Sprawca bierze umyślnie udział w bójce lub w pobiciu ze świadomością, że bójka lub pobicie zagraża bezpośrednio życiu lub w poważnym stopniu zdrowiu człowieka i tego chce lub przynajmniej na to się godzi. ( tak Komentarz do art. 158 kodeksu karnego (Dz.U.97.88.553), [w:] A. Barczak-Oplustil, G. Bogdan, Z. Ćwiąkalski, M. Dąbrowska-Kardas, P. Kardas, J. Majewski, J. Raglewski, M. Rodzynkiewicz, M. Szewczyk, W. Wróbel, A. Zoll, Kodeks karny. Część szczególna. Tom II. Komentarz do art. 117-277 k.k., Zakamycze, 2006, wyd. II. ). Określony w art. 158 § 1 k.k. udział w bójce lub pobiciu jest przestępstwem umyślnym, które wymaga zamiaru bezpośredniego co do samego uczestnictwa w zajściu, natomiast znamię jego niebezpiecznego charakteru (tj. narażenia życia lub zdrowia człowieka na bezpośrednie niebezpieczeństwo) może być objęte zamiarem ewentualnym (tak wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 IV 1975 r., II KRN 10/75, OSNPG 1976, nr 3, poz. 20). Osoby zaatakowane w ramach pobicia nie ponoszą odpowiedzialności za naruszenie nietykalności cielesnej i obrażenia zadane napastnikom, gdyż znajdują się w sytuacji obrony koniecznej. Natomiast przepis art. 157 § 2 k.k. stanowi , iż karze podlega kto powoduje naruszenie czynności narządu ciała lub rozstrój zdrowia trwający nie dłużej niż 7 dni . W treści art. 157 § 1-3 k.k. określone zostały typy spowodowania naruszenia czynności narządu ciała lub rozstroju zdrowia, innego niż określony w art. 156 § 1 k.k. . Kodeks dzieli te „inne” naruszenia czynności narządu ciała lub rozstroju zdrowia na dwie kategorie, przyjmując za kryterium podziału okres trwania naruszenia narządu ciała lub rozstroju zdrowia „dłużej niż 7 dni” i „nie dłużej niż 7 dni”. Można więc na tej podstawie wyróżnić, obok ciężkiego uszczerbku na zdrowiu, o którym jest mowa w art. 156 k.k. , średni uszczerbek na zdrowiu, trwający dłużej niż 7 dni ( art. 157 § 1 k.k. ) oraz lekki uszczerbek na zdrowiu, trwający nie dłużej niż 7 dni. Podział uszczerbków na zdrowiu w art. 157 na średnie i lekkie odgrywa rolę przy kwalifikacji typów popełnionych umyślnie. W przypadku nieumyślnego spowodowania uszczerbku na zdrowiu sprawca realizuje znamiona typu z art. 157 § 3 k.k. bez względu na to, czy uszczerbek ten miał charakter średni lub lekki. Podział ten odgrywać będzie rolę także w przypadku nieumyślnego spowodowania uszczerbku, przy określeniu trybu ścigania. Przedmiot ochrony w przypadku przestępstw określonych w art. 157 § 1-3 k.k. jest zdrowie . Przestępstwa określone w art. 157 § 1-3 k.k. , popełnione w formie działania, mają charakter powszechny, tzn. mogą być popełnione przez każdego. Z uwagi na to, że są to przestępstwa skutkowe, w formie zaniechania mają charakter indywidualny - mogą być popełnione tylko przez osobę, na której ciążył prawny, szczególny obowiązek zapobiegnięcia nastąpienia uszczerbku na zdrowiu. Skutek określony w art. 157 § 2 k.k. oddziela od skutku charakteryzującego typ czynu zabronionego opisanego w art. 157 § 1 k.k. okres trwania naruszenia czynności narządu ciała lub rozstroju zdrowia nie dłużej niż 7 dni. Dla określenia tego skutku istotna jest też granica „minimalna” , odróżniająca to przestępstwo od naruszenia nietykalności cielesnej określonego w art. 217 § 1 k.k. . Przepis art. 157 § 2 k.k. wymaga naruszenia czynności narządu ciała lub rozstroju zdrowia. Pozostawienie na ciele nieznacznych śladów, będących wynikiem na przykład uderzenia, nie będzie spełniało warunków koniecznych do stwierdzenia skutku, o którym jest mowa w tym przepisie ( pro wyrok Sądu Najwyższego z dnia 17 października 1973 r. Rw 872/73, OSNKW 1973, nr 12, poz. 173). Przestępstwo określone w art. 157 § 2 k.k. może być popełnione umyślnie zarówno z zamiarem bezpośrednim, jak i z zamiarem wynikowym. W powyższej sprawie oskarżeni H. S.
(1)i R. S.
(1)wypełnili wszystkie znamiona czynu zabronionego opisanego w art. 157 § 2 k.k. opisanego w pkt. 3 i 5 wyroku gdyż w dniu 28 czerwca 2012 roku w J. przy ul. (...), woj. (...) działając wspólnie i w porozumieniu oskarżeni H. S.
(1)i R. S.
(1)poprzez szarpanie , popychanie i przewrócenie na podłogę pokrzywdzonej M. S.
(1)oraz kopanie pokrzywdzonej przez oskarżonego R. S.
(1)spowodowali u pokrzywdzonej M. S.
(1)obrażeń ciała. W wyniku tego działania oskarżeni H. S.
(1)i R. S.
(1)spowodowali u M. S.
(1)obrażenia ciała w postaci : stłuczenia nosa, urazu klatki piersiowej z drobnymi otarciami naskórka , urazu przedramienia lewego , licznych otarć skóry tułowia i kończyn oraz podbiegnięć krwawych na obu udach skutkujących naruszenie czynności narządów ciała u pokrzywdzonej M. S.
(1)na okres poniżej 7 dni. Obrażenia jakich doznała pokrzywdzona M. S.
(1)nie narażają pokrzywdzoną na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo nastąpienia skutku określanego w art. 156 § 1 k.k.
§ 1k.k.
Fakt ten wynika wprost z opinii pisemnej biegłego A. Z. – specjalisty chirurgii ogólnej z dnia 24 września 2017 r. ( k. 1055-1060 ) której Sąd dał wiarę w całości i nie była ona negowana przez strony postępowania . Należy wskazać iż fakt że to oskarżeni H. S.
