Sygn. akt IX Ca 958/17 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 28 lutego 2018 r. Sąd Okręgowy w Olsztynie IX Wydział Cywilny Odwoławczy w składzie: Przewodniczący: SSO Jacek Barczewski (spr) Sę

§ 2pktl c Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 listopada 2009 r.

w sprawie współdziałania organów Służby Celnej z organami administracji publicznej oraz innymi państwowymi i samorządowymi jednostkami organizacyjnymi (Dz.U.2009.210.1613), a Sąd w żadnym razie nie odniósł się do powyższego, 8) brak oceny twierdzeń pozwanego, że gdyby funkcjonariusz kontroli wewnętrznej nie wystąpili do Urzędu Gminy z wnioskiem o udostępnienie danych osobowych – miejsca zamieszkania powódki, to musieliby złożyć wniosek do Policji o zbadanie powyższego, co niewątpliwie wiązałoby się z konieczności przeprowadzenia przez policję wywiadów z sąsiadami i byłoby dla powódki bardziej krzywdzące,

naruszenie art. 244 k.p.c. poprzez uznanie, iż wcześniej wydana opinia biegłych (w postępowaniu zniesionym) jest dokumentem urzędowym i oparcie na niej wyroku podczas opinia biegłego nie jest dokumentem urzędowym, lecz dowodem w postępowaniu sądowym (tak NSA w wyroku z 21 listopada 1996 roku sygn. I SA/Kr 829/96),
naruszenie art. 386 § 2 k.p.c. w zw. art. 442 1 k.c. poprzez uznanie, iż w sytuacji, gdy powód na wezwanie Sądu po zamknięciu rozprawy złożył pismo 8.05.2014r., w którym określił, że stroną pozwaną nie jest Izba Celna w O., lecz Skarb Państwa - Dyrektor Izby Celnej, w postępowaniu, które następnie zostało zniesione, to pismo to wywołuje skutki w postaci przerwy biegu przedawnienia roszczenia powódki. IV. sprzeczność istotnych ustaleń Sądu z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego tj. art. 233 § 1 k.p.c. poprzez dokonanie oceny dowodów w sposób niewszechstronny z naruszeniem zasad doświadczenia życiowego i zasad logicznego rozumowania, w szczególności: 1) uznanie za udowodnione, że pozwany naruszył dobra osobiste powódki przy czym Sąd oparł się wyłącznie na zeznaniach powódki, nie znajdujących potwierdzenia w materiale dowodowym, poprzez; a) brak reakcji na konflikt w komórce audytu, przy czym Sąd nie wskazał kiedy Dyrektor dowiedział się o istniejącym sporze, co dopiero mogłoby uzasadnić stanowisko Sądu, w sytuacji, gdy sprzeczne jest to z materiałem dowodowym, z którego wynika: - powódka nie wnioskowała o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego wobec podwładnej, a jak wynika z pkt I C 5 Karty zakresu obowiązków i uprawnień znajdującej się w aktach osobowych powódki należało to do jej kompetencji, - z wyjaśnień Dyrektora Izby Celnej R. T.

(1)(protokół z rozprawy z 28.04.2014r.), wynika, iż Powódka zgłaszała mu jedynie w maju 2010r., że jest konflikt w komórce audytu z winy J. W.

(1), a z kolei J. W.

(1)zarzucała, iż konflikt ten wynika z winy powódki, - 11.05.2001r. na skutek skargi J. W. oraz skargi powódki Dyrektor I. na spotkaniu mediacyjnym, zorganizowanym z inicjatywy pozwanego poprosił obie funkcjonariuszki, aby zaprzestały sporów i zachowywały się tak jak przystało funkcjonariuszowi celnemu, oczekując na poprawę sytuacji (okoliczność bezsporna), - w 1.07.201 Or. powódka złożyła do Dyrektora wniosek o przyznanie J. W.

(1)na podstawie art. 141 ustl pkt 3 ustawy o służbie celnej za szczególne osiągnięcia oraz wyniki w służbie celnej nagrody pieniężnej, a dodatkowo pozytywnie oceniła J. W.

(1)w ramach oceny okresowej, co świadczyło o zakończeniu konfliktu (bezsporne -podniesione przez pozwanego w odpowiedzi na pozew- nie zaprzeczone przez powódkę - art. 230 k.p.c.), - dopiero w dniu 2.08.201 Or. powódka przedłożyła Dyrektorowi pismo nr (...), w którym informowała o przekroczeniu uprawnień przez J. W. i wnioskowała o wciągnięcie konsekwencji. - Dyrektor nie mając innych możliwości weryfikowania, kto ma racje w sporze, wobec sprzecznych wyjaśnień obu zainteresowanych funkcjonariuszek, uznał, iż sprawę tę należy skierować do komórki statutowo zajmującej się taką weryfikacji i wobec tego natychmiast, bo w dniu 2.08.201 Or. podjął decyzję o wszczęciu kontroli doraźnej przez Wydział Kontroli Wewnętrznej, tj. komórkę statutowo powołaną do wyjaśnienia tego typu spraw i podjęcia dalszych kroków w wyniku ustaleń, - W. G.

(1)w wyjaśnieniach w trakcie kontroli wewnętrznej z 10.08.2010 powiedział, że nie słyszał słów, które mogły być upokarzające dla powódki, nie był świadkiem sytuacji w których J. W. prowokowała powódkę (protokół z wyjaśnień W. G.

(1)z 10.08.2010r.), - J. W.

