II Ca 1461/17

Sygn. akt II Ca 1461/17 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 2 lutego 2018 r. Sąd Okręgowy w Kielcach II Wydział Cywilny Odwoławczy w składzie: Przewodniczący: SSO Monika Kośka (spr.) Sędziowie: SSO Beata Piwko SSO Mariusz Broda Protokolant: starszy protokolant sądowy Beata Wodecka po rozpoznaniu w dniu 2 lutego 2018 r. w Kielcach na rozprawie sprawy z powództwa W. C. przeciwko (...) S.A. w W. o zapłatę na skutek apelacji pozwanego od wyroku Sądu Rejonowego w Skarżysku - Kamiennej z dnia 13 września 2017 r. sygn. I C 852/16 zmienia zaskarżony wyrok w punkcie I (pierwszym) w ten sposób, że zasądza 18 100 (osiemnaście tysięcy sto) złotych zamiast 28 100 złotych z ustawowymi odsetkami od kwoty 16 000 złotych od dnia 14 września 2017 roku i od kwoty 2 100 złotych od dnia 21 stycznia 2016 roku i oddala powództwo w pozostałej części oraz w ten sposób, że zasądza 2643,45 (dwa tysiące sześćset czterdzieści trzy i 45/100) złotych zamiast 6737 złotych kosztów procesu, odrzuca apelację w pozostałym zakresie, oddala wniosek pozwanego o zasądzenie kosztów postępowania apelacyjnego. Sygn. akt: II Ca 1461/17 UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 13 września 2017 roku, sygn. akt: I C 852/16, Sąd Rejonowy w Skarżysku – Kamiennej zasądził od strony pozwanej (...) Spółki Akcyjnej z siedzibą w W. na rzecz powódki W. C. kwotę 28 100 zł wraz z odsetkami ustawowymi, przy czym od kwoty 26 000 złotych od dnia 14 września 2017 roku od dnia faktycznej zapłaty, zaś od kwoty 2 100 złotych odsetkami ustawowymi za opóźnienie w stosunku rocznym liczonymi od dnia 21 stycznia 2016 roku do dnia faktycznej zapłaty oraz kwotę 6 737 zł – w pkt I; w pozostałej części powództwo oddalił – w pkt II. Powyższe orzeczenie zapadła na tle następującego stanu faktycznego. W dniu 21 listopada 2015 roku, na skrzyżowaniu ulicy (...) z ulicą (...) w S., taksówkarz W. S. prowadzący (...) o numerach rejestracyjnych (...) nie zachował należytej ostrożności i wykonując manewr skrętu w lewo, nie udzielił pierwszeństwa przejazdu pojazdowi nadjeżdżającemu z przeciwka, doprowadzając do zderzenia czołowego z samochodem A. o numerze rejestracyjnym (...). Wina kierowcy taxi - W. S. wątpliwości nie budziła. W dacie zdarzenia samochód V. (...), którym poruszał się sprawca wypadku komunikacyjnego był ubezpieczony w zakresie odpowiedzialności cywilnej posiadacza pojazdu w (...) S.A. z siedzibą w W.. Zawarcie umowy było potwierdzone polisą numer (...). Powódka W. C. była pasażerką taksówki. Z miejsca wypadku została przetransportowana do miejscowego szpitala. Jej okulary uległy zniszczeniu w stopniu uniemożliwiającym ich naprawę oraz dalsze używanie. Podczas przyjęcia na Szpitalny Oddział Ratunkowy w dniu 21 listopada 2015 roku lekarz przyjmujący stwierdził stłuczenie głowy - uraz śródczaszkowy, nie określony oraz rozległy krwiak oczodołu prawego, w związku z czym została skierowana na Oddział (...), celem dalszej diagnostyki i zabiegów. Po wykonaniu badań szczegółowych, w tym tomografii komputerowej głowy, RTG mostka oraz nadgarstka i dłoni, USG brzucha i przestrzeni zaotrzewnowej stwierdzono u W. C. uraz głowy ze złamaniem w okolicy prawej, nadoczodołowej, uraz klatki piersiowej (mostka) oraz stłuczenie prawej kończyny dolnej i miednicy. Leczenie szpitalne trwało 11 dni, w dniu 2 grudnia 2015 roku powódka została wypisana do domu z zaleceniami kontroli i dalszego leczenia w poradni rejonowej. Po opuszczeniu szpitala, wobec nadal odczuwanych dolegliwości bólowych, m. in. głowy (okolic czoła), kolan, kończyny dolnej i okolic mostka, W. C. leczyła się ambulatoryjnie, pozostając pod stałą kontrolą (...). W tak ustalonym stanie faktycznym, Sąd Rejonowy