(1)i R. S.
(1)działając wspólnie i w porozumieniu spowodowali u pokrzywdzonej M. S.
(1)te w/w obrażenia ciała wynika wprost z zeznań świadków : M. S.
(1)( obecnie S. ) ( k. 2, k. 24 , k. 125-126 , k. 414-416, k. 435-436 i k. 941-945 oraz k. 99-102 akt II K 734/13 ) , W. S.
(1)( k. 14-15, k. 26 , k. 31-32 , k. 223-225 , k. 464-468 , k. 558-559 i k. 1007v-1009 ) i A. S.
(1)( k. 220-221 , 436-437v i k. 926-929 oraz k. 127-128 akt II K 734/13 ) oraz z dokumentów w postaci : opinii pisemnej biegłego A. Z. – specjalisty chirurgii ogólnej z dnia 24 września 2017 r. ( k. 1055-1060 ) i opiniach pisemnych ( k. 134, k. 242 , k. 275 ) oraz uzupełniającej opinii ustnej złożonej na rozprawie w dniu 16 sierpnia 2017 ( k. 1033-1035 ) biegłego zakresu medycyny M. O.
(2)– specjalistę w zakresie chorób wewnętrznych w zakresie jakim Sąd dał im wiarę . Podnieść należy iż zeznań świadków : M. S.
(1)( obecnie S. ) ( k. 2, k. 24 , k. 125-126 , k. 414-416, k. 435-436 i k. 941-945 oraz k. 99-102 akt II K 734/13 ) , W. S.
(1)( k. 14-15, k. 26 , k. 31-32 , k. 223-225 , k. 464-468 , k. 558-559 i k. 1007v-1009 ) , A. S.
(1)( k. 220-221 , 436-437v i k. 926-929 oraz k. 127-128 akt II K 734/13 ) w zakresie jakim Sąd dał im wiarę wynika w jakich okolicznościach M. S.
(1)doznała tych obrażeń ciała oraz w jaki sposób oskarżeni H. S.
(1)i R. S.
(1)spowodowali te obrażenia ciała u pokrzywdzonej M. S.
(1). Zeznania tych świadków w tym zakresie potwierdzają w opinii pisemnej biegłego A. Z. – specjalisty chirurgii ogólnej z dnia 24 września 2017 r. ( k. 1055-1060 ) i opiniach pisemnych ( k. 134, k. 242 , k. 275 ) oraz uzupełniająca opinia ustna złożona na rozprawie w dniu 16 sierpnia 2017 ( k. 1033-1035 ) biegłego zakresu medycyny M. O.
(2)– specjalistę w zakresie chorób wewnętrznych w zakresie jakim Sąd dał im wiarę. Należy wskazać iż opinii pisemnej biegłego A. Z. – specjalisty chirurgii ogólnej z dnia 24 września 2017 r. iż w dniu 28 czerwca 2012 r. pokrzywdzona M. S.
(1)odniosła obrażenia ciała w postaci : stłuczenia nosa, urazu klatki piersiowej z drobnymi otarciami naskórka , urazu przedramienia lewego , licznych otarć skóry tułowia i kończyn oraz podbiegnięć krwawych na obu udach skutkujących naruszenie czynności narządów ciała u pokrzywdzonej M. S.
(1)na okres poniżej 7 dni w rozumieniu art. 157 § 2 k.k.. W ocenie biegłego obrażenia te mogły postać w okolicznościach wskazanych przez M. S.
(1)oraz obrażenia te nie narażały pokrzywdzonej M. S.
(1)na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia lub nastąpienia skutku określonego w art. 156 § 1 k.k. lub w art. 157 § 1 k.k.. Z opinii tej wynika również iż w wyniku zdarzenia z dnia 28 czerwca 2012 r. pokrzywdzona A. S.
(1)obrażenia ciała w postaci : siniaków na udzie i stłuczenia szyi skutkujących naruszenie czynności narządów ciała u pokrzywdzonej A. S.
(1)na okres poniżej 7 dni. Obrażenia takie jakie opisała pokrzywdzona A. S.
(1)powstają na skutek urazów tępych i zazwyczaj skutkują rozstrojem zdrowia na okres poniżej 7 dni w rozumieniu art. 157 § 2 k.k.. Ponadto z opinii tej wynika iż w dniu 02 sierpnia 2012 r. pokrzywdzona M. S.
(1)odniosła obrażenia ciała w postaci : stłuczenia głowy i odcinka szyjnego kręgosłupa , urazu tułowia oraz podbiegnięć krwawych lewego podudzia i lewego uda . Obrażenia te powstały na skutek urazów tępych i mogły powstać w okolicznościach podanych przez M. S.
(1). Skutkowały one rozstrojem zdrowia na okres poniżej 7 dni w rozumieniu art. 157 § 2 k.k. ( k. 1055-1060 ) . Natomiast z opinii biegłego M. O.
(2)w zakresie jakim Sąd dał im wiarę wynika iż pokrzywdzone M. S.
(1)i A. S.
(1)odniosły obrażenia ciała które należy kwalifikować jako obrażenia ciała skutkujące rozstrojem zdrowia na okres poniżej 7 w rozumieniu art. 157 § 2 k.k. bardzo zbliżone do obrażeń opisanych w opinii pisemnej biegłego A. Z. – specjalisty chirurgii ogólnej z dnia 24 września 2017 r. . Ponadto z opinii biegłego M. O.
(2)wynika iż obrażenia ciała jakie odniosły pokrzywdzona M. S.
(1)w dniu 28 czerwca 2012 r. i 02 sierpnia 2012 r. oraz pokrzywdzona A. S.
(1)w dniu 28 czerwca 2012 r. mogły powstać w wyniku przedmiotowych zdarzeń w okolicznościach wskazanych przez pokrzywdzone ( k. 134, k. 242 , k. 275 i k. 1033-1035). Należy ponownie wskazać iż z obrażenia jakich doznała pokrzywdzona M. S.
(1)w opinii biegłego z zakresu chirurgii ogólnej A. Z. nie narażają pokrzywdzonej na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo nastąpienia skutku określanego w art. 156 § 1 k.k.
