II AKa 200/13

(1)oskarżonego z art. 229 § 1 kk; art. 229 § 3 kk; art. 229 § 1 kk w zw. z art. 12 kk; art. 229 § 3 kk w zw. z art. 12 kk; art. 225 § 1 kk i art. 224 § 2 kk i art. 239 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 12 kk; art. 18 § 1 kk w zw. z art. 183 § 1 kk i art. 182 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk; art. 271 § 1 i 3 kk art. 18 § 1 kk w zw. z art. 183 § 1 kk i art. 182 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk; art. 189 § 1 kk i art. 191 § 2 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 12 kk; art. 286 § 1 kk w zw. z art. 294 § 1 kk i art. 297 § 1 kk i w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 12 kk; E. N.

(1)oskarżonej z art. 18 § 3 kk w zw. z art. 229 § 1 kk w zw. z art. 12 kk; art. 18 § 3 kk w zw. z art. 229 § 3 kk; art. 18 § 3 kk w zw. z art. 286 § 1 kk w zw. z art. 204 § 1 kk i art. 297 § 1 kk i w zw. z art. 11 § 2 kk i R. S.

(1)oskarżonego z art. 228 § 1 kk w zw. z art. 12 kk na skutek apelacji wniesionych przez prokuratora wobec oskarżonego H. S.

(1), obrońców oskarżonych i pełnomocników Skarbu Państwa wobec oskarżonego H. S.

(1)od wyroku Sądu Okręgowego w Poznaniu z dnia 28 lutego 2013 r. - sygn. akt III K 445/08 I. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok w odniesieniu do pkt 11 i 12 oraz pkt 32 w zakresie dotyczącym częściowego obciążenia Skarbu Państwa kosztami sądowymi za I instancję, uznając przy tym apelację prokuratora za oczywiście bezzasadną; II. w pozostałej zaskarżonej części uchyla wyrok i przekazuje sprawę w tym zakresie Sądowi Okręgowemu w Poznaniu do ponownego rozpoznania; III. kosztami sądowymi za postępowanie odwoławcze w odniesieniu do tej części, w której wyrok został utrzymany w mocy obciąża Skarb Państwa. Marek Hibner Maciej Świergosz Janusz Szrama UZASADNIENIE Sąd Okręgowy w Poznaniu wyrokiem z 28 lutego 2013 roku - sygnatura akt III K 445/08 uznał oskarżonego H. S.

(1)za winnego tego, że: I. działając w warunkach ciągu popełnił cztery przestępstwa określone w art. 229 § 1 kk w zw. z art. 12 kk oraz cztery przestępstwa określone w art.229 § 1 kk, a polegające na tym, że: 1) w czerwcu 1999 roku w W. za pośrednictwem M. J.

(2), udzielił ustalonej osobie, pełniącej funkcję publiczną - (...), korzyści majątkowej w kwocie 10.000 zł w zamian za pozytywne rozpatrzenie przez niego wniosku podatnika (...), (...) H. S.

(1)z siedzibą w Ś. z dnia 15 listopada 1996 roku, uzupełnionego pismem z dnia 2 stycznia 1998 roku oraz z dnia 19 kwietnia 1999 roku o uchylenie w trybie art. 155 kpa ostatecznej decyzji administracyjnej, w rezultacie czego ustalona osoba w dniu 2 czerwca 1999r. w związku pełnioną przez nią funkcją tj. działając z upoważnienia Ministra Finansów wydała decyzję o nr (...), która to decyzja zmieniła decyzję Izby Skarbowej w P. z dnia 14 marca 1996r. o nr (...), w ten sposób, że uchylona została decyzja Urzędu Skarbowego w P. z dnia 19 grudnia 1995 roku - nr (...) w sprawie określenia zryczałtowanego podatku dochodowego od rat leasingowych za lata 1992 i 1993 z uwagi na słuszny interes strony; 2) w lipcu 1999 roku w W. za pośrednictwem M. J.

(2)udzielił ustalonej osobie, pełniącej funkcję publiczną - (...), korzyści majątkowej w kwocie 10.000 zł w zamian za pozytywne rozpatrzenie przez nią wniosku podatnika H. S.

(1)z dnia 4 czerwca 1999 roku o stwierdzenie nieważności decyzji (...) w P. - Ośrodka Zamiejscowego w P. z dnia 28 maja 1999 roku o nr (...) utrzymującej w mocy decyzję Inspektora Kontroli Skarbowej w Urzędzie Kontroli Skarbowej w P. Ośrodka Zamiejscowego w P. z 29 marca 1999 roku o sygn. (...) określającą stratę na pozarolniczej działalności gospodarczej uzyskanej w 1995 roku w wysokości 687.254,21 zł, zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok podatkowy 1995 w kwocie 2.031.125,10 zł w rezultacie czego ustalona osoba w dniu 22 lipca 1999r. w związku z pełnioną przez nią funkcją tj. działając z upoważnienia Ministra Finansów wydała decyzję o nr (...), stwierdzając nieważność ww. decyzji Izby Skarbowej; 3) w okresie od października do listopad 1999 roku w Ś. i P. pow. (...), działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, dwukrotnie udzielił korzyści majątkowej R. S.

(1)pełniącemu funkcję publiczną (...) w W. Ośrodka Zamiejscowego w P., w ten sposób, że jako właściciel Zakładu (...) z siedzibą w Ś. polecił oskarżonej E. N.

(1)przygotować i przekazać M. J.

(2)pieniądze celem wręczenia ich w jego imieniu, w rezultacie czego M. J.

(2)na spotkaniach w P. dwukrotnie przekazał R. S.

(1)korzyści majątkowe w kwotach po 20 tyś. zł łącznie 40 tys. złotych oraz otrzymał paczki z zawartością wędlin, w związku ze sprawowaniem przez niego funkcji Prezesa NSA Ośrodka Zamiejscowego w P., przed którym to sądem toczyło się postępowanie o sygn. I SA/PO 2017/99 ze skargi podatnika H. S.

(1)jako właściciela Zakładu (...) w Ś. na decyzję Izby Skarbowej w P. Ośrodek (...) w P. z dnia 14 września 1999 roku o nr (...) w sprawie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1993 rok w wysokości 5.643.169,60 zł, zaległości podatkowej za rok 1993 w kwocie 1.336.879,50 zł oraz odsetek za zwłokę w kwocie 3.126.875 zł na dzień wydania decyzji wraz z wnioskiem podatnika o wstrzymanie wydania tej decyzji oraz przekazał ustalonej osobie dwukrotnie po 15 tys. zł tj. łącznie 30 tys. zł w zamian za udzielenie mu pomocy w nawiązaniu kontaktu z R. S.

(1); 4) w okresie od 21 marca 2000r. do 30 czerwca 2000r. w W., obiecał, a następnie za pośrednictwem M. J.

(2), udzielił ustalonej osobie, pełniącej funkcję publiczną - (...), korzyści majątkowej w kwocie 100.000 zł w zamian za pozytywne rozpatrzenie przez nią wniosku Przedsiębiorstwa Produkcyjno -Handlowego (...) Spółka z o.o. z siedzibą w P. z dnia 21 marca 2000 roku o stwierdzenie nieważności decyzji (...) w P. Ośrodek (...) w P. z 20 marca 2000r. o nr (...) uchylającej w części wcześniejszą decyzję Inspektora Kontroli Skarbowej w P. Ośrodek (...) w P. określającej podatek dochodowy od osób prawnych za rok1995 w kwocie 1.909.855,60 zł, w rezultacie czego ustalona osoba w związku z pełnioną przez nią funkcją tj. działając z upoważnienia Ministra Finansów z 29 maja 2000r. wydała decyzję o nr (...) stwierdzając nieważność ww. decyzji Izby Skarbowej; 5) w lipcu 2001r. w W. za pośrednictwem M. J.

(2), udzielił ustalonej osobie, pełniącej funkcję publiczną – (...), korzyści majątkowej w kwocie 10.000 zł w zamian za pozytywne rozpatrzenie przez nią wniosku podatnika H. S.

(1)z dnia 9 maja 2001 roku o stwierdzenie nieważności decyzji Izby Skarbowej w P. Ośrodek (...) w P. z 27 kwietnia 2001 r. o nr (...) określającej stratę na pozarolniczej działalności gospodarczej za 1995 rok w wysokości 945.108,82 zł, zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok podatkowy 1995 w kwocie 374.276,50 zł oraz zaległość podatkową w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1995 rok w wysokości 374.276,50 zł wraz z należnymi odsetkami w kwocie 538.616,77 zł w rezultacie czego w dniu 3 lipca 2001 roku ustalona osoba w związku z pełnioną przez nią funkcją tj. działając z upoważnienia Ministra Finansów, wydała decyzję o nr (...) stwierdzając nieważność ww. decyzji Izby Skarbowej; 6) w okresie od jesieni 1997 roku do 2000 roku w miejscowości P. i w P., działając w krótkich odstępach czasu i z góry powziętym zamiarem udzielił nie mniej niż trzykrotnie ustalonej osobie w związku z pełnionymi przez nią funkcjami publicznymi tj. vice (...) oraz (...) korzyści majątkowych w postaci sponsorowanych konsumpcji oraz prezentów z zawartością alkoholu i wędlin o łącznej wartości 1.500 zł w zamian za informacje i interpretacje z zakresu problematyki podatkowej oraz przychylności przy ocenie rozstrzygnięć podatkowych; 7) od sierpnia do października 2001 roku w Ś. gmina K. i w W. działając w krótkich odstępach czasu i z góry powziętym zamiarem dwukrotnie udzielił ustalonej osobie, pełniącej funkcję publiczną (...) (...) Ministerstwa Finansów, korzyści majątkowej w łącznej kwocie 100.000 zł w ten sposób, że najpierw sam w miejscowości Ś. wręczył jej kwotę nie mniejszą niż 50.000 zł, a następnie za pośrednictwem M. J.

(2)w W. wręczył jej kwotę 50.000 zł w zamian za pozytywne rozpatrzenie wniosku podatnika H. S.

(1)z dnia 31 lipca 2001 roku o stwierdzenie nieważności postanowienia Izby Skarbowej w P. Ośrodka Zamiejscowego w P. z 27 lipca 2001r. o nr (...) utrzymującego w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z 31 maja 2001 roku o nr (...) w sprawie uznania za bezskuteczne zarzutów za postępowanie egzekucyjne dotyczące należności podatkowej w podatku dochodowym od osób fizycznych podatnika H. S.

(1)za rok 1993 w wysokości 1.336.879,50 zł z odsetkami za zwłokę, w rezultacie czego ustalona osoba w dniu 15 października 2001 roku w związku z pełnioną przez nią funkcją tj. działając z upoważnienia Ministra Finansów wydała decyzję o nr (...) stwierdzając nieważność ww. postanowienia Izby Skarbowej; 8) w okresie od 1994r. do października 2001 roku w Ś. gmina K., P. i P., działając w krótkich odstępach czasu i z góry powziętym zamiarem udzielił nie mniej niż dziesięciokrotnie ustalonej osobie w związku z pełnionymi przez nią funkcjami publicznymi w resorcie finansów w tym m.in. (...) oraz (...) Ministerstwa Finansów korzyści majątkowych w postaci sponsorowanych pobytów i konsumpcji oraz prezentów z zawartością alkoholu i wędlin o łącznej wartości nie mniejszej niż 5.000 zł w zamian za informacje i interpretacje z zakresu problematyki podatkowej oraz za przychylność przy ocenie rozstrzygnięć podatkowych; i za ten ciąg w oparciu o art. 91 § 1 kk w zw. z art. 229 § 1 kk i art. 4 § 1 kk skazał go na karę 5 lat pozbawienia wolności, zaś na podstawie art.33 § 2 kk w zw. z art. 4 § 1 kk wymierzył mu grzywnę w ilości 360 stawek dziennych w wysokości 1.500 zł każda; II. będąc właścicielem Zakładu Rolniczo - Przemysłowego, (...) H. S.

(1)z siedzibą w Ś. w okresie od dnia 4 sierpnia 2005 r. do 12 sierpnia 2005 r. w Ś. gm. K., działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, utrudnił oraz udaremnił uprawionym do kontroli inspektorom (...) w P. w osobach: A. B., E. C. oraz inspektorom (...) w P. Delegatury w P. w osobach: M. M.

(1), A. R.

(1), J. Ż., L. S.

(1), L. W.

(1), A. K.

(1), M. O. i Ł. H. wykonanie czynności służbowych w ramach prowadzonej przez nich, w wyżej wskazanym zakładzie, kontroli w zakresie ochrony środowiska, w ten sposób, że : - w okresie pomiędzy dniem 4 a 5 sierpnia 2005 r. wydał polecenie nieustalonej osobie dokonania zmiany stanu działki nr (...), będącej przedmiotem kontroli, poprzez uporządkowanie terenu, w tym uprzątnięcie widocznych , leżących na jej powierzchni kości oraz innych odpadów co utrudniło ustalenie stanu pierwotnego ; - w okresie pomiędzy dniem 5 a 12 sierpnia 2005 r. wbrew przyjętemu zobowiązaniu, aby na działce nr (...) do czasu zakończenia kontroli tj. do dnia 24.08.2005 r. nie wykonywać żadnych czynności bez wcześniejszego powiadomienia (...), wydał polecenie nieustalonym osobom dokonania na ww. działce zabiegów agrotechnicznych, wapnowania, deszczowania, gnojowicowania, wyrównania powierzchni pola przy pomocy agregatu oraz usunięcia części widocznych odpadów, co w rezultacie spowodowało istotną zmianę terenu stanowiącego przedmiot badań prowadzonych przez (...) i tym samym doprowadzając do zatarcia śladów wcześniejszego zakopania w ziemi odpadów co utrudniło ustalenie stanu pierwotnego, - w dniach 8, 9 i 10 sierpnia 2005r trzykrotnie odmówił wstępu na teren zakładu inspektorom (...) celem kontynuowania kontroli w zakresie ochrony środowiska, rozpoczętej w dniu 4.08.2005 r. zgodnie z posiadanym upoważnieniem oraz pomimo obowiązku prawnego ciążącego na nim jako przedsiębiorcy, nie wyznaczył osoby upoważnionej do udziału w kontroli oraz sam w niej nie uczestniczył, w następstwie czego udaremnił wykonanie czynności służbowych inspektorów polegających m.in. na zaplanowanych czynnościach pobrania prób: wody, gleby i odpadów do badań, przy czym w dniu 10 sierpnia 2005 r. działając w celu zmuszenia ww. funkcjonariuszy do zaniechania prawnej czynności służbowej przeprowadzenia kontroli, kierował wobec M. M.

(1), J. Ż., L. W.

(1), A. B. i E. C. groźbę spowodowania co najmniej naruszenia ich nietykalności cielesnej , zapowiadając interwencję i opór pracowników zakładu, na wypadek podjęcia czynności przez inspektorów lub pozostawania na terenie zakładowym, to jest przestępstwa z art. 225 § 1 kk w zw. z art. 224 § 2 kk i art. 11 § 2 kk oraz art. 12 § 2 kk oraz art. 12 kk i za to na podstawie art. 225 § 1 kk w zw. z art. 11 § 3 kk skazał go na karę 2 lat pozbawienia wolności; III. działając w warunkach ciągu popełnił osiem przestępstw określonych w art. 191 § 2 kk w zw. z art. 189 § 1 kk i art. 11 § 2 kk oraz art.12 kk, a polegających na tym, że: 1. w nocy z 22 na 23 września 1998 roku do godz. 12.00 dnia 23 września 1998 roku w Ś. gm. K. działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w celu wymuszenia zwrotu wierzytelności Zakładu Rolniczo -Przemysłowego (...) w Ś. używając wobec A. K.

(2)gróźb bezprawnych pobicia, zmusił pokrzywdzonego do napisania, pod swoje dyktando, oświadczenia o przyznaniu się do dokonania kradzieży wskazanego mienia na szkodę ww. zakładu oraz do sporządzenia oświadczenia co do nieodpłatnego przekazania mu, w ramach rekompensaty za wyrządzone szkody, samochodu m-ki F. (...) o nr rej (...) wraz z dowodem rejestracyjnym, a następnie pozbawił go wolności w ten sposób, że polecił umieszczenie go w pomieszczeniu gospodarczym zamkniętym na kłódkę 2. w nocy z 22 na 23 września 1998 roku do godz. 12.00 dnia 23 września 1998 roku w Ś. gm. K. działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w celu wymuszenia zwrotu wierzytelności Zakładu Rolniczo -Przemysłowego (...) w Ś. używając wobec J. K.

(1)gróźb bezprawnych pobicia zmusił pokrzywdzonego do napisania, pod swoje dyktando, oświadczenia o przyznaniu się do dokonania kradzieży wskazanego mienia na szkodę ww. zakładu oraz do sporządzenia oświadczenia o zwrocie zabranych świń w ilości 23 sztuk, a następnie pozbawił go wolności w ten sposób, że polecił umieszczenie go w pomieszczeniu gospodarczym zamkniętym na kłódkę 3. w nocy z 22 na 23 września 1998 roku do godz. 12.00 dnia 23 września 1998 roku w Ś. gm. K. działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w celu wymuszenia zwrotu wierzytelności Zakładu Rolniczo -Przemysłowego (...) w Ś. używając wobec M. G.

