poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów i dokonanie tejże oceny w sposób dowolny i sprzeczny z zasadami doświadczenia życiowego i logicznego rozumowania poprzez poczynienie przez Sąd meriti błędnych ustaleń stanu faktycznego, skutkujących błędnym ustaleniem, iż powód nie uprawdopodobnił interesu prawnego w sprawie udzielenia zabezpieczenia, mimo iż zdaniem powoda taki interes został wykazany – wysoce uprawdopodobniony. Wskazując na ten zarzut żalący się wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia i uwzględnienie wniosku oraz o zasądzenie od pozwanego kosztów postępowania zażaleniowego (k. 39-40). Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Stosownie do art. 730 § 1 i § 2 zd. 1 k.p.c., w każdej sprawie cywilnej podlegającej rozpoznaniu przez sąd można żądać udzielenia zabezpieczenia. Warunkiem jego uzyskania jest, w myśl art.
k.p.c., uprawdopodobnienie roszczenia oraz interesu prawnego w udzieleniu zabezpieczenia. Ten ostatni, jak stanowi art.
k.p.c., istnieje wtedy, gdy brak zabezpieczenia uniemożliwi lub poważnie utrudni wykonanie zapadłego w sprawie orzeczenia lub w inny sposób uniemożliwi lub poważnie utrudni osiągnięcie celu postępowania w sprawie. Zarzuty skarżącego były chybione. Skarżący nie zdołał skutecznie wykazać, że Sąd a quo uchybił zasadom logicznego rozumowania lub doświadczenia życiowego, to bowiem jedynie może być przeciwstawione uprawnieniu Sądu do dokonania swobodnej oceny dowodów. W doktrynie i orzecznictwie przyjęte jest, że ramy swobodnej oceny dowodów muszą być zakreślone wymaganiami prawa procesowego, doświadczenia życiowego, regułami logicznego myślenia oraz pewnego poziomu świadomości prawnej, według których sąd w sposób bezstronny, racjonalny i wszechstronny rozważa materiał dowodowy, dokonuje wyboru określonych środków dowodowych i ważąc ich moc oraz wiarygodność odnosi je do pozostałego materiału dowodowego. Jak prawidłowo przyjął Sąd Apelacyjny w Szczecinie w wyroku z dnia 19 czerwca 2008 r. (sygn. akt I ACa 180/08, LEX nr 468598), jeżeli z określonego materiału dowodowego sąd wyprowadza wnioski logicznie poprawne i zgodne z doświadczeniem życiowym, to ocena sądu nie narusza reguł swobodnej oceny dowodów i musi się ostać, choćby w równym stopniu, na podstawie tego materiału dowodowego, dawały się wysnuć wnioski odmienne. Dla skuteczności zarzutu naruszenia powyższego przepisu nie wystarcza zatem stwierdzenie o wadliwości dokonanych ustaleń faktycznych. Konieczne jest tu wskazanie przyczyn dyskwalifikujących postępowanie sądu w tym zakresie (por. wyrok SA w Szczecinie z dnia 27 marca 2014 r., I ACa 953/13). Zdaniem Sądu Okręgowego powód nie zdołał podważyć prawidłowych ustaleń Sądu Rejonowego, a zarzut przedstawiony w zażaleniu nie dyskwalifikuje toku rozumowania Sądu I instancji. W konsekwencji ustalenia faktyczne poczynione przez Sąd a quo Sąd Okręgowy w całości podziela, przyjmując je za swoje i czyniąc je podstawą własnego rozstrzygnięcia. Rację ma Sąd pierwszej instancji, że w istocie powód domaga się zabezpieczenia z uwagi na odmowę zapłaty przez pozwanego należności wynikającej z pozwu. Podkreślić też należy, iż sam fakt figurowania dłużnika na giełdzie długów, co może świadczyć (chociaż nie musi) o istnieniu zobowiązań pieniężnych pozwanego wobec innych niż powód wierzycieli, nie przesądza automatycznie o istnieniu interesu prawnego w rozumieniu art.
Wnioskodawca musi bowiem uprawdopodobnić, że brak zabezpieczenia uniemożliwi lub poważnie utrudni wykonanie zapadłego w sprawie orzeczenia. Zagrożenie pozbawienia możliwości zaspokojenia jest stanem obiektywnym, a zatem stwierdzenie takiego zagrożenia zależy od obiektywnej sytuacji majątkowej dłużnika. Nie wystarczy teoretyczna możliwość utraty przez niego majątku czy płynności finansowej. W przeciwnym razie możliwość zabezpieczenia roszczenia, która według intencji ustawodawcy ma być wyjątkiem, stałaby się regułą. Uprawdopodobnienie interesu prawnego w udzieleniu zabezpieczenia nie może opierać się jedynie na subiektywnej ocenie wierzyciela. Wprawdzie nie jest konieczne zachowanie szczegółowych przepisów o postępowaniu dowodowym (art. 243 k.p.c.), ale obawa, o której mowa w art.
k.p.c., powinna być realna, a nie ogólnikowa, i znajdować odbicie w okolicznościach sprawy. Sam fakt nieregulowania przez dłużnika dochodzonego w sprawie roszczenia pieniężnego oraz domniemanie, nie potwierdzone rzetelnymi informacjami, istnienia zobowiązań wobec innych wierzycieli, nie stwarza jeszcze groźby, o której mowa w tym przepisie, jeżeli nie jest połączony z analizą ogólnej sytuacji majątkowej dłużnika i podejmowanych przez niego działań zmierzających np. do wyzbycia się poszczególnych składników tego majątku. Nie bez znaczenia w tej materii mogą być też informacje na temat prowadzonych przeciwko dłużnikowi postępowań egzekucyjnych. Brak takiej analizy i danych nie daje dostatecznie silnych podstaw do uznania istnienia interesu prawnego w udzieleniu zabezpieczenia. Wykluczyć bowiem nie można sytuacji, w której dłużnik ma majątek o wartości znacznie przekraczającej wierzytelność dochodzoną pozwem. Poprawności prezentowanego stanowiska nie podważają argumenty podniesione przez skarżącego w uzasadnieniu zażalenia ani powołane przez niego stanowisko judykatury, które wcale nie uzasadnia uwzględnienia wniosku o udzielenie zabezpieczenia w okolicznościach niniejszej sprawy. Z przedstawionych względów zarzut naruszenia art.
385 w zw. z art. 397 § 2 zd. 1 i art. 13 § 2 k.p.c.). Jerzy P. Naworski Małgorzata Bartczak-Sobierajska Wojciech Modrzyński (...) Z. 1. (...), 2. (...), 3. (...) T. 28.03.2018 r.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.