§ 1k.k. ( k. 1055 - 1060 ). Tym samym zachowanie oskarżonych H. S.
(1)i R. S.
(1)nie realizuje znamion czynu z art. 158 § 1 k.k. lecz realizuje znamiona czynu art. 157 § 2 k.k. . Z tych względów winna oskarżonych H. S.
(1)i R. S.
(1)co do popełnienia przez nich czynu z art. 157 § 2 k.k. w opisanego w pkt. 3 i 5 wyroku nie budzi wątpliwości . Jeżeli chodzi o czyn z art. 158 § 1 k.k. zarzucany oskarżonemu Ł. S. w pkt. I zarzutów to zebrany w sprawie materiał dowodowy nie pozwala na przyjęcie iż popełnił on zarzucany mu czyn. Na wstępie należy zauważyć iż z zeznań świadków M. S.
(1)( obecnie S. ) ( k. 2, k. 24 , k. 125-126 , k. 414-416, k. 435-436 i k. 941-945 oraz k. 99-102 akt II K 734/13 ) , W. S.
(1)( k. 14-15, k. 26 , k. 31-32 , k. 223-225 , k. 464-468 , k. 558-559 i k. 1007v-1009 ) i A. S.
(1)( k. 220-221 , 436-437v i k. 926-929 oraz k. 127-128 akt II K 734/13 ) wynika kategorycznie iż oskarżony Ł. S. podczas zdarzenia z dnia 28 czerwca 2012 r. nie miał żadnego kontaktu fizycznego z pokrzywdzona M. S.
(1)a jego rola w tym zdarzeniu sprowadzała się do przytrzymywania jego ojca W. S.
(1)by ten nie pomógł M. S.
(1)która w tym czasie była szarpana , popychana i przewrócona na podłogę przez oskarżonych H. S.
(1)i R. S.
(1)oraz kopana przez oskarżonego R. S.
(1). Należy wskazać iż świadkowie M. S.
(1)( obecnie S. ), W. S.
(1)i A. S.
(1)nie mają żadnych powodów by w sposób nieprawdziwy przedstawiać role oskarżonego Ł. S. podczas tego zdarzenia . Ponownie należy wskazać iż z opinii biegłego z zakresu chirurgii ogólnej A. Z. wynika kategorycznie iż obrażenia jakie podczas zdarzenia w dniu 28 czerwca 2012 r. odniosła pokrzywdzona M. S.
(1)nie narażają pokrzywdzonej na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo nastąpienia skutku określanego w art. 156 § 1 k.k.
§ 1k.k. (k. 1055-1060 ). Tym samym nie można przyjąć iż oskarżony Ł. S. brał udział w pobiciu pokrzywdzonej M. S.
(1). Niewątpliwym jest iż oskarżony Ł. S. nie spowodował również u pokrzywdzonej M. S.
(1)opisanych wyżej obrażeń ciała które zostały zakwalifikowane przez biegłych A. Z. i M. O.
(2)jako skutkujących naruszenie czynności narządów ciała u pokrzywdzonej M. S.
(1)na okres poniżej 7 dni to jest razujące przesłanki z art. 157 § 2 k.k. . Fakt ten wynika wprost z zeznań pokrzywdzonej M. S.
(1)( obecnie S. ) oraz zeznań świadków : W. S.
(1)i A. S.
(1)oraz wyjaśnień oskarżonego Ł. S. w zakresie jakim Sąd dał im wiarę . Tym samym Sąd rozstrzygnął wszelkie zachodzące wątpliwości w tej sprawie na podstawie art. 5 § 2 k.p.k. na korzyść oskarżonego Ł. S. i uniewinnił go od popełnienia zarzucanych mu czynu z art. 158 § 1 k.k. opisanego w pkt. I zarzutów . W powyższej sprawie oskarżony R. S.
(1)wypełnił wszystkie znamiona czynu z art. 157 § 2 k.k. opisanego w pkt. 7 wyroku . Oskarżony R. S.
(1)w dniu 28 czerwca 2012 roku w J. przy ul. (...) woj. (...) poprzez kopanie i uderzanie łokciem w szyje spowodował u pokrzywdzonej A. S.
(1)obrażeń ciała . Oskarżony R. S.
(1)swoim działaniem spowodował u pokrzywdzonej A. S.
(1)obrażenia ciała w postaci : siniaków na udzie i stłuczenia szyi skutkujących naruszenie czynności narządów ciała u pokrzywdzonej A. S.
(1)na okres poniżej 7 dni . Fakt ten wynika wprost z zeznań świadków : M. S.
(1)( obecnie S. ) ( k. 2, k. 24 , k. 125-126 , k. 414-416, k. 435-436 i k. 941-945 oraz k. 99-102 akt II K 734/13 ) , W. S.
(1)( k. 14-15, k. 26 , k. 31-32 , k. 223-225 , k. 464-468 , k. 558-559 i k. 1007v-1009 ) i A. S.
(1)( k. 220-221 , 436-437v i k. 926-929 oraz k. 127-128 akt II K 734/13 ) w zakresie jakim Sąd dał im wiarę oraz dokumentów w postaci opinii pisemnej biegłego A. Z. – specjalisty chirurgii ogólnej z dnia 24 września 2017 r. ( k. 1055-1060 ) i opiniach pisemnych ( k. 134, k. 242 , k. 275 ) oraz uzupełniającą opinię ustną złożoną na rozprawie w dniu 16 sierpnia 2017 ( k. 1033-1035 ) biegłego zakresu medycyny M. O.
(2)– specjalistę w zakresie chorób wewnętrznych w zakresie jakim Sąd dał im wiarę . Z pisemnej opinii biegłego A. Z. wynika iż w wyniku zdarzenia z dnia 28 czerwca 2012 r. pokrzywdzona A. S.
(1)obrażenia ciała w postaci : siniaków na udzie i stłuczenia szyi skutkujących naruszenie czynności narządów ciała u pokrzywdzonej A. S.
(1)na okres poniżej 7 dni. Obrażenia takie jakie opisała pokrzywdzona A. S.
(1)powstają na skutek urazów tępych i zazwyczaj skutkują rozstrojem zdrowia na okres poniżej 7 dni w rozumieniu art. 157 § 2 k.k. ( k. 1055-1060 ) . Z tych względów winna oskarżonego R. S.