(1)gróźb bezprawnych pobicia oraz stosując przemoc w postaci ciosów zadawanych pięścią w głowę , twarz i kark oraz uderzając go po całym ciele pasem skórzanym z metalowa sprzączką powodując jego upadek z krzesła, a także grożąc rozebraniem do naga, zmusił pokrzywdzonego do napisania, pod swoje dyktando, oświadczenia o przyznaniu się do dokonania kradzieży wskazanego mienia na szkodę ww. zakładu oraz do sporządzenia oświadczenia zawierającego zobowiązanie do uiszczenia gotówki tytułem naprawienia szkody za zabrane świnie w ilości 37 szt., a następnie pozbawił go wolności w ten sposób, że polecił umieszczenie go w pomieszczeniu gospodarczym zamkniętym na kłódkę, przy czym w wyniku zadawania ciosów pokrzywdzony doznał obrażeń ciała w postaci: otarcia naskórka, zasinienia okolicy skroniowo-czołowej lewej i prawej, zasinienia okolicy potylicznej, obrzęku oczodołu prawego

1. w nocy z 22 na 23 września 1998 roku do godz. 12.00 dnia 23 września 1998 roku w Ś. gm. K. działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w celu wymuszenia zwrotu wierzytelności Zakładu Rolniczo -Przemysłowego (...) w Ś. używając wobec Z. K. gróźb bezprawnych pobicia zmusił pokrzywdzonego do napisania, pod swoje dyktando, oświadczenia o przyznaniu się do dokonania kradzieży wskazanego mienia na szkodę ww. zakładu oraz do sporządzenia oświadczenia zawierającego zobowiązanie do uiszczenia gotówki tytułem naprawienia szkody, a następnie pozbawił go wolności w ten sposób, że polecił umieszczenie go w pomieszczeniu gospodarczym zamkniętym na kłódkę
2. w nocy z 22 na 23 września 1998 roku do godz. 12.00 dnia 23 września 1998 roku w Ś. gm. K. działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w celu wymuszenia zwrotu wierzytelności Zakładu Rolniczo - Przemysłowego (...) w Ś. używając wobec G. T. gróźb bezprawnych pobicia zmusił pokrzywdzonego do napisania, pod swoje dyktando, oświadczenia o przyznaniu się do dokonania kradzieży wskazanego mienia na szkodę ww. zakładu oraz do sporządzenia oświadczenia zawierającego zobowiązanie do uiszczenia gotówki tytułem naprawienia szkody, a następnie pozbawił go wolności w ten sposób, że polecił umieszczenie go w pomieszczeniu gospodarczym zamkniętym na kłódkę
3. w dniu 23 września 1998 roku w godzinach od 10.00 do 12.00 w Ś. gm. K. działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w celu wymuszenia zwrotu wierzytelności Zakładu Rolniczo -Przemysłowego (...) w Ś. używając wobec R. G.

(1)gróźb bezprawnych pobicia oraz stosując przemoc w postaci uderzania pasem po plecach oraz przewrócenia na posadzkę, a także grożąc rozebraniem do naga, zmusił pokrzywdzonego do napisania, pod swoje dyktando, oświadczenia o przyznaniu się do dokonania kradzieży wskazanego mienia na szkodę ww. zakładu oraz do sporządzenia oświadczenia zawierającego zobowiązanie do uiszczenia gotówki tytułem naprawienia szkody, a następnie pozbawił go wolności w ten sposób, że polecił umieszczenie go w pomieszczeniu gospodarczym zamkniętym na kłódkę

1. w dniu 23 września 1998 roku w godzinach od 9.00 do 12.00 w Ś. gm. K. działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w celu wymuszenia zwrotu wierzytelności Zakładu Rolniczo -Przemysłowego (...) w Ś. używając wobec S. P. gróźb bezprawnych pobicia oraz pozbawienia wolności zmusił pokrzywdzonego do napisania, pod swoje dyktando, oświadczenia o przyznaniu się do dokonania kradzieży wskazanego mienia oraz nabycia mienia pochodzącego z kradzieży dokonanej na szkodę ww. zakładu oraz do sporządzenia oświadczenia co do zwrotu pochodzących z kradzieży prosiąt w ilości 10 szt. oraz paszy granulowanej, a następnie pozbawił go wolności w ten sposób, że polecił umieszczenie go w pomieszczeniu gospodarczym zamkniętym na kłódkę
2. w dniu 23 września 1998 roku w godzinach od 10.45 do 12.00 w Ś. gm. K. działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w celu wymuszenia zwrotu wierzytelności Zakładu Rolniczo -Przemysłowego (...) w Ś. używając wobec J. S. gróźb bezprawnych pobicia zmusił pokrzywdzonego do napisania, pod swoje dyktando, oświadczenia o nabyciu wskazanego mienia pochodzącego z kradzieży na szkodę ww. zakładu, a następnie pozbawił go wolności w ten sposób, że polecił umieszczenie go w pomieszczeniu gospodarczym zamkniętym na kłódkę i za ten ciąg w oparciu o treść art. 191 § 2 kk w zw. z art. 11 § 3 kk i art. 91 § 1 kk skazał go na karę 3 lat pozbawienia wolności; IV. w okresie od 1 grudnia 2004 roku do 23 sierpnia 2005 roku w Ś., P. i w W. działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej tj. uzyskania dla swojej firmy - Zakładu Rolniczo - Przemysłowego (...) z siedzibą w Ś., wsparcia finansowego z Agencji (...), dysponującej środkami publicznymi pochodzącymi z funduszy Unii Europejskiej oraz krajowymi środkami publicznymi, po wcześniejszym zawarciu z ww. Agencją w dniu 11.03.2004 r. umowy o nr (...) w sprawie przyznania pomocy finansowej w ramach programu (...) na przedsięwzięcie z dziedziny poprawy efektywności sektora rolno - spożywczego - wsparcie restrukturyzacji przetwórstwa i poprawy marketingu artykułów pochodzenia zwierzęcego, polegającego na rozbudowie i modernizacji zakładu utylizacji, w której to umowie w § 3 ust 9 zaznaczono, iż pomoc finansowa przysługuje wyłącznie na pokrycie kosztów realizacji przedsięwzięcia, poniesionych nie wcześniej niż z dniem zawarcia umowy, wprowadził w błąd pracowników ww. Agencji co do okoliczności wydatkowania środków finansowych na zakup pojazdu m-ki R. (...) nr ramy (...) wraz z zabudową specjalistyczną- kontenerem marki (...) do przewozu odpadów poubojowych o nr rej (...), w ten sposób, że składając wniosek o płatność końcową przedłożył fakturę VAT o nr (...) z dnia 16.04.2004 r. na zakup ww. samochodu wraz z zabudową za kwotę netto 532.581 zł plus VAT w wysokości 117.167,82 zł, a następnie w toku trwającej weryfikacji wniosku za pośrednictwem oskarżonej E. N.

(1)- dyrektora finansowego i głównego księgowego firmy, upoważnionej do reprezentowania go w związku z zawartą ww. umową, przedłożył nierzetelne pisemne oświadczenie firmy (...) Sp. z o.o. w P. z dnia 5.05.2005 r. co do okoliczności zamontowania zabudowy na podwoziu tego samochodu, a także w piśmie z dnia 14 czerwca 2005 r. kierowanym do Prezesa (...) w W. zawarł nieprawdziwe oświadczenie co do dwukrotnej rejestracji pojazdu, celem umożliwienia firmie (...) wykonania specjalistycznej zabudowy w Hiszpanii, oraz co do daty wydatkowania środków finansowych na jego zakup, podczas gdy w rzeczywistości przedmiotem transakcji był ww. pojazd jako kompletny wraz z zabudową, na co została wystawiona w dniu 3.02.2004 r. faktura VAT o nr (...) na kwotę 532.081 netto zł, która to kwota została uiszczona w dniu 6.02.2004 r. a więc przed dniem zawarcia przedmiotowej umowy i tego samego dnia pojazd został zarejestrowany na jego nazwisko, które to okoliczności miały istotne znaczenie dla uzyskania wsparcia finansowego, w rezultacie czego doprowadził Agencję (...) realizującą program (...) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem poprzez wypłatę w dniu 23.08.2005 r., zgodnie ze zleceniem płatności z dnia 15.07.2005 r. nr (...), kwoty 255.632,88 zł stanowiącej mienie znacznej wartości, przy czym kwota ta wraz z odsetkami została zwrócona Agencji w dniach 17 i 18 maja 2007r. to jest przestępstwa z art. 286 § 1 kk w zw. z art. 294 § 1 kk i art. 297 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk i art.12 kk i za to na podstawie art. 294 § 1 kk skazał go na karę 2 lat pozbawienia wolności, a na podstawie art. 33 § 2 kk w zw. z art. 4 § 1 kk wymierzył mu grzywnę w ilości 100 stawek dziennych w wysokości 1.500 zł każda. Na podstawie art. 86 § 1 i 2 kk i art. 91 § 2 kk w zw. z art. 4 § 1 kk orzeczone kary pozbawienia wolności i grzywny połączył oskarżonemu H. S.

(1)i wymierzył mu karę łączną 8 lat pozbawienia wolności i grzywnę w ilości 400 stawek dziennych w wysokości 1.500 zł; W oparciu o przepisy art. 63 § 1 kk i art. 607 f kpk na poczet orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności zaliczył temu oskarżonemu okres rzeczywistego pozbawienia wolności od 12 listopada 2007 roku do 24 grudnia 2008 roku. Ponadto wyrokiem tym oskarżony H. S.

(1)został uniewinniony od zarzutów popełnienia dwóch przestępstw określonych w art.18 § 1 kk w zw. z art. 183 § 1 kk i art. 182 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk, a mających polegać na tym, że:

1. w bliżej nieustalonym okresie od sierpnia 2005 roku na terenie działki nr (...) usytuowanej w okolicy Ś. gmina K. woj. (...) jako właściciel Zakładu Rolniczo-Przemysłowego (...) polecił bliżej nieustalonym osobom, wbrew przepisom prawa, usunąć nie mniej niż ok. 5643 tony i objętości 2821,5 m 3 odpadów zwierzęcych poprzez dokonanie ich zakopania na gruntach własnych i użytkowanych przez zakład, w taki sposób i w takich warunkach, że może to zagrażać życiu lub zdrowiu wielu osób lub powodować zniszczenia w świecie roślinnym i zwierzęcym w znacznych rozmiarach, a w szczególności powodować na obszarze oddziaływania szkodliwych substancji i ich produktów fizykochemicznych i bakteryjnych zagrożenie: epidemiologiczne, chorobowe i sanitarne dla życia i zdrowia wielu osób, zagrożenie zniszczenia w znacznych rozmiarach środowiska przyrodniczego tj. gleby, wodnego, zwierzęcego i degradacji świata roślinnego poprzez styczność z odpadami i przenikanie substancji szkodliwych
2. w bliżej nieustalonym okresie od 9 maja 2006 roku w okolicy miejscowości J. gmina K. woj. (...) jako właściciel Zakładu Rolniczo-Przemysłowego (...) polecił bliżej nieustalonym pracownikom zakładu, wbrew przepisom prawa, usuwanie odpadów zwierzęcych o znacznej ilości tj. masie ok. 15 ton oraz bliżej nieustalonej ilości odpadów weterynaryjnych w postaci: szczepionek, leków i hormonów oraz ich opakowań, poprzez dokonanie ich składowania, zakopania podpowierzchniowo lub częściowego zakopania na gruntach użytkowanych przez zakład, w takich warunkach, że może to zagrażać życiu lub zdrowiu wielu osób lub powodować zniszczenia w świecie roślinnym i zwierzęcym w znacznych rozmiarach, a w szczególności powodować na obszarze oddziaływania szkodliwych substancji i ich produktów fizykochemicznych i bakteryjnych zagrożenie: epidemiologiczne, chorobowe i sanitarne dla życia i zdrowia wielu osób, zagrożenie zniszczenia środowiska przyrodniczego w znacznych rozmiarach tj. gleby, wodnego, zwierzęcego i degradacji świata roślinnego przez styczność z odpadami i przenikanie substancji szkodliwych oraz zarzutu popełnienia przestępstwa określonego w art. 271 § 1 i 3 kk, a mającego polegać na tym, że w dniu 26 września 2006 roku w Ś. gmina K. woj. (...) działając w celu osiągnięcia korzyści osobistej w postaci uzyskania mandatu radnego Rady Gminy K., będąc osobą uprawnioną i zobowiązaną przepisami prawa do wystawienia dokumentu w postaci oświadczenia o wyrażeniu zgody na kandydowanie na radnego, w sporządzonym dokumencie poświadczył nieprawdę, zapewniając komisję wyborczą, iż posiada bierne prawo wyborcze w sytuacji pozbawienia go tego prawa na mocy wyroku Sądu Rejonowego w Chodzieży z dnia 28.07.2006 r. w sprawie VI K 212/06 warunkowo umarzającego postępowanie karne za umyślne przestępstwo ścigane z oskarżenia publicznego określone w art. 225 § 1 k.k. Ponadto wyrokiem tym Sąd Okręgowy w Poznaniu uznał oskarżoną E. N.

(1)za winną tego, że: I. W okresie od października do listopada 1999 roku w Ś. gmina K. działając z góry powziętym zamiarem, w krótkich odstępach czasu, nadto w zamiarze, aby H. S.

(1)udzielił R. S.

(1), pełniącemu funkcję publiczną (...) w W. Ośrodka Zamiejscowego w P., korzyści majątkowych w kwotach po 20 tys. zł łącznie 40 tys. zł swoim zachowaniem mu to ułatwiła, w ten sposób, że przygotowała i przekazała M. J.

(2)ww. pieniądze celem wręczenia ich w imieniu H. S.

(1), w rezultacie czego M. J.

(2)dwukrotnie w P. przekazał je R. S.

(1)w związku ze sprawowaniem przez niego funkcji Prezesa NSA Ośrodka Zamiejscowego w P., przed którym to sądem toczyło się postępowanie o sygn. (...) ze skargi podatnika H. S.

(1)jako właściciela Zakładu Rolniczo-Przemysłowego (...) w Ś. na decyzję ostateczną wydaną przez Izbę Skarbową w P. Ośrodek (...) w P. z dnia 14.09.1999 r o nr (...) w przedmiocie określenia zaległości podatkowej w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1993r. w kwocie 1.336.879,50 zł i odsetek za zwłokę w kwocie 3.126.875 zł wraz z wnioskiem podatnika o wstrzymanie wykonania tej decyzji oraz dwukrotnie przygotowała i przekazała M. J.

(3)pieniądze w kwotach po 15 tys. zł łącznie 30 tys. zł, które ten wręczył ustalonej osobie w zamian za udzielenie pomocy w nawiązaniu kontaktu H. S.

(1)z R. S.

(1)to jest przestępstwa z art. 18 § 3 kk w zw. z art. 229 § 1 kk i art.12 kk i za to na podstawie art. 19 § 1 kk w zw. z art. 229 § 1 kk skazał ją na karę 1 roku pozbawienia wolności, a na podstawie art. 33 § 2 kk wymierzył jej grzywny w ilości 50 stawek dziennych w wysokości 100 zł każda; II. w czerwcu 2000 roku w Ś. gmina K. działając w zamiarze, aby H. S.

(1)udzielił ustalonej osobie, pełniącej funkcję publiczną - (...), korzyści majątkowej w kwocie 100.000 zł, swoim zachowaniem mu to ułatwiła, w ten sposób, ze przygotowała i przekazała M. J.

(2)ww. pieniądze, celem wręczenia ich w imieniu H. S.

(1), w rezultacie czego M. J.

(2)w W. przekazał przedmiotową kwotę ustalonej osobie w zamian za pozytywne rozpatrzenie przez nią wniosku Przedsiębiorstwa Produkcyjno-Handlowego (...) z oo. z siedzibą w P. z dnia 21 marca 2000 r. o stwierdzenie nieważności decyzji (...) w P. Ośrodka Zamiejscowego w P. z dnia 20.03.2000 r. o nr (...) uchylającej w części wcześniejszą decyzję Inspektora Kontroli Skarbowej w Urzędzie Kontroli Skarbowej w P. Ośrodka Zamiejscowego w P. i określającej podatek dochodowy od osób prawnych za 1995 r. w kwocie 1.909.855,60 zł oraz zaległość w tym podatku na kwotę 1.909.855,60 zł; i wydanie przez ustaloną osobę w dniu 29.05.2000 r. w związku z pełnioną przez nią funkcją tj. działając z upoważnienia Ministra Finansów decyzji o nr (...) stwierdzającej nieważność ww. decyzji Izby Skarbowej to jest przestępstwa z art. 18 § 3 kk w zw. z art. 229 § 1 kk i za to na podstawie art. 19 § 1 kk w zw. z art. 229 § 1 kk skazał ją na karę 1 roku pozbawienia wolności, a na podstawie art. 33 § 2 kk wymierzył jej karę grzywny w ilości 50 stawek dziennych w wysokości 100 zł każda; III. w okresie od 1 grudnia 2004 roku do 23 sierpnia 2005 roku w Ś., P. i W. działając w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w krótkich odstępach czasu oraz działając w zamiarze, aby oskarżony H. S.

(1)jako właściciel Zakładu Rolniczo - Przemysłowego (...)z siedzibą w Ś., uzyskał korzyść majątkową w postaci nienależnego mu wsparcia finansowego od Agencji (...), dysponującej środkami publicznymi pochodzącymi z funduszy Unii Europejskiej oraz krajowymi środkami publicznymi, po zawarciu przez oskarżonego H. S.

