VI U 13/17

Sygn. akt VI U 13/17 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 11 stycznia 2018 r. Sąd Okręgowy w Bydgoszczy VI Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący SSO Janusz Madej Protokolant st. sekr. sądowy Dorota Hańc po rozpoznaniu w dniu 11 stycznia 2018 r. w Bydgoszczy na rozprawie odwołania: M. P. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w B. z dnia 25 listopada 2016 r., znak: (...) w sprawie: M. P. przeciwko: Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w B. o rentę z tytułu niezdolności do pracy I zmienia zaskarżoną decyzję w ten sposób, że przyznaje ubezpieczonej M. P. prawo do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy od 1 listopada 2016 r. do 31 października 2018 r. ; II stwierdza odpowiedzialność Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w B. za nieustalenie ostatniej okoliczności niezbędnej do wydania decyzji. Sygn.akt VIU 13/17 UZASADNIENIE Decyzją z dnia 25 listopada 2016 roku Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w B., po rozpoznaniu wniosku M. P. z dnia 20 września 2016 roku odmówił wnioskodawczyni prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy. W uzasadnieniu tej decyzji organ rentowy, powołując się na przepisy Ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z funduszu ubezpieczeń społecznych stwierdził, że w myśl przepisów tej ustawy, niezdolną do pracy jest osoba, która całkowicie lub częściowo utraciła zdolność do pracy zarobkowej z powodu naruszenia sprawności organizmu i nie rokuje odzyskania zdolności do pracy. Organ rentowy powołał się w uzasadnieniu tej de..., jako przyczynę odmowy przyznania świadczenia organ rentowy wskazał to, iż komisja lekarska ZUS orzeczeniem z 18 listopada 2016 roku ustaliła, że wnioskodawczyni, ubezpieczona nie jest niezdolna do pracy. Odwołanie od tej decyzji wniosła ubezpieczona M. P., wskazując, że nie zgadza się z tą decyzją. Ubezpieczona powoływała się na to, że w 2012 roku przeprowadzono u niej operację, a w czerwcu 2015 roku ponownie zrobiono badanie MR, które potwierdziło nawrót a nawet pogorszenie stanu zdrowia. Ubezpieczona wskazywała, że orzeczenie, zaskarżona decyzja i orzeczenie komisji lekarskiej ZUS są dla niej bardzo krzywdzące. W odpowiedzi na odwołanie organ rentowy wnosił o jego oddalenie, powołując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Sąd Okręgowy ustalił i rozważył, co następuje: ubezpieczona M. P., urodzona (...) uprawniona była do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy w okresie od 1 czerwca dwa tysiące czte..., od 1 kwietnia 2014 roku, w okresie od 1 kwietnia 2014 roku do 31 października 2016 roku. Rentę tę przyznał jej Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w B. decyzją z 24 czerwca 2015 roku. W dniu 20 września 2016 roku ubezpieczona złożyła wniosek o przyznanie jej renty z tytułu niezdolności do pracy na dalszy okres. Orzeczeniem z dnia 14 października 2016 roku lekarz orzecznik ZUS ustalił, iż ubezpieczona nie jest niezdolna do pracy, a po rozpoznaniu sprzeciwu od tego orzeczenia komisja lekarska ZUS orzeczeniem z dnia 18 listopada 2016 roku także ustaliła, iż ubezpieczona nie jest niezdolna do pracy. Orzeczenie komisji lekarskiej ZUS stanowiło podstawę dla organu rentowego do wydania zaskarżonej decyzji. W okresie swojej aktywności zawodowej ubezpieczona pracowała jako uczeń piekarski, cukiernik i sprzedawca, co potwierdzają świadectwa pracy i zaświadczenia pracodawców, złożone w aktach rentowych. W celu zweryfikowania stanowiska organu rentowego, opartego na orzeczeniu komisji lekarskiej ZUS, Sąd Okręgowy dopuścił dowód z opinii biegłych sądowych internisty reumatologa i neurologa, którzy w opinii z 10 sierpnia 2017 roku rozpoznali u ubezpieczonej następujące schorzenia: dyskopatię L5 S1 leczoną operacyjnie w 2012 roku ze wznową przepukliny na poziomie L5 S1 i przewlekłym zespołem bólowym, dyskopatią w odcinku kręgosłupa L4 L5, zespół bólowy wielostawowy. Na podstawie przeprowadzonego badania przedmiotowego i zebranego w sprawie materiału lekarskiego biegli sądowi orzekli, biegli sądowi orzekli, iż ubezpieczona jest nadal częściowo okresowo niezdolna do pracy od 1 listopada 2016 roku do 31 października 2018 roku. Przyczyną orzeczonej częściowej okresowej niezdolności do pracy jest wznowa przepukliny międzykręgowej na poziome L5 S1 oraz nowa przepuklina na poziomie L4 L