(1)w dniu 11.08.201 Or. funkcjonariuszom Wydziału Kontroli Wewnętrznej złożyła wyjaśnienia, w których zaprzeczyła, iż zachowuje się niewłaściwie wobec powód, a jest wręcz odwrotnie i to powódka ją mobbinguje, - w toku kontroli do zespołu kontrolnego Wydziału Kontroli Wewnętrznej kierowane były przez obie funkcjonariuszki, tj. powódkę jak i J. W. różnego rodzaju zarzuty, oświadczenia dotyczące pracy komórki audytu, relacji osób w niej zatrudnionych oraz informacje o ewentualnych nadużyciach, których ww. miały się dopuścić a powódka aktywnie korzystał z dostępu do akt kontroli jako kierująca komórką w przeciwieństwie do J. W., która takiego dostępu nie miała, - w piśmie z 15.10.201 Or. powódka zwróciła się do Dyrektora o przeniesienie Pani J. W. do innej komórki organizacyjnej, a z dniem 19.10.2010r. Dyrektor wyznaczył Pani J. W. miejsce pełnienia służby w Wydziale Przeznaczeń Celnych i Elementów Kalkulacyjnych w Izbie Celnej w O. (bezsporne).

b)wszczęcie kontroli wewnętrznej i badanie wszystkich wzajemnych zarzutów obu funkcjonariuszek podczas gdy pozwany jako kierownik urzędu państwowego, z nadanym statutem i regulaminem organizacyjnym, z określonymi w nimi komórkami oraz wydziałami oraz ich zadaniami, nie miał innej możliwości wyjaśnienia, kto ma rację w konflikcie, wobec sprzecznych oskarżeń, musiał złożyć wniosek do kontroli wewnętrznej tj. komórkę statutowo powołaną do wyjaśnienia tego typu spraw i podjęcia dalszych kroków w wyniku ustaleń,
c)niezastosowanie niezastosowanie wobec J. W. żadnej kary dyscyplinarnej w sytuacji, gdy: -zasady karania funkcjonariuszy celnych reguluje rozdział 11 ustawy o służbie celnej, rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 11 lutego 2010 r. w sprawie postępowania wyjaśniającego i dyscyplinarnego w stosunku do funkcjonariuszy celnych (Dz.U. z2010r, Nr 3, poz. 159), a w sprawach nieuregulowanych w tym rozdziale stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania karnego, - wbrew tym przepisom, w szczególności wobec braku wniosku powódki o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego w stosunku do podwładnej i ustaleń postępowania kontrolnego prowadzonego przez Wydział Kontroli Wewnętrznej nie było podstaw do wszczęcia postępowania dyscyplinarnego przeciwko J. W., - Sąd błędnie uznał w uzasadnieniu wyroku jako naganne zarzucanie powódce w trakcie kontroli wewnętrznej, że przekroczyła uprawnienie przeprowadzając rozmowę dyscyplinującą z J. W. i świadczy o tym, iż nie mogła złożyć wniosku o ukaranie podległego jej funkcjonariusza, podczas gdy jedno z drugim nie ma znaczenia, powódka mogła niewątpliwie i była do tego uprawniona złożyć do Dyrektora wniosek o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego i ukaranie J W., w świetle zaś ww. przepisów nie miała prawa do ukarania J. W., a taką karą była rozmowa dyscyplinująca,
d)nieuznanie za stosowne skrócenia kontroli wewnętrznej w sytuacji, gdy; - w toku postępowania obydwie funkcjonariuszki zgłaszały wobec siebie liczne naruszenia, -brak było podstaw prawnych do skrócenia tego postępowania bez narażenia się na niedopełnienie swoich obowiązków, - o zakończeniu postępowania miał decydować prowadzący to postępowanie,
e)niewyrażenie zgody na wykonywanie pracy w godzinach nadliczbowych zarówno w 2010r jak i 201 lr. w sytuacji, gdy: - takiej potrzeby nie było, gdyż na wniosek powódki Dyrektor T. wyraził zgodę na zmianę planu, tj. jego ograniczenie, - zespół audytorów Departamentu Audytu Sektora Finansów Publicznych Ministerstwa Finansów w trakcie przeprowadzonej w dniach od 22 do 26 sierpnia 2011r.ocenie audytu wewnętrznego w Izbie Celnej w O. w „Wynikach oceny audytu wewnętrznego" jednoznacznie stwierdzili, że opóźnienia spowodowane były złym zarządzaniem czasem przez powódkę, uznali za niedopuszczalne takie dysponowaniem czasem przez powódkę, że wykorzystywała zasoby przede wszystkim do realizacji zadań pozaplanowch, rozpoczynała przedłużające się w czasie kolejne zadania bez perspektywy realnego zakończenia zadań już rozpoczętych (str. 31 Wyników audytu), - Audytorzy z Ministerstwa Finansów zwrócili też uwagę na to, że na wniosek powódki Dyrektor T. wyraził zgodę na zmianę planu, - świadek W. G. zeznał, że nie było w komórce za dużo pracy, - w sytuacji, gdy powódka przekazywała wydruki z RCP i kart pracy bez wyszczególnienia pełnienia służby w godzinach nadliczbowych pozwany nie mógł wiedzieć, iż faktycznie to czyniła, - świadek B. J. zeznała, że powódka nie pracowała, jak świadek była zatrudniona, w godzinach nadliczbowych (rozprawa 23.11.15r.),
f)nieumożliwienie powódce ustosunkowania się do wyników kontroli przez Zespół (...) podczas gdy: - przepisy nie umożliwiają w takiej sytuacji kierującej komórką audytu składanie zastrzeżeń i uwag do czego uprawnienia miał tylko i wyłącznie Dyrektor I., - powódka złożyła skargę na audytorów z departamentu audytu, do Ministerstwa Finansów podnosząc swoje zastrzeżenia, która nie została jednakże uwzględniona, podobnie jak jej wniosek o ponowne rozpatrzenie skargi, po rozpatrzeniu którego także jej zarzutów nie uwzględniono,
g)złożenie wniosku o odwołanie powódki, podczas gdy: - pomimo tego że ocena końcowa pracy komórki audytu była pozytywna, to jak wynika z zeznań jednego z audytorów z Ministerstwa Finansów K. K. ocena ta była poniżej średniej krajowej wynoszącej 65% podczas gdy w O. jedynie ok. 50%, - w protokole z kontroli audytorzy z Ministerstwa Finansów bardzo negatywnie ocenili pracę powódki także z uwagi na niezasadne podważanie przez nią kompetencji Dyrektora, kwestionowanie jego decyzji zarządczych, niewłaściwe gospodarowanie czasem itp. -powyższe bardzo dokładnie przedstawił Dyrektor we wniosku z 12.01.2012r.o cofnięcie obowiązków kierującej komórką (k356),