(1)z ww. Agencją w dniu 11.03.2004 r. umowy o nr (...) w sprawie przyznania pomocy finansowej w ramach programu (...) na przedsięwzięcie z dziedziny poprawy efektywności sektora rolno-spożywczego - wsparcie restrukturyzacji przetwórstwa i poprawy marketingu artykułów pochodzenia zwierzęcego, polegającego na rozbudowie i modernizacji zakładu utylizacji, w której to umowie w § 3 ust. 9 zaznaczono, iż pomoc finansowa przysługuje wyłącznie na pokrycie kosztów realizacji przedsięwzięcia poniesionych nie wcześniej niż z dniem zawarcia umowy, w toku trwającej weryfikacji wniosku o płatność końcową złożonego w dniu 1.12.2004 r., do którego przedłożono fakturę VAT o nr (...) z dnia 16.04.2004 r. na zakup samochodu m-ki R. (...) nr ramy (...) wraz z zabudową specjalistyczną - kontenerem marki (...) do przewozu odpadów poubojowych o nr rej (...) za kwotę netto 532.581 zł plus VAT w wysokości 117.167,82 zł, działając z upoważnienia oskarżonego H. S.

(1), udzieliła pracownikom (...) nierzetelnych i nieprawdziwych informacji ustnych i pisemnych co do okoliczności wydatkowania środków finansowych na zakup przedmiotowego pojazdu oraz okoliczności jego rejestracji przez beneficjenta, przedkładając przy tym nierzetelne oświadczenia z firmy (...) z dnia 4 i 24.05.2005 r., w których to informacjach podawała, iż pierwsza rejestracja pojazdu była wstępna i dotyczyła wyłącznie samego podwozia bez zamontowanej zabudowy specjalistycznej - kontenera marki (...) do przewozu odpadów poubojowych, która to zabudowa miała być wykonana później na terytorium Hiszpanii po przetransportowaniu podwozia oraz, że cenę za zakupiony pojazd uiścili dopiero po wykonaniu przedmiotowej zabudowy tj. w dniu 21.04.2005r., podczas gdy w rzeczywistości przedmiotem transakcji był ww. pojazd jako kompletny wraz z zabudową, na co została wystawiona w dniu 3.02.2004 r. faktura VAT o nr (...) na kwotę 532.081 netto zł, która to kwota została uiszczona w dniu 6.02.2004 r. a więc przed dniem zawarciem przedmiotowej umowy i tego samego dnia pojazd został zarejestrowany na nazwisko oskarżonego H. S.

(1), które to zachowanie oskarżonej ułatwiło H. S.

(1)wprowadzenie w błąd pracowników (...) co do okoliczności wydatkowania środków finansowych na zakup samochodu m-ki R. (...) nr ramy (...) wraz z zabudową specjalistyczną-kontenerem marki (...) do przewozu odpadów poubojowych o nr rej (...) tj. okoliczności mających istotne znaczenie dla uzyskania wsparcia finansowego, a w konsekwencji ułatwiło H. S.

(1)doprowadzanie Agencji (...) realizującej program (...) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem poprzez wystawienie w dniu 15.07.2005 r. zlecenia płatności nr(...) na kwotę 255.632,88 zł stanowiącą mienie znacznej wartości, która została wypłacona oskarżonemu H. S.

(1)w dniu 23.08.2005 r. przy czym kwota ta wraz z odsetkami została zwrócona Agencji w dniach 17 i 18 maja 2007r. to jest przestępstwa z art. 18 § 3 kk w zw. z art. 286 § 3 kk w zw. z art. 286 § 1 kk i art. 294 § 1 kk oraz art. 297 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk i art. 12 kk i za to na podstawie art. 19 § 1 kk w zw. z art. 294 § 1 kk i art. 11 § 3 kk skazał ją na karę 1 roku pozbawienia wolności, a na podstawie art. 33 § 2 kk wymierzył jej grzywnę w ilości 50 stawek dziennych w wysokości 100 zł każda; Na podstawie art. 85 kk i art. 86 § 1 i 2 kk orzeczone wobec tej oskarżonej kary pozbawienia wolności i grzywny połączył i wymierzył jej karę łączną 2 lat pozbawienia wolności oraz karę łączną grzywny w ilości 120 stawek dziennych w wysokości 100 zł każda; Nadto na podstawie art. 69 § 1 kk i art. 70 § 1 pkt 1 wykonanie orzeczonej wobec E. N.

(1)kary łącznej warunkowo zawiesił na okres 5 lat próby, zaś na podstawie art. 63 § 1 kk na poczet orzeczonej kary łącznej grzywny zaliczył tejże oskarżonej okres rzeczywistego pozbawienia wolności od 7 grudnia 2006r. do 30 maja 2007 roku (jeden dzień równoważny dwom stawkom dziennym grzywny), uznając karę grzywny za wykonaną w całości. Sąd Okręgowy w Poznaniu wyrokiem tym uznał także oskarżonego R. S.

(1)tego, że w okresie od października do listopada 1999 roku w P. k/C. działając z góry powziętym zamiarem i w krótkich odstępach czasu pełniąc funkcję publiczną (...) w W. Ośrodka Zamiejscowego w P., dwukrotnie przyjął od H. S.

(1)za pośrednictwem M. J.

(2)korzyść majątkową w kwotach po 20 tys. zł łącznie 40 tys. zł w związku ze sprawowaniem przez niego funkcji Prezesa NSA Ośrodka Zamiejscowego w P., przed którym to sądem toczyło się postępowanie o sygn. (...) ze skargi podatnika H. S.

(1)jako właściciela Zakładu Rolniczo-Przemysłowego (...)w Ś. na decyzję ostateczną wydaną przez Izbę Skarbową w P. Ośrodek Zamiejscowy w P. z dnia 14.09.1999r. o nr (...) w przedmiocie określenia zaległości podatkowej w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1993 r. w kwocie 1.336.879,50 zł i odsetek za zwłokę w kwocie 3.126.875 zł wraz z wnioskiem podatnika o wstrzymanie wykonania tej decyzji oraz przyjął paczki z zawartością wędlin to jest przestępstwa z art. 228 § 1 kk w zw. z art. 12 kk i za to na podstawie art. 228 § 1 kk skazał go na karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności, a na podstawie art. 33 § 2 kk wymierzył mu grzywnę w ilości 100 stawek dziennych w wysokości 500 zł każda. Wyrok ten został zaskarżony przez prokuratora, oskarżyciela posiłkowego, obrońców oskarżonych H. S.

(1)i R. S.

(1)oraz obrońcę E. N.

(1). Prokurator zaskarżył wyrok w części dotyczącej uniewinnienia oskarżonego H. S.

(1)od popełnienia czynów zarzucanych mu w pkt. X i XI części wstępnej wyroku. Orzeczeniu zarzucił obrazę przepisu art. 5 § 2 kk, mającą wpływ na jego treść, przez niewykorzystanie możliwych sposobów wykładni dyspozycji art. 182 § 1 kk, w tym w odniesieniu do znaczenia „ilości", utożsamiające ową ilość z masą netto odpadów pozwierzęcych, zamiast znamię wyinterpretować w oparciu o wykładnię językową i przyjęcie, że owe znamię dotyczy ilości stwierdzonych zanieczyszczeń, czym pozbawił się możliwości usunięcia własnych wątpliwości w wyrażanym niesłusznie poglądzie, iż brak dowodu na konkretną ilość odpadów pozwierzęcych na działce nr (...) w Ś. i na działce nr (...) w J., choć niewątpliwie bezprawnie tam zakopanych przez oskarżonego, było na tyle doniosłe, iż dekompletowało znamiona tego czynu, podczas gdy dostępne dowody wskazywały na ilość zanieczyszczeń oraz możliwe następstwa tych zanieczyszczeń i potencjalne zagrożenia dla chronionych tym przepisem dóbr, a tym samym uniemożliwiały prawidłowe ustalenia faktyczne i subsumcję pod przepis art. 182 § 1 kk i wyeliminowanie wątpliwości co do braku możliwości czynienia prawdziwych ustaleń faktycznych w oparciu o zgromadzone dowody, które to wątpliwości w zupełności są pozorne i nie uprawniały Sądu do rozstrzygnięcia sprawy na korzyść oskarżonego w myśl reguły „in dubio pro reo". Jednocześnie podniósł zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia a mający wpływ na jego treść, zaś polegający na niesłusznym stwierdzeniu przez Sąd, iż całokształt okoliczności sprawy nie pozwala na przypisanie H. S.

(1)przestępstwa zanieczyszczania środowiska (art., 182 § 1kk) w ramach zarzucanych mu w pkt. X i XI aktu oskarżenia przestępstw i błędnym osądzie, iż brak dowodów wskazujących na ilość bezprawnie zakopanych czy składowanych odpadów pozwierzęcych na terenie działki nr (...) w Ś. i nr (...) w J. skutkować musiało uniewinnieniem oskarżonego, podczas gdy poczynione przez Sąd ustalenia na podstawie ujawnionych dowodów wykazują „ilość lub postać powstałych zanieczyszczeń" powierzchni ziemi w rozumieniu dyspozycji przepisu art. 182 § 1 kk i na podstawie znamion bezprawnego składowania odpadów pozwierzęcych (183 § 1 kk), pozwalające na ocenę stopnia potencjalnego zagrożenia chronionych zarzucanymi przepisami dóbr, a tym samym zgromadzone dowody pozwalały na przyjęcie, iż zachowanie H. S.

(1)jest udowodnione na podstawie m.in. zeznań L. S.

(2)i K. J., S. D.

(1), a także dokumentów oraz zeznań funkcjonariuszy (...), a w szczególności opinii biegłego prof. Z. S. na okoliczność wielkości powierzchni zanieczyszczonej ziemi, jak i biegłego A. K. w zakresie możliwych następstw i oddziaływania stwierdzonych zanieczyszczeń na środowisko. Nadto zarzucił obrazę przepisu art. 424 § 1 pkt 1 kpk. mogącą mieć wpływ na treść wyroku, polegającą na tym, iż Sąd zaniechał wskazania w uzasadnieniu z jakich powodów czyniąc prawidłowe ustalenia faktyczne i dokonując prawidłowej wykładni dyspozycji art. 183 § 1 kk, uniewinnił H. S.

(1)od popełnienia takiego czynu i dlaczego nie uznał dowodów wskazujących, że oskarżony dopuścił się transportowania i składowania odpadów pozwierzęcych wbrew przepisom prawa na działce nr (...) w Ś. i na działce nr (...) w J., zaś spowodowane zanieczyszczenia powierzchni ziemi mogły niezależnie od rzeczywistych przebiegów związków przyczynowych spowodować istnienie potencjalnego grożenia dla dóbr prywatnych chronionych przepisem art.183 § 1 kk. W uzasadnieniu swojej apelacji, prokurator podniósł, że Sąd błędnie uznał, iż zebrane dowody nie dały podstaw do sformułowania jednoznacznych wniosków, że zdeponowanie i składowanie odpadów pozwierzęcych w ziemi lub na jej powierzchni w realiach tej sprawy stwarzało, choćby w potencjalny sposób, zagrożenie dla życia i zdrowia wielu osób lub powodowało zniszczenia w świecie roślinnym i zwierzęcym w znacznych rozmiarach. Sąd uznał bowiem, że w sprawie brak było dowodów pozwalających na ustalenie ilości bezprawnie zakopanych czy składowanych odpadów, co niewątpliwie -zdaniem Sądu - miało istotne znaczenie przy określaniu ich ewentualnego wpływu na środowisko. W następstwie powyższego Sąd niezasadnie sięgnął po regułę in dubio pro reo i uniewinnił oskarżonego od wskazanych wyżej czynów. Reasumując oskarżyciel publiczny wniósł o uchylenie wyroku w zaskarżonym zakresie i przekazanie sprawy w tej części Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego Skarbu Państwa reprezentowany przez Dyrektora Generalnego Ministerstwa Finansów zaskarżył wyrok na niekorzyść oskarżonego H. S.

(1)w części dotyczącej wymiaru kary, a dokładnie braku orzeczenia środka karnego określonego w art. 46 § 1 kk. Wyrokowi zarzucił obrazę przepisów prawa materialnego, a mianowicie: 1. art. 4 § 1 kk w zw. z art. 46 § 1 kk poprzez jego błędną interpretację i niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, że przepis ten odnosi się również do środka karnego określonego w art. 46 § 1 kk, podczas gdy zasada względniejszej ustawy określona w art. 4 § 1 kk nie odnosi się do środka karnego o charakterze kompensacyjnym, a taki charakter ma środek karny a w konsekwencji powyższego - błędne uznanie, iż wniosek złożony przez pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego dotyczący orzeczenia o obowiązku naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem w części, jakiej dotyczył szkody powstałej w związku z wydanymi, w wyniku przestępstwa, na rzecz H. S.

(1)i podmiotów z nim związanych, decyzjami o nr (...) z dnia 22 lipca 1999 roku; (...) z 29 maja 2000 roku; (...) z 3 lipca 2001 roku i (...) z 2 czerwca 1999 roku, nie mógł być uwzględniony z uwagi na popełnienie przez oskarżonego H. S.

(1)przestępstw przed nowelizacją art. 46 § 1 kk tj. przed 8 czerwca 2010 roku

1. art.10 i art. 12 ustawy z 5 listopada 2009 roku o zmianie ustawy Kodeks karny, ustawy Kodeks postępowania karnego, ustawy Kodeks karny wykonawczy, ustawy Kodeks karny skarbowy i niektórych innych ustaw w związku z art. 4 kk i art. 46 § 1 kk, poprzez błędną interpretację polegającą na przyjęciu, że przepisy te dotyczą wyłącznie przepisów proceduralnych podczas gdy normy intertemporalne zawarte w ustawie zmieniającej nie zawierają rozróżnienia przepisów prawa materialnego i proceduralnego, co w konsekwencji spowodowało niewłaściwe zastosowanie przez Sąd orzekający art. 4 § 1 kk w odniesieniu do art. 46 § 1 kk mimo, iż zastosowanie winny mieć inne przepisy - nowe;
2. art. 46 § 1 kk poprzez brak orzeczenia obowiązku naprawienia szkody, podczas gdy szkoda ta nastąpiła na skutek popełnienia przez oskarżonego H. S.

(1)przestępstwa, za które został on skazany w niniejszym postępowaniu karnym oraz została udowodniona i wskazana we wniosku o naprawienie szkody, a zatem istniała przesłanka od orzeczenia obowiązku naprawienia szkody. Ponadto zarzucił obrazę prawa procesowego mającego mieć wpływ na treść orzeczenia, a konkretnie art. 46 § 1 kk przez niezastosowanie tego przepisu to jest nieorzeczenia obowiązku naprawienia szkody, w sytuacji, gdy szkoda powstała, a nie została naprawiona przez oskarżonego, który został skazany za popełnienie czynu, w następstwie którego powstała szkoda, a Sąd był zobligowany orzec ten środek karny. W uzasadnieniu apelacji jej autor podkreśla, że zgodnie z treścią art. 10 ustawy „zmieniającej", która weszła w życie 8 czerwca 2010 roku sprawy, które rozpoczęły się przed dniem wejścia w życie tejże zmiany toczą się do końca postępowania według dotychczasowych przepisów, jednakże w przypadku odroczenia rozprawy postępowanie toczy się według przepisów, jednakże w przypadku odroczenia rozprawy, postępowanie toczy się według przepisów nowej ustawy. Tak więc zdaniem apelującego w niniejszej sprawie nie będzie miała zastosowania ustawa względniejsza dla sprawcy czynu, ale ustawa nowa, gdyż stanowi o tym art. 10 wyżej cytowanej ustawy. Nadto autor omawianej apelacji uważa, że zasada względności zawarta w art. 4 § 1 kk nie ma zastosowania do środków o charakterze odszkodowawczym, a przepis art. 46 § 1 kk nakazujący Sądowi wydanie orzeczenia o obowiązku naprawienia wyrządzonej przestępstwem szkody, ma charakter przepisu procesowego. Reasumując pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku przez zasądzenie obowiązku naprawienia szkody przez oskarżonego H. S.

(1)- zgodnie z wnioskiem oskarżyciela posiłkowego z 11 grudnia 2012 roku, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy w tym zakresie do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji. Obrońca oskarżonego H. S.

(1)- adw. J. K.

(2)zaskarżyła wyrok w całości w odniesieniu do tego oskarżonego. Wyrokowi zarzuciła: I. Naruszenie zasady rzetelnego procesu sądowego gwarantowanej przez krajowy i międzynarodowy system obrony praw człowieka tj. - art. 45 Konstytucji oraz 14 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych, art. 6 ust. 1 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, które na podstawie art. 91 ust. 1 Konstytucji RP są częścią krajowego porządku prawnego polegającego na: 1.naruszeniu zasady bezstronności sądu poprzez orzeczenie i wydanie wyroku w sprawie przez sędziów podlegających wyłączeniu na podstawie art. 41 § 1 kpk. 2.naruszeniu zasady bezstronności oskarżyciela publicznego poprzez dopuszczenie przez Sąd do udziału w postępowaniu prokuratora podlegającego wyłączeniu na podstawie art. 47 § 1 kpk w zw. z art. 41 § 1 kpk, 3. naruszenie gwarancji interesów społecznych poprzez dopuszczenie do udziału w postępowaniu przedstawicieli organizacji społecznej tj. K. L.

(1)i I. S., którzy byli świadkami w procesie oraz wyrażali publicznie jednoznacznie negatywny stosunek do oskarżonego, co powodowało, że ich udział w postępowaniu nie leżał w interesie wymiaru sprawiedliwości, a dopuszczenie nastąpiło z naruszeniem art. 90 § 3 kpk, 4. naruszenie gwarancji uczestników procesu poprzez dopuszczenie do procesu pełnomocnika świadka M. J.