uznał powództwo zasadniczo zasługuje na uwzględnienie. Sąd wskazał, że roszczenia zgłoszonego przez powódkę, zważywszy na rozmiar szkody, nie sposób uznać za wygórowane. Należy jednak podkreślić, że z uwagi na stan zdrowia W. C. przed wypadkiem obrażenia przez nią doznane stanowiły niewątpliwie źródło bólu z jednej strony, z drugiej zaś były przyczyną lęku o przyszłość w związku ze stanem zdrowia. W wyniku wypadku, powódka doznała trwałego uszczerbku na zdrowiu w wysokości 5 % oceniony na podstawie skali przyjętej w przepisach Rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 18 grudnia 2002 r. w sprawie szczegółowych zasad orzekania o stałym lub długotrwałym uszczerbku na zdrowiu, trybu postępowania przy ustalaniu tego uszczerbku oraz wypłaty jednorazowego odszkodowania. Wbrew wywodom pozwanego, zdaniem Sądu trudno za rekompensatę takich przeżyć uznać kwotę 4.000 zł. Ustalając wysokość należnego zadośćuczynienia w rozpoznawanej sprawie, Sąd kierował się wszystkimi ukształtowanymi przez szeroko przytoczone orzecznictwo sądowe kryteriami. W szczególności uwzględniono wiek poszkodowanej, intensywność cierpień fizycznych i psychicznych jakich doznała ona w okresie powrotu do zdrowia. W ocenie Sądu roszczenie o zadośćuczynienie zgłoszone przez powódkę w całości zasługuje na uwzględnienie. Co do kwoty odszkodowania, Sąd uznał zasadność jedynie żądania zwrotu kosztów z tytułu konieczności sprawowania opieki w rozmiarze wynikającym z treści opinii biegłego chirurga. Po myśli powołanego przepisu obowiązek kompensaty kosztów obejmuje wszelkie koszty wywołane uszkodzeniem ciała lub rozstrojem zdrowia, a więc wszystkie niezbędne i celowe wydatki, bez względu na to, czy podjęte działania przyniosły poprawę zdrowia. Sąd przy ustalaniu jego wysokości, miał na uwadze okoliczność, iż jak wynika z opinii biegłego, w okresie miesiąca, po opuszczeniu szpitala, w rozmiarze 6-7 godzin dziennie, powódka wymagała pomocy osób trzecich. Przyjętej przez Sąd stawki wynagrodzenia za godzinę nie sposób uznać za wygórowaną, zwłaszcza, że w przypadku przyjęcia wynagrodzenia minimalnego wynosiłaby aktualnie ok. 13 zł. Przyjmując za pełnomocnikiem powódki, że cena 1 godziny takiej pomocy wynosi 10 zł uzyskujemy kwotę 2.100 zł (7 godzin x 10 zł x 30 dni). Powództwo o odszkodowanie w części przewyższającej kwotę wyżej wskazaną oddalono jako zbyt wygórowaną. O odsetkach rozstrzygnięto po myśli przepisu art.481 par.1 k.c. i art.14 ust.1 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. (DZ.U. Nr 124 z 2003 r., poz.1152 ze zm.). Za podstawę rozstrzygnięcia o kosztach procesu przyjęto art.100 k.p.c. w zw. z art. 108 § 1 k.p.c., uwzględniając fakt, że powódka tylko nieznacznie uległa co do kwoty zgłoszonych w pozwie roszczeń. Apelację od powyższego wyroku wniósł pozwany. Zaskarżył niniejsze orzeczenie w części, tj. w punkcie I w zakresie w jakim uwzględnia powództwo ponad kwotę 18.100 zł, zasądza odsetki za okres poprzedzający wydanie wyroku, tj. od kwoty 26.000 zł od 14 września 2017 roku oraz w zakresie orzeczenia o kosztach procesu, zarzucając: I. naruszenie przepisów prawa procesowego, tj.: 1. art. 233 k.p.c., poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę materiału dowodowego w postaci opinii biegłych z zakresu chirurgii i neurologii, wyprowadzenie wniosków sprzecznych z materiałem dowodowym, poprzez nadanie zbyt małego znaczenia okolicznościom, przemawiającym za miarkowaniem należnego powódce zadośćuczynienia, tj. niewielkiego stopnia uszczerbku na zdrowiu powódki w wysokości 5%, faktu, że doznane przez powódkę obrażenia ciała skutkowały przejściowymi, zmniejszającymi się dolegliwościami bólowymi, brakiem stwierdzenia przez biegłego S. S.