h)wszczęcie wobec powódki postępowania dyscyplinarnego w 2011 r. w zakresie nie przedstawienia przez nią terminowo sprawozdania rocznego za 2010r. z wykonania zadań audytowych, podczas gdy Dyrektor miał obowiązek wszcząć postępowanie dyscyplinarne z uwagi na fakt, iż zaistniało poważne podejrzenie antydatowania przez powódkę dokumentu urzędowego - sprawozdania bowiem w samym sprawozdaniu sporządzonym przez powódkę jakoby 31.01.201 lr. (ostatni dzień terminu) powódka zamieściła informację o naradzie kierowniczej, która odbyła się później tj. 11.02.201 lr. Postępowanie to z powodu niskiej szkodliwości czynu zostało umorzone przez Szefa Służby Celnej, co jednoznacznie wskazuje że uprawniony organ dyscyplinarny uznał fakt popełnienia czynu jaki był podstawą wszczęcia przez Dyrektora postępowania dyscyplinarnego wobec powódki.
i)odmówienie w 2012 roku powódce bez rozmowy z nią oraz podania przyczyny zgody na dodatkowe zatrudnienie, w sytuacji, gdy: - powódka nawet tego nie twierdziła, bowiem wiedziała, że Dyrektor pismem z 19.07.2012 r. nr (...) poinformował powódkę, że w związku z zawarciem w dniu 31.01.2012 r. umowy nr (...) dotyczącej Regionalnej Komisji lekarskiej działającej przy Dyrektorze Izby Celnej w O. z siedzibą w ZOZ MSWiA przy al. (...) w O., mając na uwadze art. 125 pkt 3 ustawy z 27 sierpnia 2009r. o Służbie Celnej (Dz.U. Nr 168, poz. 1323 ze zmianami), nie wyraża zgody na podjęcie przez nią dodatkowego zajęcia zarobkowego, polegającego na zatrudnieniu w ZOZ MSWiA w O. na stanowisku Audytora Wewnętrznego, a pismem z 25.07.2012 r. nr (...)w odpowiedzi na pismo powódki z 20.07.2012 r. Dyrektor po ponownym przeanalizowaniu sprawy podtrzymał swoje stanowisko (co przedstawił pozwany w piśmie z 21.12.2013r. str. 13-14 oraz w piśmie z 24.04.14r., a także na rozprawie 19.04.17r.w dniu w trakcie zadawania pytań powódce), - zarówno powódka jak i jej mąż byli funkcjonariuszami, których zdolność do pełnienia służby miała oceniać właśnie w ZOZ MSWiA, co doprowadziłoby do konfliktu interesów, - w świetle art. 125 pkt 3 ustawy o służbie celnej kierownik urzędu nie miał obowiązku wyrażenia zgody na dodatkowe zatrudnienie funkcjonariusz celnego, a jednocześnie miał obowiązek badania przesłanek zawartych w ww. art. 125 pkt.3 ustawy o służbie celnej.
j)nierówne traktowanie powódki w stosunku do innych funkcjonariuszy przy czym Sąd nie uzasadnił dlaczego uznał, że tak było, nie przedstawił na to żadnych dowodów, w sytuacji gdy: - powódka nie była szeregowym funkcjonariuszem celnym, lecz osobą na kierowniczym stanowisku, od której to osoby należy wymagać większej dyspozycyjności, -w aktach sprawy znajduje się tylko jedno pismo, w którym Dyrektor nie wyraził zgody na wyjście powódki w celach w czasie pełnienia służby w celach prywatnych, ale nie miał takiego obowiązku, - świadek W. G. jednoznacznie zeznał, że nie stwierdził, aby powódka miała problem z uzyskaniem zgody na wyjścia, - gdyby powódka we wniosku zawarł informację o celu np. że potrzeba wyjścia wynikała np. z powodu choroby dziecka to niewątpliwie zgoda taka byłaby udzielona, - brak zgody na dodatkowe zatrudnienie nie świadczy o nierównym traktowaniu powódki, gdy wielokrotnie Dyrektor T. wyrażał jej zgodę na dodatkowe zatrudnienie, ale w innej instytucji, natomiast odmowa takiego zatrudnienia w ZOZ MSWiA wiązała się z niebezpieczeństwem konfliktu interesów,
k)świadome dezawuowanie powódki wobec pracowników audytu Ministerstwa Finansów, przy czym Sąd nie wskazał na jakiej podstawie powyższe stwierdził, w sytuacji gdy: - powyższe tylko twierdziła powódka, - nie potwierdzili tego też audytorzy z Ministerstwa Finansów,a wręcz temu zaprzeczyli (zeznania K. K., zeznania W. O.); - powódka miała odczucia subiektywne, że audytorzy z Ministerstwa Finansów są do niej uprzedzeni- z treści notatki służbowej współpracownika powódki w komórce audytu B. J. z 14.11.201 lr. (k283) wynika że twierdzeń powódki nie potraktowała poważnie i że jej zdaniem nie było powodów do napisania przez powódkę skargi na audytorów, - świadek B. J. zeznała, że kontrolująca z Ministerstwa Finansów zapytała czy powódka bierze leki na uspokojenie, to było w odpowiedzi na reakcję emocjonalną powódki,
l)zwrócenie się przez funkcjonariuszy kontroli wewnętrznej bez podstawy prawnej do Urzędu Gminy w G. o udzielenie informacji u uzyskanie informacji o miejscu zamieszkania powódki iw ocenie Sądu pozwany zdawał sobie sprawę, że wskazana podstawa prawna nie jest właściwa podczas, gdy: - z zeznań Dyrektora T. wynika, że nie wiedział on o wysłaniu przez funkcjonariuszy kontroli wewnętrznej tego pisma, potwierdza to pismo z kontroli wewnętrznej (k.680) wyjaśniające dlaczego zostało one wysłane i że był błąd w podaniu podstawy prawnej oraz ze błąd ten sprostowano wysyłając 16.09.2001r. ( a więc miesiąc po wysłaniu wcześniejszego wniosku) do (...) w G. pismo prostujące podstawę prawną, - pozwany w żadnym razie nie twierdził, iż podstawy prawnej takiego wystąpienia nie było, pozwany w odpowiedzi na pozew jako podstawę prawną wskazał art. 23 ust.l pkt.5 ustawy o ochronie danych osobowych w zw. art. 53 i art.68 ustawy o finansach publicznych z dnia 27 sierpnia 2009 r. .(Dz. U. z dnia 24 września 2009 r. nr 157 poz. 1240), a w piśmie z dnia 16.09.20 lOr. skierowanym do Urzędu Gminy w G. wskazał, że podstawą jest art. 32 ust.