(2)w sytuacji gdy naruszało to zasadę równości stron w procesie oraz dopuszczenie do składania zeznań i odpowiedzi na pytania Sądu na rozprawie w dniu 15 lutego 2012 roku przez pełnomocnika świadka, a tym samym naruszenie art. 87 § 3 kpk,

1. naruszeniu zasady równości stron poprzez niekonwalidowanie nieprawidłowego dopuszczenia Dyrektora Generalnego Ministerstwa Finansów - Skarbu Państwa do postępowania w sprawie jako pokrzywdzonego, a następnie błędne dopuszczenie do działania wyżej wymienionych w charakterze oskarżyciela posiłkowego,
2. naruszeniu zasady jawności rozprawy poprzez błędne przyjęcie podstawy utajnienia rozprawy w dniu 15 października 2012 roku, a tym samym naruszenie art. 350 kpk w zw. z art. 360 § 1 pkt 3 kpk ,
3. naruszenie zasady ciągłości rozprawy poprzez sześciokrotne przekroczenie okresu dozwolonej przepisami przerwy pomiędzy rozprawami tj. przed rozprawą w dniach: 3 września 2009 roku - 39 dni, 16 lutego 2010 roku - 66 dni, 28 września 2010 roku - 184 dni, 12 września 2011 roku - 140 dni, 14 lutego 2012 roku - 67 dni i 20 września 2012 roku - 69 dni, a tym samym naruszenie art. 404 § 2 zd 1 kpk , co miało wpływ na treść wyroku. II. Naruszenie podstawowych zasad procesowych skutkowało licznymi naruszeniami przepisów postępowania karnego, a mianowicie:
4. - art. 41 § 1 kpk poprzez zaniechanie przez sędziego Sądu Okręgowego M. S.

(2)żądania wyłączenia go ze sprawy z uwagi na złożenie zażalenia o popełnieniu przestępstwa ze wskazaniem jako sprawców „ludzi S." oraz składanie w toku procesu zeznań przed organami ścigania, w których wskazał jako uprawdopodobnienie, iż „ludzie S." dokonali tego przestępstwa - co w sposób oczywisty naruszyło jego bezstronność w procesie oraz dla przeciętnego obserwatora spowodowało co najmniej niechęć do oskarżonego 2. - art. 9 § 1 kpk w zw. z art. 42 § 1 kpk polegające na zaniechaniu wyłączenia SSO M. S.

(2)z urzędu po powzięciu przez członków składu SSO A. S.

(1)oraz SSO M. S.

(4)informacji o złożeniu przez SSO M. S.

(2)zawiadomienia o popełnieniu opisanego w zarzucie powyżej, przestępstwa oraz zaniechania zobowiązania SSO M. S.

(2)do złożenia oświadczenia w trybie art. 97 kpk, co spowodowało orzekanie w sprawie przez sąd, który nie był bezstronny; 3. - art. 41 § 1 kpk poprzez zaniechanie przez SSO A. S.

(1)złożenia żądania wyłączenia jej ze sprawy z uwagi na fakt, iż zeznając w sprawie z zawiadomienia członka składu sędziowskiego - przewodniczącego SSO M. S.

(2), dowiedziała się o podstawach doniesienia o przestępstwie, które mieli rzekomo popełnić „ludzie S.", to musiała znać nastawienie sędziego M. S. do oskarżonego H. S.

(1)i jego niechęć wobec tego oskarżonego, a akceptując brak wyłączenia się z prowadzenia sprawy sędziego Przewodniczącego składu, sama przestała być bezstronnym sędzią;

1. - art. 19 § 1 kpk w zw. z art. 20 § 2 kpk to jest zaniechanie wykonania ciążącego na Sądzie obowiązku ustawowego zawiadomienia organu powołanego do nadzoru o stwierdzonych w postępowaniu karnym poważnych uchybieniach w działaniu oskarżyciela publicznego oraz bezpośrednio przełożonego oskarżyciela publicznego o rażącym naruszeniu przez prokuratora Roberta Kiełka obowiązków procesowych. III. Naruszenie prawa do obrony tj. art. 6 kpk
2. art. 117 § 2 kpk w zw. z art. 377 § 3 kpk poprzez rozpoznanie sprawy na rozprawach w dniach 16 marca 2011 roku oraz 12 i 13 września 2011 roku podczas usprawiedliwionej nieobecności H. S., który wnosił o nieprzeprowadzanie czynności pod jego nieobecność, w szczególności przeprowadzenie przez Sąd istotnych dla rozstrzygnięcia czynności dowodowych;
3. art.405 kpk w zw. z art. 366 § 1 kpk iw zw. z art.367 § 1 kpk poprzez art. 175 § 1 zd. 1 kpk polegające na uniemożliwieniu oskarżonemu i obrońcy podjecie realnej i skutecznej obrony, w tym złożenia przez oskarżonego wyjaśnień co do dowodów zebranych w toku wieloletniego procesu - powstałe na skutek zaniechania przez Sąd I instancji obowiązku zapytania stron czy wnoszą o uzupełnienie postępowania dowodowego przed zamknięciem przewodu sądowego;
4. art. 174 kpk poprzez zastąpienie wyjaśnień oskarżonego złożoną do akt w formie pisemnej mową końcową;
5. art. 4 i art. 7 kpk oraz art. 366 § 1 kpk w zw. z art. 410 kpk i art. 170 § 1 pkt 3 i 5 kpk poprzez zaniechanie wyjaśnienia istotnych okoliczności sprawy i oddalenie wniosku dowodowego obrony o przesłuchanie oskarżyciela publicznego R. K.

(1)oraz K. L.

(1)na okoliczność podejmowanych działań mających na celu ustalenie, że świadkami zeznań w sprawie oraz w szczególności wpływ na treść zeznań M. J.

(2); IV. Nadto naruszenie art. 4 kpk w zw. z art. 7 kpk i art. 410 kpk, a polegające na pominięciu przez Sąd przy ustalaniu i ocenie stanu faktycznego istotnej okoliczności wynikającej z procedury administracyjnej tj. niepozostawania w obrocie prawnym następujących orzeczeń administracyjnych; - decyzji Urzędu Skarbowego w P. z 19 grudnia 1995 roku ((...)), - decyzji Izby Skarbowej w P. z 14 marca 1996 roku ((...)), - decyzji Izby Skarbowej w P. O/Z w P. z 28 maja 1999 roku ((...)), - decyzji Inspektora Kontroli Skarbowej w (...) w P. O/Z w P. z 29 marca 1999 roku (sygn.(...)), - decyzji Izby Skarbowej w P. O/Z w P. z 20 marca 2000r. ((...)), - decyzji Izby Skarbowej w P. O/Z w P. z 27 kwietnia 2001 r. ((...)), - postanowienia naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z 31 maja 2001 roku ((...)), co miało wpływ na określenie motywów działania oskarżonego i świadków i ocenę podjętych przez nich działań. V. Ponadto naruszenie art. 17 § 1 pkt 7 kpk w zw. z art. 10 § 2 kw i art. 225 § 1 kk poprzez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że skazanie oskarżonego za czyn, który stanowił jednocześnie wykroczenie z art. 60 1 § 7 kw, za który został skazany prawomocnie wyrokiem Sądu Rejonowego w Pile z 14 maja 2007 roku (sygn. akt VI W 228/07) nie stanowi przeszkody w przypisaniu mu sprawstwa czynu określonego w pkt. 10 wyroku. VI. Naruszenie prawa materialnego, a konkretnie: 1. art. 229 § 1 kk, polegające na błędnej analizie prawnej znaczenia przestępstwa określonego przez ustawodawcę jako „związek z pełnieniem funkcji", który winien mieć charakter przyczynowo - skutkowy, a nie może być rozumiany in abstracto, jak uczynił to Sąd Okręgowy, co skutkowało zastosowaniem wykładni rozszerzającej i wyrokowaniem bez podstawy prawnej, a nadto wobec braku jednoznaczności ustaleń Sądu merita, co do oceny prawnej dokonanej przez organy administracji oraz sądy administracyjne decyzji wskazanych w przypisanych oskarżonemu H. S. czynach, a tym, samym należało nie dające się usunąć wątpliwości co do kwestii ważności i prawidłowości decyzji administracyjnych rozstrzygnąć na korzyść oskarżonego, co winno z kolei skutkować uznaniem przez Sąd braku znamion przestępstwa z powodu nie istnienia realnego interesu prawnego oskarżonego w udzielaniu korzyści majątkowych S. M.

(1), A. Ż.

(1)oraz R. S.

(1), a tym samym brak jest jakiegokolwiek prawno-karnego związku z pełnieniem przez wyżej wymienionych funkcji publicznych. 2. art. 229 § 1 kk co do czynu przypisanego oskarżonemu w pkt. 8 wyroku przez uznanie, że wręczanie zwyczajowych prezentów oraz uiszczanie opłaty za pobyt w ośrodku konferencyjnym w trakcie szkoleń organizowanych przez M. J.

(2)dla osób, które pomimo pełnionych funkcji publicznych przybyły na szkolenia prywatnie i poza godzinami pracy, można uznać za wręczanie korzyści w związku z pełnieniem funkcji;

1. art. 12 kk co do czynów przypisanych temu oskarżonemu w punktach 1 - 8 wyroku polegające na sprzecznym z materiałem dowodowym uznaniem, iż zostały popełnione w krótkich odstępach czasu;
2. art. 91 § 1 kk poprzez błędną wykładnię niezgodna z ustalonym w sprawie stanem faktycznym, polegającą na przyjęciu, iż oskarżony H. S. popełnił zarzucane mu przestępstwa w podobny sposób, w krótkich odstępach czasu;
3. art. 1 § 3 kk w zw. z art. 286 § 1 kk w zw. z art. 294 § 1 kk i art. 297 § 1 kk poprzez przypisanie oskarżonemu winy w popełnieniu przestępstwa opisanego w pkt. 23 wyroku, pomimo braku jakichkolwiek dowodów, potwierdzających związek przyczynowo-skutkowy miedzy działaniami oskarżonego a przypisanym mu czynem, a także braku w zachowaniu oskarżonego jakichkolwiek znamion przestępstwa;
4. art. 286 § 1 kk w zw. z art. 297 § 1 kk i art. 297 § 3 kk poprzez nieprawidłowe przyjęcie zbiegu przestępstw z art. 286 § 1 kk i art. 297 § 1 kk, w sytuacji, gdy z treści przypisanego oskarżonemu czynu wynika, iż czyn opisany w art.297 § 1 kk nie podlegał karze z uwagi na zwrot przez oskarżonego kwoty dotacji przed rozpoczęciem postępowania karnego, co tym samym powodowało nieskuteczność i wadliwość kumulatywnej kwalifikacji;
5. art. 286 § 1 kk poprzez błędną wykładnię, iż działaniom oskarżonego można przypisać znamiona wprowadzenia w błąd pracowników AR i MR oraz że nastąpiło tego rodzaju niekorzystne rozporządzanie mieniem przez AR i MR, że można przyjąć pokrzywdzenie Agencji;
6. art. 279 § 1 kk w zw. z art. 297 § 3 kk poprzez ich nie zastosowanie i nie odstąpienie od wymierzenia kary, wobec faktu, ze dobrowolnie zwrócił wpłaconą część dotacji z programu (...), przy uwzględnieniu, iż stanowiła ona zaledwie część należnego i nigdy niezakwestionowanego dofinansowania firmy oskarżonego H. S.; 9.art. 279 § 1 kk poprzez uznanie, że oświadczenia z 5 maja 2005 roku i 14 czerwca 2005r. miały istotne znaczenie dla uzyskania wsparcia unijnego, w szczególności błędną wykładnię tzw. kosztów kwalifikowanych;
7. art. 286 § 1 kk w zw. z art.294 § 1 kk i art. 297 § 1 kk przez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, iż wymienione w przypisanym oskarżonemu czynie, okoliczności takich jak: - „ zamontowanie zabudowy na podwoziu tego samochodu" - „dwukrotna rejestracja pojazdu" Miały istotne znaczenie dla uzyskania wsparcia finansowego w ramach programu (...), co nie znajduje żadnego potwierdzenia w umowie nr (...) zawartej z (...) w dniu 11 marca 2004 roku ani zleceniu płatności z dnia 15 lipca 2005 roku Nr 711- (...), a zatem jest nieprawidłową oceną prawną dokonaną wbrew zasadzie nullum criman sine lege ;
8. art. 225 § 1 kk w zw. z art. 80 ust. 4 ustawy o swobodnym działaniu gospodarczym poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż krótkotrwała spowodowana czynnikami obiektywnymi przerwa w kontroli i nie wpływająca na jej długość może być uznana za jej utrudnianie, a naprawienie ewentualnych błędów w toku kontroli wyprzedzających w tym zakresie wnioski pokontrolne można uznać za jej udaremnienie, zaś uprzątnięcie terenu kontroli i wapnowanie działki nr (...) także za udaremnienie inspektorom (...) wykonywania czynności służbowych, podobnie jak trzydniowa nieobecność oskarżonego w czasie kontroli i nie wyznaczenie na ten czas pełnomocnika uznana za utrudnianie kontroli;
9. art. 224 § 1 kk przez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że działania tego oskarżonego i jego współpracowników polegające na ostrzeganiu inspektorów (...) o możliwym niebezpieczeństwie ze strony rozżalonych pracowników, można było traktować jako groźbę bezprawną w rozumieniu tegoż przepisu pomimo, że ostrzeżenia wypowiadane były przez wszystkie obecne osoby znające miejscowe realia i niepokój ludzi związany z obawą utraty miejsca pracy. VII. Błąd w ustaleniach faktycznych, powstały w wyniku naruszenia przepisów postępowania w szczególności swobodnej sędziowskiej oceny dowodów tj. art. 4 kpk, art. 7 i art. 410 kpk polegający na: - bezpodstawnym uznaniu, że oskarżonemu H. S.

(1)można przypisać bezpośredni zamiar popełnienia przestępstwa przypisanego w pkt. 23, -pominięciu okoliczności, iż faktura VAT z 3 lutego 2004 roku o nr (...) za sporny pojazd R. (...) nr (...) nie została przez beneficjenta zatajona i została przedłożona wraz z innymi dokumentami w sprawie przyznania pomocy finansowej w ramach programu (...), która potwierdzała rzetelność i kompletność złożonych dokumentów, - pominięciu okoliczności, iż to (...) nie zaś oskarżony był podmiotem wyspecjalizowanym w obsłudze wniosków o udzielenie dotacji unijnych i działał jako profesjonalista, zatem wszelkie wątpliwości interpretacyjne winien rozstrzygać samodzielnie zamiast przerzucać odpowiedzialność na beneficjenta, - pominięciu okoliczności daty zakupu i zabudowy przedmiotowego pojazdu przez firmę (...) SA na skutek niezasadnego oddalenia przez Sąd meriti wniosku dowodowego złożonego przez obrońcę H. S.

(1)na rozprawie w dniu 20 lipca 2012 roku, - nieprawidłowym przyjęciu, iż definicja pojazdu nowego i używanego miała wpływ na pozytywne rozstrzygniecie wniosku wbrew postanowieniom umowy z dnia 11 marca 2004 roku; - nieprawidłowym przyjęciu, że oskarżony znał treść oświadczenia firmy (...) Spółka z o.o. z dnia 5 maja 2005r. co do okoliczności zamontowania zabudowy pojazdu, pomimo braku jakiegokolwiek dowodu na potwierdzenie tej tezy, - nieprawidłowe ustalenie, że oskarżony miał wpływ na treść oświadczenia firmy (...) Spółka z o.o., pomimo udzielenia przez niego pełnomocnictw do sprawy wniosku o dofinansowanie w ramach programu (...), aż czterem pełnomocnikom oraz tempore crimini rozległej działalności zawodowej, a także braku jakiejkolwiek podległości służbowej pomiędzy nim a autorem oświadczenia, - nieprawidłowym przyjęciu, że oskarżony stał się właścicielem spornego pojazdu pojazd R. (...) nr (...) przed zapłatą pełnej ceny nabycia tj. przed dniem 16 sierpnia 2004r, pomimo zapisów umowy, - nieustaleniu roli i udziału pełnomocników oskarżonego M. S.

(1)i A. N. w procedurze weryfikacyjnej (...), - bezzasadnym, opartym jedynie na pomawiajacych zeznaniach R. N., przyjęciu, że oskarżona E. N. „wyłudziła" od niego fałszywe oświadczenie z 5 maja 2005 roku oraz jeszcze bardziej nieuprawnionym przyjęciu, że oskarżony o tym wiedział, akceptował i działał z góry powziętym zamiarem, - nieprawidłowym przyjęciu, że kwestia definicji samochodu nowy i używany miała jakkolwiek materialno prawne znaczenie dla rozstrzygnięcia wniosku, a wszelkim oświadczeniom stron w tej sprawie można przypisać istotne znaczenie, - pominięciu powszechnych, tempore criminis, sporów interpretacyjnych na tle rozumienia regulaminów (...) i wniosków o dotacje w ramach programu (...) oraz późniejszego ukształtowanego w wyniku problemów beneficjentów określenia definicji pojazd używany, - pominięcie pozytywnej kontroli (...) w firmie (...) Spółka z o.o. w zakresie rozliczeń podatku VAT za rok 2004 w kontekście ustaleń co do pozorności transakcji umów sprzedaży i odsprzedaży pojazdu R. (...) nr (...) z dnia 3 lutego 2004 roku oraz 7 kwietnia 2004 roku. Nadto w odniesieniu do ciągu przestępstw określonych wart. 191 § 2 kk i art. 189 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk podniosła również zarzut błędu w ustaleniach faktycznych polegających na tym, że: - wobec poszczególnych pokrzywdzonych używał gróźb bezprawnych pobicia lub stosował przemoc, w celu wymuszenia zwrotu wierzytelności oraz polecił ich umieszczenie w pomieszczeniu gospodarczym zamykanym na kłódkę. W końcu również podniosła zarzut rażącej niewspółmierności wymierzonych wobec oskarżonego H. S.