(1)co do popełnienia przez niego czynu z art. 157 § 2 k.k. w opisanego w pkt. 7 wyroku nie budzi wątpliwości . W powyższej sprawie oskarżony R. S.
(1)wypełnił wszystkie znamiona czynu z art. 157 § 2 k.k. opisanego w pkt. 8 wyroku . Oskarżony R. S.
(1)w dniu 02 sierpnia 2012 roku w J. przy ul. (...) , woj. (...) poprzez ciągniecie pokrzywdzonej M. S.
(1)po schodach spowodował u pokrzywdzonej M. S.
(1)obrażeń ciała. Oskarżony R. S.
(1)swoim działaniem spowodował u pokrzywdzonej M. S.
(1)obrażenia ciała w postaci : stłuczenia głowy i odcinka szyjnego kręgosłupa , urazu tułowia oraz podbiegnięć krwawych lewego podudzia i lewego uda skutkujących naruszenie czynności narządów ciała u pokrzywdzonej M. S.
(1)na okres poniżej 7 dni. Fakt ten wynika wprost z zeznań świadków : M. S.
(1)( obecnie S. ) ( k. 2, k. 24 , k. 125-126 , k. 414-416, k. 435-436 i k. 941-945 oraz k. 99-102 akt II K 734/13 ) i W. S.
(1)( k. 14-15, k. 26 , k. 31-32 , k. 223-225 , k. 464-468 , k. 558-559 i k. 1007v-1009 ) w zakresie jakim Sąd dał im wiarę oraz dokumentów w postaci opinii pisemnej biegłego A. Z. – specjalisty chirurgii ogólnej z dnia 24 września 2017 r. ( k. 1055-1060 ) i opiniach pisemnych ( k. 134, k. 242 , k. 275 ) oraz uzupełniającą opinię ustną złożoną na rozprawie w dniu 16 sierpnia 2017 ( k. 1033-1035 ) biegłego zakresu medycyny M. O.
(2)– specjalistę w zakresie chorób wewnętrznych w zakresie jakim Sąd dał im wiarę . Z pisemnej opinii biegłego A. Z. wynika iż w dniu 02 sierpnia 2012 r. pokrzywdzona M. S.
(1)odniosła obrażenia ciała w postaci : stłuczenia głowy i odcinka szyjnego kręgosłupa , urazu tułowia oraz podbiegnięć krwawych lewego podudzia i lewego uda . Obrażenia te powstały na skutek urazów tępych i mogły powstać w okolicznościach podanych przez M. S.
(1). Skutkowały one rozstrojem zdrowia na okres poniżej 7 dni w rozumieniu art. 157 § 2 k.k. ( k. 1055-1060 ). Z tych względów winna oskarżonego R. S.
(1)co do popełnienia przez niego czynu z art. 157 § 2 k.k. w opisanego w pkt. 8 wyroku nie budzi wątpliwości . Sąd ustalił iż zachowanie oskarżonego Ł. S. opisane w pkt. II zarzutów polegało na tym iż w dniu 28 czerwca 2012 roku w J. przy ul. (...) , woj. (...) działając umyślnie dokonał zniszczenia mienia w postaci parowaru przez rzucenie nim o ziemię powodując straty w wysokości 399 zł na szkodę M. S.
(1)to jest realizowało znamiona wykroczenia z art. 124 § 1 k.w. Sąd ustalił iż zachowanie oskarżonej H. S.
(1)opisane w pkt. IV zarzutów polegało na tym iż w dniu 28 czerwca 2012 roku w J. przy ul. (...) , woj. (...) działając umyślnie dokonała zniszczenia mienia w postaci damskiej koszulki przez jej podarcie powodując straty w wysokości 13 zł na szkodę M. S.
(1)to jest realizowało znamiona wykroczenia z art. 124 § 1 k.w. Zgodnie z treścią art. 124 § 1 k.w. karze podlega , kto , cudzą rzecz umyślnie niszczy, uszkadza lub czyni niezdatną do użytku, jeżeli szkoda nie przekracza 1/4 minimalnego wynagrodzenia. Przedmiotami ochrony art. 124 § 1 k.w. są własność i posiadanie rzeczy ruchomej i nieruchomej. Strona przedmiotowa wykroczenia z art. 124 § 1 k.w. polega na tym, że sprawca cudzą rzecz umyślnie niszczy, uszkadza lub czyni niezdatną do użytku. Wykroczenie stypizowane w art. 124 § 1 k.w. jest czynem przepołowionym, zatem kształtowanie się odpowiedzialności na podstawie tego przepisu wchodzi w rachubę, jeśli wartość szkody nie przekracza 525 zł ( od 01 stycznia 2018 r. ). Jeśli przewyższa ona tę kwotę, sprawca dopuszcza się przestępstwa wskazanego w art. 288 k.k. (uchwała SN z dnia 19 października 1972 r., VI KZP 41/72, OSNKW 1973, nr 1, poz. 4). Zdaniem Sądu Najwyższego art. 124 § 1 k.w. wyraźnie wskazuje, co jest granicą przewidzianego w nim wykroczenia; określa ją wysokość szkody, a nie wartość uszkodzonego mienia (obecnie rzeczy). Powyższy przepis operuje nie pojęciem wartości „cudzej rzeczy”, ale pojęciem szkody. Od wysokości szkody, a nie wartości uszkodzonej rzeczy, zależy, czy czyn polegający na umyślnym niszczeniu, uszkodzeniu czy czynieniu cudzej rzeczy niezdatną do użytku jest wykroczeniem przewidzianym w art. 124 § 1 k.w., czy występkiem z art. 288 § 1 k.k. (wyrok SN z dnia 22 października 1998 r., III KKN 146/97, Prok. i Pr.