Odnośnie okresu zasiłkowego po ustaniu pracowniczego tytułu ubezpieczenia powoda, tj. po dniu 14 stycznia 2017 r., Sąd miał na uwadze, że zgodnie z w/w art. 8 ustawy zasiłkowej, zasiłek przysługuje przez okres trwania niezdolności do pracy z powodu choroby. Utrata ewentualnego tytułu do ubezpieczenia w trakcie trwania niezdolności do pracy (jak w przypadku powoda), co do zasady nie ma wpływu na prawo do zasiłku za wyjątkami określonymi w art. 13 ustawy zasiłkowej. Zgodnie z art. 13 ust. 1 pkt 2 ustawy zasiłkowej, zasiłek chorobowy z tytułu niezdolności do pracy powstałej w czasie trwania ubezpieczenia chorobowego, jak i z tytułu niezdolności do pracy powstałej po ustaniu tytułu ubezpieczenia nie przysługuje za okres po ustaniu tytułu ubezpieczenia chorobowego, jeżeli osoba niezdolna do pracy kontynuuje działalność zarobkową albo podjęła działalność zarobkową stanowiącą tytuł do objęcia obowiązkowo lub dobrowolnie ubezpieczeniem chorobowym, albo zapewniającą prawo do świadczeń za okres niezdolności do pracy z powodu choroby. Bezspornym było w sprawie, że powód w okresie od dnia 21 stycznia 2017 r. do dnia 24 lutego 2017 r. miał zawartą umowę zlecenia, którą wykonywał. Zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz.U. 2016.963, ze zm), osoby fizyczne wykonujące na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej m.in. umowę zlecenia, podlegają – z zastrzeżeniem art. 8 i 9 – obowiązkowo ubezpieczeniom emerytalnym i rentowym. To z kolei stosownie do treści art. 11 ust. 2 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych daje podstawę do podlegania na swój wniosek dobrowolnemu ubezpieczeniu chorobowemu. W konsekwencji uznać należy, że zawarcie i wykonywanie umowy zlecenia przez powoda stanowiło podjęcie działalności zarobkowej stanowiącej tytuł do objęcia dobrowolnie ubezpieczeniem chorobowym, a tym samym w świetle art. 13 ust. 1 pkt 2 ustawy zasiłkowej powodowało utratę prawa do zasiłku chorobowego, ale wyłącznie za okres wykonywania umowy zlecenia, a nie wcześniejszy lub późniejszy. W tym miejscu należy wskazać bowiem na wyrok z dnia 4 czerwca 2012 roku, I UK 13/12, w którym Sąd Najwyższy wyjaśnił, że nie znajduje podstaw do uznania, że w świetle przepisu art. 13 ust. 1 pkt 2 ustawy zasiłkowej utrata prawa do zasiłku chorobowego dotyczy całego okresu niezdolności do pracy po ustaniu tytułu ubezpieczenia społecznego bez względu na okres trwania przesłanek utraty w nim wymienionych. Przepis nie odnosi się do okresu niezdolności do pracy. Przepis nie zawiera też określenia „cały okres”. Mowa jest w nim jedynie o nieprzysługiwaniu zasiłku „za okres po ustaniu tytułu ubezpieczenia chorobowego”. W konsekwencji zasiłek nie przysługuje jedynie w okresie trwania wymienionych w nim okoliczności. W konsekwencji, w przypadku powoda zawarta od 21 stycznia 2017 r. do dnia 24 lutego 2017r. umowa zlecenia spowodowała utratę prawa do zasiłku chorobowego właśnie za ten okres, przy zachowaniu prawa do zasiłku za okres wcześniejszy oraz po ustaniu umowy zlecenia aż do dnia wyczerpania okresu zasiłkowego. W sprawie należy również zwrócić uwagę, że zaskarżonymi decyzjami odmawiano powodowi prawa do zasiłku chorobowego za kolejne okresy po ustaniu jego pracowniczego tytułu ubezpieczenia społecznego w tym chorobowego. Zatem w sprawie mógł znaleźć zastosowanie wyłącznie art. 13 ustawy zasiłkowej. Zgodnie ze wskazanym przepisem art. 13 ust. 1 ustawy zasiłkowej dotyczy on prawa do zasiłku chorobowego za okres po ustaniu tytułu ubezpieczenia chorobowego, w przeciwieństwie do art. 17 ustawy zasiłkowej, który reguluje prawo do zasiłku w okresie trwania ubezpieczenia stanowiąc, że ubezpieczony wykonujący w okresie orzeczonej niezdolności do pracy pracę zarobkową lub wykorzystujący zwolnienie od pracy w sposób niezgodny z celem tego zwolnienia traci prawo do zasiłku za cały okres tego zwolnienia. Zatem skoro zakwestionowane prawo powoda do zasiłku chorobowego dotyczyło okresów po ustaniu jego pracowniczego tytułu ubezpieczenia a jednocześnie okresów, w których powód nie nawiązał ubezpieczenia chorobowego z umowy zlecenia, to pozwany nie mógł oprzeć rozstrzygnięcia na art. 17 ustawy zasiłkowej – jak błędnie to uczynił w decyzjach - a wyłącznie na art. 13 tej ustawy. W konsekwencji Sąd nie znalazł podstaw do zakwestionowania prawa powoda do zasiłku chorobowego w okresach przypadających poza okresem zawartej umowy zlecenia, natomiast uznał, że w okresie obowiązywania umowy zlecenia powód utracił prawo do zasiłku chorobowego z uwagi na posiadanie tytułu do objęcia dobrowolnym ubezpieczeniem chorobowym. Mając powyższe na uwadze Sąd odpowiednio na mocy art.
kpc zmienił zaskarżone decyzje, a na mocy art.
Odnosząc się do żądania pozwanego o przyznanie kosztów zastępstwa procesowego, Sąd uznał, że powód w większej części przegrał sprawę. Jednak na mocy art. 102 kpc w sprawie zachodzą szczególnie uzasadnione okoliczności związane z sytuacją życiową powoda, które uzasadniały odstąpienie od obciążania go tymi kosztami. W tej mierze Sąd miał na uwadze wskazywaną trudną sytuację materialną powoda, który wskutek utraty prawa do zasiłku utracił źródło utrzymania, a dochody, jakie uzyskał były znacząco uszczuplone przez zajęcia komornicze, co powodowało brak środków do życia i na leczenie, przy nie kwestionowanej niezdolności do pracy powoda w kilkumiesięcznych okresach objętych sporem.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.