uwzględnił zarzut przedawnienia roszczenia o odszkodowanie za uszkodzony pojazd i związanego z nim żądania zapłaty odsetek. Sąd wskazał, że szkoda w pojeździe powoda zaistniała w dniu 17 listopada 2010 roku. Tego dnia A. S. dowiedział się o szkodzie i osobie za nią odpowiedzialnej i poprzez zgłoszenie ubezpieczycielowi szkody w dniu 23 listopada 2010 roku przerwał bieg przedawnienia roszczenia o odszkodowanie za uszkodzony pojazd i od tego mementu zaczął on biec na nowo. Następnie termin ten został przerwany w dniu wydania pierwszej decyzji przez zakład ubezpieczeń i wypłaty pierwszego odszkodowania, tj. w dniu 11 lutego 2011 roku. Zatem termin przedawnienia roszczenia o wypłatę odszkodowania za uszkodzony pojazd upłynął dla powoda w dniu 11 lutego 2014 roku. Pozew zaś o zapłatę tegoż odszkodowania po raz pierwszy powód złożył w tutejszym Sądzie w dniu 14 marca 2014 roku (por. I C 903/14), a więc już po upływie terminu przedawnienia. Sąd powołując się na orzecznictwo zaznaczył, iż roszczenie o odsetki za opóźnienie przedawnia się najpóźniej z chwilą przedawnienia się roszczenia głównego. W ocenie Sądu podniesienie zarzutu przedawnienia nie było sprzeczne z zasadami współżycia społecznego. Strona powodowa nie zgłosiła zarzut skonstruowanego w oparciu o art. 5 k.c. i nie wskazała jaka z przyjętych w społeczeństwie zasad współżycia społecznego została naruszona i że w okolicznościach niniejszej sprawy postępowanie strony pozwanej powołującej się na przedawnienie jest dotknięte nieprawidłowością, bądź że opóźnienie w dochodzeniu roszczenia jest usprawiedliwione obiektywnymi, wyjątkowymi okolicznościami. Ani powód, ani jego pełnomocnik nie wskazali żadnych obiektywnych lub obciążających pozwanego przeszkód, które spowodowały, że nie wystąpił on z roszczeniem o zapłatę odszkodowania za uszkodzony samochód przed upływem terminu przedawnienia. Odnośnie natomiast żądania kwoty z tytułu najmu pojazdu zastępczego Sąd uznał zarzut przedawnienia za chybiony. Powód w dniu 24 marca 2011 roku zgłosił to roszczenie stronie pozwanej i od tego dnia termin przedawnienia biegł na nowo, w dnu 14 marca 2014 orku powód złożył pozew w sprawie I C 903/14 czym ponownie przerwał bieg przedawnienia. Pozew w przedmiotowej sprawie wpłynął w dniu 09 kwietnia 2016 roku a zatem przed upływem terminu przedawnienia. Sąd zdecydował jednakże o oddaleniu powództwa w części dotyczącej tegoż roszczenia, ponieważ powód A. S. nie wykazał celowości najmu pojazdu zastępczego. W chwili zdarzenia powód miał na siebie zarejestrowane sześć pojazdów i nie wykazał by w okresie trwania umowy najmu, nie miał możliwości korzystania chociażby z jednego z pozostałych samochodów. O ile Sąd w pełni przekonują wyjaśnienia powoda, że w warunkach wiejskich jakich zamieszkuje, opiekując się przy tym schorowaną matką, w okresie zimowym, zmuszony był do placówek medycznych i na zakupy dojeżdżać własnym środkiem transportu, to już za zupełnie niewiarygodne i nieudowodnione Sąd uznał twierdzenia powoda, że nie posiadał on w tym czasie żadnego innego pojazdu, którym mógłby te czynności wykonać. Powód poza własnymi twierdzeniami nie przedstawił żadnych dowodów, z których wynikałoby, że wszystkie pojazdy jakie posiadał były w tym samym okresie niesprawne technicznie i by korzystanie z nich zagrażało zdrowiu lub życiu powoda. Wynajem pojazdu zastępczego doprowadził tylko do wygenerowania dodatkowych kosztów, które nie mieszczą się w zakresie kosztów celowych i ekonomicznie uzasadnionych w związku z kolizją. O kosztach procesu Sąd orzekł na podstawie przepisu art. 98 k.p.c. zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik postępowania i zasądził od przegrywającego powoda na rzecz pozwanego kwotę 4.817,00 zł, na którą składają się opłata za czynności pełnomocnika w stawce minimalnej (4.800,00 zł) oraz oplata skarbowa od pełnomocnictwa (17 zł). Z rozstrzygnięciem Sądu nie zgodziła się strona powodowa, zaskarżając wyrok w całości i zarzucając: 1. naruszenie prawa materialnego art. 123 § 1 kc w związku z art.