-wkł. 1999, nr 2, poz. 16). Szkoda w znaczeniu wynikającym z art. 124 § 1 k.w. to uszczerbek na rzeczy będącej przedmiotem czynności wykonawczej sprawcy. Szkoda wyrządzona na rzeczy może być większa niż wartość samej rzeczy, ponieważ przez pojęcie szkody należy rozumieć zarówno uszczerbek w majątku, obejmujący rzeczywistą stratę (damnum emergens), polegającą na zmniejszeniu się aktywów majątku przez ubytek, utratę lub zniszczenie jego poszczególnych składników albo na zwiększeniu się pasywów, jak i utracony zysk (lucrum cessans), wyrażający się w udaremnieniu powiększania majątku (uchwała SN z dnia 21 czerwca 1995 r., I KZP 22/95, OSNKW 1995, nr 9-10, poz. 58). Wykroczenie, o którym mowa w art. 124 § 1 k.w. , jest wykroczeniem materialnym (skutkowym). Przedmiotem wykroczenia z art. 124 § 1 k.w. może być cudza rzecz ruchoma i nieruchoma. Czynności wykonawcze polegają na niszczeniu, uszkodzeniu lub uczynieniu rzeczy niezdatną do użytku. Zniszczenie rzeczy polega na jej unicestwieniu bądź tak znacznym uszkodzeniu, tak że dana rzecz faktycznie przestaje istnieć. Uszkodzenie rzeczy to takie oddziaływanie na nią, które zmniejsza jej wartość bądź to przez zmianę wyglądu zewnętrznego lub kształtu, bądź to przez naruszenie całości rzeczy. Fakt, że rzecz może zostać naprawiona, nie jest okolicznością wyłączającą bezprawność. Uczynienie rzeczy niezdatną do użytku polega na spowodowaniu takiego stanu, że rzecz nie może zostać użyta do celu, do którego była przeznaczona, chociażby przywrócenie rzeczy do stanu poprzedniego (pierwotnego) było możliwe, lecz wymagało nakładu kosztów lub pracy. Uczynienie rzeczy niezdatną do użytku polega na tym, że sprawca uniemożliwia lub w znacznym stopniu utrudnia normalne korzystanie z tej rzeczy, pomniejszając jej wartość użytkową, nie naruszając jednak jej substancji, materii (B. Michalski (w:) Kodeks karny. Część szczególna. Komentarz, t. 2, red. A. Wąsek, Warszawa 2004, s. 899; M. Kulik (w:) Kodeks..., red. M. Mozgawa, s. 424; M. Kulik, Z prawnokarnej problematyki..., s. 96). Strona podmiotowa wykroczenia z art. 124 § 1 k.w. obejmuje umyślność w zamiarze bezpośrednim i ewentualnym. Podmiotem wykroczenia z art. 124 § 1 k.w. może być każdy - jest to wykroczenie powszechne ( za Monika Zbrojewska Komentarz do art. 124 Kodeksu Wykroczeń ) . Zachowanie oskarżonego Ł. S. opisane w pkt. 2 wyroku i zachowanie oskarżonego H. S.
(1)opisane w pkt. 4 wyroku realizuje znamiona czynu z art. 124 § 1 k.w. a nie znamiona czynu z art. 288 § 1 k.k. albowiem wartość zniszczonych rzeczy nie przekraczała kwoty 525 zł ( ¼ minimalnego wynagrodzenia obowiązującego na dzień 01 stycznia 2018 r. ) Oskarżony Ł. S. w dniu 28 czerwca 2012 roku w J. przy ul. (...) , woj. (...) działając umyślnie dokonał zniszczenia mienia w postaci parowaru przez rzucenie nim o ziemię powodując straty w wysokości 399 zł na szkodę M. S.
(1)( obecnie S. ) . Działanie oskarżonego Ł. S. polegało na tym iż działając umyślnie poprzez rzucenie o ziemię parowaru marki P. spowodował jego uszkodzenie . Fakt ten wynika wprost z zeznań świadków : M. S.
(1)( obecnie S. ) ( k. 2, k. 24 , k. 125-126 , k. 414-416, k. 435-436 i k. 941-945 oraz k. 99-102 akt II K 734/13 ) i W. S.
(1)( k. 14-15, k. 26 , k. 31-32 , k. 223-225 , k. 464-468 , k. 558-559 i k. 1007v-1009 ) w zakresie jakim Sąd dał im wiarę . Należy dodatkowo wskazać iż z zeznań świadka W. S.
(1)złożonych na rozprawie przed Sądem ( k. 1007v-1009 ) wynika kategorycznie iż to oskarżony Ł. S. podczas wynoszenia z domu przy ul. (...) w J. rzeczy należących do pokrzywdzonej M. S.
(1)rzucił tym parowem o ziemie powodując jego uszkodzenie . Wartość zniszczonego parowaru marki P. na dzień 28 czerwca 2012 r. na kwotę 399 zł Sąd ustalił na podstawie opinii pisemnej biegłego z zakresu wyceny ruchomości majątkowych A. P.
(2)( k. 561-566 ) , która nie była podważana przez strony postępowania . Natomiast oskarżona H. S.
(1)w dniu 28 czerwca 2012 roku w J. przy ul. (...) , woj. (...) działając umyślnie dokonała zniszczenia mienia w postaci damskiej koszulki przez jej podarcie w trakcie szarpaniny z pokrzywdzona M. S.
(1)( obecnie S. ) powodując straty w wysokości 13 zł na szkodę M. S.
(1)( obecnie S. ) . Działanie oskarżonej H. S.
(1)polegało na tym iż działając umyślnie podarła w trakcie szarpaninia się z pokrzywdzoną M. S.
(1)koszulki w która ta była ubrana . Fakt ten wynika wprost z zeznań świadków : M. S.
(1)( obecnie S. ) ( k. 2, k. 24 , k. 125-126 , k. 414-416, k. 435-436 i k. 941-945 oraz k. 99-102 akt II K 734/13 ) i W. S.
(1)( k. 14-15, k. 26 , k. 31-32 , k. 223-225 , k. 464-468 , k. 558-559 i k. 1007v-1009 ) w zakresie jakim Sąd dał im wiarę . Należy dodatkowo wskazać iż z wyjaśnień oskarżonego Ł. S. złożonych w postepowaniu przygotowawczym wynika iż w trakcie szarpaniny w dniu 28 czerwca 2012 r. jego matka oskarżona H. S.
(1)rozdarła bluzkę pokrzywdzonej M. S.
(1)( k. 102-103 ) . Wartość zniszczonej koszulki na dzień 28 czerwca 2012 r. na kwotę 13 zł Sąd ustalił na podstawie opinii pisemnej biegłego z zakresu wyceny ruchomości majątkowych A. P.