(1)kar jednostkowych jak i kary łącznej w stosunku do stopnia społecznej szkodliwości przypisanych mu przestępstw, stopnia winy oraz relacji do celów jakie kary te winny spełniać w zakresie prewencji szczególnej i społecznego oddziaływania. W konkluzji wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego H. S.

(1)od zarzucanych mu czynów ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w zakresie dotyczącym tego oskarżonego i przekazanie sprawy w tej części do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Drugi z obrońców oskarżonego H. S.

(1)adw. A. Z. zaskarżył wyrok także w całości w odniesieniu do tego oskarżonego Wyrokowi zarzucił obrazę przepisów procesowych, która miała wpływ na treść wyroku, a konkretnie: 1. - art. 41 § 1 kpk w zw. z art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez rozpoznanie niniejszej sprawy przez Sędziów Sądu Okręgowego: M. S.

(2), M. S.

(2)i A. S.

(1)pomimo istnienia okoliczności wywołujących uzasadnioną wątpliwość co do ich bezstronności, w szczególności (poza kwestiami wymienionymi w apelacji adw. A. R.

(2)) w świetle zawisłości sprawy cywilnej pomiędzy SSO M.S. a oskarżonym H. S.

(1), toku postępowania dyscyplinarnego zainicjowanego przez oskarżonego przeciwko wymienionemu sędziemu oraz postępowań karnych prowadzonych z zawiadomienia SSO M. S.

(2)przeciwko temu oskarżonemu oraz z zawiadomienia tego oskarżonego przeciwko wszystkim członkom składu orzekającego, które zaistniały na końcowym etapie postępowania, a w konsekwencji wydania wyroku w warunkach nienależytej obsady sądu, co stanowiło jednocześnie bezwzględną przyczynę odwoławczą określoną w art. 439 § 1 pkt 2 kpk , 2. - art. 2 § 2 kpk w zw. z art. 167 kpk i art. 7 kpk przez zaniechanie przeprowadzenia dowodu z dokumentów znajdujących się w aktach: a)sprawy z powództwa oskarżonego H. S.

(1)przeciwko M. J. o zapłatę, toczącej się przed Sądem Okręgowym w Poznaniu Oddział Zamiejscowy w P. pod sygn. (...), dotyczącą roszczenia o odszkodowanie za szkodę wyrządzoną na skutek nieprawidłowego świadczenia usług doradztwa podatkowego, w której prowadzono obszerne postępowanie dowodowe w przedmiocie powiązanym z niniejszą sprawą i wyjaśniono zasady współpracy pomiędzy oskarżonym H. S.

(1)a M. J.

(2)oraz okoliczności jej zakończenia, b)sprawy dyscyplinarnej prowadzonej przeciwko prokuratorowi R.Kiełkowi w związku z nadużyciami, których dopuścił się w niniejszej sprawie, c) sprawy karnej, w której M. J. postawiono zarzut prania brudnych pieniędzy, a która według jego relacji była podstawą jego zatrzymania i przesłuchania w dniu 6 grudnia 2006 roku, mimo, że ustalenia poczynione na podstawie powyższych dowodów mogły w istotny sposób wpłynąć na ocenę wiarygodności świadka M. J., co jest szczególnie widoczne w świetle uzasadnienia wyroku;

1. art. 410 kpk w zw. z art. 406 § 1 kpk oraz art. 7 kpk i art. 4 kpk przez zastępowanie wyjaśnień oskarżonego, których złożenia uniemożliwił mu Sąd I instancji, jego wypowiedziami z mowy końcowej i czynienie na ich podstawie niekorzystnych dla oskarżonego ustaleń, mimo, że mowa końcowa nie może być dowodem w sprawie, a tym bardziej dowodem poddającym się tylko jednemu kierunkowi oceny;
2. art. 16 § 2 kpk w zw. z art. 180 § 1 kpk przez brak pouczenia świadka M. J. o prawie do odmowy zeznań co do okoliczności objętych tajemnicą zawodową oraz brak zwolnienia tego świadka z obowiązku zachowania wskazanej tajemnicy,
3. art. 87 § 3 kpk przez bezpodstawne dopuszczenie do udziału w sprawie pełnomocnika świadka M. J., a następnie tolerowanie sytuacji, w których podczas przesłuchania tegoż jako świadka, odpowiedzi za świadka udzielał pełnomocnik, co rzutowało na prawidłowość przesłuchania M. J.

(2)na rozprawach w dniach 12 września 2011 roku i 15 października 2012 roku; 6. art. 360 § 1 pkt 3 kpk przez bezpodstawne wyłączenie jawności rozprawy w dniu 15 października 2012 roku; 7. art. 7 kpk w zw. z art. 8 kpk, art. 16 kp i art. 128 Ordynacji podatkowej w szczególności przez czynienie ustaleń faktycznych na podstawie uchylonych lub zmienionych orzeczeń administracyjnych tj. decyzji Urzędu Skarbowego w P. z 19 grudnia 1995 roku ((...)), decyzji Izby Skarbowej w P. z 14 marca 1996 roku ((...)), decyzji Izby Skarbowej w P. Oddział Zamiejscowy w P. z 28 maja 1999 roku ((...)), decyzji Inspektora Kontroli Skarbowej z (...) w P. Oddział Zamiejscowy w P. z 29 marca 1999r. (sygn. (...)), decyzji Izby Skarbowej w P. Oddział Zamiejscowy w P. z 20 marca 2000r. ((...)), decyzji Izby Skarbowej w P. Oddział Zamiejscowy w P. z 27 kwietnia 2001 r. ((...), postanowienia Izby Skarbowej w P. Oddział Zamiejscowy w P. z 27 lipca 2001 roku ((...)) i postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z 31 maja 2001 roku ((...)) oraz przyjmowanie za własne zawartych w nich wywodów, pomimo, że orzeczenia te nie funkcjonują już w obrocie prawnym, przy jednoczesnym zignorowaniu wydanych w miejsce powyższych (i sprzecznych z nimi orzeczeń administracyjnych - prawomocnych i ostatecznych decyzji i postanowień tj. decyzji wydanej w up. Ministra Finansów z dnia 2 czerwca 1999r. ((...)), decyzji Izby Skarbowej w P. Oddział Zamiejscowy w P. z 27 kwietnia 2001 roku ((...)), decyzji Izby Skarbowej w P. Oddział Zamiejscowy w P. z 2 sierpnia 2001 roku ((...)), decyzji Izby Skarbowej w P. Oddział Zamiejscowy w P. z 14 czerwca 2000 roku ((...)), postanowienia Izby Skarbowej w P. Oddział Zamiejscowy w P. z 10 listopada 2001 roku ((...)), które są chronione domniemaniem prawidłowości oraz zasadą trwałości decyzji; 8. art. 7 kpk w zw. z art. 8 kpk, art. 16 kp i art. 128 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 253 i art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej i art. 156 § 1 pkt 2 kpa przez arbitralne uznanie „absolutnego braku podstaw" do stwierdzenia nieważności przez S. M. i A. Ż. w decyzjach i postanowieniach wydanych z upoważnienia Ministra Finansów, z którymi wiązać się miało przyjęcie korzyści majątkowych; a)pomimo, że prawidłowość wskazanych orzeczeń pozostaje pod ochroną zasady trwałości i domniemania prawidłowości decyzji, bowiem nie zostały one prawomocnie usunięte z obrotu prawnego,

1. b)wbrew odmiennym ustaleniom prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego dla Warszawy Śródmieścia z dnia 9 grudnia 2010 roku w sprawie X K 1410/08, uniewinniającego S. M. od zarzutu przekroczenia uprawnień w związku z wydaniem decyzji objętych zarzutami II i IV części wstępnej wyroku, w którym wyżej wymieniony Sąd przesądził o całkowitej zgodności tych decyzji prawem,
2. c)na skutek bezrefleksyjnego przyjęcia, że sam fakt wydania przez biegłych S. D. i J. B. opinii, w której wyrazili oni (mimo braku kompetencji) odosobniony w świetle pozostałych opinii pogląd o wadliwości wyżej wymienionych rozstrzygnięć jest wystarczające do przyjęcia, ze stwierdzenie nieważności było niezasadne, świadczy bowiem o „rozbieżnościach" poglądów,
3. d)w wyniku rażąco błędnej wykładni przepisów normujących instytucję nieważności decyzji 9. art. 7 kpk w zw. z art. 4 kpk przez dowolną, nieobiektywną i niezgodną z zasadami doświadczenia życiowego i logicznego rozumowania, a nadto selektywną - pomijającą okoliczności korzystne dla oskarżonego, ocenę materiału dowodowego, przejawiającą się w szczególności:
4. a)uznaniem za w pełni wiarygodne i pełnowartościowe zeznania świadka M. J. z naruszeniem szczególnego ich charakteru jako dowodu z pomówienia i kwalifikowanych wymagań w zakresie oceny takiego dowodu, w tym pomimo ich chwiejności, wewnętrznej sprzeczności, niespójności, nieprawdopodobieństwa przedstawionej w nich wersji wydarzeń, braku potwierdzenia w innym materiale dowodowym, niedostrzeżenia, że świadek miał nie tylko interes w pomawianiu oskarżonego ale był do tego motywowany chęcią zemsty, pominięciu charakterystyki osobowości świadka i jego zawodowego doświadczenia przy tej ocenie, jak też pominięcia wypowiedzi tego świadka świadczących o zaburzeniach w postrzeganiu i komunikowaniu spostrzeżeń i wywołujących wątpliwości co do jego stanu umysłowego,
5. b)zdeprecjonowaniu zeznań innych świadków (m.in. E. Z., A. Ż. i S. M.) w zakresie w jakim zeznania te podważały wersję świadka M. J., jak też zupełne pominięcie zeznań świadków (m.in. M. B., S. C. i H. S.). Zarzucił również obrazę prawa materialnego, a mianowicie: 1) art. 286 § 1 kk w zw. z art. 297 § 1 kk przez ich błędną wykładnię przejawiającą się w przyjęciu, że: a)pozyskanie dotacji z programu S. w zakresie zakwestionowanego pojazdu w ustalonych okolicznościach sprawy wypełniało znamię „doprowadzenia do niekorzystnego rozporządzenia mieniem" oraz że działanie powyższe zagrażało interesowi publicznemu z uwagi na ryzyko konieczności zwrotu przez Polskę środków unijnych w części objętej nienależnie przyznaną dotacja, mimo, że zagrożenie takie w rzeczywistości nie wystąpiło,
6. b)częściowa zapłata ceny za sporny pojazd przed zawarciem umowy o dofinansowanie S. oznaczało poniesienie kosztów realizacji przedsięwzięcia niezgodnie z umową z (...), mimo że płatność ta nie wiązała się z przeniesieniem własności pojazdu, jego zaewidencjonowaniem jako środka trwałego w przedsiębiorstwie oskarżonego ani faktyczną eksploatacją oraz została sprzedającemu zwrócona w związku z transakcją odkupu spornego pojazdu,
7. c)stosowana przez niektórych urzędników w ramach programu S. definicja samochodu nowego, jako wcześniej nie rejestrowanego ma znaczenie dla odpowiedzialności karnej oskarżonego, mimo jej arbitralności, braku umocowania w prawie, niekonsekwencji stosowania w samej strukturze (...) oraz braku logicznego sensu,
8. d)czynności odsprzedaży spornego pojazdu z jego dealerem miały charakter pozorny, w szczególności wbrew wynikom kontroli (...), który nie stwierdził w tej transakcji żadnych oznak pozorności, e)faktura z 16 kwietnia 2004 roku była nierzetelna, bowiem wcześniej wystawiono fakturę z 3 lutego 2004 roku dotyczącą tego samego pojazdu, pomimo, że działanie takie było zgodne z prawem, w tym nie zakwestionowały go organy kontroli skarbowej w przeprowadzonej kontroli, 2. art. 295 § 1 kk przez jego błędne niezastosowanie, mimo istnienia w sprawie okoliczności przemawiających za odstąpieniem od wymierzenia kary w związku z dobrowolnym zwrotem dotacji w świetle okoliczności czynu. Obrońca ten zarzucił także błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za odstawę wyroku, a polegających na ustaleniu, że: 1) decyzje i postanowienia wydane przez S. M. i A. Ż. z upoważnienia Ministra Finansów, z którymi powiązano przyjęcie korzyści było niezgodne z prawem (nie było podstaw do wydania ich w takim kształcie) mimo, że były one całkowicie prawidłowe, 2) Skarb Państwa doznał uszczerbku majątkowego bo utracił wielomilionowe przysługujące mu należności podatkowe, pomimo że rzekome należności wynikają z decyzji uchylonych, a ostateczne i prawomocne decyzje wydane w tych samych sprawach zostały wykonane zgodnie z ich treścią przez oskarżonego H. S. i o żadnych należnościach nie może być mowy; 3) oskarżony uzyskał bezprawną wielomilionową „korzyść", jak też „działał" w celu osiągnięcia korzyści majątkowej", mimo, że zmiana w sytuacji podatkowej oskarżonego w kontekście okoliczności sprawy nie może być uznana za bezprawna korzyść, skoro jest ona odbiciem prawomocnych rozstrzygnięć podatkowych, których prawidłowości nigdy formalnie nawet nie próbowano podważać, a nadto „korzyścią" oskarżonego (a stratą Skarbu Państwa) nie może być zmiana sytuacji majątkowej na skutek usunięcia z obrotu prawnego nieprawidłowych orzeczeń podatkowych, a taki właśnie efekt wywołały kwestionowane rozstrzygnięcia S. M. i A. Ż., powyższe uchybienia miały istotne znaczenie szczególnie w kontekście określenia szkodliwości społecznej czynów, stopnia winy oskarżonego a w konsekwencji surowości wymierzonej mu kary. Obrońca zarzucił również rażącą niewspółmierność wymierzonych oskarżonemu kar zarówno jednostkowych jak i kary łącznej w stosunku do stopnia szkodliwości przypisanych mu przestępstw, stopnia winy oraz relacji do celów jakie kary te winny spełnić w zakresie prewencji szczególnej i społecznego oddziaływania. Reasumując wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku w odniesieniu do oskarżonego H. S.

(1)przez uniewinnienie go od zarzucanych mu czynów ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w tym zakresie i przekazanie sprawy w tej części Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Trzeci z obrońców oskarżonego H. S.

(1)- adw. A. R.

(2)zaskarżył również wyrok w całości w zakresie dotyczącym tego oskarżonego i zarzucił; Obrazę przepisów postępowania, która, miała wpływ na jego treść, a konkretnie: 1) art. 117 § 2 kpk w zw. z art. 13 ustawy z 9 maja 1996 roku o wykonywaniu mandatu posła i senatora i w zw. z art. 106 i 108 Konstytucji Rzeczypospolitej Polski, poprzez uznanie nieobecności oskarżonego H. S.

(1)na rozprawach w dniach 16 marca 2011 roku oraz 12-13 września 2011 roku za nieusprawiedliwione i w konsekwencji prowadzenie rozprawy pod jego nieobecność, w sytuacji, w której oskarżony prawidłowo usprawiedliwił powody swego niestawiennictwa, które wynikały z wykonywania przez oskarżonego ustawowych obowiązków Senatora R.P, a obecność oskarżonego na rozprawie była obowiązkowa; 2) art. 41 § 1 kpk poprzez orzekanie w niniejszej sprawie SSO M. S.

(2), SSO A. S.

(1)i SSO M. S.

(4)w sytuacji, w której zaistniała okoliczność wywołująca uzasadnioną wątpliwość, co do ich bezstronności w rozpoznawaniu i rozstrzyganiu niniejszej sprawy, a w konsekwencji wydanie w warunkach nienależytej obsady sądu; 3) art. 77 § 1 pkt 1 ustawy z 27 lipca 2001 roku - Prawo o ustroju sądów powszechnych, poprzez udział w składzie sądu w toku rozpoznawania sprawy, tj. podczas terminu rozprawy w dniu 1 kwietnia 2009 roku sędziego A. S.

(1), która w tym czasie nie miała ważnej delegacji do orzekania w Sądzie Okręgowym w Poznaniu rozpoznającym sprawę w składzie trzech sędziów zawodowych, a tym samym nie miała legitymacji do podejmowania czynności procesowych w sprawie, co z kolei sprawia, że sąd był w tym czasie nienależycie obsadzony; 4) art. 405 kpk w zw. z art. 175 § 1 i 2 kpk w zw. z art. 367 § 1 kpk w zw. z art. 6 kpk poprzez zamkniecie przewodu sądowego bez zapytania stron o ewentualne uzupełnienie postępowania dowodowego i bez uzyskania deklaracji w tym zakresie, a w konsekwencji uniemożliwienie oskarżonemu złożenia dalszych wniosków dowodowych oraz przede wszystkim złożenia wyjaśnień; 5) art. 373 kpk w zw. z art. 405 kpk poprzez nierozpoznanie odwołań stron od zarządzenia Przewodniczącego składu z dnia 17 stycznia 2013r. o zamknięciu przewodu sądowego; 6)art. 391 § 1 i 2 kpk w zw. z art. 7 kpk i art. 4 kpk poprzez odmowę ponownego odczytania świadkowi A. Ż.

