VII Pa 152/17 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 20 grudnia 2017 roku Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie VII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący: SSO Wł

§ 1k.p.c.

Apelację od powyższego wyroku złożyła w dniu 17 sierpnia 2017 r. strona pozwana, zaskarżając wyrok Sądu Rejonowego w zakresie punktów 1, 3, 4 i 6. Pozwana zarzuciła skarżonemu wyrokowi: 1) naruszenie prawa procesowego mające wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, tj.

1. a)naruszenie art. 217 § 1 i 3 k.p.c., art. 227 k.p.c. oraz art. 207 § 3 k.p.c. poprzez oddalenie wniosku pozwanego o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadka T. T. oraz dowodów z protokołów zeznań G. S. i T. T.,
2. b)naruszenie art. 217 § 1 i 3 k.p.c., art. 227 k.p.c. oraz art. 207 § 3 k.p.c. poprzez oddalenie wniosku pozwanego o przeprowadzenie dowodu z dokumentów w postaci umów nr (...) oraz (...) zawierających odwzorowanie podpisów powódki w postaci pieczęci faksymile,
3. c)naruszenie art. 217 § 1 i 3 k.p.c., art. 227 k.p.c., art. 207 § 3 k.p.c. oraz art. 278 § 1 k.p.c. poprzez oddalenie wniosku o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego z zakresu badania pisma ręcznego na okoliczność, czy na wymienionych dokumentach znajduje się oryginalny podpis nakreślony przez powódkę, czy też odwzorowanie podpi9su powódki w postaci faksymile,
4. d)naruszenie art. 233 § 1 k.p.c. poprzez niewłaściwą ocenę dowodów i wyprowadzenie ze zgromadzonego materiału dowodowego błędnych wniosków, co skutkuje błędem w ustaleniach faktycznych, tj. w szczególności poprzez ustalenie, że: – zarząd Spółki (...) S.A. zatwierdził nową procedurę dokonywania płatności wprowadzoną przez powódkę, – powódka obejmując nowe stanowisko zastała w całej spółce, w tym w księgowości, bałagan i zaniedbania organizacyjne, – księgowość pozwanej Spółki miała bezpośrednio podlegać pod I. Ł., a nie podlegała pod powódkę, – podpis powódki na ostatniej stronie umowy zawsze był wykonywany przez powódkę ręcznie oraz że faksymile zawierające odwzorowanie podpisu powódki nie były używane do akceptacji płatności, – członek obecnego zarządu pozwanej Spółki obecnie używa pieczęci faksymile, – wszyscy członkowie zarządu pozwanej Spółki odpowiadali w takim samym zakresie za sprawy pracownicze, nadzór nad pracownikami i zapłatę faktur, – powódka nie brała udziału w procederze, którego skutkiem była zapłata na tzw. puste faktury oraz nie miała świadomości tego procederu,
5. e)naruszenie art. 233 § 1 k.p.c. poprzez niewłaściwą ocenę dowodów z zeznań świadków A. P., M. S.

§ 1k.p.c.

