III Cz 2151/17

Sygn. akt III Cz 2151/17 POSTANOWIENIE Dnia 13 lutego 2018 r. Sąd Okręgowy w Gliwicach III Wydział Cywilny Odwoławczy w następującym składzie: Przewodniczący-Sędzia: SO Tomasz Pawlik Sędziowie: SO Leszek Dąbek (spr.) SO Roman Troll po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 13 lutego 2018 r. w G. sprawy z wniosku wierzyciela (...) (...)w W. przeciwko dłużnikowi W. M. o nadanie klauzuli wykonalności na rzecz następcy prawnego wierzyciela na skutek zażalenia wierzyciela na postanowienie Sądu Rejonowego w (...) z dnia 28 sierpnia 2017 r., sygn. akt I Co 1272/17 postanawia: oddalić zażalenie. SSO Roman Troll SSO Tomasz Pawlik SSO Leszek Dąbek Sygn. akt III Cz 2151/17 UZASADNIENIE Sąd Rejonowy w (...) w postanowieniu z dnia 28 08 2017r. oddalił wniosek wierzyciela (...) (...) w W. o nadanie na jego rzecz klauzuli wykonalności dołączonemu do wniosku tytułowi wykonawczemu, uznając. że nie zostały zrealizowane przesłanki przewidziane w art. 788 k.p.c. Orzeczenie zaskarżył wierzyciel (...) (...) w W. , który wnosił o jego uchylenie i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w (...) do ponownego rozpoznania Zarzucał, że przy ferowaniu orzeczenia w sposób podany w zażaleniu naruszono regulacje: art. 233 § 1 k.p.c. oraz art. 97 § 1 pkt 1 w związku z art. 110 § 3 ustawy z dnia 14 02 1991r. – Prawo o notariacie, co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia regulacji art. 788 k.p.c. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Wierzyciel domagając się nadania na jego rzecz klauzuli wykonalności tytułowi wykonawczemu powinien - zgodnie z regulacją art. 788 § 1 k.p.c. - wykazać dokumentem urzędowym lub prywatnym z podpisem urzędowo poświadczonym przejście na niego uprawnień wskazanych w tytule. W przypadku dokumentów prywatnych wymóg ten jest dochowany wtedy, gdy z treści dokumentu opatrzonej urzędowo uwierzytelnionymi podpisami wynika przejście na wierzyciela praw stwierdzonych w tytule. Skarżący domagając się nadania na jego rzecz klauzuli wykonalności złożonemu tytułowi wykonawczemu odwołał się do umowy zawartej w dniu 3 03 2017r, pomiędzy nim (...) w W. W § 1 pkt 6 tej umowy postanowiono, że „Cedent przenosi na Cesjonariusza Wierzytelności, wymienione w Załączniku nr (...)do umowy, za wynagrodzeniem i na warunkach określonych w niniejszej umowie a Cesjonariusz oświadcza, że Wierzy-telności te nabywa za wynagrodzeniem i na warunkach określonych w Umowie”, a w § 4 ust. 1 uzgodniono, że „Wierzytelności przechodzą na Cesjonariusza z chwilą zapłaty przez Cesjonariusza na rzecz Cedenta całej kwoty wynagrodzenia…” (k- 14 akt). Zgodnie zatem z tymi postanowieniami powstanie skutku prawnego w postaci nabycia przez skarżącego przedmiotowej wierzytelności zostało uzależnione od spełnienia się warunku w postaci zapłaty Cedentowi przez Cesjonariusza wynagrodzenia (art. 89 k.c.), a okoliczność ta – co należy podkreślić – powinna była zostać wykazana przez skarżącego w sposób wskazany w przywołanej na wstępie regulacji prawnej, tj. dokumentem urzędowym lub prywatnym z podpisem urzędowo poświadczonym. Z tego obowiązku skarżący się nie wywiązał. Ze załączonej do wniosku zawartej na odrębnej karcie kserokopii poświadczenia notarialnego A. L. z dnia 8 03 2017r. nie wynika bowiem, iż dotyczy ono podpisów złożonych pod oświadczeniem z dnia 8 03 2017r. „o zapłacie ceny i przejściu wierzytelności” (w poświadczeniu tym nie skonkretyzowano umowy, której oświadczenie to dotyczy poprzez podanie np. stron umowy i daty jej zawarcia, ograniczając się w nim jedynie do ogólnego stwierdzenia, że „..powyższy dokument – Oświadczenie o zapłacie i przejściu wierzytelności własnoręcznie podpisały:..” wskazane w nim osoby) i nie wynika to także ze zamieszczonego na tej kserokopii poświadczenia radcy prawnego. Niezależnie od tego – na co słusznie zwrócił uwagę Sąd pierwszej instancji – nie wykazano także w sposób uregulowany w przywołanym na wstępie regulacji, że doszło do skutecznego zawarcia przedmiotowej umowy. Do wniosku nie dołączono bowiem żadnego wiarygodnego urzędowego poświadczenia podpisów złożonych pod umową. W szczególności za takie poświadczenie nie może być uznane poświadczenie notariusza W. K. z dnia 3 03 2017r., gdyż jak trafnie zauważył Sąd Rejonowy, z jego treści nie wynika jakiego dokumentu ono dotyczy („…powyższy dokument własnoręcznie podpisały…). Z tej przyczyny w materiale sprawy nie sposób przyjąć – jak domaga się tego zażalenie – że skarżący wykazał w sposób przewidziany prawem przejście na niego uprawnień wskazanych w dołączonym do wniosku tytule wykonawczym, co w świetle przywołanej na wstępie regulacji prawnej czyni jego wniosek bezzasadnym. Znalazło to prawidłowe odzwierciedlenie w zaskarżonym orzeczeniu i zażalenie jest bezzasadne w rozumieniu art. 385 k.p.c. w związku z art. 397 § 2 zd. 1 k.p.c. i art. 13 § 2 k.p.c. i jako takie z mocy zawartej w nim regulacji podlegało ono oddaleniu. Reasumując zaskarżone orzeczenie jest prawidłowe i dlatego zażalenie wierzyciela jako bezzasadne oddalono w oparciu o przepis art. 385 k.p.c. w związku z art. 397 § 2 zd. 1 k.p.c. i art. 13 § 2 k.p.c. SSO Roman Troll SSO Tomasz Pawlik SSO Leszek Dąbek