§2pktl c Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 listopada 2009r.

m)przeniesienie J. W. z komórki audytu do innego wydziału oraz wyrażenie zgody na odejście z komórki W. G. przez co przez dwa miesiące końca 2010r powódka musiała sama wykonywać wszystkie zadania audytu, podczas gdy: - J. W. została przeniesiona na żądanie powódki, powódka nie mając do niej zaufania (k 310) nie pozwalała jej na wykonywanie czynności audytorskich, miała robić tylko inwentaryzację bo do niczego innego się nie nadaje (zeznania J. W.), - drugi funkcjonariusz W. G. sam zażądał przeniesienia, - zarzut ten zgłoszony był przez powódkę zespołowi audytorów Departamentu Audytu Sektora Finansów Publicznych Ministerstwa Finansów w trakcie przeprowadzonej w dniach od 22 do 26 sierpnia 2011r.ocenie audytu wewnętrznego w Izbie Celnej w O. i audytorzy ci w „Wynikach oceny audytu wewnętrznego" jednoznacznie stwierdzili, nie mogło to mieć wpływu na terminowość wykonywanych zadań, a opóźnienia spowodowane były złym zarządzaniem czasem przez powódkę, uznali za niedopuszczalne takie dysponowaniem czasem przez powódkę, że wykorzystywała zasoby przede wszystkim do realizacji zadań pozaplanowch, rozpoczynała przedłużające się w czasie kolejne zadania bez perspektywy realnego zakończenia zadań już rozpoczętych (str. 31 Wyników audytu),
n)nazwanie przy B. J. powódki : (...) , co w ocenie sadu było uwłaczające do powódki podczas, gdy: - taka odmiana nazwiska kobiety pochodzącego od nazwiska męża kończącego się na spółgłoskę jest dopuszczalna, - sama B. J. na rozprawie zeznała, że uważała, że tak po prostu inaczej powiedział. 2). uznanie, 2) uznanie, iż wskutek ww. naruszeń powódka doznała rozstroju zdrowia , a więc dokonanie całkowicie odmiennej oceny dowodów, niż we wcześniejszym wydanym wyroku, gdzie Sąd uznał za zasadny jedynie zarzut braku reakcji Dyrektora na konflikt w komórce audytu, co jest o tyle niezrozumiałe i sprzeczne z zasadami logiki o doświadczenia dowodowego oraz ogranicza zaufanie do Sądu, że w oparciu o ten sam materiał dowodowy w zależności od osoby sędziego można dokonać innej odmiennej oceny materiału dowodowego i co jest jeszcze bardziej niezrozumiałe to, iż Sąd w ogóle nie wziął pod uwagę, że ponownie przesłuchani świadkowie oraz nowi świadkowie jednoznacznie wskazali, że powódka jest osobą konfliktową, nie znoszącą sprzeciwu, u której „mylić się można tylko raz", stosującą wobec świadków mobbing (zeznania: B. J., M. J., J. W., A. H., |L. S., K. U.), a pomimo tego Sąd uznał za wiarygodne tylko twierdzenia powódki, 3) uznanie, że pozwany naruszył dobra osobiste powódki w oparciu o jej subiektywne odczucia, nie biorąc pod uwagę zeznań świadków, dokumentacji, wyjaśnień pozwanego oraz stanowiska Prokuratora Prokuratury Rejonowej O.-P. reprezentującego interes publiczny, iż obiektywnie takiego naruszenia nie było, 4) uznanie, ze pozwany naruszył dobro osobiste powódki w sytuacji, gdy:
a)powódka była funkcjonariuszem celnym, a jej prawa i obowiązki regulowała ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (Dz.U.2009, Nr 168, poz. 1323 z t.j. Dz. U. 2013 r. poz. 1404 ), do której nie mają zastosowania zasady kodeksu pracy, a z uwagi na charakter i obowiązki Służby Celnej, jak wynika z uzasadnień wyroków Trybunału Konstytucyjnego funkcjonariusz celny od momentu powołania musi poddać się regułom pełnienia służby, nacechowanej istnieniem specjalnych uprawnień, ale też szczególnych obowiązków, do których zalicza się pełną dyspozycyjność i zależność od władzy służbowej, wykonywanie zadań w nielimitowanym czasie pracy i trudnych warunkach, wysoką sprawność fizyczną i psychiczną wymaganą w całym okresie jej pełnienia, działania kierowników jednostek organizacyjny podejmowane są pod kątem dobra służby, tym samym brak jest podstaw do uznania, iż w niniejszej sprawie doszło do naruszenia dobra osobistego powódki, poprzez wykonywanie normalnych czynności zarządczych przez Dyrektora Izby Celnej, 5) uznanie, iż pozwany nie przedstawił przesłanki wyłączającej bezprawność, w sytuacji gdy:
a)Dyrektor Izby Celnej jako organ administracji państwowej zobowiązany jest przestrzegać przepisów prawa i działać na podstawie przepisów ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (Dz.U.2009, Nr 168, poz. 1323 z późn. zm.) przepisów wykonawczych, w tym statutu oraz regulaminów, a w stosunku do funkcjonariuszy celnych, którym była powódka, podejmować decyzje zgodnie z przepisami k.p.a.,
b)pozwany nie naruszył żadnej z ww. regulacji i wszystkie decyzje wobec powódki były oparte o przepisy prawa, a przenosząc funkcjonariusza celnego J. W.

(1)bez jej zgody do innej komórki organizacyjnej w sytuacji, gdy ta wiązała swoją karierę z pełnieniem służby (zob. ustalenia Sądu w komórce audytu i jak poinformowała Dyrektora w piśmie z 9.08.20 lOr. na szkolenia w zakresie audytu wydała już ponad 7000zł.), bez przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, mógłby naruszyć właśnie przepisy ustawy o służbie celnej, w szczególności art. 86 tej ustawy,