poprzez objęcie rygorem natychmiastowej wykonalności kwoty 78.605,22 zł wraz z odsetkami, 2) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

1. a)naruszenie art. 30 § 4 k.p. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie do stanu faktycznego sprawy poprzez błędne uznanie, że przyczyny wskazane w oświadczeniu o rozwiązaniu umowy o pracę są niekonkretne i mało precyzyjne,
2. b)naruszenie art. 52 § 1 k.p. poprzez jego niezastosowanie polegające na przyjęciu przez Sąd Rejonowy, że zachowanie powódki nie stanowiło ciężkiego naruszenia podstawowych obowiązków pracowniczych w znaczeniu ww. przepisu,
3. c)naruszenie art. 58 k.p. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu przez Sąd Rejonowy, że na mocy tego przepisu powódce należne jest odszkodowanie w kwocie równej jednomiesięcznemu wynagrodzeniu. W oparciu o powyższe zarzuty pozwana wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku i oddalenie powództwa w całości, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do Sądu Rejonowego celem ponownego rozpatrzenia, zasądzenie od powódki na rzecz pozwanego kosztów zastępstwa procesowego, a także o zobowiązanie powódki do zwrotu na rzecz pozwanego kwoty 131.111,35 zł, w tym kwota 78.605,22 zł tytułem odszkodowania plus odsetki w kwocie 52.506,13 zł, spełnionego na jej rzecz przez pozwanego na mocy rygoru natychmiastowej wykonalności oraz rozpoznaniu postanowień Sądu Rejonowego które nie podlegały zaskarżeniu w drodze zażalenia, a miały wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. W odpowiedzi na apelację z dnia 26 września 2017 r. strona powodowa wniosła o: 1) oddalenie apelacji pozwanego w całości jako pozbawionej podstaw faktycznych i prawnych, 2) oddalenie wniosku dowodowego pozwanego o rozpoznanie na podstawie art. 380 k.p.c. postanowień Sądu Rejonowego, które nie podlegały zaskarżeniu w drodze zażalenia z uwagi na fakt, że składane przez pozwaną wnioski dowodowe nie miały znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, 3) oddalenie wniosku pozwanej o nakazanie powódce zwrotu świadczenia w kwocie 131.111,35 zł, 4) zasądzenie na rzecz powódki zwrotu kosztów postępowania a obie instancje. Po rozpoznaniu apelacji strony pozwanej Sąd Okręgowy zważył, co następuje: apelacja była zasadna jedynie częściowo. Zgodnie z treścią art. 378 § 1 k.p.c., sąd drugiej instancji rozpoznaje sprawę w granicach apelacji; w granicach zaskarżenia bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. Wynikający z tego przepisu obowiązek rozpoznania sprawy w granicach apelacji należy rozumieć jako bezwzględny zakaz wykraczania przez sąd drugiej instancji poza te granice i zarazem jako nakaz wzięcia pod uwagę i rozważenia wszystkich podniesionych w apelacji zarzutów i wniosków (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 11 maja 2017r. II UZ 15/17). Rozważając zakres kognicji sądu odwoławczego, Sąd Najwyższy stwierdził, iż sformułowanie "w granicach apelacji" wskazane w tym przepisie oznacza, iż sąd drugiej instancji między innymi rozpoznaje sprawę merytorycznie w granicach zaskarżenia, dokonuje własnych ustaleń faktycznych, prowadząc lub ponawiając dowody albo poprzestaje na materiale zebranym w pierwszej instancji, ustala podstawę prawną orzeczenia niezależnie od zarzutów podniesionych w apelacji oraz kontroluje poprawność postępowania przed sądem pierwszej instancji, pozostając związany zarzutami przedstawionymi w apelacji, jeżeli są dopuszczalne, ale biorąc z urzędu pod uwagę nieważność postępowania, orzeka co do istoty sprawy stosownie do wyników postępowania (por. uzasadnienie uchwały składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 31 stycznia 2008 r., III CZP 49/07, zob. wyrok Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z dnia 9 czerwca 2016 r. III AUa 806/15). Sąd odwoławczy ma więc nie tylko uprawnienie, ale obowiązek rozważenia na nowo całego zabranego w sprawie materiału oraz jego własnej oceny (art. 382 k.p.c.), przy uwzględnieniu zasad wynikających z art. 233 § 1 k.p.c. (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 11 kwietnia 2006 r., I PK 169/05). Kierując się prezentowaną wyżej wykładnią wskazanych przepisów Sąd Okręgowy w niniejszym postępowaniu rozważył prawidłowość skarżonego rozstrzygnięcia w kontekście podniesionych zarzutów oraz całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie. W konsekwencji Sąd Okręgowy stwierdził, że zaskarżony wyrok Sądu Rejonowego był niezasadny jedynie częściowo – w zakresie rozstrzygnięcia o kosztach postępowania, a także w części, w jakiej Sąd Rejonowy nadając rygor