z art. 64 § 1 kk II w dniu 9 lipca 2017 r. o godz. 00:25 w W. na ul. (...) na drodze krajowej (...) kierował samochodem osobowym marki D. (...) o nr rej. (...) w ruchu lądowym będąc w stanie nietrzeźwości o stężeniu 1,02 i 0.99 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu, nie stosując się do orzeczonego przez Sąd zakazu kierowania pojazdami mechanicznymi w ruchu lądowym (wyrok Sądu Rejonowego w Nowym Dworze Mazowieckim II Wydział Karny w sygn. akt II K 643/11) przy czym był uprzednio skazany za prowadzenie pojazdu mechanicznego będąc w stanie nietrzeźwości (wyrok Sądu Rejonowego w Nowym Dworze Mazowieckim II Wydział Karny sygn. akt II K 136/11), a ponadto czynu tego dopuścił się w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej sześciu miesięcy kary pozbawienia wolności będąc skazany za umyślne przestępstwo podobne tj. o czyn z art.
z art. 64 § 1 kk III. w dniu 23 czerwca 2017 r. o godz. 20:34 w m. B. na ul. (...) na drodze wojewódzkiej (...) kierował samochodem osobowym marki D. (...) o nr rej. (...) w ruchu lądowym będąc w stanie nietrzeźwości o stężeniu 0,81 i 0,84 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu umyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym w ten sposób, że na prostym odcinku drogi nie dostosował prędkości do panujących warunków atmosferycznych oraz nie utrzymał odstępu niezbędnego do nieuniknięcia zderzenia od poprzedzającego pojazdu (art. 24 ust. 1 i 2 oraz art. 19 ust. 1 i 2 pkt 3 Prawa o ruchu drogowym) w wyniku czego stracił panowanie nad prowadzonym pojazdem, po czym uderzył w poprzedzający go samochód osobowy marki M. (...) o nr rej. (...) kierowanego przez G. W. w następstwie czego pasażerka pojazdu M. (...) S. O. doznała obrażeń ciała w postaci złamania kompresyjnego trzonu VII kręgu piersiowego, które to obrażenia należy zaliczyć do powodujących naruszenie czynności narządu ciała lub rozstroju zdrowia inny niż określony w art. 156 § 1 kk (powyżej dni siedmiu), a tym samym wyczerpujących dyspozycję art. 157 § 1 kk, a ponadto czynu tego dopuścił się w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej sześciu miesięcy kary pozbawienia wolności będąc skazany za umyślne przestępstwo podobne tj. o czyn z art. 177 § 1 kk w zb. z art.
z art. 64 § 1 kk 1. Oskarżonego P. F. uznaje za winnego popełnienia zarzucanych mu czynów i za to: a) w zakresie czynu opisanego w punkcie I i II, przyjmując iż stanowią one ciąg przestępstw, w obu wypadkach skazuje go z art.
z art. 64§1kk i na podstawie art.
z art. 64§1kk i art. 91§1kk wymierza mu karę 1 (jeden) rok pozbawienia wolności; b) w zakresie czynu opisanego w punkcie III opis czynu uzupełnia o stwierdzenie „a był już wcześniej prawomocnie skazany za prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości” i kwalifikuje go z art. 177§1kk w zb. z art.
z art. 64§1kk w zw. z art. 11§2kk, na podstawie art. 177§1kk w zb. z art.
z art. 64§1kk w zw. z art. 11§2kk skazuje go, zaś na podstawie art.
z art. 64§1kk w zw. z art. 11§3kk wymierza mu karę 1 (jeden) rok pozbawienia wolności.
z art.
z art. 64§1kk na karę roku pozbawienia wolności wraz z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 4 lat, również 4 letni zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów w ruchu lądowym, świadczenie pieniężne – wyrok z dnia 21.06.2011r – k.