c)zasady karania funkcjonariuszy celnych reguluje rozdział 11 ustawy o służbie celnej, rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 11 lutego 2010 r. w sprawie postępowania wyjaśniającego i dyscyplinarnego w stosunku do funkcjonariuszy celnych (Dz.U. z2010r, Nr 3, poz. 159), a w sprawach nieuregulowanych w tym rozdziale stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania karnego i wbrew tym przepisom, w szczególności wobec braku wniosku powódki o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego w stosunku do podwładnej i ustaleń postępowania kontrolnego prowadzonego przez Wydział Kontroli Wewnętrznej nie było podstaw do wszczęcia postępowania dyscyplinarnego przeciwko J. W., 6) uznanie iż funkcjonariusze celni bezprawnie naruszyli dobro osobiste powódki, występując z wnioskiem o udzielnie informacji o miejscu zamieszkania powódki w sytuacji, gdy:
a)pozwany w żadnym razie nie twierdził, iż podstawy prawnej takiego wystąpienia nie było,
b)pozwany w odpowiedzi na pozew jako podstawę prawną wskazał art.23 ust.l pkt.5 ustawy o ochronie danych osobowych w zw. art. 53 i art.68 ustawy o finansach publicznych z dnia 27 sierpnia 2009 r. .(Dz. U. z dnia 24 września 2009 r. nr 157 poz. 1240) , a w piśmie z dnia 16.09.2010r. skierowanym do Urzędu Gminy w G. wskazał, że podstawą jest art. 32 ust.

§2pkt l c Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 listopada 2009 r.

c)z postanowienia prokuratury Rejonowej O.-P. z dnia 30.12.201 lr. Ds 1959/11, pisma przewodniego do zażalenia powódki, oraz postanowienia Sądu Rejonowego VII Wydział Karny w O. z dnia 30.05.2012r. sygn. akt VII Kp 68/12 utrzymującego w mocy powyższe postanowienie (w aktach sprawy nr PG- (...) załączonych do niniejszej sprawy) wynika, iż nie stwierdzono popełnienia przestępstwa oraz uznano, iż funkcjonariusze pozwanego nie działali bezprawnie, bo działali na podstawie art. 23 ustl pkt 5 ustawy o ochronie danych osobowych w granicach ustawy o Służbie Celnej, § 13 decyzji Szefa Służby Celnej z 28.10.2002r. w sprawie funkcjonowania instytucjonalnej kontroli wewnętrznej w Służbie Celnej, a Dyrektor Izby Celnej jako kierownik jednostki budżetowej zgodnie z art. 53 ustawy o finansach publicznych jest odpowiedzialny za całość gospodarki finansowej jednostki, 7) oparcie wyroku o opinie biegłych, bez oceny zgodności opinii z zasadami logiki i wiedzy powszechnej, a także stopnia stanowczości wyrażonych w niej wniosków, i zgodności opinii z materiałem dowodowym, w szczególności zeznaniami świadków w sytuacji gdy:
a)opinia biegłych nie jest konkretna i jednoznaczna,
b)biegli oparli się na wcześniej wydanej opinii biegłych (w postępowaniu zniesionym) uznając, że materiał dowodowy, którym dysponowali jest tożsamy i nie zapoznali się oni z całym materiałem dowodowym, ograniczając się jedynie do wywiadu z powódką i przeprowadzenia testów, a oceniając, że powódka nie jest osobą konfliktową i nie ma skłonności do konfabulacji, nie wzięli pod uwagę, że ponownie przesłuchani świadkowie oraz nowi świadkowie jednoznacznie wskazali, że powódka jest osobą konfliktową, nie znoszącą sprzeciwu, u której „mylić się można tylko raz", stosującą wobec świadków mobbing (zeznania: B. J., M. J., J. W., A. H., L. S., K. U.)
c)biegli w żadnym razie nie ustosunkowali się do zarzutów pozwanego, że rozstrój zdrowia powódki mógł powstać wskutek: - bólu głowy powódki w 2009r. skutkujące skierowaniem w X 2009r. do neurologa, - pobicia w grudniu 2009r. (wpis w dokumentacji medycznej), -powódka od co najmniej października 201 Or. Chorowała na migrenę (zapis w karcie choroby lek. A. M. z dnia 30.10.2009r- k. 525 akt sprawy), jednym z objawów są stany depresyjne, - powódka chorowała w kwietniu 2011r. na niedoczynność tarczycy ( zapis w karcie choroby lek. A. M. z dnia 30.10.2009r - k. 537 akt sprawy), jednym z objawów niedoczynności tarczycy są stany depresyjne.
d)Pomimo zarzutu pozwanego, iż biegli nie wskazali w opinii źródeł naukowych poglądu o bagatelizowaniu wpływu stwierdzonej u powódki wysokiej neurotyczności na jej rozstrój zdrowia i przedstawienia w zarzutach stanowiska większości przedstawicieli doktryny potwierdzającego istotny wpływ neurotyczności do doświadczania lęku, niepokoju, strachu i napięcia, skłonności do martwienia się, reagowania obronnie i wrażliwość na stres, do doświadczania negatywnych emocji, do przeżywania stresu nawet w sytuacji braku stresorów i pomimo wezwania Sądu do podania źródeł naukowych swojego stanowiska biegli oprócz złośliwego komentarza takich źródeł nie podali, 8) uznanie iż zeznania świadka J. W.

(1)i R. T.

(1)nie zasługują w na wiarę, przy czym Sąd nie wskazał które to dowody powyższego nie potwierdzają, w sytuacji, gdy:

a)powódka w żaden sposób nie zaprzeczyła tym zeznaniom, co w świetle art. 230 k.p.c należy uznać za okoliczność przyznaną, a zeznania te maja oparcie w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym:
b)z notatki służbowej powódki z 11.05.201 Or. załączonej do pozwu wynikało, iż spotkanie mediacyjne nastąpiło wskutek skargi J. W.

(1)na powódkę, co oznacza, iż także J. W.

(1)skarżyła się na zachowanie powódki, c) z notatki służbowej powódki z 10.05.2010r. oraz maili J. W.

(1)znajdujących się w aktach kontroli wewnętrznej wynika, iż powódka domagała się od J. W.

(1)szczegółowej informacji o potrzebie wyjścia z pokoju, nawet wyjścia do toalety, a powyższe zeznania potwierdzone zostały w piśmie J. W. z 9.08.201 Or.i w protokole z kontroli wewnętrznej z 11.08.210r., d) w aktach postępowania kontrolnego oraz postępowania przygotowawczego znajduje się pismo pełnomocnika męża J. W., w którym domagał się aby powódka przeprosiła męża J. W.

(1)i przyznała, iż nieprawdziwe było jej stwierdzenie, że jako rzeczoznawca ds. wyceny nieruchomości przekazał i udostępnił swojej małżonce J. W. dane związane z kredytem M. P.

