kp – albo też wynika z przepisów szczególnych, które uprawnienie takie przewidują i regulują przesłanki jego nabycia oraz wysokość samego świadczenia. W odniesieniu do powoda aktualna pozostaje ta ostatnia sytuacja – w art. 94 ustawy z dnia 21 listopada 2008r. o służbie cywilnej ustawodawca przewidział prawo do takiego świadczenia. To zatem w świetle tego powyższego uregulowania analizować należy żądanie powoda. Niewątpliwie bowiem powód w okresie zatrudnienia w pozwanej K. przez cały czas pozostawał pracownikiem - źródłem więzi prawnej łączącej strony pozostawała zawarta przez strony umowa o pracę. Z dniem 1 grudnia 2000r. stanowisko pracy powoda zostało zaliczone do grupy stanowisk wspomagających w korpusie służby cywilnej i od tego to okresu powód stał się członkiem korpusu służby cywilnej i wszystkie uregulowania dotyczące tej grupy pracowników znajdują odniesienie również do powoda. Niewątpliwie też po zakończeniu okresu pełnienia zawodowej służby wojskowej otrzymał odpowiednią gratyfikację o jakiej mowa w art. 84 ustawy z dnia 30 czerwca 1970r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Po tym też okresie tj. od dnia 1 września 1997r. powód pozostawał emerytem wojskowym i jednocześnie – pracownikiem pozwanego pracodawcy. A zatem zadaniem Sądu w niniejszej sprawie było udzielenie odpowiedzi na pytanie jaki charakter ma wcześniej wypłacona powodowi odprawa oparta o art.84 ustawy o zawodowej służbie wojskowej oraz czy wyłącza ona prawo powoda do odprawy emerytalnej o jakiej mowa w art. 94 ustawy o służbie cywilnej. Odpowiadając na to pytanie w pierwszej kolejności należy wskazać, iż zdaniem Sądu podzielić należy argumentację zawartą w pozwie a mianowicie, że żołnierz zawodowy nie jest pracownikiem, a odprawa przewidziana w art. 84 ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (t.j. Dz.U. z 1997 r. Nr 10, poz. 55 ze zm.) w związku z art. 17 ustawy z dnia 17 grudnia 1974 r. o uposażeniu żołnierzy (t.j. Dz.U. z 2002 r. Nr 76, poz. 693 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym przed 1 lipca 2004 r.), nie jest świadczeniem ze stosunku pracy, do którego prawo zostało ustanowione w art. 92[1] § 1kp. W konsekwencji otrzymanie odprawy przysługującej z tytułu zwolnienia ze służby wojskowej, niezależnie od charakteru tego świadczenia, nie wyłącza - na podstawie art. 92[1] § 2 kp - prawa do odprawy emerytalnej przysługującej pracownikowi z tytułu ustania stosunku pracy w związku z przejściem na emeryturę i związanej z tym utraty statusu pracownika. Stanowisko takie, o czym wspominały zresztą obie strony, zajął Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 9 grudnia 2015 r. w sprawie I PK 1/15. W uzasadnieniu wyroku SN podniósł między innymi, że w orzecznictwie ugruntowany jest pogląd, że zmiana statusu pracownika lub pracownika - emeryta na status wyłącznie emeryta jest przejściem na emeryturę w rozumieniu art.
Następuje ono zawsze i tylko przez ustanie stosunku pracy. Dopóki bowiem trwa stosunek pracy osoba posiadające ustalone prawo do emerytury lub pobierająca to świadczenie nie przestaje być pracownikiem. Zmiana statusu prawnego pracownika, również pracownika posiadającego równocześnie niejako podwójny status (pracownika i emeryta), wyraża się w tym, że traci on ten status i staje się emerytem, a przy tym jest to następstwem ustania jego stosunku pracy pozostającego w związku z przejściem na emeryturę. W tym znaczeniu kilkukrotne przejście pracownika na emeryturę nie jest wykluczone. Dla tak rozumianego przejścia na emeryturę pozostaje bez znaczenia okoliczność nabycia uprawnień do emerytury przed nawiązaniem stosunku pracy, chyba że pracownik już wcześniej skorzystał z uprawnienia do takiej odprawy. Unormowanie ustanowione w art.
