Sygn. akt III AUa 673/17 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 22 lutego 2018 r. Sąd Apelacyjny w Lublinie III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący - Sędzia SA E

§ 4ust.

1 pkt 3 cyt. rozporządzenia, przez ich niezastosowanie w sytuacji, gdy wnioskodawca spełnia wszelkie przesłanki do przyznania emerytury. Wskazując na powyższy zarzut apelujący wnosił o zmianę zaskarżonego wyroku i przyznanie H. K. prawa do emerytury od dnia(...) oraz zasądzenie kosztów procesu za obie instancje. W uzasadnieniu apelacji skarżący wskazał, że praca kowali jest wymieniona w wykazie A pod poz.

1. Wnioskodawca wykonywał swoją pracę w kuźni a zatem na oddziale gdzie jako podstawowe są wykonywane prace wskazane w wykazie. Na wydziale konstrukcyjnym podstawową była praca przy spawaniu, wymieniona w wykazie A dziale XIV poz. 12, zaś wnioskodawca i na tym wydziale wykonywał swoją pracę. Wszystkie prace skarżącego należy zakwalifikować jako prace przy bieżącej konserwacji agregatów i urządzeń oraz prace remontowo-montażowe na oddziałach będących w ruchu, w których jako podstawowe wykonywane są prace wymienione w wykazie – wykaz A dział XIV poz.
2. Z tych wszystkich względów skarżący uznawał apelację za uzasadnioną. Opierając się na ustaleniach faktycznych jak i rozważaniach prawnych poczynionych przez Sąd I instancji Sąd Apelacyjny zważył co następuje: Apelacja jest bezzasadna i podlega oddaleniu. Sąd Okręgowy dokonał prawidłowych ustaleń i wydał trafne, odpowiadające prawu rozstrzygnięcie. Sąd Apelacyjny akceptuje w całości ustalenia faktyczne jak i wywody prawne poczynione przez Sąd pierwszej instancji, zatem nie zachodzi konieczność ich powtarzania (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 8 października 1998 r. II CKN 923/97, OSNC 1999/3/60). Sąd Okręgowy nie dopuścił się naruszenia prawa materialnego, wskazanego w apelacji tj. art. 184 ust. 1 pkt 1 cyt. ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych oraz § 2 ust.

§ 4ust.

1 pkt 3 cyt. rozporządzenia. Przepis art. 184 pozwala na skorzystanie z prawa do emerytury w obniżonym wieku emerytalnym pod warunkiem spełnienia przesłanek w nim określonych, jak również przesłanek wynikających z treści § 2 ust.

§ 4ust.

1 pkt 3 cyt. rozporządzenia. Uprawnienie od emerytury w obniżonym wieku jest przywilejem pracownika, który wykonuje pracę w warunkach o znacznej szkodliwości dla zdrowia oraz o znacznym stopniu uciążliwości lub wymagających wysokiej sprawności psychofizycznej ze względu na bezpieczeństwo własne lub otoczenia – art. 32 ust. 2 cyt. ustawy. Prace tego typu wymienione są w wykazie A, stanowiącym załącznik do cyt. rozporządzenia. Wykaz tych prac nie może być dowolnie rozszerzany. Praca wnioskodawcy mogłaby być uznana za pracę w szczególnych warunkach, o ile stale i w pełnym wymiarze czasu pracy wykonywałby on czynności polegające na bieżącej konserwacji agregatów i urządzeń oraz prace remontowo-montażowe na oddziałach będących w ruchu, w których jako podstawowe wykonywane są prace wymienione w wykazie – wykaz A dział XIV poz.

1. Konieczność spełnienia przesłanki stałości i pełnego wymiaru pracy wnika z treści § 2 ust. 1 cyt. rozporządzenia Zebrany w sprawie materiał dowody wskazuje, że wnioskodawca wykonywał różne prace ślusarskie w kuźni, na wydziale konstrukcyjnym i w warsztacie, zajmując się naprawą maszyn i urządzeń. Z zeznań samego wnioskodawcy wynika, że większość czasu spędzał na wydziale konstrukcyjnym, gdzie pracowali spawacze, tokarze, frezerzy, mechanicy i ślusarze. Połowa tych prac to prace ślusarskie a połowa to spawalnicze. Prace ślusarskie i spawalnicze były zatem jednakowe ważne i nie można wnioskować, że podstawowymi pracami na wydziale były prace przy spawaniu. Tym samym słusznie Sąd Okręgowy przyjął, że praca wnioskodawcy na wydziale konstrukcyjnym nie była pracą w warunkach szczególnych, gdyż nie odpowiada rodzajowi prac wymienionych w wykazie A dziale XIV poz.
2. Sąd miał też na uwadze fakt, że część pracy wnioskodawca wykonywał w warsztacie (zeznania E. A., D. G.), a zatem nie była to praca na oddziale będącym w ruchu. Zebrany w sprawie materiał dowodowy wskazuje, że wnioskodawca w spornym okresie zatrudnienia wykonywał różne prace, jednakże nie były to prace wymienione w wykazie A, wykonywane stale i w pełnym wymiarze czasu pracy. Tym samym Sąd Okręgowy nie dopuścił się naruszenia powołanych w apelacji przepisów prawa. Dodać należy, że Sąd nie mógł naruszyć „przepisu” wykazu A dział XIV poz. 25”. Wykaz jest załącznikiem do rozporządzenia, wymienia kategorie prac wykonywanych w warunkach szczególnych i nie zawiera żadnych norm prawnych (nakazujących, zakazujących czy upoważniających), rozumianych jako ogólne reguły postępowania, skierowane do abstrakcyjnych adresatów. W ocenie Sądu Apelacyjnego Sąd Okręgowy wydał trafny, zgodny z obowiązującymi przepisami wyrok, zaś apelacja wnioskodawcy jako polemizująca jedynie z prawidłowymi ustaleniami i argumentacją prawną Sądu, podlega oddaleniu w trybie art. 385 k.p.c.