natychmiastowej wykonalności objął zasądzoną w punkcie 1 skarżonego wyroku kwotę odszkodowania i odsetek ponad kwotę jednomiesięcznego wynagrodzenia przysługującego powódce. Odnosząc się do pierwszej z wymienionych okoliczności Sąd Okręgowy stwierdził, że w orzecznictwie Sądu Najwyższego ugruntowało się jednoznaczne stanowisko co do zasad ustalania wysokości wynagrodzenia przysługującego profesjonalnym pełnomocnikom stron sprawach, w których istotą sporu jest stwierdzenie bezskuteczności wypowiedzenia o pracę bądź rozwiązanie stosunku pracy. Już w uchwale z 7 sierpnia 2002 r. (III PZP 15/02) Sąd Najwyższy wyraził pogląd, że w sprawie toczącej się na skutek odwołania od wypowiedzenia umowy o pracę należy przyjmować jednakową podstawę do zasądzania kosztów zastępstwa prawnego, niezależnie od wyboru żądania. Zwrócono wówczas uwagę, że wynagrodzenie pełnomocnika procesowego powinno być ustalone na jednakowych zasadach (w takiej samej wysokości) niezależnie od tego, czy pracownik dochodzi uznania wypowiedzenia za bezskuteczne, przywrócenia do pracy, czy też odszkodowania za niezgodne z prawem lub nieuzasadnione rozwiązanie umowy o pracę za wypowiedzeniem. Ten kierunek wykładni znalazł kontynuację w uchwale składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z 24 lutego 2011 r., I PZP 6/10, w której przyjęto, że podstawę zasądzenia przez sąd opłaty za czynności adwokata z tytułu zastępstwa prawnego w sprawie ze stosunku pracy o odszkodowanie, o którym mowa w art. 56 § 1 w związku z art. 58 k.p., stanowi stawka minimalna określona w § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Uchwale tej nadano moc zasady prawnej, co oznacza, że wszystkie składy orzekające Sądu Najwyższego są związane przedstawioną w niej wykładnią przepisów prawa. Natomiast zgodnie z postanowieniem Sądu Najwyższego z dnia 13 marca 2012 r., II PZ 3/12 argumentacja prawna przedstawiona w przytoczonej uchwale ma zastosowanie w jednakowym stopniu do wynagrodzenia adwokatów i radców prawnych oraz do spraw o odszkodowanie dochodzone na podstawie art. 56 § 1 w związku z art. 58 k.p. albo na podstawie art. 45 § 1 w związku z art. 47 1 k.p. Tym samym Sąd Rejonowy orzekając o kosztach był związany powyższą zasadą prawną, której jednak nie zastosował. W oparciu o cytowane wyżej poglądy orzecznictwa Sąd Okręgowy dokonał więc stosownej zmiany skarżonego rozstrzygnięcia w zakresie orzeczonych kosztów zastępstwa procesowego i uznał, że prawidłową podstawą ich naliczenia jest przepis § 11 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu z dnia 28 września 2002 r. (Dz. U. z 2002 r. nr 163 poz. 1349 ze zm.) w brzmieniu aktualnym na dzień wniesienia powództwa. Orzekając o kosztach zastępstwa procesowego zgodnie z § 11 ust. 1 pkt ww. rozporządzenia stawki minimalne za prowadzenie spraw z zakresu prawa pracy o uznanie wypowiedzenia umowy o pracę za bezskuteczne wynoszą 60 zł. Jednocześnie Sąd Okręgowy uznał za zasadne podwyższenie stawki wynagrodzenia pełnomocnika powódki w oparciu o § 2 ust. 1 i 2 ww. rozporządzenia. Zgodnie z treścią tych przepisów zasądzając opłatę za czynności radcy prawnego z tytułu zastępstwa prawnego sąd bierze pod uwagę niezbędny nakład pracy pełnomocnika, a także charakter sprawy i wkład pracy pełnomocnika w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia; podstawę zasądzenia opłaty takiej opłaty stanowią stawki minimalne określone w rozdziałach 3-4 ww. rozporządzenia, przy czym opłata ta nie może być wyższa niż sześciokrotna stawka minimalna ani przekraczać wartości przedmiotu sprawy. Mając na względzie wieloletni przebieg postępowania oraz skomplikowany charakter sprawy, a także konieczność uczestnictwa w wielu rozprawach oraz dokonania szczegółowej analizy obszernego materiału dowodowego Sąd uznał za zasadne maksymalne (sześciokrotne) podwyższenie stawki minimalnej przysługującej pełnomocnikowi reprezentującej powódkę w niniejszej sprawie, w konsekwencji czego zasądził z tego tytułu na jej rzecz kwotę 360 zł (6 x 60 zł). Do kwoty tej, z art. 98 k.p.c. w zw. z art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 623), należało doliczyć uiszczoną przez powódkę kwotę 3.761 zł tytułem zwrotu opłaty od pozwu, którą poniosła powódka w wysokości odpowiedniej do zakresu uwzględnionego powództwa. Tym samym Sąd Okręgowy zmienił zaskarżony wyrok w punkcie 2 i zasądził od pozwanego na rzecz powódki kwotę 4.121 zł, o czym orzeczono w punkcie 1 sentencji wyroku na podstawie art. 386 § 1 k.p.c. Uzasadniony był zarzut apelacyjny dotyczący rygoru natychmiastowej wykonalności. Zgodnie bowiem z przepisem art.

