zarządził rozpoznanie sprawy z pominięciem przepisów o postępowaniu uproszczonym, zaś w pkt 3 wezwał pełnomocnika powoda do uiszczenia brakującej części opłaty od pozwu w kwocie 700,00 zł w terminie tygodnia od dnia doręczenia wezwania pod rygorem zwrotu pozwu. W uzasadnieniu dotyczącym pkt 3 zarządzenia wskazano, że powód, pozwem wniesionym w dniu 10 października 2017 roku domagał się zasądzenia od pozwanej kwoty 20.000,00 zł. W uzasadnieniu pozwu wskazano, że powód dochodzi części należności wynikającej z umowy kredytu obrotowego nieodnawialnego zwartej w dniu 19 lutego 2009 roku przez pozwaną oraz (...) spółkę akcyjną. Z załączonych do pozwu dokumentów, w tym w szczególności z elektronicznego załącznika do umowy sprzedaży wierzytelności oraz wezwania do zapłaty wynika, że roszczenie powoda wobec pozwanej przekracza kwotę 50.000,00 zł. Przechodząc do rozważań Przewodniczący powołał się na art. 505 1 pkt 1 k.p.c. oraz na art.
i wskazał, że jeżeli powód dochodzi części roszczenia, sprawa podlega rozpoznaniu w postępowaniu uproszczonym tylko wtedy, gdy postępowanie to byłoby właściwe dla całego roszczenia wynikającego z faktów przytoczonych przez powoda. W przeciwnym wypadku sprawa rozpoznawana jest z pominięciem przepisów o postępowaniu uproszczonym. Przewodniczący wskazał, że w przedmiotowej sprawie powód domaga się zasądzenia od pozwanej spółki kwoty 20.000,00 zł, przy czym już w treści uzasadnienia pozwu wskazał, że kwota ta stanowi jedynie część przysługującego mu wobec niej roszczenia. Skoro zaś z przytoczonych przez powoda faktów wynika, że roszczenie które przysługuje mu względem pozwanej, przekracza ustaloną przez ustawodawcę w (...) pkt 1 k.p.c. kwotę 20.00000 zł, sprawa nie podlega rozpoznaniu w postępowaniu uproszczonym. W konsekwencji powód powinien uiścić od pozwu opłatę stosunkową, która przy uwzględnieniu wartości przedmiotu sporu wynosi 1.000,00 zł (art. 13 ust.1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 roku o kosztach sądowych w sprawach cywilnych). Mając na uwadze, że do tej pory powód uiścił część opłaty w kwocie 300,00 zł, zarządzeniem z dnia 20 października 2017 roku został zobowiązany do wypłaty pozostałej kwoty 700,00 zł. Zażalenie na powyższe zarządzenie złożył powód. Zaskarżonemu zarządzeniu zarzucił naruszenie przepisu art. 13 ust.1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 roku o kosztach sądowych w sprawach cywilnych poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie, polegające na niezasadnym wezwaniu powoda do uiszczenia opłaty uzupełniającej od pozwu, tj. opłaty stosunkowej w wysokości 5 % wartości przedmiotu sporu, podczas gdy zastosowanie powinny znaleźć przepisy art. 28 pkt 4 w zw. z art. 18 ust.1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 roku o kosztach sądowych w sprawach cywilnych, jako że powód uiścił opłatę od pozwu wniesionego w trybie postępowania uproszczonego z uwagi na wartość przedmiotu sporu i charakter sprawy wynikający z umowy. Żalący się wniósł o uchylenie zaskarżonego zarządzenia w przedmiocie ustalenia wymiaru opłaty od pozwu ponad kwotę 300,00 zł skutkującego wezwaniem powoda do uiszczenia uzupełniającej opłaty od pozwu, a także o zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda zwrotu kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Żalący się wskazał, że w niniejszej sprawie winien mieć zastosowanie przepis art. 18 ust.1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 roku o koszach sądowych w sprawach cywilnych, przewidujący ustalenie wymiaru opłaty od pozwu w sprawach nadających się do rozpoznania w postępowaniu uproszczonym. Zdaniem powoda niniejsza sprawa winna być rozpoznana w postępowaniu uproszczonym, za czym przemawia wartość przedmiotu sporu i przedmiot sporu. Powód wskazał, że uiścił opłatę w wysokości 300,00 zł i nie było podstawy prawnej, by wzywać powoda do opłaty uzupełniającej w kwocie 700,00 zł. Sąd zważył, co następuje: Zażalenie zasługuje na oddalenie. Zgodnie z treścią art. 394 §1 pkt 9 k.p.c. zażalenie przysługuje na zarządzenie przewodniczącego, którego przedmiotem jest wymiar opłaty. Sąd Okręgowy w całości podziela stanowisko zwarte w uzasadnieniu zaskarżonego zarządzenia, że niniejsza sprawa winna być rozpoznana z pominięciem przepisów o postępowaniu uproszczonym, co obligowało do wydania zarządzenia w tym przedmiocie i wezwania powoda do uzupełniającej opłaty od pozwu. Rację należy przyznać żalącemu się, że zasadniczo postępowanie uproszczone jest przewidziane dla roszczeń z umów i to w ograniczonych kwotowo wysokościach. Słusznie również powód wskazywał, że w sprawach podlegających rozpoznaniu w postępowaniu uproszczonym zastosowanie ma przepis szczególny dotyczący wymiaru opłaty, a mianowicie art. 18 ust.1 ustawy z dnia 28 lipca 2015 roku o kosztach sądowych w sprawach cywilnych. Zasadne było również stanowisko powoda, że zgłoszone w pozwie roszczenie stanowi roszczenie z umowy. Nie ma jednak racji skarżący, że przedmiotowe roszczenie może być rozpoznane według przepisów o postępowaniu uproszczonym – art. 505 1 k.p.c.. Zasadniczo postępowanie uproszczone jest przewidziane dla roszczeń z umów i to w ograniczonych kwotowo wysokościach. Należy jednak zwrócić uwagę na wyłączenie zawarte w art.
Zgodnie z tym przepisem jeżeli powód dochodzi części roszczenia, sprawa podlega rozpoznaniu w postępowaniu przewidzianym w niniejszym rozdziale tylko wtedy, gdy postępowanie to byłoby właściwe dla całego roszczenia wynikającego z faktów przytoczonych przez powoda. W przeciwnym wypadku sprawa rozpoznawana jest z pomięciem przepisów niniejszego rozdziału. Z treści uzasadnienia pozwu, jak prawidłowo zauważył Przewodniczący w Sądzie Rejonowym, wynika, że niniejszym postępowaniem powód dochodzi części należności wynikającej z umowy zawartej pomiędzy pozwaną a poprzednim wierzycielem. Poza tym z załącznika do umowy sprzedaży wierzytelności pomiędzy pierwotnym wierzycielem (...) S.A. a powodem wynika, że łączna kwota zadłużenia pozwanej wynosi 53.956,90 zł. W związku z tym, że tryb postępowania uproszczonego nie byłby właściwy dla całego roszczenia, należało uznać, że prawidłowo ustalono wysokość opłaty sądowej na podstawie art. 18 ust. 1 i art. 13 ust. 1 ustawy o kosztach sadowych w sprawach cywilnych. W związku z powyższym, na podstawie art. 385 w zw. z art. 397 § 2 k.p.c. orzeczono jak w sentencji postanowienia. SSO Anna Górnik SSO Patrycja Baranowska SSO Piotr Sałamaj (...) ZARZĄDZENIE 1. (...) 2. (...) 3. (...) 4. (...)
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.