kp oznacza zatem, że pracownik, który otrzymał odprawę emerytalną wskutek ustania stosunku pracy w związku z przejściem na emeryturę, nie może ponownie nabyć do niej prawa przechodząc na emeryturę po rozwiązaniu kolejnego stosunku pracy (por. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 5 czerwca 2007 r., I PK 58/07, Monitor Prawa Pracy 2007 nr 9, s. 479 oraz z dnia 2 października 2013 r., II PK 14/13, Monitor Prawa Pracy 2014 nr 2, s. 88-91 i szeroko powołane w nim wcześniejsze orzecznictwo). Otrzymanie zatem odprawy przysługującej z tytułu zwolnienia ze służby wojskowej, niezależnie od charakteru tego świadczenia, nie wyłącza - na podstawie art.
kp - prawa do odprawy emerytalnej przysługującej pracownikowi z tytułu ustania stosunku pracy w związku z przejściem na emeryturę i związanej z tym utraty statusu pracownika. Sąd w pełni podziela prezentowane przez SN argumenty a odpowiadają one w zupełności na podnoszone przez stronę pozwaną w niniejszym procesie zarzuty, w szczególności, iż faktem wykluczającym prawo powoda do odprawy jest brak zmiany w sferze uprawnień emerytalno – rentowych powoda. W świetle przywołanych wyżej stwierdzeń Sądu Najwyższego pogląd pozwanego uznać należy za całkowicie chybiony. Powód nie otrzymał wcześniej żadnej odprawy emerytalnej a przecież tylko taki stan rzeczy wykluczałby prawo powoda do przedmiotowej odprawy. Jak wskazywano wyżej, odprawa jaką powód otrzymał w 1997r. taką odprawą nie była. Stąd powód – wobec rozwiązania stosunku pracy z pozwaną z dniem 31 września 2017r. – nabył prawo do odprawy emerytalnej o jakiej mowa w art.94 ustawy o służbie cywilnej. Odmiennie jednak niż przyjmowała to pozwana, Sąd przyjął, iż powodowi przysługuje odprawa w wysokości 6- miesięcznego wynagrodzenia powoda. Wysokość odprawy ustawodawca uzależnił od stażu pracy w służbie cywilnej – przysługuje ona co do zasady wysokości trzymiesięcznego wynagrodzenia, a jeżeli członek korpusu służby cywilnej przepracował co najmniej 20 lat w służbie cywilnej, jednorazowa odprawa przysługuje w wysokości sześciomiesięcznego wynagrodzenia. Na uwagę jednak zasługuje teza wyroku Sądu Najwyższego z dnia 22 maja 2012r. wydanego w sprawie III PK 80/11, mianowicie, że: „Przez okres przepracowany w służbie cywilnej, o jakim mowa w art. 94 ust. 1 ustawy o służbie cywilnej z dnia 21 listopada 2008 r. o służbie cywilnej (Dz.U. Nr 227, poz. 1505 ze zm.), od którego zależy wysokość odprawy emerytalno - rentowej członka korpusu służby cywilnej, należy rozumieć okresy pracy w tejże służbie wraz z okresami zaliczalnymi, wymienionymi w ustępie 2 i 3 tego artykułu.” W uzasadnieniu SN zaznaczył, iż zamieszczenie tego rodzaju regulacji w ustępie 2 komentowanego artykułu, wyraźnie nawiązującego w swym brzmieniu do ustępu 1 sprawia, że treść całego przepisu staje się przejrzysta i zarazem - w odniesieniu do zasygnalizowanego problemu - pełna. Podkreślił, iż ze sformułowania ”do okresu pracy, o którym mowa w ust. 1, wlicza się...” można wyprowadzić wniosek, że ustawodawca nie przewidział w ustępie 1 przepisu różnych - co do sposobu obliczania - okresów rzutujących na wysokość odprawy emerytalno - rentowej. Pozwala to na zaliczenie do tegoż okresu wszystkich zakończonych okresów zatrudnienia (a więc tzw. ogólny, bezwarunkowy staż pracy, obejmujący wszystkie okresy pracy w ramach stosunku pracy, bez względu na podstawę prawną tego stosunku, sposób i przyczyny jego ustania oraz przerwy między zakończeniem jednego a nawiązaniem drugiego) oraz innych udowodnionych okresów, jeżeli z mocy odrębnych przepisów podlegają one wliczeniu do okresu pracy, od którego zależą uprawnienia pracownicze (czyli tzw. powszechne okresy zaliczane, inne niż pozostawanie w stosunku pracy, uwzględniane w zakresie uprawnień pracowniczych) poza okresami zatrudnienia w partii komunistycznej i organach bezpieczeństwa państwa w latach 1944 - 1990. Wobec powyższego za zasadne uznać należało żądanie powoda by zasadzić na jego rzecz odprawę w wysokości jego 6 miesięcznego wynagrodzenia – kwotę 17270, 64 zł będącą zgodną z wyliczeniami pozwanego
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.