(1)protokołów złożonych przez niego wyjaśnień, w sytuacji, w który w dalszym toku postępowania zrezygnował on z prawa do odmowy składania zeznań i oświadczył m.in., że w postępowaniu odwoławczym, w celu uzyskania uchylenia tymczasowego aresztowania, „trochę dodał tego co jego zdaniem przesłuchujący chcieli usłyszeć", a tym samym umożliwienie mu ustosunkowania się do prawdziwości twierdzeń zawartych w jego wcześniejszych przesłuchaniach; 7) art. 170 § 1 pkt 3 i 5 kpk w zw. z art. 7 kpk i art. 4 kpk poprzez oddalenie wniosków o przesłuchanie w charakterze świadków R. K.

(1)oraz powtórnego przesłuchania K. L.

(1)i I. S., w sytuacji, gdy okoliczności na które miałby zostać przesłuchany miały pierwszorzędne znaczenie z punktu widzenia oceny prawidłowości przebiegu postępowania przygotowawczego, a tym samym oceny wiarygodności innych przeprowadzonych w sprawie dowodów, a przeprowadzenie wnioskowanych dowodów nie wpłynęłyby w sposób znaczący na przedłużenie postępowania, a zgłoszenie przedmiotowych wniosków nie było wcześniej możliwe z uwagi na powzięcie przez oskarżonego informacji o zasadności przesłuchania R. K.

(1)dopiero na końcowym etapie postępowania sądowego; 8) art. 167 kpk w zw. z art. 170 § 3 kpk poprzez nierozpoznanie wniosków dowodowych oskarżonego H. S.

(1)złożonych w piśmie z 4 grudnia 2012 roku o przesłuchanie w charakterze świadka R. K.

(1)i powtórnego przesłuchania K. L.

(1)oraz I. S. oraz wniosku obrońcy oskarżonego H. S.

(1)złożonego w dniu 31 października 2012 roku o przeprowadzenie konfrontacji pomiędzy świadkiem M. J.

(2)a świadkiem S. M.

(1); 9) art. 167 kpk w zw. z art. 7 kpk i art. 4 kpk poprzez zaniechanie w sytuacji powzięcia informacji, że prokurator Robert K. dysponuje nagraniami świadka M. J.

(2)nie ujawnionymi w procesie, uzyskania tych nagrań w celu ich wykorzystania jako materiału dowodowego w procesie oraz w celu weryfikacji wiarygodności świadka M. J.

(2); 10) art. 41 kpk w zw. z art. 47 § 1 kpk w zw. z art. 19 § 1 kpk poprzez brak sygnalizacji przez Sąd prokuratorowi nadrzędnemu poważnych uchybień w działaniu prokuratora Roberta Kiełka prowadzącego postępowanie przygotowawcze, autora aktu oskarżenia i oskarżyciela w toku postępowania sądowego, które ujawniły się w następstwie dołączenia przez oskarżonego do akt sprawy materiałów wskazujących w szczególności na jego, skierowane przeciwko oskarżonemu H. S., nieformalne kontakty z przedstawicielami organizacji społecznej, a także rażące uchybienia w gromadzeniu i przekazywaniu materiału dowodowego; 11) art. 170 § 1 pkt 3 i 5 kpk w zw. z art. 7 kpk i art. 4 kpk poprzez oddalenie wniosku obrońcy oskarżonego H. S.

(1)o przeprowadzenie dowodu z dokumentów znajdujących się aktach sprawy Sądu Rejonowego w Pile o sygn. akt II K 644/12 toczącej się przeciwko M. J.

(2), w której nieprawomocnie został on uznany winnym popełnienia czynu z art. 233 § 1 kk i art. 234 kk w zw. z art. 12 kk i art. 11 § 2 kk, a polegającego na fałszywym oskarżeniu m.in. H. S.

(1)o popełnienie przestępstw z art. 286 § 1 kk i art. 270 kk i złożeniu fałszywych zeznań w postępowaniu przygotowawczym Prokuratury Rejonowej w Pile o sygn. akt. 1 Ds. 292/11, w sytuacji, w której ustalenia poczynione na podstawie tego dowodu mogłoby w sposób istotny wpłynąć na ocenę wiarygodności świadka M. J.

(2), a zgłoszenie przedmiotowego wniosku nie było możliwe z uwagi na skierowanie aktu oskarżenia przeciwko M. J.

(2)dopiero w czasie trwania postępowania sądowego w niniejszej sprawie; 12) art. 394 § 2 zd. 2 kpk poprzez nieodczytanie na rozprawie dokumentów znajdujących się w tomach LXXIX, pomimo tego, że oskarżony złożył w dniu 19 czerwca 2012 roku wniosek o ich odczytanie; 13) art. 410 kpk w zw. z art. 393 § 1 kpk w zw. z art. 394 § 1 i 2 kpk poprzez oparcie swoich ustaleń faktycznych w sprawie na dokumentach ujawnionych bez odczytywania (wymienionych w pkt. 1 postanowienia Sądu z 17 stycznia 2013 roku), w sytuacji, w której oskarżony wnioskiem z 19 czerwca 2012 roku domagał się odczytania na rozprawie; 14) art. 56 § 2 kpk w zw. z art. 53 kpk i art. 49 § 1 i 2 kpk poprzez dopuszczenie do udziału w postępowaniu w charakterze oskarżyciela posiłkowego Skarbu Państwa - Dyrektora Generalnego Ministerstwa Finansów, a następnie odmowę stwierdzenia, że podmiot ten nie może brać udziału w postępowaniu w tym charakterze, w sytuacji, w której żadne jego dobro prawne nie zostało w sposób bezpośredni naruszone bądź zagrożenie; 15) art. 424 § 1 i 2 kpk poprzez sporządzenie uzasadnienia w sposób rozwlekły, polegający w dużej mierze na przepisaniu wprost treści protokołów zeznań świadków, a w konsekwencji niejasny, nieprecyzyjny i utrudniający zrozumienie motywów rozstrzygnięcia sądu, a nadto całkowicie pomijający szereg kwestii istotnych z punktu widzenia oceny materiału dowodowego oraz zagadnień proceduralnych rzutujących na realizację uprawnień procesowych oskarżonego; 16) art. 7 kpk w zw. z art. 4 kpk poprzez dowolną nieobiektywną, niezgodną z zasadami prawidłowego rozumowania, wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego, a nadto obiektywną, skutkującą brakiem uwzględnienia okoliczności korzystnych dla oskarżonego, ocenę materiału dowodowego, przejawiającą się w szczególności poprzez: - uznanie za w pełni wiarygodne zeznania świadka M. J.

(2)w sytuacji, w której w kontekście wymogów oceny pomówień współsprawcy zeznania jego nie zasługują na uwzględnienie jak wartościowa podstawa ustaleń faktycznych; - pominięcie w ocenie materiału dowodowego (bez omówienia w uzasadnieniu wyroku) wskazanych przez oskarżonego i wynikających z treści przeprowadzonych dowodów uchybień popełnionych w postępowaniu przygotowawczym przy gromadzeniu i utrwalaniu materiału dowodowego; - bezpodstawne zdeprecjonowanie zeznań innych świadków, w szczególności: E. Z.

(2), A. Ż.

(1), S. M.

(1), a także zeznań świadków wnioskowanych przez oskarżonego w pełnym zakresie, w jakim zeznania te podważały wersję przedstawioną przez M. J.

(2); - prawidłową i jedynie szczątkową analizę twierdzenia, że objęte zarzutami zdarzenia korupcyjne były wyłącznie zaplanowane przez M. J.

(2), w sytuacji, w której taka wersja znajduje potwierdzenie w całościowej ocenie materiału dowodowego; - pominięcie wskazywanych uchybień w sposobie postępowania prokuratora prowadzącego postępowanie przygotowawcze i ich znaczenie dla oceny wiarygodności materiału dowodowego, zwłaszcza zaś zeznań świadka M. J.

(2). 17) art. 167 kpk w zw. z art. 7 kpk w zw. z art. 4 kpk poprzez zaniechanie uzyskania i ujawnienia na rozprawie treści przesłuchania M. J.

(2)w dniu 17 października 2008 roku na rozprawie przed Sądem Rejonowym dla Warszawy Śródmieście sygn. akt X K 1410/10, pomimo sygnalizowania przez obronę istnienia takiego przesłuchania w sytuacji, gdy jego treść w sposób oczywisty pozostaje w sprzeczności z zeznaniami tego świadka złożonymi w niniejszej sprawie w odniesieniu do zdarzeń korupcyjnych dotyczących S. M.

(1). W następstwie wskazanych wyżej naruszeń przepisów prawa procesowego Sąd Okręgowy dopuścił się błędu w ustaleniach faktycznych, a w szczególności przez przyjęcie, że: - H. S.

(1)był inicjatorem i pomysłodawcą spotkań z urzędnikami aparatu skarbowego oraz sędzią R. S., - H. S.

(1)był inicjatorem i pomysłodawcą ich skorumpowania w zamian za określone rozstrzygnięcia spraw dotyczących jego zakładów i uzyskanie ich przychylności przy rozpoznawaniu tych spraw, - H. S.

(1)był osoba, od której pochodziły środki finansowe na korzyści majątkowe rzekomo im wręczone, - H. S.

(1)miał wiedzę odnośnie do zaistnienia zarzucanych zdarzeń korupcyjnych, - H. S.

(1)był szczegółowo zainteresowany w problematyce i przebiegu poszczególnych postępowań podatkowych, w szczególności zaś on miał podejmować decyzje co do kroków prawnych w ich toku podejmowanych, - M. J.

(2)nie był wynagradzany w formie success foe w odniesieniu do postępowań, których dotyczą zarzuty postawione w niniejszej sprawie, - pomiędzy H. S.

(1)a M. J.

(2)nie było konfliktu na tle świadczonych przez tego ostatniego usług doradczych, współpraca przebiegała prawidłowo, jak również, że ten drugi nie wypowiadał wobec H. S.

(1)gróźb spowodowania jego skazania i umieszczenia w więzieniu, - H. S.

(1)był inicjatorem, pomysłodawcą wręczania urzędnikom Ministerstwa Finansów prezentów w postaci paczek z wędlinami i alkoholem, w sytuacji, w której materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje, że praktykę wręczania prezentów powszechnie stosował M. J.

(2)dla polepszenia swych korzystnych z nimi relacji, - sponsorowanie noclegów, transportu, posiłków i drobnych prezentów dla uczestników prowadzących szkolenia przez jego gospodarza nie stanowi zachowania zwyczajowo w takich okolicznościach przyjętego, - H. S.

(1)był inicjatorem i sponsorem pobytów urzędników Ministerstwa Finansów w pokojach gościnnych należących do jego zakładów i że te korzyści były nakierowane na zyskanie ich przychylności, - przyjęciu, że w toku prowadzonej kontroli interwencyjnej H. S.

(1)był zobowiązany do osobistego w niej uczestniczenia, ewentualnie wyznaczenia pełnomocnika, bez czego inspektorzy (...) nie mogli prowadzić kontroli, - H. S.

(1)z racji zajmowanej przez siebie pozycji wiedział o wszystkich zdarzeniach mających miejsce w jego zakładzie, w tym o planowanych działaniach agrotechnicznych podejmowanych na działce nr (...), a także miał wpływ na działania szeregowych pracowników zakładów oraz polecił dokonanie usunięcia odpadów leżących na powierzchni działki nr (...), - H. S.

(1)wypowiadał stwierdzenia, które zawierały w sobie groźbę spowodowania co najmniej naruszenia nietykalności cielesnej inspektorów (...), - brak obecności H. S.

(1)i nie wyznaczenie przez niego pełnomocnika spowodował, że inspektorzy (...) nie mieli faktycznej i prawnej możliwości przeprowadzenia czynów kontrolnych. Ponadto w odniesieniu do ciągu występków określonych w art. 191 § 2 kk i art. 189 § 1 kk w zw. z art. 11§ 2 kk zarzucił również obrazę przepisów procesowych a konkretnie art. 7 kpk w zw. z art. 4 kpk poprzez dowolną, nieobiektywną i niezgodną z zasadami prawidłowego rozumowania, wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego, a nadto selektywną, skutkującą brakiem uwzględnienia okoliczności korzystnych dla oskarżonego, ocenę materiału dowodowego, wyrażającą się w szczególności w: - uznaniu za wiarygodne w całości zeznań świadków – pokrzywdzonych, mimo, iż były one w części niekonsekwentne, we fragmentach wewnętrznie sprzeczne, a nadto osoby te miały interes w tym, by pomawiać oskarżonego o pozbawienie ich wolności, - uznaniu za wiarygodne zeznań świadka A. K.

(4), złożonych podczas rozprawy w dniu 24 lutego 2010 roku, co do tego, że wskazywał, iż drzwi do pomieszczenia gospodarczego, w którym przebywały osoby podejrzane o kradzież, były zamknięte na kłódkę, - uznaniu za niewiarygodne zeznań: L. W.

(2), Z. P., L. Ł., - uznaniu za niewiarygodne zeznań: B. P., E. N.

(1)i P. J. w zakresie, w jakim wskazali, iż nie widzieli u żadnego z pokrzywdzonych obrażeń na twarzy, - uznaniu za niewiarygodne zeznań M. C. na okoliczność, że pomieszczenie, w którym przebywali pracownicy podejrzewani o dokonanie kradzieży nie było w nocy z 22 na 23 września 1998 roku zamknięte na klucz, - uznaniu za jasną, rzeczową i wyczerpującą opinii biegłej z zakresu medycyny sadowej U. D., a w konsekwencji, za przydatną do ustalenia stanu faktycznego, w sytuacji, gdy opinia ta zawiera sprzeczności, nie uwzględnia wielu okoliczności, Nadto zarzucił obrazę przepisu art. 410 kpk poprzez rzeczywiste pominięcie części zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a mianowicie : protokołu oględzin pomieszczenia, w którym przebywali pokrzywdzeni, dokumentacji fotograficznej stanowiącej załącznik do tego protokołu oraz oświadczenia pokrzywdzonych z listopada 1998 roku. Wobec powyższych naruszeń wskazanych przepisów procesowych nastąpił błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę tego wyroku i taki zarzut również co do tego przypisanego ciągu, podniósł, a który miał się przejawiać w: - ustaleniu, że oskarżony H. S.

(1)używał gróźb bezprawnych pobicia wobec pokrzywdzonych, oraz co do R. G.

(2)i M. G.

(2)groźby rozebrania do naga, zmusił ich do napisania pod dyktando oświadczeń o przyznaniu się do dokonania kradzieży mienia na jego szkodę oraz zobowiązanie do naprawienia szkody, w sytuacji gdy oświadczenia te sporządzili dobrowolnie, kierowani chęcią uniknięcia odpowiedzialności karnej za dokonane przestępstwa oraz zwolnienia dyscyplinarnego z pracy, - ustaleniu, że oskarżony stosował przemoc przez zadawanie ciosów M. G.

(2)oraz uderzanie pasem, a także, iż stosował przemoc wobec R. G.

(2)w postaci uderzania go pasem, - ustaleniu, że pokrzywdzeni zostali wbrew własnej woli umieszczeni na noc w zamkniętym pomieszczeniu, którego nie mogli opuścić, - ustaleniu, że H. S.

(1)zawiadomił Policję o popełnieniu przestępstwa kradzieży i paserstwa przez przebywającą na terenie jego zakładu grupą mężczyzn dopiero w dniu 23 września 1998 roku o godz. 10.40. W odniesieniu do czynu przypisanego w pkt. 23 wyroku zarzucił obrazę prawa materialnego, naruszenie przepisów procesowych i błąd w ustaleniach faktycznych. Jeśli chodzi o ten pierwszy zarzut, to wskazał na obrazę przepisów art. 286 § 1 kk i art. 297 § 1 kk poprzez błędną wykładnie i w konsekwencji błędne zastosowanie kumulatywnej kwalifikacji prawnej czynu przypisanego w tym punkcie i uznanie oskarżonego H. S.

(1)za winnego przestępstwa oszustwa w jego kwalifikowanej postaci, jak i przestępstwa oszustwa kapitałowego w sytuacji, gdy przestępstwo stypizowane z art. 287 § 1 kk stanowi podtyp przestępstwa z art. 286 § 1 kk. Zarzut obrazy przepisu art.7 kpk w zw. z art. 4 kpk miał polegać na dowolnej, niezgodnej z zasadami prawidłowego rozumowania, wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego, a nadto selektywną, skutkującą brakiem uwzględnienia okoliczności korzystnych dla oskarżonego, ocenę materiału dowodowego, wyrażającą się w: - odmowie uznania za wiarygodne zeznań świadków J. M. i R. N. w zakresie, w jakim wskazywali oni jako najprawdopodobniejszą przyczynę odkupienia spornego pojazdu przez (...) sp. z o. o. przekroczenie przez (...) granicznej kwoty zadłużenia, - uznaniu za wiarygodne zeznań i wyjaśnień złożonych przez R. N. w pozostałej części, - nieuwzględnieniu zeznań T. B. w zakresie, w jakim potwierdzały zeznania J. M. i R. N. oraz selektywną ich cenę. Nadto zarzut obrazy art. 170 § 1 pkt 5 kpk poprzez oddalenie wniosku dowodowego obrońcy oskarżonego H. S.