(2)( k. 561-566 ) , która nie była podważana przez strony postępowania . Zgodnie z treścią art. 45 § 1 k.w. ( w brzmieniu obowiązującym do dnia 01 czerwca 2017 r. ) karalność wykroczenia ustaje , jeżeli od czasu jego popełnienia upłynął rok ; jeżeli w tym okresie wszczęte było postępowanie , karalność wykroczenia ustaje z upływem 2 lat od popełnienia czynu. Przedawnienie karalność czynu opisany w wyroku pkt. 2 i 4 wyroku ( wobec brzmienia art. 124 § 1 k.w. obowiązującego od 09 listopada 2013 r. ) nastąpiła 28 czerwca 2014 r. dlatego na podstawie art. 5 § 1 pkt. 4 k.p.s.w. Sąd postępowanie wobec oskarżonego Ł. S. w zakresie tych czynów opisanych w pkt. 2 wyroku i oskarżonej H. S.
(1)w zakresie tych czynów opisanych w pkt. 4 wyroku umorzył. Jeżeli chodzi o czyn z art. 288 § 1 k.k. zarzucany oskarżonemu R. S.
(1)w pkt. VI zarzutów to zebrany w sprawie materiał dowodowy nie pozwala na przyjęcie iż popełnił on zarzucany mu czyn. Na wstępie należy zauważyć iż Sąd w pkt. 2 wyroku ustalił iż zniszczenia parowaru o wartości 399 zł dokonał oskarżony Ł. S. , natomiast w pkt. 4 wyroku ustalił iż zniszczenia koszulki damskiej o wartości 13 zł dokonała oskarżona H. S.
(1). Należy zauważyć iż zebrany w sprawie materiał dowodowy nie pozwala na ustalenia kto dokonał zniszczenia pantofli marki V. o wartości 73 zł ( wartość pantofli damskich marki V. Sąd ustalił na podstawie opinii pisemnej biegłego z zakresu wyceny ruchomości majątkowych A. P.
(2)- k. 561-566 ) będących własnością pokrzywdzonej M. S.
(1)( obecnie S. ) oraz czy rzeczywiście doszło do zniszczenia tych pantofli . Należy wskazać iż z zeznań świadków : M. S.
(1)( obecnie S. ) ( k. 2, k. 24 , k. 125-126 , k. 414-416, k. 435-436 i k. 941-945 oraz k. 99-102 akt II K 734/13 ) i W. S.
(1)( k. 14-15, k. 26 , k. 31-32 , k. 223-225 , k. 464-468 , k. 558-559 i k. 1007v-1009 ) wynika iż na skutek działania oskarżonych H. S.
(1), R. S.
(1)i Ł. S. , którzy wynosili z domu przy ul. (...) w J. worki i kartony z rzeczami należącymi do pokrzywdzonej M. S.
(1)na pewno jeden z tych pantofli marki V. zaginął . Z zeznań tych świadków nie wynika jednak by oskarżeniu H. S.
(1), R. S.
(1)i Ł. S. w umyślny sposób dokonali zniszczenia tych damskich pantofli marki V. . Ponadto zależy zauważyć iż wartość tych damskich pantofli marki V. wynosiła 73 zł ( k. 561-566 ) tym samym gdyby doszło do zniszczenia tych pantofli przez z któregoś z oskarżonych doszło by do realizacji znamion wykroczenia z art. 124 § 1 k.w. , które przedawniło się w dniu 28 czerwca 2014 r .. Tym samym Sąd rozstrzygnął wszelkie zachodzące wątpliwości w tej sprawie na podstawie art. 5 § 2 k.p.k. na korzyść oskarżonego R. S.
(1)i uniewinnił go od popełnienia zarzucanych mu czynu z art. 288 § 1 k.k. opisanego w pkt. VI zarzutów . Oskarżony R. S.
(1)w ramach czynu zarzucanego mu w pkt. IX zarzutów został uznany za winnego tego że w dniu 02 sierpnia 2012 roku w J. przy ul. (...) , woj. (...) wypowiadał wobec pokrzywdzonej M. S.
(1)groźby karalne pozbawienia życia , które wzbudzały w pokrzywdzonej M. S.
(1)uzasadnioną obawę ze zostaną spełnione to jest popełnienia czynu z art. 190 § 1 k.k.. Przepis art. 190 § 1 k.k. stanowi iż, karze podlega kto grozi innej osobie popełnieniem przestępstwa na jej szkodę lub szkodę osoby najbliższej, jeżeli groźba wzbudza w zagrożonym uzasadnioną obawę, że będzie spełniona. Przedmiotem ochrony w określeniu typu czynu zabronionego z art. 190 § 1 k.k. jest wolność człowieka przed obawą popełnienia przestępstwa na jego szkodę lub szkodę osoby mu najbliższej. W przepisie tym chronione jest więc poczucie bezpieczeństwa jednostki. Przestępstwo określone w art. 190 § 1 k.k. może być popełnione przez każdego, ma więc charakter powszechny. Zachowanie realizujące znamiona przestępstwa określonego w art. 190 § 1 k.k. polega na grożeniu innej osobie popełnieniem przestępstwa na jej szkodę lub szkodę osoby jej najbliższej. Groźba jest oddziaływaniem na psychikę drugiej osoby przez przedstawienie zagrożonemu zła, które go spotka ze strony grożącego albo innej osoby, na której zachowanie grożący ma wpływ. Najczęściej zło to ma spotkać zagrożonego w wypadku niepoddania się woli grożącego. Możliwa jest jednak groźba, której celem nie jest podporządkowanie woli zagrożonego woli sprawcy, lecz jedynie wywołanie u sprawcy stanu obawy przed spełnieniem groźby . Treścią groźby musi być zapowiedź popełnienia przestępstwa, a więc czynu bezprawnego i karalnego. Nie jest więc groźbą karalną stwierdzenie, że w obronie swojego prawa użyje się wobec innej osoby wszystkich koniecznych do obrony środków. Groźba może być wyrażona za pomocą wszystkich środków, mogących przekazać do świadomości odbiorcy jej treść. Zapowiedź popełnienia przestępstwa może więc być dokonana ustnie, na piśmie, ale także za pomocą gestu czy też innego zachowania (np. wyjęcia niebezpiecznego narzędzia i pokazania, jaki zostanie