(2)Der E. ist nicht in gutem G., wenn ihm bekannt oder infolge grober F. unbekannt ist, dass die S. nicht dem V. gehört. § 932a G. E. nicht eingetragener S. G. ein nach § 929a veräußertes S. nicht dem V., so wird der E. E., wenn ihm das S. vom V. übergeben wird, es sei denn, dass er zu dieser Z. nicht in gutem G. ist; ist ein A. an einem S. G. der V., so tritt an die S. Ü. die E. des M. an dem S.. § 933 G. E. bei B. G.

(1)Der E. des E. auf G. der §§ 932 bis 934 tritt nicht ein, wenn die S. dem E. gestohlen worden, verloren gegangen oder sonst abhanden gekommen war. D. G. gilt, falls der E. nur mittelbarer B. war, dann, wenn die S. dem B. abhanden gekommen war.

(2)D. V. finden keine A. auf G. oder I. sowie auf S., die im W. öffentlicher V. oder in einer V. nach § 979 A. 1a veräußert werden. § 936 E. von R. D.

(1)I. eine veräußerte S. mit dem R. eines D. belastet, so erlischt das R. mit dem E. des E.. In dem F. des § 929 S. 2 gilt dies jedoch nur dann, wenn der E. den B. von dem V. erlangt hatte. E. die V. nach § 929a oder § 930 oder war die nach § 931 veräußerte S. nicht im mittelbaren B. des V., so erlischt das R. des D. erst dann, wenn der E. auf G. der V. den B. der S. erlangt.

(2)D. R. des D. erlischt nicht, wenn der E. zu der nach A. 1 maßgebenden Z. in A. des R. nicht in gutem G. ist.