(1)z 20 lipca 2012 roku zmierzającego do uzyskania od producenta zabudowy specjalistycznej pojazdu spornego – (...) SA z siedzibą w H. – informacji i dokumentów pozwalających na ustalenie, kiedy doszło do zakupu zamontowania zabudowy specjalistycznej, w sytuacji, gdy okoliczności, które dowody te miały zweryfikować mają w świetle uzasadnienia wyroku kluczowe znaczenie dla przypisania oskarżonemu odpowiedzialności karnej w zakresie czynu przypisanego w pkt. 23 wyroku, a wnioskowany dowód, wobec tego powinien być przeprowadzony przez Sąd z urzędu. Następstwo powyższych uchybień stanowić miał błąd w ustaleniach faktycznych, który miał polegać na : - ustaleniu, że oskarżony H. S.

(1)dopuścił się czynu przypisanego mu w pkt. 23 zaskarżonego wyroku, mimo, że jego udział w pozyskaniu dotacji z programu (...) sprowadzał się jedynie do ogólnego nadzoru właścicielskiego nad pracownikami firmy (...) odpowiedzialnymi za obsługę tego projektu, w tym mimo braku jakichkolwiek dowodów wskazujących na to, czy oskarżony obejmował swoją świadomością którekolwiek ze znamion przypisanych mu przestępstw, - ustaleniu, że oskarżony H. S.

(1)działał z bezpośrednim zamiarem wprowadzenia w błąd (...) oraz doprowadzenia Agencji do niekorzystnego rozporządzenia mieniem, - informacje, dokumenty przekazane AR i MR w toku postępowania o przyznanie pomocy finansowej w ramach programu (...) były nierzetelne i miały istotne znaczenie dla uzyskania dotacji w rozumieniu tego przepisu, skutkującą błędnym jego zastosowaniem. W końcu obrońca ten podniósł zarzut rażącej niewspółmierności kar zarówno jednostkowych, jak i kary łącznej, poprzez wymierzenie oskarżonemu H. S.

(1)rażąco wysokich kar pozbawienia wolności, niewspółmiernie surowych w relacji co do celów jakie kary te miały spełnić w zakresie prewencji szczególnej i społecznego oddziaływania, nieodpowiednio do stopnia winy oraz społecznej szkodliwości przypisanych mu czynów, a przez to w odczuciu społecznym, niesprawiedliwych. W konkluzji tenże obrońca wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od zarzucanych mu czynów ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości w odniesieniu do oskarżonego H. S.

(1)i przekazanie w tym zakresie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Obrońca oskarżonej E. N.

(1)zaskarżył wyrok w części dotyczącej tejże oskarżonej w całości. Wyrokowi zarzucił obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść tego orzeczenia, a konkretnie : art. 399 § 2 kpk, art. 405 kpk w zw. z art. 175 § 1 i 2 kpk w zw. z art. 367 § 1 kpk i art. 6 kpk, zaś polegającą na: - uniemożliwieniu, po uprzedzeniu o możliwości zakwalifikowania czynów oskarżonej według innych przepisów, aby oskarżona zajęła stanowisko w tej sprawie z ewentualnym złożeniem wniosku o przerwę w rozprawie, - zamkniecie przewodu sądowego bez zapytania stron o ewentualne uzupełnienie postępowania dowodowego i nie umożliwianie oskarżonej złożenia wyjaśnień, których wolę złożenia w późniejszej fazie procesu deklarowała na rozprawie w dniu 13 maja 2009 roku. Ponadto obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na jego treść, a mianowicie art. 4, art. 6. Art. 7 kpk w zw. z art. 410 kpk i art. 6 Konwencji o Obronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności w związku z art. 424 §1 i 2 kpk poprzez oparcie orzeczenia o winie na selektywnej z pominięciem korzystnych dla oskarżonej dowodów, ocenie niekompletnego materiału dowodowego, naruszającego zasady prawidłowego rozumowania oraz nieuwzględniającej wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego oraz całkowite pominięcie w uzasadnieniu wielu istotnych kwestii dotyczących oceny materiału dowodowego, a polegających na: - przyjęciu, że zeznania świadka M. J.

(2)stanowią pełnowartościowy materiał dowodowy przy braku potwierdzenia w innym materiale dowodowym i jednoczesnej ich chwiejności, niespójności, wewnętrznej sprzeczności, gdy udział i rola tego świadka w opisanych czynach, konflikt z oskarżoną, uzasadniają pogląd o jego osobistym zainteresowaniu i interesie procesowym co do uniknięcia całkowicie odpowiedzialności karnej i powrocie do zawodu doradcy podatkowego; - zdeprecjonowaniu zeznań świadka E. Z.

(2)w zakresie w jakim zeznania te różnią się od wersji świadka M. J.

(2), S. M.

(1), A. Ż.

(3), a także zeznań świadków wnioskowanych przez oskarżonego H. S.

(1)w pełnym zakresie, w jakim zeznania te przeczyły wersji przedstawianej przez M. J.

(2); - całkowitym pominięciu zeznań m.in. świadków M. B., S. C., A. S., a mających znaczenie dla oceny wiarygodności zeznań świadka M. J., - odmowie uznania za wiarygodne zeznań świadków J. M. i R. N. wskazujących jako przyczynę odkupienia pojazdu przez (...) sp. z o. o. przekroczenie przez (...) granicznej kwoty zadłużenia, - uznaniu za wiarygodne zeznań R. N. w części dotyczącej w szczególności rozmowy z oskarżoną przed sporządzeniem oświadczenia z 25 maja 2004 roku; - uznanie faktury z 16 kwietnia 2004 roku za nierzetelną z uwagi na wcześniejsze wystawienie faktury z 3 lutego 2004 roku dotyczącej tego samego przedmiotu – pojazdu, mimo, że działanie takie było zgodne z prawem; - uznaniu za pozorne czynności sprzedaży spornego pojazdu przez B. T. wbrew wynikom kontroli U.K.S. Ponadto podniósł zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, a polegający na: - uznaniu, że oskarżona dopuściła się wyżej wymienionych czynów na podstawie zeznań M. J.

(2), ewentualnie zainteresowanego rozstrzygnięciem sprawy na jego korzyść i pomimo poważnych wątpliwości w tym względzie wynikających w szczególności z wyjaśnień współoskarżonych, zeznań E. Z.

(2)i tegoż M. J.

(2), a odrzuceniu wyjaśnień oskarżonej E. N.

(1); - ustaleniu, że oskarżona mogła odmówić wydania polecenia służbowego w przekazaniu korzyści majątkowej, gdy utrata stanowiska i pracy dobrze płatnej przez nią i jej męża były realne; - uznaniu oskarżonej za winną popełnienia zarzucanych jej czynów w związku z bezpośrednim zamiarem wprowadzenia w błąd AR i MR oraz doprowadzeniu Agencji do niekorzystnego rozporządzania mieniem, mimo, że nie pozwalał na to ujawniony w sprawie materiał dowodowy; - ustaleniu, że oskarżona przedkładała AR i MR nieprawdziwe i nierzetelne oświadczenia na piśmie i miały one istotne znaczenie dla uzyskania dotacji w rozumieniu art. 297 § 1 kk. Autor omawianej apelacji zarzucił także obrazę przepisów prawa materialnego, a konkretnie - art. 229 § 2 kk przez jego niezastosowanie w sytuacji gdy z okoliczności sprawy i jej przedmiotowo-podmiotowych uwarunkowań (w szczególności działania na polecenie służbowe), oczywiście przy zachowaniu ustaleń poczynionych przez Sąd, wynika, że czyny oskarżonej opisane w zaskarżonym wyroku w pkt. 25 i 26 powinny być zakwalifikowane jako przypadki mniejszej wagi; - art. 297 § 1 kk poprzez przyjecie, że udzielone pracownikom AR i MR nierzetelne i nieprawdziwe informacje pisemne i ustne należą do znamion tego przestępstwa, co wynika z dokonanego opisu czynu w pkt. 27 zaskarżonego wyroku, co jest powtórzeniem treści aktu oskarżenia, gdy do znamion tego przestępstwa należy: przedkładany, podrobiony, przerobiony, potwierdzający nieprawdę albo nierzetelny dokument albo nierzetelne pisemne oświadczenie; - art. 297 § 3 kk przez jego niezastosowanie w stosunku do oskarżonej przy błędnej interpretacji, iż zwrot nienależnej kwoty pomocy finansowej w okolicznościach czynu opisanego w pkt. 27 wyroku i przy kwalifikacji art. 297 § 1 kk nie mógł mieć jakiegokolwiek znaczenia dla odpowiedzialności karnej oskarżonej; - art. 295 § 1 kk przez jego niezastosowanie gdy z zebranego materiału dowodowego w sprawie wynika, że sprawca dobrowolnie naprawił szkodę. W końcu również zarzucił rażącą niewspółmierność kary przez warunkowe zawieszenie wykonania kary łącznej pozbawienia wolności na maksymalny pięcioletni okres próby, gdy z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, iż sprawiedliwym rozstrzygnięciem co do kary, byłoby zawieszenie wykonania kary pozbawienia wolności na okres 2 lat próby. Obrońca zawnioskował również o przeprowadzenie dowodu z wyroku Sądu Rejonowego w Pile w sprawie II K 644/12 przeciwko M. J.

(2). W konkluzji wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku w pkt. 25 i 26 poprzez uniewinnienie oskarżonej od przypisanych jej czynów, ewentualnie przyjęcie kwalifikacji z art. 229 § 2 kk i w oparciu o przepis art. 17 § 1 pkt. 6 kk umorzenie postępowania o te czyny bądź uchylenie wyroku w tym zakresie i przekazanie sprawy w tej części Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. W odniesieniu do pkt. 27 wyroku zmianę czynu i zastosowania kwalifikacji z art. 295 § 1 kk i odstąpienie od wymierzania kary ewentualnie zmianę zaskarżonego wyroku przez wyeliminowanie z podstawy skazania art. 286 § 1 kk w zw. z art. 294 § 1 kk i na mocy art. 297 § 3 kk w zw. z art. 17 § 1 pkt 4 kpk umorzenie postępowania o ten czyn względnie uchylenie zaskarżonego wyroku w tej części i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, bądź zmianę wyroku przez zmniejszenie okresu próby do 2 lat. Obrońca oskarżonego R. S.

(1)adw. Z. M. zaskarżył wyrok w całości w odniesieniu do tego oskarżonego. Wyrokowi zarzucił zarówno obrazę przepisów prawa materialnego, przepisów procesowych mającą wpływ na treść orzeczenia jak i błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za jego podstawę i mający wpływ na jego treść. Jeśli chodzi o obrazę prawa materialnego to wskazał konkretnie na przepis art. 228 § 1 kk w zw. z art. 12 kk, przy przyjęciu m.in., że czynu dopuścił się w okresie od października do listopada 1999r., działając z góry powziętym zamiarem i w krótkich odstępach czasu pełniąc funkcję publiczną, w związku ze sprawowaniem tej funkcji oraz przyjął paczki z zawartością wędlin z oczywistym naruszeniem granic możliwego oskarżania tj. art. 45 ustawy o N.S.A. i mimo braku materialnych przesłanek do ustaleń jakiegokolwiek sprawstwa osk. R. S.

(1). Naruszenie przepisów postępowania mających wpływ na treść orzeczenia dotyczyło konkretnie przepisów; art. 4, art. 5 §2, art. 7, art. 20 § 2a, art. 167, art. 170 § 1 pkt 5, art. 192 §2, art. 405 i art. 410 kpk przez pozbawienie oskarżonego prawa do obrony, przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów i popadniecie w dowolność tej oceny, przejawiającą się w nieuwzględnieniu w tej ocenie zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, nie uwzględnienie całokształtu zebranego materiału dowodowego, rozstrzygniecie istniejących w sprawie wątpliwości na niekorzyść oskarżonego – ostatecznie przez przyjecie, z oczywistą dowolnością, iż oskarżony R. S.

(1)dopuścił się zarzucanych mu czynów, pomimo, że według wskazań logiki, przyjętych powszechnie zasad elementarnej wiedzy i doświadczenia życiowego na gruncie zebranego w sprawie materiału dowodowego uzasadnione są twierdzenia, iż: 1) oskarżony R. S.

(1)nie dopuścił się zarzucanego mu przestępstwa z art. 228 § 1 kk, 2) stronnicza, skrajnie jednostronna, a nieuprawniona jest ocena zeznań świadka M. J.

(2)(pomówienie przez współsprawcę) przy:

1. a)– wystąpieniu konieczności jego kolejnego przesłuchania w trybie art. 192 § 2 kpk,
2. b)– przy faktycznie, a całkowicie dowolnym zdeprecjonowaniu części zeznań E. Z.

(2)i M. S.; 3) Oskarżony składając wnioski dowodowe (w tym pismo z dnia 16 stycznia 2013 roku) w sposób oczywisty nie zmierzał do przedłużania postępowania, nie kolidowało to z ekonomiką procesową, przy braku procesowej refleksji Sądu co do przyczyn odsunięcia R. K.

(1)jako prokuratora, od prowadzenia sprawy i obciążaniu oskarżonego (obrony) przewidywaniom co do sposobu rozpoznania tych wniosków; 4) Sąd bezzasadnie zaniechał przesłuchania jako świadka R. K.

(1)na okoliczność pozaprocesowych kontaktów m.in. ze świadkiem M. J., inną osobą – K. L., świadkami w sprawie, przeprowadzenia dowodu z ujawnionych nagrań i korespondencji mailowej (w szczególności z dnia 25 maja, 27 maja i 13 listopada 2012 roku), mimo, że ma to bezpośredni związek z przedmiotem sprawy, a w konsekwencji stanowi istotne kryterium oceny materiału dowodowego. Nadto zarzucił obrazę przepisu procesowego – art. 424 kpk, mającą wpływ na treść wyroku przez sporządzenie uzasadnienia w sposób beletrystyczny, niepozwalający na poznanie rzeczywistych motywów, jakimi kierował się Sąd wydając ten wyrok – zgodnie z przepisami prawa, przy oczywistym pominięciu szeregu okoliczności w sprawie istotnych, a wywołujący sprzeczność między tym wyrokiem, a jego uzasadnieniem. W końcu jeśli chodzi o zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, podniósł, że jest on następstwem naruszenia przepisów: art. 4, art. 5 § 2, art. 6, art. 7 i art. 170 § 1 pkt 5 kpk, skutkujący przyjęciem, iż oskarżony dopuścił się przestępstwa przypisanego i przejawiający się w przyjęciu, że: 1. oskarżony R. S. dopuścił się zarzucanego mu przestępstwa z art. 228 § 1 kk w zw. z art. 12 kk, a jego wyjaśnienia nie są wiarygodne; 2. zeznania świadka M. J. są konsekwentne, spójne, logiczne i ostatecznie wystarczające dla ustaleń faktycznych w sprawie i nie zachodzi konieczność jego kolejnego przesłuchania w trybie art. 192 § 2 kpk; 3. oskarżony składając wnioski dowodowe (w tym pismo z 16 stycznia 2013r.) w sposób oczywisty zmierzał do przedłużenia postępowania, przy braku procesowej refleksji Sądu, co do przyczyn odsunięcia R. K.

(1)jako prokuratora, od dalszego prowadzenia sprawy i jednoczesnym obciążeniu oskarżonego (obrony) przewidywaniem, co do sposobu rozpoznania tych wniosków. W konkluzji wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego R. S.

(1)od zarzucanego mu czynu ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Drugi z obrońców oskarżonego R. S.

(1)– adw. W. G. zaskarżył wyrok również w całości w odniesieniu do tego oskarżonego. Wyrokowi zarzucił obrazę przepisów procesowych, która miała wpływ na jego treść, a konkretnie: - art. 368 kpk w zw. z art. 167 kpk i art. 170 § 1 kpk w z. z art. 6 kpk poprzez nierozpoznanie oraz pominiecie wniosku dowodowego obrony o przeprowadzenie dowodu z wyjaśnień oskarżonego R. S.

(1), zawartego w pkt 5 pisma procesowego obrońcy z 16 stycznia 2013 roku i ponowionego przez obrońców w pismach procesowych z 24 stycznie 2013 roku oraz 13 lutego 2013 roku; - art. 405 kpk w zw. z art. 386 kpk oraz art. 6 kpk – poprzez zamknięcie przewodu sądowego bez uprzedniego zapytania obecnych na rozprawie stron czy wnoszą o uzupełnienie postępowania dowodowego i bez uzyskania odpowiedzi przeczącej; - art. 409 kpk w zw. z art. 9 § 1 i 2 kpk w zw. z art. 6 kpk poprzez nierozpoznanie wniosków obrońców o wznowienie przewodu sądowego w sprawie oraz poprzez nie wznowienie przewodu sądowego celem rozpoznania wyżej opisanego wniosku dowodowego o przeprowadzenie dowodu z wyjaśnień oskarżonego oraz uniemożliwienia oskarżonemu i obrońcom skorzystania z uprawnienia przewidzianego w art. 405 kpk; - art. 367 § 1 kpk w zw. z art. 16 kpk oraz 6 kpk polegającą na jego nie zastosowaniu i nie uprzedzeniu obrońców o zamierzonej przez Sąd zmianie opisu (czasu) czynu, przyjęcie przez oskarżonego paczek z wędlinami oraz wyeliminowanie z opisu czynu określenia „w zamian za udzielone informacje o sposobie skutecznego i korzystnego rozstrzygnięcia sądowego”, skutkujące uniemożliwieniem obrońcom oraz oskarżonemu podjęcia obrony przed tak zmodyfikowanym zarzutem; - art. 34 § 1 kpk oraz art. 33 § 2 kpk poprzez jego niezastosowanie, a także art. 34 § 3 kpk poprzez jego wadliwe zastosowanie w zw. z art. 6 kpk przez nie połączenie do wspólnego rozpoznania spraw oskarżonych R. S.