z art. 64§1kk na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności, 5 lat zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym – wyrok z dnia 1.12.2011r – k. 17,
z art. 64§1kk opisanych w punkcie I i II aktu oskarżenia, zdaniem Sądu oskarżony dopuścił się ich popełnienia z winy umyślnej, w zamiarze bezpośrednim. Oskarżony był już wcześniej kilkakrotnie karany za prowadzenie pojazdów w stanie nietrzeźwości, ale nie powstrzymało go to przed ponownym popełnieniem takiego samego czynu. Zresztą zawartość alkoholu we krwi oskarżonego w obu wypadkach jest na tyle znaczna, że nie można stwierdzić, iż oskarżony nie mógłby zdawać sobie sprawy iż jest pod jego działaniem. Odpowiedzialności karnej za popełnienie przestępstwa kwalifikowanego z art.
in., dopuścił się czynu określonego w §1 art.
kk kiedy był już wcześniej karany za prowadzenie pojazdu mechanicznego będąc w stanie nietrzeźwości. Niewątpliwie oskarżony dopuścił się popełnienia tych czynu kiedy był już wcześniej karany za takie przestępstwa – wyroku SR w Nowym Dworze Mazowieckim sygn. akt IIK 136/11 i IIK 643/11. Z treści art. 115§16 pkt 2kk wynika, że stan nietrzeźwości zachodzi, gdy zawartość alkoholu we krwi przekracza 0,25 mg/l. Badanie stanu trzeźwości przeprowadzone w dniu 23.06.2017r na komendzie policji urządzeniem (...).0 wskazało wynik godzina 21.56 – 0,81 mg/l, godzina 21.58 – 0,84 mg/l. Badanie przeprowadzone w dniu 09.07.2017r o godzinie 00.58 – zawartość alkoholu we krwi P. F. była na poziomie 1,02 mg/l, a o godz. 00.59 – 0,99 mg/l. Oskarżonego prowadził auta, przewoził pasażerów, a zauważyć należy iż w dniu 21 czerwca 2017r opuścił zakład karny. Oskarżony dopuścił się tych czynów z art.
kk w warunkach powrotu do przestępstwa, albowiem dopuścił się kolejnych przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności za umyślne przestępstwo podobne (art. 64§1 kk). Sąd przyjął, iż czyny te stanowią ciąg przestępstw z art. 91§1kk ponieważ popełnione zostały w krótkich odstępach czasu, z wykorzystaniem takiej samej sposobności, zanim zapadł pierwszy wyrok. Odpowiedzialności karnej za czyn kwalifikowany z art. 177§1kk podlega ten, kto naruszając, choćby nieumyślnie, zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym, powoduje nieumyślnie wypadek, w którym inna osoba odniosła obrażenia ciała określone w art.157§1kk – takie, które powodowały naruszenie czynności narządu ciała lub rozstrój zdrowia trwający dłużej niż 7 dni. Zdaniem Sądu oskarżony dopuścił się popełnienia zarzucanego mu czynu z winy umyślnej albowiem nie zachował ostrożności wymaganej w tych okolicznościach, a do tego był pod znacznym wpływem alkoholu. Doskonale zdawał sobie sprawę w jakim stanie się znajduje, a mimo to zdecydował się prowadzić auto, jechał wspólnie z trzema innymi pasażerami. Reguły ostrożności dotyczące ruchu drogowego zawarte są w ustawie Prawo o ruchu drogowym z dnia 20.06.1997r (Dz.U. nr 98, poz.602 z późn. zm.). Zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym określają porządek poruszania się na szlakach komunikacyjnych i zachowanie się w typowych dla ruchu sytuacjach, a wyrażone są przez przyjęte oznakowanie, oświetlenie i sygnalizację. Zgodnie z art. 3 ust. 1 w/w ustawy uczestnik ruchu i inna osoba znajdująca się na drodze są zobowiązani zachować ostrożność albo gdy ustawa tego wymaga – szczególną ostrożność, unikać wszelkiego działania, które mogłoby spowodować zagrożenie bezpieczeństwa lub porządku ruchu drogowego, ruch ten utrudnić albo w związku z ruchem zakłócić spokój lub porządek publiczny oraz narazić kogokolwiek na szkodę; przez działanie rozumie się również zaniechanie. Zgodnie z art. 19 ust. 1 i ust. 2 pkt 3 w/w ustawy