(3)S. im F. des § 931 das R. dem dritten B. zu, so erlischt es auch dem gutgläubigen E. gegenüber nicht. W szczególności w świetle ustalonych w sprawie okoliczności istotna jest treść §929 (...), zgodnie z którym do przeniesienia własności rzeczy ruchomej konieczne jest przeniesienie posiadania i zgodna wola właściciela i nabywcy. Zgodnie zaś z §932 (...) przeniesienie własności zgodne z §929 (...) następuje również, gdy zbywca jest osoba nieuprawnioną, pod warunkiem przeniesienia posiadania, chyba że nabywca nie działa w dobrej wierze. Nie działa w dobrej wierze, gdy wie, że zbywca nie jest właścicielem, bądź nie wie tego na skutek rażącego niedbalstwa. Dalszy wyjątek wprowadza §935 (...), który wyłącza nabycie własności przewidziane w powyższych przepisach (...) co do rzeczy zaginionych, w szczególności ukradzionych bądź w inny sposób utraconych przez właściciela. W tym miejscu należy podkreślić, że w sprawie nie była podnoszona okoliczność utraty spornego samochodu przez właściciela. Niesporna zresztą była okoliczność zgłoszenia kradzieży niemieckiej policji i prowadzenia przez policję niemiecką bezskutecznego dochodzenia w celu ustalenia jej sprawców. W tych warunkach okoliczności objęte dyspozycją § 935 (...) nie będą przedmiotem dalszych analiz. Zwrócić należy uwagę, że w Niemczech do skutecznego zbycia samochodu konieczne jest posiadanie samochodu oraz dokumentów F. (polska karta pojazdu) i F. (polski dowód rejestracyjny) przez zbywcę, a następnie przeniesienie posiadania samochodu w wykonaniu zawartej umowy sprzedaży z powyższymi dokumentami. Jeżeli zbywca jest w posiadaniu samochodu i powyższych dokumentów i przekazuje je nabywcy w ramach dokonanej sprzedaży, to następuje skuteczne przeniesienie własności. Jedynie w sytuacji istnienia szczególnych okoliczności (A. ≈ punkty zaczepienia, wskazówki), które musiały wzbudzać podejrzenia nabywcy, a które ten zignorował, można mu przypisać brak dobrej wiary (vide ww. przepisy). Nawet fakt dokonywania sprzedaży na ulicy sam w sobie nie musi budzić wątpliwości nabywcy. (vide wyrok niemieckiego sądu najwyższego Der (...) z dnia 1 marca 2013 r., w sprawie I A. V ZR 92/12 udostępniony na stronie openJur.de, w szczególności nb 19-22) Nabycie w niemieckim Autokomisie przy jednoczesnej prezentacji kilku pojazdów, swobodnym dysponowaniu pojazdami, korzystaniu z biura, wystawieniu dokumentów sprzedaży, przekazaniu wszystkich powyższych dokumentów, samochodu z kluczykami i związanych z nim rzeczy zdecydowanie wyklucza jakiekolwiek wątpliwości. Sam fakt nie uwidocznienia w F. zmiany nabywcy, w szczególności nie wpisanie A. w miejsce poprzedniego właściciela sam przez się nie może być uznany za okoliczność budzącą jakiekolwiek wątpliwości nabywcy (wyrok niemieckiego sądu apelacyjnego w Düsseldorf z dnia 11 lutego 2009 r. w sprawie I-11 U 24/08, / O. D. U. verkündet am 11.02.2009, A.: I-11 U 24/08, udostępniony na stronie judicialis.de, nadto wyrok niemieckiego sądu okręgowego w München w sprawie I AZ.: 20 O (...) M. I AZ.: 20 O (...)) Można tylko nadmienić na marginesie, że sędzia sprawozdawca w niniejszej sprawie skonsultował powyższy tok rozumowania z trzema sędziami niemieckimi z trzech różnych sądów AG K., LG H. i OLG H.. Powyższa wykładnia powyższych przepisów prawa niemieckiego nie budzi najmniejszych wątpliwości. Do skutecznego nabycia samochodu w Niemczech wystarczy spełnienie liberalniejszych wymogów niż przewidują analogiczne przepisy w polskim prawie, w szczególności w art. 169 Kc. W Polsce samochody są bardziej luksusowym dobrem niż w Niemczech. Do skutecznego zbycia pojazdu wystarczy posiadanie samochodu i F. (ewentualnie także F.) i przekazanie ich nabywcy. Fakt, że A. nie jest wpisany jako właściciel do F. nie stanowi przeszkody do nabycia własności pojazdu, nie jest niczym szczególnym przy sprzedaży samochodu przez A.. Dobra wiara nabywcy przy sprzedaży dokonanej w powyższych warunkach nie budzi żadnych wątpliwości. Nie budzi w tych warunkach wątpliwości skuteczność nabycia własności tak spornego pojazdu przez powoda. Bez znaczenia jest adnotacja o wyrejestrowaniu spornego pojazdu w F.. W Polsce też dokonuje się wyrejestrowania pojazdu przy analogicznych uszkodzeniach i szkodach całkowitych. Do jego ponownego zarejestrowania konieczne jest spełnienie odpowiednich wymogów, które były badane przez powołane do tego organy, co nie podlega kontroli w niniejszej sprawie. Bez znaczenia jest obecnie również okoliczność, że wskazany w fakturze powyższy świadek prowadzący powyższy A., w ramach którego dokonano sprzedaży, zaprzecza aktualnie dokonaniu sprzedaży. Możliwe jest, że sprzedaż tego samochodu nie została nigdzie zgłoszona przez A. i to jest przyczyna obecnego stanowiska świadka. Powód w zawieranej z pozwanym Towarzystwem (...) polisie wykupił opcję utrzymania sumy ubezpieczenia z dnia zawarcia umowy. Zgodnie z dołączoną do akt sprawy wyceną (...) wartość pojazdu w dniu zawierania polisy, tj. 10 stycznia 2013 r. wynosiła 58.374 zł. Okoliczność tę podkreślił biegły powołany na okoliczność oszacowania wartości pojazdu k. 124. Zwrócić należy uwagę, że stanowiące integralną część umowy ubezpieczenia potwierdzonego polisą k. 19 Ogólne Warunki Ubezpieczenia k. 22-33 (OWU) w §28 ust 2 potwierdzają, że wartością rynkową pojazdu jest wartość z dnia zawarcia umowy. Analiza §13 OWU w szczególności porównanie w tym paragrafie ust. 1 pkt 3) z ust 1 pkt 4) i zestawienie ich z ust. 2 wskazuje jednoznacznie na warianty ubezpieczenia oferowane przez pozwanego: - w razie zaistnienia szkody kradzieżowej w wariancie „utrzymanie sumy ubezpieczenia” pozwany wypłaca 100% sumy ubezpieczenia, - w razie zaistnienia szkody kradzieżowej w wariancie „110% sumy ubezpieczenia” pozwany wypłaca 110% sumy ubezpieczenia. Jest to dopuszczalne w świetle obowiązujących przepisów, w szczególności np. art. 824 1 Kc, żeby ustalać możliwość wypłaty sumy pieniężnej przewyższającej wartość szkody. Skoro tak strony ustaliły, nie może to w tej chwili być kwestionowane. Mając na względzie wszystkie przedstawione okoliczności, w oparciu o powołane przepisy oraz art. 363 k.c., 805 k.c., Sąd zasądził od pozwanego na rzecz powoda dochodzoną kwotę 58.347 zł (pkt I wyroku). Roszczenie powoda było uzasadnione również w części dotyczącej odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu przez pozwanego należnego świadczenia. W myśl przepisu art. 817 § 1 k.c. ubezpieczyciel obowiązany jest spełnić świadczenie w terminie 30 dni od daty otrzymania zawiadomienia o szkodzie, a gdyby w tym terminie wyjawienie okoliczności koniecznych do ustalenia odpowiedzialności zakładu albo wysokości świadczenia okazało się niemożliwe – w terminie 14 dni od dnia, w którym przy zachowaniu należytej staranności wyjawienie tych okoliczności było możliwe. Powód zgłosił szkodę pozwanemu w dniu 14 listopada 2013 r., stąd też Sąd orzekł o obowiązku uiszczenia odsetek ustawowych od dnia 15 grudnia 2013 r., tj. od 31 dnia po zgłoszeniu szkody, natomiast oddalił powództwo jedynie co do żądania zasądzenia odsetek ustawowych już od dnia 14 grudnia 2013 r. (pkt I i II wyroku). Zgodnie z wyrażoną w art. 98§1 kpc zasadą odpowiedzialności strony przegrywającej za wynik procesu, powodowi jako stronie wygrywającej należy się zwrot całości kosztów procesu od pozwanego: opłaty od pozwu 2.919 zł, opłaty skarbowej od pełnomocnictwa 17 zł, zwrot kosztów zastępstwa procesowego 3.600 zł, zwrot kosztów wynagrodzenia tłumacza (554,85 zł i 169,74 zł). SSR Arkadiusz Ziarko