(1), H. S.

(1)i E. N.

(1)ze sprawą świadka M. J.

(2), oskarżonego w odrębnym postępowaniu prowadzonym przez Sąd Rejonowy w Chodzieży równolegle z przedmiotową sprawą, pomimo, iż za potrzebą wspólnego rozpoznania tych spraw przemawiała występująca pomiędzy nimi łączność przedmiotowa; - art. 170 § 1 kpk oraz art. 172 kpk polegająca na oddaleniu wniosku dowodowego o przeprowadzenie konfrontacji świadków M. J.

(2)oraz E. Z.

(2); - art. 170 § 1 pkt 5 kpk w zw. z art. 211 kpk oraz art. 212 kpk poprzez oddalenie wniosku dowodowego o przeprowadzenie eksperymentu procesowego celem odtworzenia przebiegu zdarzenia; - art. 170 § 1 pkt 2 kpk – poprzez oddalenie wniosku dowodowego o przeprowadzenie dowodu z dokumentów znajdujących się w aktach postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym o uchylenie immunitetu oskarżonemu na okoliczność wniosku prokuratora oraz składanych w toku postępowania oświadczeń; - art. 170 § 1 pkt. 5 kpk – polegającą na oddaleniu wniosku dowodowego obrońcy o przeprowadzenie dowodu z zeznań świadka – prokuratora Roberta Kiełka na okoliczność nieformalnych, pozaprocesowych kontaktów ze świadkiem M. J.

(3); - art. 170 § 1 pkt 5 kpk, a nadto art. 192 § 2 kpk i art. 193 kpk poprzez oddalenie wniosku o ponowne przesłuchanie świadka M. J.

(3)z udziałem biegłych psychiatry i psychologa, o uzyskanie dokumentacji medycznej świadka oraz o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłych psychiatry i psychologa na okoliczność stanu zdrowia psychicznego świadka M. J.

(2)i jego zdolności postrzegania, zapamiętywani oraz relacjonowania faktów; - art. 410 kpk w zw, z art. 7 kpk poprzez oparcie rozstrzygnięcia nie na całości ujawnionych w sprawie okoliczności faktycznych oraz poprzez dokonanie przekraczającej granicy swobodnej oceny dowodów to jest dowolnej oceny, a w szczególności przez: - uznanie, że oskarżony R. S.

(1)dopuścił się przestępstwa z art. 228 § 1 kk w warunkach czynu ciągłego, wyłącznie w oparciu o ustalenia, że na pierwszym spotkaniu była mowa o kolejnym, na którym miały być omawiane szczegóły sprawy, podczas, gdy prawidłowa ocena materiału dowodowego nie daje podstaw przyjęcia kwalifikacji prawnej z art. 12kk; - dokonanie błędnej, pomijającej zasady logicznego rozumowania oraz doświadczenia życiowego oceny zeznań świadka M. J.

(2)poprzez uznanie ich w zasadniczej części za wiarygodne i mogące stanowić podstawę dokonania ustaleń faktycznych w sprawie, a w szczególności, iż oskarżony przyjął dwukrotnie za pośrednictwem tego świadka od H. S.

(1)korzyść majątkową w związku z pełnioną funkcja publiczną; - dokonanie błędnej, pomijającej zasady logicznego rozumowania oraz doświadczenia życiowego oceny zeznań świadka E. Z.

(2)poprzez uznanie ich za wiarygodne w części, w jakiej uzupełniały zeznania świadka M. J.

(2), podczas gdy zeznania te są niewiarygodne w całości w tym zakresie, w jakim świadek zeznaje o rzekomym przyjęciu przez tego oskarżonego korzyści majątkowej; - dokonanie błędnej, pomijającej zasady logicznego rozumowania oraz doświadczenia życiowego oceny zeznań świadka W. S.

(1), poprzez uznanie, iż potwierdzają one przyjęcie korzyści majątkowej przez oskarżonego, podczas gdy ich prawidłowa ocena prowadzi do wniosku, iż zeznania te nie potwierdzają by oskarżony przyjął korzyść majątkową; - dokonanie błędnej, pomijającej zasady logicznego rozumowania oraz doświadczenia życiowego oceny wyjaśnień oskarżonego R. S.

(1), oskarżonego H. S.

(1)oraz świadka M. S.

(4), poprzez nie danie im wiary w całości w zakresie, w jakim wynika z nich, iż oskarżony R. S. nie przyjął korzyści majątkowej od H. S.

(1). Zarzucił ponadto błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, a mających wpływ na jego treść poprzez przyjęcie, że oskarżony R. S.

(1)przyjął od H. S.

(1)za pośrednictwem M. J.

(2)korzyść materialną w rozumieniu art. 228 § 1 kk w związku z pełniona funkcja publiczną Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego – Ośrodka Zamiejscowego w P., dwukrotnie, w postaci 20 tyś zł., tj. łącznie 40.000 złotych oraz w postaci paczek z wędlinami. Reasumując wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego R. S.

(1)od zarzucanego mu czynu ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancyjnemu do ponownego rozpoznania. Trzeci z obrońców R. S.

(1)– adw. P. S. zaskarżył wyrok także w całości w zakresie dotyczącym tego oskarżonego i zarzucił mu obrazę prawa materialnego oraz naruszenie przepisów prawa procesowego. Jeśli chodzi o ten pierwszy zarzut to dotyczyło to konkretnie przepisu: - art. 228 § 1 kk w zw. z art. 115 § 1 kk przez uznanie oskarżonego R. S.

(1)za winnego popełnienie przestępstwa z art. 228 § 1 kk podczas, gdy czyn zarzucany temu oskarżonemu nie posiadał znamion tego przestępstwa, bowiem z ustalonego w sprawie stanu faktycznego wynika, że przyjecie korzyści majątkowej przez oskarżonego nie pozostawało w związku z pełnieniem przez niego funkcji publicznej; - art. 45 ustawy z 11 maja 1995 roku o Naczelnym Sądzie Administracyjnym poprzez jego błędną wykładnię polegającą na wadliwym uznaniu, iż przepis ten obligował oskarżonego do zwrócenia do skarżącego H. S.

(1)z wezwaniem o uzupełnienie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji podatkowej o dodatkowe dokumenty, podczas gdy prawidłowa wykładnia tego przepisu prowadzi do wniosku, iż oskarżony nie posiadał kompetencji do dokonania takiej czynności oraz art. 52 ust. 1 i 2 ustawy wyżej cytowanej przez jego niezastosowanie. Jeżeli chodzi o zarzut obrazy przepisów postępowania, to konkretnie dotyczyło to: - art. 13 kpk i art. 17 § 1 pkt. 10 kpk poprzez wydanie zaskarżonego wyroku przy braku wymaganego ustawowego zezwolenia na ściganie czynu przypisanego temu oskarżonemu polegającej na zmianie opisu zarzucanego w sposób wykraczający poza granice określone uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego – Sądu Dyscyplinarnego z dnia 23 marca 2007 roku – sygn. akt I OW 7/07 oraz uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego – Sądu Dyscyplinarnego II instancji z dnia 11 czerwca 2007 roku zezwalającymi na pociągnięcie sędziego do odpowiedzialności karnej; - art. 14 § 1 kpk w zw. z art. 17 § 1 pkt. 9 kpk poprzez wydanie zaskarżonego wyroku przy braku skargi uprawnionego oskarżyciela, polegającą na skazaniu oskarżonego za przestępstwo przyjęcia korzyści majątkowej w postaci „paczek z zawartością wędlin”. W uzasadnieniu swojej apelacji obrońca podkreśla, że aby można było przypisać oskarżonemu popełnienie przestępstwa z art. 228 § 1 kk, to po pierwsze musi on pełnić funkcję publiczna, a po drugie musi istnieć związek przyjęcia korzyści majątkowej z tą właściwością sprawcy, bo nie wystarcza, iż korzyść majątkowa przyjęła osoba pełniąca funkcję publiczną. Za istotną okoliczność uznać należy to, czy sprawca wykonał, względnie powstrzymał się w zamian za uzyskaną korzyść majątkową od wykonania czynności objętej kompetencją osoby pełniącej określoną funkcję publiczną i czy przyjmujący korzyść ma w ogóle jakikolwiek wpływ na postępowanie w sprawie lub sposób jej załatwienia i czy to leży w zakresie jego kompetencji. Z całą pewnością nie czyni zadość temu, jak przyjął Sąd Okręgowy, że związek ten będzie istniał także wtedy, gdy chodzi tylko o pozyskanie w ten sposób względów takiej osoby, pozyskanie jej życzliwego stosunku do danej osoby, zwłaszcza gdy przyjmujący korzyść majątkową nie ma żadnego wpływu na rozstrzygnięcie określonej sprawy z racji posiadanych kompetencji. Obrońca podkreśla, że Sąd Okręgowy zmieniając opis czynu przez wyeliminowanie zwrotu „w zamian za udzielenie informacji o możliwości skutecznego i korzystnego rozstrzygnięcia sądowego”, a przyjmując, że było to przyjęcie korzyści majątkowej w zamian za „życzliwy stosunek”, wyszedł poza ramy przedmiotowe wyznaczone treścią czynu, co do którego istniała zgoda na ściganie. Tymczasem z poczynionych ustaleń wynikało, że ta korzyść była udzielona za poradę prawną dotyczącą procedowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, oraz niezbędnych dokumentów potrzebnych do rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Oskarżony R. S.

(1)z racji zajmowania funkcji Prezesa NSA w W. – Ośrodka Zamiejscowego w P. nie miał żadnego wpływu na merytoryczne rozpoznanie skargi i zawartego w niej wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji podatkowej. W końcu zakres przedmiotowy czynu przyjęty w zaskarżonym wyroku został poszerzony przedmiotowo w stosunku do wniosku o „uchylenie immunitetu” sędziemu NSA R. S.

(1), jak i treści uchwały NSA – Sąd Dyscyplinarny na ściganie o określony czyn oraz treści zarzutu zawartego w akcie oskarżenia. Reasumując obrońca wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku przez uniewinnienie oskarżonego R. S.

(1)od zarzucanego mu czynu ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w zakresie dotyczącym tego oskarżonego i przekazanie sprawy w tej części Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Apelacja prokuratora okazała się oczywiście bezzasadną, zaś apelacja oskarżyciela posiłkowego stała się przedwczesną, zważywszy na to, że z racji rażącego naruszenia przepisów procesowych przez Sąd Okręgowy, dokonanie merytorycznej oceny zasadności uznania oskarżonego H. S.

(1)za winnego popełnienia przestępstw łapownictwa czynnego, z którymi wiązał się środek karny, o orzeczenie którego wnioskował oskarżyciel posiłkowy, było niemożliwe. Jeśli chodzi o apelacje wszystkich obrońców, to z całą pewnością trafne były zawarte w nich alternatywne wnioski końcowe o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie w tym zakresie sprawy Sądowi Okręgowemu w Poznaniu do ponownego rozpoznania. W większości zasadne okazały się także podniesione zarzuty. Przed przystąpieniem do omówienia i ustosunkowania się do poszczególnych apelacji i zawartych w nich zarzutów, Sąd Apelacyjny pragnie gwoli przypomnienia wskazać poniżej na obowiązki jakie ciążą na sądzie meriti, by wyrok wydany przez ten Sąd mógł być uznany za słuszny, a jednocześnie sąd odwoławczy mógł dokonać prawidłowej jego kontroli instancyjnej. Po pierwsze na sądzie orzekającym spoczywa obowiązek przeprowadzenia postępowania dowodowego w sposób wyczerpujący i to z uwzględnieniem zarówno okoliczności przemawiających na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego. W dalszej kolejności, wszystkie zebrane dowody muszą być w sposób przewidziany przez prawo ujawnione przed sądem, a następnie poddane wnikliwej analizie i ocenie w granicach zakreślonych przez przepis art. 7 kpk, tzn. zgodnie ze wskazaniami wiedzy, zasadami doświadczenia życiowego oraz regułami logicznego rozumowania. Następnie ustalenia faktyczne, które poczynione będą w oparciu o dowody poddane swobodnej ocenie, nie mogą wykazywać błędów natury faktycznej tj. niezgodności z ujawnionymi dowodami, którym Sąd pierwszoinstancyjny nadał walor wiarygodnych, jak i błędów logicznych tj. nielogiczności rozumowania i wnioskowania. W tym miejscu, należy zauważyć, że Kodeks postępowania karnego nie zawiera w ogóle żadnych dyrektyw, które nakazywałyby określone ustosunkowanie się do konkretnych dowodów, jak również przepisy te nie wprowadzają różnic co do wartości dowodowej poszczególnych rodzajów dowodów. Nie dają one także prymatu dowodom osobowym złożonym przed sądem, nad tymi dowodami, które były przeprowadzone w toku postępowania przygotowawczego, zresztą również i odwrotnie, gdyż o wartości danego dowodu nie decyduje stadium postępowania, w którym został on złożony, ale jego treść konfrontowana z innymi dowodami. Dalej, przy wyrokowaniu, w myśl art. 410 kpk, za podstawę można brać tylko te dowody, które były ujawnione na rozprawie, przy tym nie zapominając o tym, iż poszczególne ustalenia muszą znajdować odbicie w ujawnionych dowodach, bowiem nie można czynić ustaleń zarówno wbrew wiarygodnym dowodom jak i takich, które nie znajdują odzwierciedlenia w ujawnionych dowodach. W końcu by Sąd odwoławczy mógł dokonać właściwej kontroli rozumowania sądu orzekającego, które doprowadziło ten sąd do uznania sprawstwa oskarżonego (oskarżonych) w zakresie zarzucanego (zarzucanych) mu (im) czynu (czynów), cały proces myślowy musi być przedstawiony w pisemnych motywach wyroku. Jeśli chodzi o ustalenia faktyczne zawarte w uzasadnieniu, to winny być poczynione w taki sposób, by można było zweryfikować, czy zachowanie oskarżonego wyczerpuje wszystkie znamiona przypisanego mu czynu, bo w przeciwnym wypadku można dopatrywać się sprzeczności między częścią dyspozytywną, a jego uzasadnieniem, co z reguły, gdy materiał dowodowy nie jest jednoznaczny, musi prowadzić do uchylenia wyroku. Zgodnie z wymogami art. 424 § 1 i 2 kpk uzasadnienie wyroku winno wyraźnie wskazywać na jakich dowodach opiera sąd meriti ustalenia każdego istotnego dla rozstrzygnięcia sprawy faktu, a także należycie rozważyć i ocenić wszystkie dowody przemawiające za przyjętymi przez ten sąd ustaleniami faktycznymi, jak i przeciwko nim. Realizując wymóg zawarty w cytowanym przepisie, na sądzie orzekającym ciąży obowiązek dokonania z taką samą starannością i dokładnością oceny tych dowodów, które odrzuca, jak i tych, na których opiera swe ustalenia oraz wskazania dlaczego na jednych dowodach się oparł, a inne uznał za niewiarygodne. Brak takiej oceny i takiego wyjaśnienia uniemożliwia odparcie zarzutu przekroczenia przez sąd granic swobodnej oceny dowodów, zaś pominiecie w uzasadnieniu wyroku oceny dowodów dotyczących istotnych dla sprawy okoliczności i nie zajęcie wobec nich żadnego stanowiska, daje podstawę do postawienia sądowi I instancji słusznego zarzutu sprzeczności ustaleń z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego. Sąd Okręgowy przy rozpoznawaniu przedmiotowej sprawy nie wszystkim powyższym wymogom sprostał. Przechodząc do apelacji prokuratora, to jak już wyżej zaznaczono okazała się ona oczywiście bezzasadną. Na wstępie należy zauważyć, że autor omawianej apelacji zarzucił wyrokowi zarówno błąd w ustaleniach faktycznych jak i równocześnie obrazę przepisu art. 5 § 2 kpk przez zastosowanie tej reguły. Taka kompilacja zarzutów jest nieprawidłowa w sytuacji, gdy apelujący dopatruje się błędu w ustaleniach faktycznych w następstwie dowolnej oceny dowodów, a właśnie tak czyni oskarżyciel publiczny. Warto w tym miejscu przypomnieć, że trzeci zarzut jaki postawił prokurator, to obraza przepisu art. 424 § 1 kpk, która miała polegać na niewskazaniu w uzasadnieniu wyroku z jakich powodów czyniąc prawidłowe ustalenia faktyczne i dokonując prawidłowej wykładni dyspozycji art. 183 § 1 kpk, uniewinnił oskarżonego H. S.

(1)od popełnienia przestępstw zarzucanych w pkt. X i XI części wstępnej wyroku. Takie zestawienie tych trzech zarzutów jest błędne i całkowicie niezrozumiałe. Błąd w ustaleniach faktycznych mający polegać na przekroczeniu swobodnej oceny dowodów polega na dokonaniu ustaleń wbrew wskazaniom wiedzy lub w sposób sprzeczny z zasadami doświadczenia życiowego względnie wbrew regułom logicznego rozumowania. Z kolei zarzut naruszenia zasady in dubio pro reo może być podnoszony tylko wtedy, gdy Sąd orzekający przeprowadzając postępowanie dowodowe wyczerpał wszystkie możliwości poznawcze, a przy dokonywaniu oceny dowodów ujawnionych przed sądem, nie pominął żadnego z nich, a oce