w brzmieniu poprzednio obowiązującym), a tego pozwany nie uczynił. Skoro zatem pozwany nie przedłożył w niniejszym procesie dokumentów z których wynikałoby, że na koszty działalności spółki (...) s.c. D. B., A. C. z majątku osobistego wydatkował kwotę 248.971,59 zł przedstawioną do potrącenia Sąd zważył, że wierzytelność ta nie została udowodniona, a tym samym roszczenie oświadczenie o potrącenia było nieskuteczne, i w konsekwencji zgłoszony przez pozwanego zarzut potrącenia wierzytelności Sądu uznał za bezskuteczny. Wobec powyższych ustaleń Sąd Rejonowy doszedł do przekonania, że roszczenie powoda zgłoszone w pozwie jest uzasadnione w całości. W konsekwencji Sąd na mocy art. art. 376 § 1 k.c. w zw. z art. 864 k.c., Sąd orzekł jak w pkt I sentencji wyroku. O odsetkach Sąd orzekł na podstawie art. 481 § 1 i 2 k.c. zasądzając je zgodnie z żądaniem pozwu od dnia 5 listopada 2010 r., bowiem data początkowa naliczania odsetek nie była kwestionowana przez pozwanego. O kosztach orzeczono zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik procesu wyrażoną w dyspozycji art. 98 k.p.c. w zw. art. 99 k.p.c. i 108 § 1 k.p.c. pozostawiając szczegółowe wyliczenie kosztów procesu referendarzowi sądowemu, gdyż w chwili wyrokowania nieznane były koszty opinii biegłej sądowej w całości, a zatem nie było możliwe szczegółowe rozliczenie kosztów procesu. Apelację od przedmiotowego orzeczenia Sądu złożył pozwany. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił: - naruszenie przepisów prawa procesowego tj. art. 233 kpc poprzez błędną, sprzeczną z zasadami logiki i doświadczeniem życiowym ocenę materiału dowodowego poprzez: 1) oparcie zaskarżonego orzeczenia i uznanie za wiarygodną opinię biegłej sądowej z zakresu księgowości K. J., podczas gdy biegła wydając opinię nie wzięła pod uwagę wszystkich wydatków jakie poniósł pozwany zarówno osobiście jak i wspólnie z małżonką na działalność spółki oraz pominęła informacje o transakcjach na rachunku spółki, w tym miedzy innymi na rachunku walutowym (...) S.A. w G., 2)uznanie, że przedstawione przez pozwanego w przedmiotowym postępowaniu oraz w postępowaniu o sygn. akt VII Ns 2553/10 dokumenty, nie stanowiły podstawy do stwierdzenia istnienia wierzytelności pozwanego względem powoda, która nadawałaby się do potrącenia, 3) pominięcie dowodu z zeznań pozwanego D. B.
kpc poprzez uznanie, że do potracenia nie została przedstawiona wierzytelność udowodniona dokumentami Mając na względzie powyższe zarzuty pozwany wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez oddalenie powództwa w całości ewentualnie o uchylenie wyroku do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie od powoda na jego rzecz kosztów procesu. Powód nie złożył odpowiedzi na apelację. Sąd Okręgowy zważył, co następuje. Apelacja jest nieuzasadniona a jej zarzuty nie zasługują na uwzględnienie. Zarzuty podniesione przez pozwanego dotyczyły naruszenia przez Sąd Rejonowy zarówno przepisów prawa procesowego, tj. w szczególności art. 233 kpc i art.
art. 6 kc. Skarżący naruszenia art. 233 kpc upatrywał w pominięciu przez Sąd I instancji dowodów z zeznań stron procesów na okoliczność wkładów i wydatków ponoszonych na spółkę, oparciu zaskarżonego orzeczenia na treści opinii biegłej sądowej, która nie wzięła pod uwagę wszystkich wydatków jakie poniósł pozwany na działalność spółki, oraz uznanie, że przedstawione przez pozwanego w przedmiotowym postępowaniu oraz w postępowaniu o sygn. akt VII Ns 2553/10 dokumenty, nie stanowiły podstawy do stwierdzenia istnienia wierzytelności pozwanego nadającej się do potracenia. W ocenie Sądu Odwoławczego, wbrew twierdzeniom skarżącej, Sąd Rejonowy w Gdyni dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych, w zakresie niezbędnym do rozstrzygnięcia, w sposób zgodny z treścią zebranego materiału, nie uchybiając zasadzie swobodnej oceny dowodów a także zgodnie z zasadami logiki oraz doświadczenia życiowego. Stanowisko Sądu Okręgowego w zakresie ustaleń faktycznych w sprawie oraz w zakresie ich oceny prawnej pokrywa się z argumentacją zaprezentowaną przez Sąd I instancji. Ustalenia i rozważania Sądu I instancji, Sąd Odwoławczy w całości podziela, przyjmując je za własne. W niniejszym postępowaniu powód domagał się od pozwanego zasądzenia