kierujący pojazdem jest obowiązany jechać z prędkością zapewniającą panowanie nad pojazdem, z uwzględnieniem warunków, w jakich ruch się odbywa, a w szczególności: rzeźby terenu, stanu i widoczności drogi, stanu i ładunku pojazdu, warunków atmosferycznych i natężenia ruchu oraz utrzymywać odstęp niezbędny do uniknięcia zderzenia w razie hamowania lub zatrzymania się poprzedzającego pojazdu. Artykuł 24 ust. 1 i 2 w/w ustawy został powołany w opisie czynu omyłkowo, ponieważ nie wynika z ustaleń faktycznych że oskarżony miał zamiar wyprzedzać poprzedzający go pojazd. Z przedstawionego powyżej stanu faktycznego jednoznacznie wynika, że oskarżony nie dostosował prędkości do panujących warunków atmosferycznych oraz nie utrzymał odstępu od poprzedzającego go pojazdu, skutkiem czego uderzył w jadący naprzeciwko samochód. Sąd uzupełnił opis czynu zarzucanego oskarżonemu o stwierdzenie, że był on już wcześniej prawomocnie skazany za prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości, tak aby wskazana kwalifikacja prawna odpowiadała opisowi czynu. Wymierzając oskarżonemu kary Sąd wziął pod uwagę bardzo wysoki stopień społecznej szkodliwości popełnionych czynów, fakt uprzedniego kilkukrotnego skazania za jazdę pod wpływem alkoholu a także inne przestępstwa. Jeszcze raz podkreślić należy iż zaledwie dwa dni wcześniej oskarżony opuścił zakład karny. Zauważyć należy, że oskarżony ponownie naruszył podstawową zasadę bezpieczeństwa w ruchu – art. 45 ust. pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym – która zabrania prowadzenia pojazdów w stanie nietrzeźwym. Poza tym oskarżony doskonale zdawał sobie sprawę, że popełnia kolejne przestępstwo kierowania pojazdem mechanicznym pod wpływem alkoholu, a był już karany za takie przestępstwa. Dotychczas orzeczone wobec niego kary pozbawienia wolności wraz z warunkowym zawieszeniem ich wykonania nie odniosły żadnego skutku wychowawczego wobec oskarżonego. Również zarządzenia wykonania wobec niego kary pozbawienia wolności nie odniosły żadnego rezultatu. Sąd wymierzył oskarżonemu karę roku pozbawienia wolności za czyny opisane w punktach I i II, przyjmując iż stanowią one ciąg przestępstw. Również Sąd wymierzył karę roku pozbawienia wolności za czyn opisany w punkcie III a/o, albowiem jedynie surowe potraktowanie sprawcy uzmysłowi oskarżonemu naganność jego postępowania i uświadomi mu jego ostateczne skutki. Oskarżony nie może pozostawać w poczuciu bezkarności, a tak należy traktować jego dotychczasowe postępowanie. Sąd wymierzył karę łączną 2 lat pozbawienia wolności nie znajdując podstaw do zastosowania zasady choćby częściowej absorbcji. Oskarżony swoim zachowaniem dowiódł, iż jest nieodpowiedzialny, nie respektuje nałożonych na niego obowiązków, a do tego ponownie dwukrotnie, pod wpływem alkoholu prowadził samochód. Zgodnie z art. 42§3kk w zw. z art. 91§1kk Sąd skazując za to przestępstwo obowiązany był do orzeczenia środka karnego zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych dożywotnio. Zgodnie z wnioskiem pokrzywdzonej Sąd na podstawie art. 46§1kk orzekła na jej rzecz środek kompensacyjny w kwocie 1000,00zł. Stosownie do art. 43a§2kk w zw. z art. 91§1kk Sąd skazując za przestępstwo określone w art.
kk orzeka świadczenie pieniężne na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej, a zasądzona wysokość świadczenia w kwocie minimalnej to 10.000zł. Zdaniem Sądu kwota 12.000 zł jest kwotą adekwatną do wagi popełnionych przestępstw przez oskarżonego. Sąd zwolnił oskarżonego od obowiązku ponoszenia kosztów procesu ponieważ nie uzyskuje on dochodów pozwalających na ich poniesienie – art. 624§1kpk.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.