Zgodnie z art.
k. k., kto, znajdując się w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego, prowadzi pojazd mechaniczny w ruchu lądowym, wodnym lub powietrznym, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2. Zgodnie z dyspozycją art. 115 § 16 k. k., stan nietrzeźwości zachodzi, gdy zawartość alkoholu we krwi przekracza 0,5 promila albo prowadzi do stężenia przekraczającego tę wartość lub zawartość alkoholu w 1 dm 3 wydychanego powietrza przekracza 0,25 mg albo prowadzi do stężenia przekraczającego tę wartość. Analizując zachowanie oskarżonego od strony przedmiotowej stwierdzić należy, że podczas I. badania urządzeniem A. 6020 S. R. posiadał 0,61 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu. Kolejne badania zarówno tym samym urządzeniem, jak i urządzeniem Alkometr A 2.0, wskazywały na podobne wartości stężenia alkoholu w wydychanym powietrzu. Ponadto nie budzi wątpliwości, iż oskarżony prowadził w tym czasie pojazd marki O. (...) o nr rej. (...). Wobec czego stwierdzić należy, że od strony przedmiotowej oskarżony wypełnił ustawowe znamiona przestępstwa z art.
Strona podmiotowa omawianego występku zakłada umyślność. Analizując powyższe dojść należy do wniosku, że pomimo tego, że oskarżony spożył znaczną ilość alkoholu (około 5 piw), to prowadził w ruchu lądowym pojazd mechaniczny poruszając się ulicami (...). Przypisanego mu czynu oskarżony dopuścił się zatem umyślnie z zamiarem bezpośrednim. Świadomie i z własnej woli wprawił się bowiem w stan nietrzeźwości spożywając alkohol w postaci piwa, a następnie świadomie i z własnej woli prowadził pojazd. Nie może być mowy o „godzeniu się” lub „niechceniu” kierowania samochodem, ta czynność wymaga bowiem jednoznacznego działania w postaci wykonania szeregu czynności fizycznych, których znaczenia oskarżony nie mógł nie rozumieć ani dokonywać ich wbrew swej woli. Analiza materiału dowodowego uzasadnia, że oskarżony S. R. nie miał podstaw sądzić, że spożyty przez niego alkohol (około godziny 3.00 nad ranem) ze względu na czasokres między jego spożyciem a rozpoczęciem kierowania pojazdem oraz ilość spożytego alkoholu - uległ spaleniu. Dokonując oceny zachowania oskarżonego, z uwzględnieniem treści art. 115 § 2 Kodeksu karnego, uznać należy, że społeczna szkodliwość przypisanego mu czynu była znaczna. Oskarżony prowadził pojazd w godzinach porannych w terenie zabudowanym. Podkreślenia wymaga, iż wspólnie z oskarżonym podróżował pasażer, który był narażony na niebezpieczeństwo. Oskarżony ponadto nie posiadał uprawnień do prowadzenia pojazdów mechanicznych. Uwzględnić również należało, iż stopień nietrzeźwości był znaczny – ponad dwukrotnie przekraczał ustawowy próg kwalifikacji, określony w treści art. 115 § 16 k. k. Ustalając wymiar kary i środków karnych Sąd kierował się dyrektywami określonymi w art. 53 § 1 i 2 Kodeksu karnego. Jako okoliczność obciążającą Sąd potraktował okoliczności rzutujące na znaczną społeczną szkodliwość czynu (omówione powyżej). Jako okoliczność łagodzącą uwzględniono natomiast uprzednią niekaralność oskarżonego, przyznanie się do zarzucanego czynu oraz wyrażoną skruchę. Za przypisany oskarżonemu czyn Sąd wymierzył S. R. karę 200 stawek dziennych grzywny po 20 złotych każda. Należy podkreślić, iż wymierzona kara stanowi konsekwencję porozumienia zawartego pomiędzy Prokuratorem i oskarżonym co do dobrowolnego poddania się karze. Sąd także postrzega w/w karę jako tę, która spełni swoje cele wychowawcze i zapobiegawcze wobec oskarżonego S. R.. Oskarżony jest osobą młodą i niekaraną, ponadto przyznał się do winy i wyraził skruchę, co daje pozytywną prognozę kryminologiczną. Sąd w punkcie II. wyroku orzekł wobec oskarżonego uzgodniony z Prokuratorem środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 4 lat. Należy przy tym dodać, iż orzeczenie powyższego zakazu na okres co najmniej 3 lat jest obligatoryjne w przypadku skazania za przestępstwo z art.
W punkcie III. wyroku Sąd orzekł wobec oskarżonego świadczenie pieniężne w wysokości 6.000 złotych na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym i Pomocy Postpenitencjarnej, którego orzeczenie w wysokości co najmniej 5.000 złotych jest także obligatoryjne wobec sprawców przestępstw, za jakie został skazany S. R.. W punkcie IV. Sąd zaliczył oskarżonemu okres rzeczywistego pozbawienia wolności na poczet orzeczonej kary grzywny. Orzeczenie w przedmiocie kosztów sądowych zapadło w oparciu o przepisy wymienione w pkt V. wyroku, które wprowadzają zasadę, iż koszty procesu w przypadku wydania wyroku skazującego obciążają oskarżonego. Jedynie w wyjątkowych okolicznościach, gdy uiszczenie kosztów byłoby zbyt uciążliwe ze względu na sytuację rodzinną, materialną, wysokość dochodów, kodeks pozwala na zwolnienie oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych. Sąd nie znalazł podstaw, aby kosztami postępowania, które zainicjowane było na skutek zachowania oskarżonego, obciążać Skarb Państwa.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.