zrobiony z niego użytek). Nie jest konieczne, aby grożący miał w rzeczywistości zamiar zrealizowania groźby. Wystarczy, że treść groźby zostaje przekazana zagrożonemu. Jest to bowiem przestępstwo przeciwko wolności, a nie przeciwko dobrom, które narusza przestępstwo będące treścią groźby . Przestępstwo określone w art. 190 § 1 k.k. należy do kategorii przestępstw materialnych. Do dokonania tego przestępstwa konieczne jest wystąpienie skutku w postaci wzbudzenia w zagrożonym uzasadnionej obawy, że groźba będzie spełniona. Groźba musi więc, aby przestępstwo mogło być dokonane, dotrzeć do pokrzywdzonego i wywołać u niego określony stan psychiczny. Skutkiem, który stanowi znamię czynu zabronionego, określonego w art. 190 § 1 k.k. , jest zmiana w sferze psychicznej sprawcy, wywołana groźbą. Pokrzywdzony musi więc potraktować groźbę poważnie i uważać jej spełnienie za prawdopodobne. Nie jest wymagane natomiast obiektywne niebezpieczeństwo realizacji groźby. Subiektywna obawa pokrzywdzonego i jego przekonanie o prawdopodobieństwie realizacji groźby muszą być uzasadnione, tzn. że zarówno okoliczności, w jakich groźba została wyrażona, jak i osoba grożącego robią wrażenie na obiektywnym, normalnie wrażliwym obserwatorze, iż groźba wyrażona została na serio i daje podstawy do uzasadnionej obawy. Dla bytu przestępstwa z art. 190 § 1 k.k. wystarczy wykazać, iż groźba subiektywnie (w odbiorze zagrożonego) wywołała obawę spełnienia i zweryfikować to obiektywnie (przez sąd), czy zagrożony istotnie mógł w danych okolicznościach w ten sposób groźbę odebrać ( tak Sąd Apelacyjny w Krakowie w wyroku z dnia 4 lipca 2002 r. II AKa 163/2002, KZS 2002, z. 7-8, poz. 44). Dla bytu przestępstwa z art. 190 § 1 k.k. nie ma znaczenia, czy jego sprawca chce w przyszłości zrealizować groźby, ale czy urzeczywistnia zamiar wywołania obawy ( u osób pokrzywdzonych ) spełnienia gróźb ( tak Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 23 lutego 2006 r., III KK 262/05, LEX nr 180801 ) . Przestępstwo określone w art. 190 § 1 k.k. może być popełnione tylko umyślnie. Sprawca musi chcieć wywołać u drugiej osoby obawę, że on albo osoba będąca pod jego wpływem popełni przestępstwo na szkodę pokrzywdzonego lub osoby mu najbliższej. W powyższej sprawie niewątpliwym jest iż swoim zachowaniem oskarżony R. S.
(1)wypełnił znamiona zarzucanego mu czynu z art. 190 § 1 k.k. opisanego w pkt. 9 wyroku . Oskarżony R. S.
(1)w dniu 02 sierpnia 2012 roku w J. przy ul. (...) , woj. (...) wypowiadał wobec pokrzywdzonej M. S.
(1)( obecnie S. ) groźby karalne pozbawienia życia . Wypowiadane przez oskarżonego R. S.
(1)groźby pozbawieniem życia i zdrowia wzbudziły w pokrzywdzonej R. S.
(1)uzasadnioną obawę że zostaną spełnione . Niewątpliwym jest że wyżej wskazane groźby pozbawienia życia wypowiadane przez oskarżonego R. S.
(1)kierowane personalnie wobec pokrzywdzonej - M. S.
(1)– ówczesnej konkubiny jego ojca W. S.
(1)z którymi pozostawał w ostrym konflikcie . Podczas tego zdarzenia oskarżony R. S.
(1)zachowywał się agresywnie wobec pokrzywdzonej M. S.
(1)i spowodował u niej obrażenia ciała z art. 157 § 2 k.k. opisane w pkt. 8 wyroku . Fakt ten wynika wprost z zeznań świadków M. S.
(1)( obecnie S. ) ( k. 2, k. 24 , k. 125-126 , k. 414-416, k. 435-436 i k. 941-945 oraz k. 99-102 akt II K 734/13 ) i W. S.
(1)( k. 14-15, k. 26 , k. 31-32 , k. 223-225 , k. 464-468 , k. 558-559 i k. 1007v-1009 ) oraz z opinii pisemnej biegłego A. Z. – specjalisty chirurgii ogólnej z dnia 24 września 2017 r. ( k. 1055-1060 ) i opiniach pisemnych ( k. 134, k. 242 , k. 275 ) oraz uzupełniającej opinii ustnej złożonej na rozprawie w dniu 16 sierpnia 2017 ( k. 1033-1035 ) biegłego zakresu medycyny M. O.
(2)– specjalistę w zakresie chorób wewnętrznych w zakresie jakim Sąd dał im wiarę. Należy wskazać iż subiektywna obawa pokrzywdzonego i jego przekonanie o prawdopodobieństwie realizacji groźby muszą być uzasadnione, tzn. że zarówno okoliczności, w jakich groźba została wyrażona, jak i osoba grożącego robią wrażenie na obiektywnym, normalnie wrażliwym obserwatorze, iż groźba wyrażona została na serio i daje podstawy do uzasadnionej obawy. W powyższej sprawie mając na względzie wyżej wskazane okoliczności ta przesłanka została niewątpliwie spełniona . Pokrzywdzona M. S.
(1)wobec agresywnego zachowania oskarżonego R. S. z którym postawał w ostrym konflikcie i który podczas tego zdarzenia spowodował u niej obrażenia ciała z art. 157 § 2 k.k. opisane w pkt. 8 wyroku , mogła obawiać się wypowiadanych przez oskarżonego gróźb pozbawienia życia wobec jej osoby . Tak więc działanie oskarżonego R. S.
(1)wypełniło wszystkie znamiona przestępstwa z art. 190 § 1 k.k. opisanego w pkt. 9 wyroku . Należy wskazać iż fakt że oskarżony R. S.
(1)groził pozbawieniem życia i zdrowia pokrzywdzonej M. S.
(1)w dniu 02 sierpnia 2012 r. w J. przy ul. (...) wynika wprost z zeznań świadka M. S.
