II K 479/17

(1)z d. T. urodz. (...) w miejscowości K. córki J. i J. z d. S. oskarżonej o to, że: w dniu 10 sierpnia 2017 roku około godz. 12:45 na trasie W. – S. w msc. K. gm. G., droga (...) nieumyślnie naruszyła zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym określone w art. 3 ust. 1 i art. 19 ust. 1 Ustawy z dnia 20.06.1997r. Prawo o ruchu drogowym w ten sposób, że kierując samochodem osobowym m-ki O. (...) o nr rej. (...) nie dostosowała prędkości jazdy do istniejących warunków drogowych jak też atmosferycznych na łuku drogi w prawo straciła panowanie nad prowadzonym pojazdem i po zjechaniu na przeciwległy pas ruchu zderzyła się prawym bokiem swego pojazdu z prawidłowo jadącym z przeciwka samochodem osobowym m-ki H. (...) o nr. rej (...) prowadzonym przez A. T.

(1), w następstwie czego pasażerka samochodu osobowego m-ki H. (...) A. T.

(2)doznała obrażeń ciała w postaci złamania trzonu kręgu L1 z wklinowaniem odłamu do kanału kręgowego bez objawów neurologicznych, złamania kłykcia bocznego kości piszczelowej lewej i stłuczenia płuca prawego powodujących naruszenie czynności narządu ciała na okres powyżej dni siedmiu tj. o czyn z art. 177§1 kk 1.Uznając, iż wina i społeczna szkodliwość czynu nie są znaczne, na podstawie art.66§1 i §2 kk, art. 67§1 kk postępowanie karne wobec E. U.

(2)warunkowo umarza na okres próby roku od daty uprawomocnienia się wyroku, zobowiązując E. U.

(2)na podstawie art. 67§3 kk w zw. z art. 39 pkt.7 kk, do uiszczenia świadczenia pieniężnego w wysokości 500 ( pięćset) złotych na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej. 2. Na podstawie art. 46§2 kk orzeka od oskarżonej nawiązkę na rzecz A. T.

(2)w kwocie 1000,00 (jeden tysiąc) złotych. 4.Zwalnia oskarżoną od opłaty i od pozostałych kosztów sadowych. II K 479/17 UZASADNIENIE E. U.

(2)(l. 46) jest mieszkanką K.. Tam też pracuje w (...)jako specjalista (...)k. 106,124. Aktualnie jest na zasiłku rehabilitacyjnym ( około 1800 złotych) w związku z doznanym urazem. (wyjaśnienia oskarżonej k. 124v). W dniu 10.08.2017r. około godziny 12.45 oskarżona prowadziła samochód osobowy O. (...) o nr rej. (...) , drogą numer (...) na trasie W.- S. w kierunku K.. Panowały trudne warunki atmosferyczne, padał deszcz. W miejscowości K., na łuku drogi w prawo, oskarżona straciła panowanie nad swoim pojazdem, zjechała na przeciwległy pas ruchu i zderzyła się prawym bokiem swojego pojazdu z jadącym z przeciwka samochodem osobowym marki H. (...) o nr rej. (...) prowadzonym przez A. T.

(1), obok którego na miejscu pasażera siedziała żona A. T.

(2). ( zeznania D. D. k. 41, A. T.

(1)k. 64, szkic miejsca wypadku k. 25). W wyniku zderzenia obu pojazdów obrażenia odniosły obie kobiety tj. oskarżona E. U. w postaci połamania 5 kości miednicy i innych, a przede wszystkim A. T.

(2)w postaci złamania trzonu kręgu L1 z wklinowaniem odłamu do kanału kręgowego bez objawów neurologicznych, złamania kłykcia bocznego kości piszczelowej lewej i stłuczenia płuca prawego ( dokumentacja medyczna pokrzywdzonej k. 49, 53, dokumentacja medyczna E. U. k. 89). Lekarz – specjalista ortopedii i traumatologii ocenił, że doznane przez pokrzywdzoną uszkodzenia ciała należy zaliczyć do powodujących naruszenie czynności narządu ciała lub rozstrój zdrowia inny niż określony w art. 156§1kk, a tym samym wyczerpujący dyspozycje art. 157§1kk ( opinia biegłego k. 46-47). Okoliczności popełnienia przez oskarżona E. U. zarzucanego jej czynu w ocenie Sądu nie budzą żadnych wątpliwości. Oskarżona, choć nie pamiętała przebiegu zdarzenia z uwagi na doznane obrażenia, przyznała się do popełnienia zarzucanego jej czynu i Sąd to przyznanie podzielił. Z treści jej wyjaśnień wnioskować należy, że nie kwestionowała ustaleń w sprawie dokonanych przez oskarżyciela publicznego. Jak wskazano wyżej uznać należy je za bezsporne. Z zeznań bowiem bezpośrednich świadków zdarzenia- kierowców innych pojazdów tj. A. T.