(1)a także pismo powódki, w którym przyznała się do powyższego i przeprosiła pisemnie męża swojej podwładnej, e) W. skarżyła się na zachowanie powódki, że jest źle traktowana przez powódkę, co potwierdzają także zeznania M. J.

(2). 9) uznanie że do zwolnienia ze służby powódki pozwany naruszał je dobra osobiste powódki bez wyszczególnienia jakie i kiedy, gdy nie znajduje to żadnego potwierdzenia w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, 10) uznanie, że tylko twierdzenia powódki są wiarygodne, a innych świadków tylko w zakresie, w którym zgadzają się z twierdzeniami powódki, podczas, gdy: V. naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, w szczególności: 1) art. 23 k.c. i 24 § l k.c. w zw. z art. 416 k.c. poprzez uznanie, iż pozwany odpowiada za szkodę w sytuacji, gdy żadne dobro osobiste powódki nie zostało naruszone, 2) art.23 k.c. poprzez bezpodstawne uznanie, iż pozwany naruszył dobra osobiste powódki, 3) art. 24 § l k.c. poprzez uznanie, iż pozwany działał bezprawnie, 4) art. 24 § l k.c. w zw. art.23 ust. l pkt.5 ustawy o ochronie danych osobowych w zw. art. 53 i art.68 ustawy o finansach publicznych z dnia 27 sierpnia 2009 r. .(Dz. U. z dnia 24 września 2009 r. nr 157 poz. 1240) w zw. art. 32 ust.

§2pktl c Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 listopada 2009 r.

w sprawie współdziałania organów Służby Celnej z organami administracji publicznej oraz innymi państwowymi i samorządowymi jednostkami organizacyjnymi (Dz.U.2009.210.1613) poprzez uznanie, iż pozwany działał bezprawnie występując do Urzędu Gminy w G. o udzielenie informacji o miejscu zamieszkania powódki, z ostrożności procesowej, 5) art. 361 § 1 k.c. poprzez uznanie, iż pomiędzy rozstrojem zdrowia powódki, a działaniem lub zaniechaniem pozwanego istnieje adekwatny związek przyczynowy, przy czym zobowiązany do naprawienia szkody może ponosić odpowiedzialność tylko za normalne następstwa działania lub zaniechania, z którego szkoda wynikła, 6) art. 448 k.c. i 445 k.c. w sytuacji, gdy żądanie przewidziane w art. 448, zgłaszane w stosunku do Skarbu Państwa, nie znajduje oparcia w tym przepisie, skoro ma on zastosowanie wyłącznie do sprawcy naruszenia dóbr osobistych, a zatem do osoby fizycznej (wyrok SN z 13 marca 1973 r., II CR 42/73, LexisNexis nr 319909, LEX nr 7229), a z uwagi na podobną treść 445 k.c należy uznać, że także na podstawie tego przepisu nie można było zasądzić od Skarbu Państwa zadośćuczynienia. 7) art. 448 k.c. i 445 k.c. poprzez zasądzenie od pozwanego zadośćuczynienia w sytuacji, gdy pozwany nie ponosi winy za powstanie rozstroju zdrowia powódki. 8) art. 448 k.c. i 445 k.c. poprzez zasądzenie od pozwanego zadośćuczynienia przy braku związku przyczynowego między rozstrojem zdrowia powódki, a naruszeniem dobra osobistego powódki, 9) art. 442 1 k.c. poprzez nieuwzględnienie zarzutu przedawnienia. Sąd bezzasadnie uznał, iż do czasu zwolnienia powódki, ze służby tj. 31.07.2012r pozwany naruszał ciągle jej dobra osobiste, a związku z tym, iż w piśmie z dnia 8.05.2014r. powódka określiła prawidłowostronę pozwanego, to nie doszło do przedawnienia, podczas gdy:

a)Sąd na rozprawie 2.09.2015r. zobowiązał pełnomocnika do prawidłowego określenia strony pozwanej i pełnomocnik wskazał, że jest nim Skarb Państwa - Dyrektor Izby Celnej w O.,
b)Sąd nie wskazał konkretnie jakie to dobra pozwany naruszał do czasu zwolnienia i kiedy, a tylko wtedy możnaby dokonać oceny, czy poszczególne ewentualne naruszenia nie uległy przedawnieniu,
c)powódka była przez cały okres reprezentowana przez pełnomocnika zawodowego, który mógł wcześnie prawidłowo określić stronę pozwaną,
d)pełnomocnik pozwanego nie ponosi żadnej winy w tym, iż powódka nieprawidłowo określiła stronę pozwaną, ani w tym, że postępowanie zostało zniesione, bowiem powód wytoczył powództwo o mobbing przed Sądem Pracy wskazując jako stronę pozwaną Izbę Celną w O.. Pełnomocnik pozwanej I. załączył do odpowiedzi na pozew właściwe pełnomocnictwo, czyli pełnomocnictwo Izby Celnej w O.. W momencie przekazania sprawy do rozpoznania w postępowaniu cywilnym powód zmienił podstawę prawną powództwa, ale nie zmienił strony pozwanej z Izby Celnej w O. na Skarb Państwa reprezentowany przez Dyrektora Izby Celnej w O.. W związku z tym sprawa toczyła się przeciwko Izbie Celnej w O., a tym samym pełnomocnik pozwanego nie mógł legitymować się innym pełnomocnictwem, niż Izby Celnej w O., 10) art. 94 3 k.p. poprzez uznanie, iż działanie pozwanego spełniało kryteria mobbingowe, w sytuacji gdy przepis ten nie może mieć zastosowania w niniejszej sprawie, gdyż powódka nie była pracownikiem, lecz funkcjonariuszem celnym, a stosunek funkcjonariusza celnego nie jest stosunkiem pracy, lecz stosunkiem administracyjnoprawnym do którego mają zastosowanie przepisy k.p.a, a przepisy kodeksu pracy tylko w przypadkach, gdy ustawa o służbie celnej tak stanowiła (np. uprawnienia macierzyńskie), co obszernie wyjaśnił pozwany w odpowiedzi na pozew, 11) art. 448 k.c. i 445 k.c. poprzez brak uznania czy zgłoszona w pozwie kwota zadośćuczynienia była odpowiednia, szczególnie, iż powódka dochodziła zapłaty 10 OOOzł tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę w związku z wystąpieniem funkcjonariuszy pozwanego do Urzędu Gminy w G. o udzielenie informacji o miejscu zamieszkania powódki podczas gdy brak jest podstaw do zasądzenia jakiejkolwiek kwoty bowiem w piśmie z dnia 16.09.201 Or. skierowanym do Urzędu Gminy w G. pozwany wskazał, właściwą podstawę tj. art. 32 ust.