§ 1k.p.c.

zasądzając należność pracownika w sprawach z zakresu prawa pracy, sąd z urzędu nada wyrokowi przy jego wydaniu rygor natychmiastowej wykonalności w części nieprzekraczającej pełnego jednomiesięcznego wynagrodzenia pracownika. Z przepisu tego wynika jednoznacznie, że rygorem natychmiastowej wykonalności można objąć kwotę zasądzoną na rzecz pracownika w wysokości nieprzekraczającej pełnego jednomiesięcznego wynagrodzenia pracownika. Tymczasem w punkcie 1 sentencji wyroku Sąd Rejonowy zasądził od pozwanego na rzecz powódki kwotę odszkodowania wraz z odsetkami, zaś w punkcie 6 nadał wyrokowi w punkcie 1 rygor natychmiastowej wykonalności co do całej zasądzonej na rzecz powódki kwoty wraz z odsetkami. Sąd Rejonowy nadając rygor natychmiastowej wykonalności winien był ograniczyć jego zakres do należności głównej stanowiącej kwotę jednomiesięcznego wynagrodzenia powódki, które zgodnie z zaświadczeniem z dnia 18 kwietnia 2011 r. (k. 96 a.s. tom I), obliczone jako ekwiwalent za urlop, wynosiło 78.605,22 zł. Jak wynika z ustaleń Sądu Okręgowego pozwana Spółka dokonała na rzecz powódki przelewu kwoty 131.111,35 zł, na którą złożyła się kwota 78.605,22 zł odszkodowania oraz kwota 52.506,13 zł tytułem odsetek. Kwota odsetek, której nie obejmował rygor natychmiastowej wykonalności, a która została wypłacona przez pozwanego na rzecz powódki, podlega zwrotowi na podstawie art. 338 § 1 k.p.c., w związku z czym Sąd Okręgowy orzekł jak w punkcie 2 sentencji wyroku. W pozostałym zakresie apelacja strony pozwanej jako bezzasadna podlegała oddaleniu. W ocenie Sądu Okręgowego wniesiony przez pozwanego środek zaskarżenia nie zawierał zarzutów skutkujących zmianą lub uchyleniem skarżonego wyroku. W sprawie nie zachodziły również – ponad omówione powyżej – okoliczności, które Sąd Okręgowy winien był wziąć pod uwagę z urzędu. Prawidłowo zebrany materiał dowodowy pozwolił na szczegółowe ustalenie okoliczności składających się na stan faktyczny sprawy, a rozumowanie Sądu Rejonowego wywodzone z tak zebranego materiału dowodowego Sąd Okręgowy ocenił jako rzeczowe i kompleksowe, skutkujące logiczną konkluzją w postaci zapadłego w sprawie wyroku. Tym samym nie było konieczne bardziej szczegółowe przytoczenie zarówno ustaleń faktycznych, jak i argumentacji prawnej Sądu Rejonowego, którą Sąd Okręgowy podzielił w całości (zob. wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 8 października 1998 r., II CKN 923/97; z dnia 12 stycznia 1999r., I PKN 521/98). W pierwszej kolejności Sąd Okręgowy wziął pod rozwagę podniesione przez skarżącą zarzuty naruszenia przez Sąd Rejonowy przepisów prawa procesowego, które w przeważającej większości dotyczyły dokonania oceny materiału dowodowego w sposób nieprawidłowy z perspektywy zasady swobodnej oceny dowodów określonej w art. 233 § 1 k.p.c., a więc w sposób dowolny, zamiast swobodny, sprzeczny z zasadami doświadczenia życiowego lub logicznego rozumowania, jak również w sposób stronniczy. Podniesione przez pozwaną zarzuty stanowiły podstawę sformułowania w apelacji zarzutów prawa materialnego, stąd też konieczność rozważenia ich w pierwszej kolejności. Zasada swobodnej oceny dowodów w myśl art. 233 1 k.p.c. polega na rozumowaniu w oparciu o wymogi wyznaczone przepisami prawa procesowego, doświadczeniem życiowym oraz regułami logicznego myślenia, według których sąd