(1)k. 65 i D. D. k. 41 w sposób jednoznaczny wynika w jakich okolicznościach doszło do zderzenia pojazdu oskarżonej z pojazdem prowadzonych przez A. T.

(1). Z zeznań D. D. wynika, że tylko dzięki jego umiejętnościom sam uniknął zderzenia z pojazdem oskarżonej, który tracąc przyczepność sunął w jego kierunku. Podobnie opisała przebieg zdarzenia sama pokrzywdzona A. T.

(2)k. 98. Sąd te zeznania w całości podzielił jako zgodne ze sobą, przy tym logiczne i pewne. Znalazły one również potwierdzenie w dokumentacji sporządzonej przez funkcjonariuszy policji, a zatem w protokołach oględzin pojazdów k. 4-7 i protokołu oględzin miejsca wypadku k. 8-9, a także w materiale poglądowym k. 14-18 oraz szkicu miejsca wypadku. Również te dowody Sąd w pełni podzielił jako nie budzące wątpliwości. Wątpliwości nie budzą również zeznania K. W. k. 34-35, która również była bezpośrednim świadkiem zdarzenia, bo jadąc za pojazdem pokrzywdzonej również w kierunku G. widziała jak pojazd oskarżonej wpadł w poślizg i bokiem uderzył w samochód marki H.. To ona zawiadomiła o zdarzeniu policję jak i pogotowie. Reasumując zgromadzony w sprawie materiał dowodowy i przeprowadzona wyżej jego analiza pozwala zdaniem sądu przyjąć w sposób pewny, że oskarżona E. U. w dniu 10 sierpnia 2017 r. na drodze W.- S. w miejscowości K. gm. G. nieumyślnie naruszyła zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym określone w art. 3 ust. 1 i art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 20.06.1997 r. Prawo o ruchu drogowym w ten sposób, że kierując samochodem marki O. (...) nie zachowała wymaganej ostrożności i nie dostosowując prędkości swojego pojazdu do panujących, trudnych warunków drogowych, tracąc panowanie nad swoim pojazdem i zjeżdżając na przeciwległy pas ruchu, doprowadziła do zderzenia z prawidłowo jadącym samochodem osobowym H., wyniku czego jego pasażerka doznała uszczerbku na zdrowiu, który spowodował naruszenie czynności narządów jej ciała na okres powyżej 7 dni. W ten sposób zachowanie oskarżonej E. J. U. wyczerpało dyspozycję art. 177§1kk. Zdaniem Sądu wina i społeczna szkodliwość przypisanego oskarżonej E. J. U. czynu nie są znaczne, a okoliczności jego popełnienia jak wskazano wyżej nie budzą wątpliwości. Za takimi ustaleniami przemawiają okoliczności strony podmiotowej i przedmiotowej czynu, a zatem czas, sposób, miejsce popełnienia przez oskarżoną czynu, pobudki i motywy jakimi się kierowała. Nie bez znaczenia jest, że zachowanie oskarżonej miało miejsce na drodze i w czasie gdy panowały trudne warunki atmosferyczne ( padał deszcz), a zasady obowiązujące w ruchu drogowym zostały naruszone przez nią w sposób nieumyślny. W czasie zdarzenia była trzeźwa podobnie jak i kierujący drugim pojazdem A. T.. Szczególną uwagę zwrócić należy zdaniem Sądu na właściwości i warunki osobiste oskarżonej. Ma 46 lat, pracuje w szpitalu jako elektroradiolog, posiada na utrzymaniu studiującą córkę, niewielki majątek i dochody. Nie była w przeszłości karana (k. 69), ani w inny sposób nie naruszyła obowiązującego porządku prawnego, w tym w zakresie bezpieczeństwa i porządku w ruchu drogowym ( wydruk z bazy (...) k. 62) . Podkreślenia wymaga i ta okoliczność, że to oskarżona wskutek przedmiotowego zdarzenia odniosła najpoważniejsze obrażenia i mimo upływu ponad 6 miesięcy nie odzyskała pełnej sprawności. Także doznane przez pokrzywdzoną- niewątpliwie poważne obrażenia ciała nie sprzeciwiają się podjęte przez Sąd decyzji. Uznając zatem, że zostały spełnione wszystkie warunki wymienione w art. 66§1 i 2 kk. Sąd uznał, że właściwości i warunki osobiste oskarżonej oraz dotychczasowy sposób życia uzasadniają przypuszczenie, że pomimo umorzenia postępowania będzie ona przestrzegała porządku prawnego, w szczególności nie popełni przestępstwa. Sąd mając na uwadze ten przepis, a także art. 67§1 i 3 kk postępowanie karne wobec E. J. U. warunkowo umorzył na okres próby roku i zobowiązał ją do uiszczenia świadczenia pieniężnego w kwocie 500 złotych na odpowiedni cel. Na podstawie art. 46§2kk orzekł również nawiązkę na rzecz pokrzywdzonej A. T.

(2)w kwocie 1000 złotych. Na podstawie art. 624§1 kpk orzekł o kosztach procesu.