kc przez niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że powód nie dokonał przerwania biegu przedawnienia gdy okoliczności sprawy i zgromadzony materiał dowodowy powinny prowadzić do przyjęcia, że doszło do przerwania biegu przedawnienia a roszczenie powoda nie jest przedawnione;
Sprawca kolizji za którego odpowiedzialność ponosi pozwany został ukarany mandatem za wykroczenie, a zatem kolejny pozew wniesiony 8 kwietnia 2016 roku został wywiedziony po upływie terminu przedawnienia, co do obu roszczeń, a nie tylko jednego z nich, jak przyjął sąd pierwszej instancji. Sąd Rejonowy uznał, że powód zgłaszając pozwanemu żądanie zapłaty z tytułu najmu pojazdu zastępczego w dniu 24 marca 2011 roku przerwał bieg terminu przedawnienia i termin ten zaczął biec na nowo, a następnie wytaczając powództwo w sprawie I C 903/14 w dniu 14 marca 2014 roku ponownie przerwał bieg przedawnienia. O ile więc powództwo w sprawie I C 903/14 zostało wniesione w czasie w którym termin przedawnienia nie upłynął to jednak umorzenie tegoż postępowania spowodowało, iż materialnoprawny skutek związany z wytoczeniem powództwa o zapłatę z tytułu najmu pojazdu zastępczego w postaci przerwania biegu przedawnienia (art. 123 § 1 pkt 1 kc) nie nastąpił zgodnie z regułą wynikającą z art. 182 § 2 kpc (poprzedni pozew nie wywołuje żadnych skutków jakie ustawa wiąże z wytoczeniem powództwa). Zatem także to roszczenie powoda przedawniło się a przedawnienie nastąpiło w dniu 24 marca 2014 roku. Wywiedzenie kolejnego pozwu 9 kwietnia 2016 roku nastąpiło po upływie przedawnienia. Odmienne przekonanie powoda nie ma oparcia w przepisach prawa materialnego ani procesowego. Rozważanie więc dalszego zarzutu opartego na treści art. 233 kpc, a związanego z wadliwością przyjęcia przez Sąd Rejonowy, iż powód nie wykazał celowości najmu pojazdu zastępczego jest bezprzedmiotowe w tej sytuacji procesowej. Prawidłowym było natomiast oparcie rozstrzygnięcia o kosztach procesu na zasadzie wynikającej z art. 98 kpc, zgodnie z którą kosztami postępowania sądowego sąd obciąża strony stosownie do wyniku procesu. W przedmiotowej sprawie powód był stroną przegrywającą, a więc obowiązaną zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony (koszty procesu). Subiektywne przekonanie powoda, iż jego roszczenia nie były przedawnione – nadal popierane w apelacji – jest niewystarczające do zastosowania art. 102 kpc, który ma być remedium służącym korekcie niesłusznego treściowo prawa ze względu na jego ogólny charakter a indywidualny charakter przypadków, środkiem zapobiegającym potrzebie przywoływania hasła summum ius summa iniuria, pozwalającym wyjść poza posłuszeństwo regułom odpowiedzialności za wynik procesu to jego apelacja nie zawiera uzasadnienia wspierającego takie założenie. Reasumując, wobec nie wykazania przez stronę powodową „szczególnych okoliczności” uzasadniających zwolnienie od kosztów procesu, zasadnym było rozstrzygnięcie przez Sąd Rejonowy o kosztach procesu w oparciu o art. 98 k.p.c. Mając powyższe rozważania na uwadze, Sąd Okręgowy na podstawie art. 385 k.p.c. oddalił apelację. O kosztach postępowania apelacyjnego, należnych od powoda na rzecz pozwanego, Sąd Okręgowy orzekł w punkcie 2 wyroku, na podstawie art. 98 § 1 i 3 k.p.c. w zw. z art. 99 k.p.c. i art. 391 § 1 k.p.c., tj. zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik procesu, który pozwany wygrał w instancji odwoławczej w całości. Sąd zasądził więc od powoda na rzecz pozwanego kwotę 1 800 zł z tytułu kosztów zastępstwa prawnego w postępowaniu apelacyjnym, którą ustalił w oparciu o § 2 pkt 5 w zw. z § 10 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015r., poz. 1804 ze zm.). W przedmiocie kosztów postępowania należnych pełnomocnikowi ustanowionemu powodowi z urzędu orzeczono na podstawie § 4 ust. 3 i § 8 pkt 5 w zw. z § 16 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U. z 2016 nr 163 poz. 1714).
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.