(1)( obecnie S. ) ( k. 2, k. 24 , k. 125-126 , k. 414-416, k. 435-436 i k. 941-945 oraz k. 99-102 akt II K 734/13 ) w zakresie jakim Sąd dał im wiarę. Z tych wyżej wskazanych względów zarówno okoliczności sprawy , jak i wina oskarżonego R. S.
(1)odnośnie popełnienia przez niego zarzucanego mu czynu z art. 190 § 1 k.k. w opisanego w pkt. 9 wyroku nie budzą wątpliwości. Wymierzając oskarżonym H. S.
(1)i R. S.
(3)karę Sąd wziął pod uwagę zarówno okoliczności obciążające jaki i łagodzące. Niewątpliwą okolicznością obciążającą jest duży stopień społecznej szkodliwości popełnionego przez oskarżonych H. S.
(1)i R. S.
(1)czynów przejawiający się w charakterze naruszonego przez oskarżonego dobra oraz okoliczności działania oskarżonych . Oskarżony R. S.
(1)naruszył bowiem dobro chronione prawem jakim jest wolność człowieka przed obawą popełnienia przestępstwa na jego szkodę lub szkodę osoby mu najbliższej. Ponadto oskarżeni H. S.
(1)i R. S.
(1)naruszyli dobro chronione prawe jakim jest jakim jest zdrowie ludzkie. W powyższej sprawie Sąd za okoliczność łagodząca uznał fakt iż oskarżeni H. S.
(1)i R. S.
(1)nie byli dotychczas karani ( k. 1081 i k. 1082 ) . Orzekając o karze Sąd wymierzył oskarżonej H. S.
(1)za czyn opisany w pkt. 3 wyroku stanowiący przestępstwo z art. 157 § 2 k.k. karę grzywny 100 ( sto ) stawek dziennych, określając wysokość stawki dziennej na kwotę 30 ( trzydzieści ) złotych . Orzekając o karze Sąd wymierzył oskarżonemu R. S.
(1)za czyn opisany w pkt. 5 wyroku stanowiący przestępstwo z art. 157 § 2 k.k. karę grzywny 120 ( sto dwadzieścia ) stawek dziennych, określając wysokość stawki dziennej na kwotę 30 ( trzydzieści ) złotych , za czyn opisany w pkt. 7 wyroku stanowiący przestępstwo z art. 157 § 2 k.k. karę grzywny 100 ( sto ) stawek dziennych, określając wysokość stawki dziennej na kwotę 30 ( trzydzieści ) złotych , za czyn opisany w pkt. 8 wyroku stanowiący przestępstwo z art. 157 § 2 k.k. karę grzywny 120 ( sto dwadzieścia ) stawek dziennych, określając wysokość stawki dziennej na kwotę 30 ( trzydzieści ) złotych oraz za czyn opisany w pkt. 9 wyroku stanowiący przestępstwo z art. 190 § 1 k.k. karę grzywny 100 ( sto dwadzieścia ) stawek dziennych, określając wysokość stawki dziennej na kwotę 30 ( trzydzieści ) złotych. Na podstawie art. 85 § 1 i 2 k.k. i art. 86 § 1 k.k. Sąd orzekł wobec oskarżonego R. S.
(1)karę łączną biorąc za podstawę kary grzywny orzeczone w punkcie 5, 7 , 8 i 9 wyroku i wymierza oskarżonemu R. S.
(1)karę łączną grzywny 300 ( trzysta ) stawek dziennych, określając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 30 ( trzydzieści ) złotych. Orzeczona wobec oskarżonej H. S.
(1)kara grzywny 100 ( sto ) stawek dziennych, określając wysokość stawki dziennej na kwotę 30 ( trzydzieści ) złotych oraz wobec oskarżonego R. S.
(1)kara łączna grzywny 300 ( trzysta ) stawek dziennych, określając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 30 ( trzydzieści ) złotych spełnią wymogi zarówno prewencji indywidualnej jak i generalnej, a także odpowiada stopniowi zawinienia i społecznej szkodliwości czynów . Winna spełnić wobec oskarżonych H. S.
(1)i R. S.
(1)funkcję wychowawczą i powstrzymać ich w przyszłości od popełnienia podobnych czynów. Na wymiar kary miał wpływ sposób działania sprawców . Na podstawie art. 46 § 1 k.k. wobec skazania za czyn opisany w pkt. 3 wyroku zasadza od oskarżonej H. S.
(1)na rzecz pokrzywdzonej M. S.
(2)( poprzednio S. ) zadośćuczynienie za doznaną krzywdę w kwocie 1000 ( jeden tysiąc ) złotych . Na podstawie art. 46 § 1 k.k. wobec skazania za czyn opisany w pkt. 5 i 8 wyroku zasadza od oskarżonego R. S.
(1)na rzecz pokrzywdzonej M. S.
(2)( poprzednio S. ) zadośćuczynienie za doznaną krzywdę w kwocie 2 000 ( dwa tysiące ) złotych. . Sąd uznał iż te kwoty zasądzone od obu oskarżonych są adekwatne biorąc pod uwagę rodzaj krzywd doznanych przez pokrzywdzoną M. S.
(2)( poprzednio S. ) i odniesionych przez nią obrażeń ciała w wyniku działania oskarżonych . Na podstawie art. 627 k.p.k. Sąd zasądził solidarnie od oskarżonych H. S.
(1)i R. S.
(1)na rzecz oskarżycielki posiłkowej M. S.
(2)( poprzednio S. ) kwotę 2520 zł ( dwa tysiące pięćset dwadzieścia złotych ) tytułem zwrotu poniesionych przez nią kosztów procesu. Na podstawie art. 632 k.p.k. zasądza od Skarb Państwa na rzecz oskarżonego Ł. S. kwotę 2520 zł ( dwa tysiące pięćset dwadzieścia złotych ) tytułem zwrotu poniesionych przez niego kosztów procesu. Na podstawie art. 632 k.p.k. koszty postępowania odnośnie oskarżonego Ł. S. ponosi Skarb Państwa . Na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. zwalnia oskarżonych H. S.
(1)i R. S.
(1)w całości od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych biorąc pod uwagę ich obecne dochody . Z uwagi na powyższe Sąd orzekł jak w wyroku.