1. Badana przedłożyła MRI kręgosłupa lędźwiowego z dnia 29 czerwca 2017 roku, którym nie dysponował organ rentowy. Z tego powodu opinia biegłych nie jest zgodna z orzeczeniem lekarza orzecznika ZUS i komisji lekarskiej ZUS. W badaniu neurologicznym specjalista neurolog stwierdził obecność zaburzeń czucia na prawej kończynie górnej i dolnej, objawy rozciągowe z kończyny górnej i dolnej. Od 3 lat badana ma kłopoty z utrzymaniem moczu, popuszcza samoistnie i po wysiłku. Bóle kończyn górnych, występują u niej też bóle kończyn górnych z drętwieniem rąk, bóle kolan i stopy lewej, bóle głowy z powodu mastopatii, jest pod kontrolą lekarską, bez leków, brak badań obrazowych kręgosłupa szyjnego. Zastrzeżenia do tej opinii zgłosił w piśmie procesowym z dnia 24 października organ rentowy, powołując się na stanowisko przewodniczącego komisji lekarskiej ZUS, pełnomocnik organu rentowego podnosił, że nie podziela opinii biegłych o częściowej niezdolności do pracy ubezpieczonej. Komisja lekarska ZUS podczas badania w składzie ze specjalistą neurologiem rozpoznała zespół bólowy odcinka L-S kręgosłupa w wywiadzie, na podłożu zmian zwyrodnieniowo - dyskopatycznych oraz stan po leczeniu operacyjnym dyskopatii L5 S1 w 2012 roku. W badaniu przeprowadzonym przez komisję lekarską stwierdzono bliznę pooperacyjną w okolicy odcinka L-S, napięcie mięśni przykręgosłupowych było jednak prawidłowe, nie stwierdzono objawów korzeniowych i ubytkowych, co przeczy częściowej niezdolności do pracy. Również nie stwierdzono istotnego upośledzenia ruchomości stawów obwodowych, a konsultujący specjalista neurolog ZUS nie stwierdził długotrwałej niezdolności do pracy z powodu schorzenia neurologicznego. Z opisu badania biegłego neurologa nie wynika nasilenie, nie wynika, zdaniem organu rentowego, nasilenie objawów, powodujące częściową niezdolność do pracy. W badaniu bez niedowładów, zaników mięśniowych, chód na palcach i piętach sprawny, opisywane objawy rozciągowe z kończyny górnej prawej i kończyny dolnej prawej mogą świadczyć o kolejnym zaostrzeniu schorzenia kręgosłupa. Ponadto z opisu biegłego reumatologa nie wynika istotne upośledzenie funkcji stawów obwodowych, w stopniu powodującym częściową niezdolność do pracy. Pełnomocnik organu rentowego podkreślał, że biegli nie dys..., że biegli dysponowali nowym badaniem MRI kręgosłupa z 29 czerwca 2017 roku, niedostępnym podczas badania przez komisję lekarską ZUS. Mając to na uwadze, organ rentowy wnosił o przekazanie tych zastrzeżeń biegłym sądowym, celem ustosunkowania się do nich, a w przypadku odmowy uwzględnienia tego wniosku, o, wnosi organ rentowy wnosił o oddalenie odwołania. Dokonując oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, w oparciu o dyrektywy wskazane w artykule 233 paragrafem 1 Kodeksu postępowania cywilnego, Sąd Okręgowy uznał, iż opinia biegłych sądowych z dnia 10 sierpnia 2017 roku ma taką moc dowodową i wiarygodność, które pozwalają na dokonanie istotnego dla rozstrzygnięcia sporu ustalenia co do tego, iż ubezpieczona jest nadal częściowo niezdolna do pracy do 31 października 2017 roku. W szczególności podkreślić należy, że z opinii biegłych sądowych wynika, że dokonali oni szczegółowego badania ubezpieczonej, rozpoznali u niej konkretne schorzenia kręgosłupa, w postaci dyskopatii, które powodują, co wynikało z badania neurologicznego, zaburzenia czucia prawej kończyny górnej i dolnej oraz występowanie objawów rozciągowych tych kończyn. Biegli sądowi podkreślali, że występują u ubezpieczonej bóle kończyn górnych z drętwieniem rąk, bóle kolan i stopy lewej, bóle głowy. W badaniu neurologicznym specjalista neurolog stwierdził... [ koniec części 00:25:22.999] ENW140266_02 [ Przewodniczący 00:25:24.558] Istotne efekty schorzeń neurologicznych ubezpieczonej potwierdzone przepukliną krążka międzykręgowego na poziomie L4, L