w sposób bezstronny, racjonalny i wszechstronny rozważa materiał dowodowy jako całość, dokonuje wyboru określonych środków dowodowych i ważąc ich moc oraz wiarygodność, odnosi je do pozostałego materiału dowodowego (zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 10 czerwca 1999 r., II UKN 685/98). Swobodna ocena dowodów nie może być równoznaczna z ich dowolną oceną, tj. taką, która nie znajduje oparcia w materiale dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy lub jest nielogiczna albo też sprzeczna z zasadami doświadczenia życiowego (zob. wyroki Sądu Najwyższego z 5 sierpnia 1999 r., sygn. akt II UKN 76/99 czy też 19 czerwca 2001 r., sygn. akt II UKN 423/00). Dokonując analizy materiału dowodowego sąd powinien prowadzić taki tok rozumowania, na skutek którego dojdzie do sformułowania logicznie poprawnych wniosków składających się w jedną spójną całość, zgodną z doświadczeniem życiowym. Podniesienie skutecznego zarzutu naruszenia przez sąd swobodnej oceny dowodów wymaga więc udowodnienia, że powyższa okoliczność nie zachodzi, konieczne jest więc wskazanie nieprawidłowości procesu myślowego przeprowadzonego przez sąd do których doszło przy przyjęciu kryteriów oceny dowodów lub stosowania kryteriów oceny podczas analizy dowodów. Nieprawidłowości powinny mieć charakter obiektywny, to jest niezależny od indywidualnych doświadczeń życiowych i poglądów stron. Odnosząc powyższe rozważania do zarzutów podniesionych w apelacji Sąd Okręgowy nie dopatrzył się nieprawidłowości w dokonanych przez Sąd Rejonowy ustaleniach faktycznych. Analiza poszczególnych zarzutów naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. prowadzi do wniosku, iż zarzuty te zostały sformułowane w sposób ogólny, a ich treść ograniczała się jedynie do polemiki z okolicznościami stanu faktycznego wprost wynikającymi ze zgromadzonych dowodów oraz argumentami uzasadnienia skarżonego wyroku. Choć pełnomocnik pozwanego stosunkowo dokładnie wskazał jakie okoliczności stanu faktycznego zostały w jego ocenie błędnie ustalone, jednakże nie przedstawił żadnych okoliczności, które świadczyłyby o popełnieniu przez Sąd Rejonowy błędów w rozumowaniu, jego sprzeczności z regułami logiki czy doświadczenia życiowego i w żadnym ze wskazanych przez siebie przykładów naruszeń nie wyjaśnił, na czym miałaby polegać nieprawidłowość rozumowania Sądu Rejonowego. Argumentacja skarżącego cechuje się jednostronnością, gdyż powołując się na błędy w ustaleniach faktycznych, jakich miał dopuścić się Sąd Rejonowy, pozwana odwołuje się do zeznań świadków, których sama zawnioskowała w toku postępowania, odmawiając jednocześnie wiarygodności dowodom przedłożonym przez powódkę. Powołuje się również na sprzeczność ustaleń Sądu Rejonowego ze stanem faktycznym i powołuje się w tym kontekście na pozostały materiał dowodowy, jednakże bez wskazania, o które dokładnie dowody chodzi. W tych okolicznościach Sąd Okręgowy uznał, że zarzuty pozwanego w zakresie domniemanego naruszenia przez Sąd Rejonowy art. 233 § 1 k.p.c. miały charakter jedynie polemiczny i wynikały z własnej interpretacji poszczególnych dowodów oraz stanowiły wyraz subiektywnej oceny zdarzeń przez pozwanego, pozostających w oderwaniu od materiału dowodowego zebranego w toku postępowania przed Sądem Rejonowym. W ocenie Sądu Okręgowego dokonane przez Sąd Rejonowy ustalenia