kwoty wskazanej w pozwie twierdząc, iż po rozwiązaniu umowy spółki regulował jej wymagalne zobowiązania. Prawidłowo, zatem, Sąd Rejonowy wskazał, że powód wywodził swoje roszczenie z treści przepisu art. 864 k.c. w zw. z art. 376 § 1 k.c. Pozwany w odpowiedzi na pozew złożył jedynie zarzut przedawnienia roszczeń oraz ogólnikowe twierdzenia, co do tego, że posiada w stosunku do powoda wierzytelności. Zarzut potrącenia na kwotę 248.971,59 zł z tytułu spłaty nakładów poczynionych z majątku osobistego na pokrycie zobowiązań spółki cywilnej złożony został dopiero pismem procesowym z dnia 8 maja 2017r. Jednocześnie do pisma pozwany załączył oświadczenie o potrąceniu z dnia 25 kwietnia 2017r. W ocenie Sądu Okręgowego trafnie Sąd Rejonowy uznał, iż pozwany nie udowodnił istnienia zgłoszonej do potracenia wierzytelności. Powyższej oceny nie zmienia stanowisko zaprezentowane przez skarżącego w apelacji. Skuteczne postawienie zarzutu naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. wymaga wykazania, że Sąd uchybił zasadom logicznego rozumowania lub doświadczenia życiowego. Konieczne jest wskazanie, umiejscowionych w realiach danej sprawy, przyczyn, dla których ocena dowodów nie spełnia kryteriów określonych w art. 233 § 1 k.p.c. W przedmiotowej sprawie strona pozwana, co do zasady kwestionuje ustalenia Sądu wskazując, że dowody przedstawione przez pozwanego są wystarczające do przyjęcia, iż pozwany posiada wymagalne roszczenia w stosunku do powoda. Poglądu powyższego, nie sposób podzielić. Podkreślenia wymaga, że złożone do akt sprawy umowy kredytowe i umowa pożyczki pozwalają jedynie na ustalenie, że pozwany w dacie obowiązywania umowy spółki zaciągnął wraz z małżonką dwa zobowiązania : w N. Bank (...) na podstawie umowy o limit hipoteczny w wysokości 440.000 zł z przeznaczeniem na dowolny cel konsumpcyjny oraz wobec S. P. z tytułu umowy pożyczki na kwotę 100.000 zł. Jednocześnie analiza przedmiotowych umów wskazuje, że kredyt w N. Bank był częściowo przeznaczony na spłatę kredytu w banku (...), w którym spółka cywilna nie posiadała rachunku a spłata prywatnej pożyczki nastąpiła z rachunku spółki ( tj. z rachunku spółki kwoty spłat przelano na rachunek prywatny małżonków B. a następnie spłacono z nich pożyczkę) Trzeci z kredytów, który rzekomo pozwany przeznaczył na działalność spółki zaciągnięty został przez H. B. i B. B.
Zgodnie, bowiem, z jego treścią, do potrącenia w toku postępowania mogły być przedstawione tylko wierzytelności udowodnione dokumentami. Marginalnie, warto jedynie wskazać, że nie sposób czynić Sądowi I instancji zarzutu z przeprowadzenia dowodu z opinii biegłej sądowej jedynie na okoliczność ustalenia wysokości kwot wydatkowanych przez każdą ze stron na pokrycie zobowiązań spółki w okresie od daty jej rozwiązania, skoro na dzień powołania dowodu strona nie zgłosiła jeszcze zarzutu potrącenia ani też nie złożyła oświadczenia o potrąceniu. Oczywistą konsekwencją uznania przez Sąd Okręgowy prawidłowości ustaleń Sądu I instancji było uznanie za niezasadne zarówno zarzutu naruszenia przepisu art., (...) § 4 k.p.c. jak i art. 6 kc. Zadaniem pozwanego w niniejszym sporze było wykazanie istnienia po jego stronie wierzytelności nadających się do potracenia z wierzytelnością powoda, a jedynym dopuszczalnym dowodem na tę okoliczność był dowód z dokumentów. Dokumentów takich, wbrew odmiennym twierdzeniom apelującego, nie zaoferowano. Jak wskazano to już w uzasadnieniu, treść przedstawionych przez stronę pozwaną w obydwu postępowaniach umów, wydruków z rachunków bankowych, faktur zakupowych nie może stanowić podstawy do przyjęcia, że pozwany posiada z tytułu nakładów z majątku osobistego na majątek spółki jakakolwiek wierzytelność w stosunku do powoda. Reasumując powyższe rozważania Sąd Okręgowy uznał, że zarzuty podniesione w apelacji są nieuprawnione a wyrok Sądu I instancji odpowiada prawu. Mając powyższe na względzie, na mocy art. 385 kpc apelacja podlegała oddaleniu. O kosztach postępowania apelacyjnego rozstrzygnięto stosownie do wyniku sporu w oparciu o przepisy art. 98 § 1 i § 3 k.p.c. w zw. z art. 108 § 1 k.p.c. w zw. z § 2 pkt 5 w zw. z § 10 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. 2015.1804).
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.