§ 2pkt l c Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 listopada 2009 r.

w sprawie współdziałania organów Służby Celnej z organami administracji publicznej oraz innymi państwowymi i samorządowymi jednostkami organizacyjnymi (Dz.U.2009.210.1613), a Sąd w żadnym razie nie odniósł się do powyższego., 12) art. 362 k.c. wskutek uwzględnienia zbyt niskiego, jedynie 50% przyczynienia się powódki do powstania szkody, podczas gdy powódka wywołała konflikt w komórce audytu oskarżając zastępującą ją J. W. o przekroczenie uprawnień, poprzez wystąpienie do Zastępcy Dyrektora o wyrażenie zgody na odbycie szkolenia, a zeznając w sprawie świadkowie jednoznacznie wskazali, że powódka jest osobą konfliktową, nie znoszącą sprzeciwu, u której „mylić się można tylko raz", stosującą wobec świadków mobbing (zeznania: B. J., M. J., J. W., A. H., L. S., K. U.) 13) art. 481 § l k.c. w zw. z art. 448 k.c. i 445 k.c. poprzez zasądzenie odsetek od przyznanej kwoty zadośćuczynienia od dnia doręczenia pozwu, a nie dnia wyrokowania, 14) art. 5 k.c. poprzez brak oceny, pomimo zgłoszenia tego zarzutu przez pozwanego na rozprawie 19.04.2017r. i ustnie w załączniku nr 1 do tej rozprawy czy roszczenie powódki z tytułu zadość uczynienia za doznaną krzywdę może zasługiwać na uwzględnienie w sytuacji, gdy powódka wywołała konflikt w komórce audytu oskarżając zastępującą ją J. W. o przekroczenie uprawnień, poprzez wystąpienie do Zastępcy Dyrektora o wyrażenie zgody na odbycie szkolenia, a zeznając w sprawie świadkowie jednoznacznie wskazali, że powódka jest osobą konfliktową, nie znoszącą sprzeciwu, u której „mylić się można tylko raz", stosującą wobec świadków mobbing (zeznania: B. J., M. J., J. W., A. H., L. S., K. U.) W oparciu o powyższe zarzuty pozwany domagał się: - uchylenia wyroku i odrzucenia pozwu, ewentualnie: - zmiany wyroku i oddalenia powództwa w całości, - uchylenia wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji, - zasądzenia od powódki kosztów postępowania za obie instancje według norm przepisanych. Prokurator zaskarżył wyrok w całości zarzucając mu: 1. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia polegający na przyjęciu, że pozwany nie podejmował koniecznych działań mających na celu wygaszenie trwającego pomiędzy powódką a podwładną J. W.

(1)konfliktu personalnego w komórce audytu, a jedyną reakcją dyrektora Izby Celnej była jednokrotna rozmowa w obecności dwóch stron konfliktu i osoby trzeciej, podczas gdy z zebranego materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że dyrektor Izby Celnej w sposób oczywisty dążył do zażegnania konfliktu jednak z przyczyn od niego niezależnych nie był w stanie tego uczynić;

sprzeczność istotnych ustaleń Sądu z treścią zebranego materiału dowodowego , która mogła mieć wpływ na wynik sprawy, wskutek naruszenia przepisu art. 233 § 1 kpc poprzez dokonanie dowolnej i kolidującej z zasadami doświadczenia życiowego oceny materiału dowodowego, co skutkowało uznaniem przez Sąd, że działania przełożonego powódki naruszały jej dobra osobiste w postaci godności osobistej, zdrowia psychicznego i fizycznego, wizerunku, czci osoby i były to działania ukierunkowane, długotrwałe , celowe - mające na celu prześladowanie powódki jako ofiary w tej relacji, podjęte przy wykorzystaniu uprawnień przysługujących dyrektorowi jako jej przełożonemu w miejscu pracy oraz że wobec rozmiaru naruszenia i stopnia rozstroju zdrowia u powódki zasądzona kwota odszkodowania jest adekwatna oraz uwzględnia również jako swoisty czynnik przyczynienia osobowościowe cechy powódki, stwierdzone w opinii zespołu biegłych, podczas gdy brak jest oczywistego związku przyczynowego pomiędzy zachowaniem pozwanego a stwierdzonym u powódki rozstrojem zdrowia;
naruszenie art. 448 k.c. i art. 445 k.c. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie w niniejszej sprawie jako podstawy przyjęcia odpowiedzialności Skarbu Państwa za naruszenie dóbr osobistych powódki i uznanie zasadności roszczeń powódki o zadośćuczynienie w oparciu o dyspozycję norm art. 23, art. 24, art. 445 i 448 k.c. przy uwzględnieniu specyfiki więzi istniejących między pracownikiem a pracodawcą opartej na łączącym strony stosunku pracy, której nawiązanie nastąpiło na podstawie mianowania, podczas gdy w sprawie nie zaistniały wszystkie przesłanki odpowiedzialności na podstawie powołanych przepisów. W oparciu o powyższe zarzuty wniósł o: - zmianę zaskarżonego wyroku poprzez oddalenie powództwa w całości bądź znaczące obniżenie kwoty zasądzonego zadośćuczynienia, o odrzucenie pozwu ( w przypadku uznania zasadności zarzutu z pkt 3 ) ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji Powódka wniosła o oddalenie w całości obu apelacji oraz zasądzenie od pozwanego kosztów postępowania odwoławczego według norm przepisanych. Sąd Okręgowy ustalił i zważył, co następuje: Apelacje pozwanego i prokuratora zasługiwały na uwzględnienie w przeważającej części, choć nie sposób podzielić wszystkich zawartych w nich zarzutów. W pierwszej kolejności należy odnieść się do najdalej idącego z nich, tj. związanego z nieważnością postępowania wskutek wskazania jako pozwanego Izby Celnej w O., która nie posiada zdolności sądowej, zaś brak ten ma charakter nieusuwalny. Zarzut ten jest niezasadny o tyle, że już pismem z dnia 8 maja 2014 r. (k. 1251) pełnomocnik powódki sprecyzował, że pozwanym w sprawie jest Skarb Państwa – Dyrektor Izby Celnej w O.. Tak też określono stronę pozwaną w pierwszym wyroku Sądu Rejonowego w Olsztynie z dnia 21 lipca 2014 r. (k. 1280), który został uchylony do ponownego rozpoznania orzeczeniem sądu odwoławczego z 26 listopada 2014 r. (k. 1390), gdzie wskazano jako pozwanego Skarb Państwa – Izbę Celną w O.. Następnie na rozprawie w dniu 2 września 2015 r. pełnomocnik powódki ponownie sprecyzował, iż pozwanym jest Skarb Państwa Dyrektor Izby Celnej w O. (k. 1448). Ostatecznie, wskutek wejścia w życie ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej, strona pozwana występowała w procesie jako Skarb Państwa – Dyrektor I. Administracji (...)w O., co było skutkiem przepisu regulacyjnego zawartego w art. 206 ust. 4 wzmiankowanego aktu prawnego. W tej sytuacji oczywistym jest, że tak określony pozwany nie jest pozbawiony zdolności do występowania w procesie jako strona (art. 64 § 1 k.p.c.), gdyż Skarb Państwa posiada osobowość prawną (art. 33 k.c.), zaś jego statio fiscii, którym ostatecznie jest Dyrektor I. Administracji (...)w O., może podejmować za niego czynności procesowe (art. 67 § 2 k.p.c.). Reasumując, brak było jakichkolwiek podstaw do uchylenia zaskarżonego wyroku i odrzucenia pozwu po myśli art. 386 § 3 k.p.c. Przechodząc do omówienia dalszych zarzutów apelacyjnych podkreślić na wstępie należy, że w ocenie Sądu II instancji Sąd Rejonowy dokonał w części nieprawidłowej i jednostronnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Oznacza to konieczność ponownego ustalenia stanu faktycznego w oparciu o przedłożone przez strony dowody, albowiem w przyjętym w k.p.c. systemie apelacji pełnej, postępowanie apelacyjne ma charakter rozpoznawczy, zaś sąd drugiej instancji, po myśli art. 382 k.p.c., orzeka na podstawie materiału zebranego w postępowaniu w pierwszej instancji oraz w postępowaniu apelacyjnym. Sąd Okręgowy podziela te ustalenia faktyczne sądu I instancji, które dotyczyły nienagannego przebiegu służby powódki i braku konfliktu z podwładnymi oraz przełożonymi do końca 2009 r. Kwestia ta była zresztą między stronami niesporna i wynika jednoznacznie z dokumentacji znajdującej się w aktach osobowych M. P.