stanu faktycznego należało ocenić jako prawidłowe i znajdujące oparcie zebranych w sprawie dowodach. Sąd Rejonowy zgromadził w toku trwającego kilka lat postępowania obszerny materiał dowodowy, obejmujący liczną dokumentację prywatną przedłożoną przez strony, w tym akta osobowe powódki i dokumentację wewnętrzną pozwanej Spółki, dowody z zeznań świadków, jak również dowody z przesłuchania powódki i członków zarządu pozwanej Spółki, a także opinii z zakresu grafologii. Tak zebrany materiał dowodowy pozwolił na prawidłowe i szczegółowe ustalenie okoliczności faktycznych istotnych z punktu widzenia niniejszej sprawy. Sąd Rejonowy ocenił materiał dowodowy w sposób wszechstronny, a jednocześnie szczegółowo odniósł się do poszczególnych, istotnych dla sprawy wątków, dokładnie wskazał którym dowodom dał wiarę, a którym dowodów przymiotu wiarygodności odmówił. W tym stanie rzeczy zarzuty naruszenia granicy swobodnej oceny dowodów nie znajdują uzasadnienia. W szczególności zdaniem Sądu Okręgowego nie było podstaw do czynienia powódce zarzutu co do tego, że miała świadomość procederu związanego z wystawianiem tzw. pustych faktur na rzecz (...) Sp. z o.o. Nie znajduje to potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym, ani również w wyrokach Sądów Karnych, które badały sprawę wystawiania faktur na rzecz ww. Spółki. Podnosząc powyższy zarzut pełnomocnik pozwanej wskazuje, że za uczestnictwem powódki w tym procederze przemawia całokształt materiału dowodowego, po czym ogranicza się do zeznań G. S., z których ma wynikać, że powódka miała świadomość co do wystawiania pustych faktur na rzecz Spółki (...). Pełnomocnik pozwanej pomija jednak fakt, iż Sąd Rejonowy uznał zeznania G. S. za niewiarygodne ze względu na ich brak spójności i wewnętrzną sprzeczność. Sąd Okręgowy podzielił tą ocenę. Zeznania świadka są całkowicie niespójne, przedstawiane przez świadka okoliczności dotyczące zaangażowania powódki w proceder wystawiania pustych faktur były w sprzeczne nie tylko wzajemnie, lecz nie znajdowały również potwierdzenia w innych dowodach, w tym zwłaszcza zeznaniach świadków. Trudno również dać wiarę, że G. S. była w ogóle w stanie porozumieć się z powódką, skoro sama nie posługiwała się językiem angielskim, zaś powódka znała język polski w stopniu ograniczonym, a w kontaktach z pracownikami korzystała z usług tłumacza z języka hebrajskiego. Nie bez znaczenia jest również fakt, że G. S. została uznana za winną w sprawie o niekorzystne rozporządzenie mieniem pozwanej. Uczestnictwa powódki w procederze nie potwierdziło ani postępowanie dowodowe prowadzone przez Sąd Rejonowy, ani też ustalenia dokonane w sprawie V K 34/13, w której Sąd Karny w sposób jednoznaczny dał wiarę powódce co do tego, że o procederze nie miała żadnej wiedzy. Poza sporem pozostawała również okoliczność, że po ujawnieniu procederu powódka zaangażowała się w jego wyjaśnienie i w tym celu wydawała pracownikom Spółki stosowne polecenia, wynajęła również prywatnego detektywa. W ocenie Sądu Okręgowego za mało prawdopodobne i sprzeczne z elementarnymi zasadami logiki należy uznać, aby osoba, która miała być bezpośrednio zamieszana w proceder wystawiania faktur bez pokrycia zdecydowała się czynnie uczestniczyć w wyjaśnieniu tej sprawy. Niezasadne były również zarzuty czy też kwestionowanie wiarygodności zeznań świadków A. P., M. S.