2. Natomiast na poziomie L5, S1 obniżenie e..., i dehydralację [ f 00:25:47.518] krążka międzykręgowego oraz prawomo..., prawoboczną przepukliną krążka międzykręgowego modelującą worek oponowy i korzeń nerwowy oraz uszkodzenie pierścienia włóknistego. Biegli sądowi powyższych ustaleń dokonali na podstawie badania rezonansu magnetycznego kręgosłupa z dnia 29-go czerwca 2017 roku wskazując, iż jest to nowy dowód w sprawie. Tym niemniej Sąd Okręgowy zważył, że ubezpieczona od jak wskazują biegli sądowy, sądowi od trzech lat, co najmniej choruje na schorzenia kręgosłupa i we wcześniejszym okresie z tego powodu korzystała z prawa do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy. Zatem nie są to schorzenia, które pojawiły się po badaniu przez komisję lekarską ZUS i po wydaniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zastrzeżeń organu rentowego Sąd Okręgowy wskazuje, iż stanowią one w znacznej części zwykłą polemikę odwołującą się polemikę z prawidłowymi ustaleniami biegłych sądowych, odwołującą się do odmiennych wyników badań komisji lekarskiej ZUS i lekarza konsultanta ZUS specjalisty neurologa. Tymczasem ponadto zastrzeżenia te opierały się na wybiórczym eksponowaniu tych elementów opinii biegłych sądowych, które nie miały istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sporu, a ignorowały te fragmenty opinii, w których biegli sądowi w sposób odwołując się do obiektywnego badania rezonansu magnetycznego, wskazywali na istotne schorzenia na istotne efekty schorzeń, na które cierpi ubezpieczona. W szczególności na dyskopatię ze wznową przepukliny i przewlekły zespół bólowy, a także zespół bólowy wielostawowy. Także biegła internista reumatolog w badaniu wskazywała w przedmiotowym, iż wprawdzie stawy biodrowe są o pełnej ruchomości, ale w stawach kolanowych występują tarcia, a ruchy są bolesne. Tym niemniej podkreślić należy, że zasadniczym schorzeniem, który czyni ubezpieczoną częściowo niezdolną do pracy jest według bieg..., są według biegłych schorzenia kręgosłupa w postaci dyskopatii z przepuklinami powodujące zaburzenia czucia na prawej kończynie górnej i dolnej z objawami rozciągowymi występującymi w tych kończynach. Z tego względu Sąd Okręgowy nie uwzględnił wniosku organu rentowego o kontynuowanie postępowania dowodowego, albowiem opinia biegłych sądowych była tak jednoznaczna w swojej wymowie i na tyle przekonująca i wiarygodna, co do us..., ustalenia biegłych, iż ubezpieczona jest nadal częściowo niezdolna do pracy, że nie było już potrzeby kontynuowania postępowania dowodowego tym bardziej, że zastrzeżenia organu rentowego zostały sformułowane w oparciu o wadliwe przesłanki natury faktycznej, o czym wskazano we wcześniejszym fragmencie wygłaszanego uzasadnienia. Dokonując subsumpcji właściwych przepisów prawa materialnego do ustalonego w sprawie stanu faktycznego, Sąd Okręgowy wskazuje, iż zgodnie z artykułem 57 Ustawy z dnia 17-go grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych tekst jednolity Dziennik Ustaw z 2017 roku pozycja 1383 renta z tytułu niezdolności do pracy przysługuje ubezpieczonemu, który spełnił łącznie następujące warunki. Po pierwsze jest niezdolny do pracy, po drugie ma wymagany okres składkowy i nieskładkowy, po trzecie niezdolność do pracy powstała w okresach wskazanych w punkcie 3 ustępu 1 artykułu 57 albo nie później niż w ciągu 18-stu