(1). Podobnie zaaprobować należy ustalenia związane z faktem podania przez poprzednika pozwanego nieprawidłowej podstawy prawnej wystąpienia do Gminy G. z wnioskiem o udzielenie informacji stanowiącej prawnie chronione dane osobowe powódki. Bezsporne pozostawało, iż Generalny Inspektor D. O. negatywnie ocenił takie postępowanie pozwanego, zaś prokurator odmówił wszczęcia śledztwa dotyczącego przekroczenia uprawnień przez funkcjonariuszy kontroli wewnętrznej u pozwanego. Decyzja ta została utrzymana w mocy postanowieniem Sądu Rejonowego w Olsztynie. Nie budzą wątpliwości ustalenia Sądu I instancji dotyczące czasu przebywania powódki na zwolnieniu lekarskim i rozpoznania u niej schorzeń wynikających z dokumentacji lekarskiej i opinii biegłych. Prawidłowo przyjął również Sąd Rejonowy, iż na skutek wniosku M. P.

(1)z 31 lipca 2012 r., została ona w dniu 31 października 2012 r. zwolniona ze służby w Izbie Celnej w O.. Niespornym było również, że 11 kwietnia 2011 r. wobec powódki wszczęto postępowanie dyscyplinarne (k. 159 – 160), które przejął do prowadzenia Szef Izby Celnej (k. 161 v.), a które zakończyło się umorzeniem wskutek ustąpienia M. P. ze służby. Podzielić także wypada rozważania faktyczne sądu I instancji odnośnie treści wystawionej powódce oceny okresowej, złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy i wydania po uchyleniu pierwotnej ponownej oceny okresowej z oceną końcową pozytywną. Nie ma również wątpliwości, że dyrektor jednostki wystąpił w 2012 r. o odwołanie powódki ze stanowiska kierownika komórki audytu wewnętrznego. Sąd Okręgowy nie aprobuje natomiast pozostałych ustaleń faktycznych poczynionych przez sąd I instancji i niniejszym czyni je we własnym zakresie: 1. kwestia ankiet, które miały zostać przekazane przez powódkę dyrektorowi Izby Celnej w O. i nie zostały mimo nalegań zwrócone. Powyższe twierdzenia wynikają zasadniczo z dwóch źródeł dowodowych, tj. zeznań świadka W. G.

(1)i przesłuchania powódki. Ma je dodatkowo potwierdzać treść notatki sporządzonej przez wymienionego świadka w dniu 23 marca 2012 r. (k. 21). Okoliczności przekazania ankiet zaprzeczył stanowczo ówczesny dyrektor pozwanego R. T.

(1). Nie potwierdziła takiej okoliczności sekretarka dyrektora L. S.

(1). Mając na uwadze sprzeczności zachodzące między przekazami ustnymi ww. osób oraz datowanie notatki W. G. na 23 marca 2012 r. (podczas gdy sytuacja z ankietami miała mieć miejsce w 2009 r.), konieczne było odwołanie się do obiektywnych materiałów dowodowych, które mogłyby potwierdzić stanowisko powódki. I tak, po raz pierwszy powódka wspomniała o problemie ankiet w piśmie datowanym na 09.09.2010 r. kierowanym do M. S., w którym szeroko opisała nieprawidłową jej zdaniem atmosferę i organizację pracy Izby Celnej w O. (k. 235). Z dokumentu tego wynika, iż ankiety miały zostać przekazane R. T. w dniu 14 października 2009 r. W tej sytuacji przyjąć należy, że powódka zasygnalizowała kwestie związane z ankietam

🔗 Do źródła urzędowego

Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.