miesięcy od ustania tych okresów. Jedyną sporną między stronami przesłanką nabycia przez ubezpieczoną prawa do dochodzonego świadczenia było to czy jest ona nadal niezdolna do pracy. Zgodnie z artykułem 12 ustępem 1 powołanej Ustawy niezdolną do pracy w rozumieniu Ustawy jest osoba, która całkowicie lub częściowo utraciła zdolność do pracy zarobkowej z powodu naruszenia sprawności organizmu i nie rokuje odzyskania zdolności do pracy po przekwalifikowaniu. Całkowicie niezdolną do pracy jest osoba, która utraciła zdolność do wykonywania jakiejkolwiek pracy. Tak wskazuje ustęp 2 artykułu 12, a częściowo niezdolną do pracy jest osoba, która w znacznym stopniu utraciła zdolność do pracy zgodnej z poziomem posiadanych kwalifikacji, tak wskazuje ustęp 3 artykułu 12 Ustawy emerytalno-rentowej. Z kolei artykuł 13 ustęp 1 tej Ustawy stanowi, że przy ocenie stopnia i przewidywanego okresu niezdolności do pracy oraz rokowania, co do odzyskania zdolności do pracy, uwzględnia się po pierwsze stopnień naruszenia sprawności organizmu oraz możliwości przywrócenia niezbędnej sprawności w drodze leczenia i rehabilitacji. Po drugie możliwość wykonywania dotychczasowej pracy lub podjęcia innej pracy oraz celowość przekwalifikowania zawodowego, biorąc pod uwagę rodzaj i charakter dotychczas wykonywanej pracy, poziom wykształcenia, wiek i predyspozycje psychofizyczne. Stosując powyższe ustawowe kryteria oceny niezdolności do pracy do ubezpieczonej wskazać należy, że wykonywała ona w okresie swojej aktywności zawodowej zawód wymagający pozycji wymuszonej, jak wskazują zasady doświadczenia życiowego także podnoszenia ciężarów. Oczywistym jest, iż stan zdrowia ubezpieczonej, w której, w którym występuje dyskopatia ze wznową przepukliny i przewlekłym zespołem bólowym na odcinku L5, S1 kręgosłupa oraz na odcinku L4, L5 uniemożliwia częściowo wykonywanie pracy ubezpieczonej zgodnie z poziomem kwalifikacji zawodowych, co potwierdził dowód z pisemnej opinii biegłych sądowych. Dlatego na podstawie artykułu 477 ze znaczkiem 14 paragraf 2 Kodeksu postępowania cywilnego w związku z powołanymi przepisami prawa materialnego Ustawy emerytalno-rentowej Sąd Okręgowy zmienił zaskarżoną decyzję i orzekł o przyznaniu renty ubezpieczonej na dalszy okres do 31-go października 2018 roku. W punkcie 2 wyroku Sąd stwierdził odpowiedzialność organu rentowego za nieustalenie ostatniej okoliczności niezbędnej do wydania decyzji w oparciu o normę artykułu 118 ustęp 1a Ustawy emerytalno-rentowej. Sąd Okręgowy miał tutaj na uwadze, iż komisja lekarska ZUS miała obiektywną możliwość ustalenia stanu zdrowia ubezpieczonej, a oparcie zaskarżonej decyzji na wadliwym merytorycznie orzeczeniu komisji lekarskiej kreuje odpowiedzialność organu rentowego szczególnie w sytuacji, gdy ubezpieczona od wielu lat cierpia..., cierpi i cierpiała na schorzenia dyskopatyczne kręgosłupa. Podkreślić należy, że badanie rezonansem magnetycznym przedłożone przez ubezpieczoną do akt sprawy, którą nie dysponował organ rentowy, nie potwierdza, aby schorzenia te powstały u ubezpieczonej po badaniu jej przez komisją lekarską ZUS. Wręcz przeciwnie biegli sądowi eksponowali, iż już od trzech lat ubezpieczona cierpi także na kłopoty z utrzymaniem moczu, a schorzenia kręgosłupa stanowiły przyczynę przyznania jej częściowej niezdolności do pracy już we wcześniejszym okresie od 1-go kwietnia 2014 roku do 31-go października 2016 roku. Zatem badanie rezonansem magnetycznym nie może być zwalniać organu rentowego od odpowiedzialności za nieustalenie prawidło..., za nieustalenie ostatniej okoliczności niezbędnej do wydania decyzji, tym bardziej, że w przypadku wątpliwości organ rentowy, organy orzecznicze ZUS także miały możliwość przeprowadzenia ewentualnego przeprowadzenia dodatkowych badań. Na tym wygłoszenie uzasadnienia zakończono. Proszę Pani wyrok jest dla Pani korzystny.