1 k.c. przez umowę ubezpieczenia zakład ubezpieczeń zobowiązuje się spełnić określone świadczenie w razie zajścia przewidzianego w umowie wypadku, a ubezpieczający zobowiązuje się zapłacić składkę. Świadczenie zakładu ubezpieczeń polega w szczególności na zapłacie - przy ubezpieczeniu majątkowym - określonego odszkodowania za szkodę powstałą wskutek przewidzianego w umowie wypadku. Zgodnie z art. 822 § 1 k.c. przez umowę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej zakład ubezpieczeń zobowiązuje się do zapłacenia określonego w umowie odszkodowania za szkody wyrządzone osobom trzecim, względem których odpowiedzialność za szkodę ponosi ubezpieczający albo osoba, na rzecz której została zawarta umowa ubezpieczenia. Art. 822 § 2 k.c. stanowi, iż umowa ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej obejmuje szkody, o których mowa w § 1, będące następstwem przewidzianego w umowie wypadku, który miał miejsce w okresie ubezpieczenia. Z treści przepisu art. 822 § 4 k.c. wynika natomiast, iż uprawniony do odszkodowania w związku ze zdarzeniem objętym umową ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej może dochodzić roszczenia bezpośrednio od zakładu ubezpieczeń. Art. 824 1 § 1 k.c. stanowi jednocześnie, że o ile nie umówiono się inaczej, suma pieniężna wypłacona przez zakład ubezpieczeń z tytułu ubezpieczenia nie może być wyższa od poniesionej szkody. Z treści art. 13 ust. 2 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych (Dz.U.03.124.1152 z późn. zm) wynika, iż w obowiązkowych ubezpieczeniach odpowiedzialności cywilnej odszkodowanie wypłaca się w granicach odpowiedzialności cywilnej podmiotów objętych ubezpieczeniem, nie wyżej jednak niż do wysokości sumy gwarancyjnej ustalonej w umowie, przy czym nie budzi wątpliwości Sądu w niniejszej sprawie, iż odpowiedzialność pozwanego wynika z umowy obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej, wiążącej pozwanego ze sprawcą szkody. W niniejszej sprawie należy mieć również na względzie treść art. 361 § 1 k.c., który stanowi, iż zobowiązany do odszkodowania ponosi odpowiedzialność jedynie za normalne następstwa działania lub zaniechania z którego szkoda wynikła, oraz treść art. 363 § 1 k.c. który stanowi, iż co do zasady naprawienie szkody winno nastąpić według wyboru poszkodowanego, bądź przez przywrócenie do stanu poprzedniego, bądź przez zapłatę odpowiedniej sumy pieniężnej, przy czym gdyby przywrócenie do stanu poprzedniego pociągało za sobą dla zobowiązanego nadmierne koszty, roszczenie poszkodowanego ogranicza się do świadczenia w pieniądzu. Jak wskazał Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 13 czerwca 2003 roku (sygn. akt III CZP 32/03, opubl. Monitor Prawniczy 2004/2/81) odszkodowanie przysługujące od ubezpieczyciela odpowiedzialności cywilnej za uszkodzenie pojazdu mechanicznego obejmuje niezbędne i ekonomicznie uzasadnione koszty naprawy pojazdu, ustalone według cen występujących na lokalnym rynku. Sąd Najwyższy podkreślił także, iż jeżeli poniesione przez poszkodowanego koszty naprawy samochodu odpowiadają cenom stosowanym przez usługodawców na lokalnym rynku i jednocześnie można te koszty zaliczyć do kategorii niezbędnych i ekonomicznie uzasadnionych kosztów naprawy, ubezpieczyciel nie ma uzasadnionych podstaw do odmowy wypłaty odszkodowania odpowiadającego wspomnianym kosztom. W rezultacie należy przyjąć, że odszkodowanie przysługujące od ubezpieczyciela odpowiedzialności cywilnej za uszkodzenie pojazdu mechanicznego, obejmuje niezbędne i ekonomicznie uzasadnione koszty naprawy pojazdu, ustalone według cen występujących na lokalnym rynku usług naprawczych. Należy zatem mieć na uwadze, iż poszkodowany ma prawo wyboru warsztatu naprawczego, który dokona naprawy pojazdu, jednakże muszą to być koszty niezbędne i ekonomicznie uzasadnione. W tym zakresie tj. w celu ustalenia niezbędnych i celowych kosztów naprawy pojazdu, Sąd dopuścił, na wniosek stron, dowód z opinii biegłego sądowego B. S.. Biegły, w swojej fachowej i w pełni wiarygodnej opinii wskazał, że zasadny koszt naprawy pojazdu powoda, stanowi kwotę 21 019,95 zł. netto, przyjmując że zasadne jest zastosowanie w sprawie cen części według cen producenta, oryginalnych. Biegły przyjął, że co do prac blacharskich i lakierniczych stawki przyjęte w kalkulacji powoda nie są zawyżone, ponieważ stawki średnie, stosowane przez zakłady (...) kategorii na rynku lokalnym to 116 zł./140 zł. Zdaniem Sądu takie ustalenie opinii jest w pełni uzasadnione, wbrew nieuzasadnionemu ustaleniu pozwanego co do wysokości stawek na kwotę 80/80 zł./rbg. Podkreślić należy, że jak wskazuje się w orzecznictwie przedmiotu, w wypadku uszkodzenia rzeczy w stopniu umożliwiającym przywrócenie jej do stanu poprzedniego, osoba odpowiedzialna za szkodę obowiązana jest zwrócić poszkodowanemu wszelkie celowe, ekonomicznie uzasadnione wydatki, poniesione w celu przywrócenia stanu poprzedniego, do których wydatków należy zaliczyć także koszt nowych części i innych materiałów, jeżeli ich użycie było niezbędne do naprawienia uszkodzonej rzeczy (tak m.in. Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 20.11.1970 r., II CR 425/72, OSNCP Nr 6/1973, poz. 111). Zakład ubezpieczeń, jako strona umowy ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej, nie ma żadnych podstaw do narzucania osobie trzeciej nie będącej stroną umowy – tj. poszkodowanemu – jakichkolwiek obowiązków w zakresie dotyczącym sposobu naprawy samochodu, w tym poszukiwania firmy sprzedającej części najtaniej (por. orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 13 czerwca 2003 r., sygn. akt III CZP 32/03). Powód dokonał naprawy pojazdu i sprzedał go, wartość sprzedaży samochodu jakkolwiek w niniejszej sprawie nieznana, jest wynikiem uzgodnień stron umowy, a nie rzeczywistego określenia wartości pojazdu powoda. Sąd w składzie niniejszym podziela stanowisko wyrażone przez Sąd Apelacyjny w Warszawie w wyroku z dnia 25 lutego 2015 r. w sprawie o sygn. akt I ACa 1278/14, iż „cena uzyskana z tytułu sprzedaży uszkodzonego pojazdu przez jego właściciela stanowić może tylko podstawę domniemania jej zgodności z rynkową wartością samochodu w stanie po wypadku. Takie domniemanie faktyczne podlega jednak wzruszeniu w toku postępowania o zapłatę odszkodowania należnego od ubezpieczyciela, poprzez wykazanie dowodem z opinii biegłego, że rynkowa wartość takiego pojazdu nie odpowiadała uzyskanej cenie, lecz była wyższa.” Powód nie przedstawił faktur naprawy pojazdu w niniejszym procesie, a pozwany nie wykazał, żeby koszty naprawy pojazdu powoda odbiegały od tych celowych i zasadnych określonych co do wartości przez biegłego. Uszkodzeniu w wypadku uległy części oryginalne, a celem naprawy jest przywrócenie stanu pojazdu sprzed kolizji. Wskazać należy, iż w przypadku, gdy odszkodowanie ustalone jest w oparciu jedynie o metodę kosztorysową, a poszkodowany nie przedstawia faktury za naprawę pojazdu, to nie ma to znaczenia dla powstania obowiązku wypłaty odszkodowania (uchwała SN z dnia 17 maja 2007r., sygn. akt III CZP 150/06). Również Sąd Apelacyjny w Poznaniu w wyroku z dnia 22 lutego 2007 r. (I ACa 1179/06, LEX nr 298601) wskazał, iż szkoda, która powstaje wskutek wypadku komunikacyjnego, podlega naprawieniu według zasad określonych w art. 363 § 2 k.c. Obowiązek naprawienia szkody przez wypłatę odpowiedniej sumy pieniężnej powstaje z chwilą wyrządzenia szkody i nie jest uzależniony od tego, czy poszkodowany dokonał naprawy rzeczy i czy w ogóle zamierza ją naprawiać. Odszkodowanie ma bowiem wyrównać uszczerbek majątkowy jakiego doznał poszkodowany w wyniku zdarzenia wyrządzającego szkodę. Biorąc powyższe pod uwagę oraz uwzględniając wysokość części przyjętych i wyliczonych przez biegłego sądowego, a także fakt, że właściciel pojazdu wykorzystywał go do prowadzenia działalności gospodarczej, Sąd uznał, iż wysokość szkody, jaką poniósł powód wynosi kwotę 21 019,95 zł. netto i kwota ta stanowi rzeczywisty i ekonomicznie uzasadniony koszt naprawy pojazdu powoda. Skoro zaś bezspornie powód otrzymał już od pozwanego z tego tytułu kwotę 10 948,44 zł., to obecnie należy się jemu tytułem odszkodowania kwota 10 071,51 zł jako różnica pomiędzy kwotą należną a już wypłaconą. W świetle powyższego, Sąd uznał roszczenie powoda, w zakresie żądania zapłaty odszkodowania za zasadne w części i na podstawie art. 822 §
w zw. z art. 361 §
2 k.c. i art. 363 § 1 k.c. zasądził w pkt. 1 wyroku taką należność tj. kwotę 10 071,51 zł. na rzecz powoda od pozwanego wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 19 listopada 2015r do dnia zapłaty na podstawie przepisów art. 481 §
w zw. z art. 817 § 2 k.c. oraz art. 321 § 1 k.p.c. zgodnie z żądaniem pozwu w tym zakresie. Sąd oddalił roszczenie powoda w pozostałym zakresie na podstawie wyżej powołanych przepisów w punkcie 2 wyroku, jako nie udowodnione. O kosztach procesu Sąd orzekł w pkt. 3 wyroku na podstawie art. 100 k.p.c. w zw. z §2 pkt. 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności adwokackie z dnia 22 października 2015 r. (Dz.U. z 2015 r. poz. 1800) i §2 pkt. 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych z dnia 22 października 2015 r. (Dz.U. z 2015 r. poz. 1804). Sąd stosunkowo rozdzielił koszty procesu mając na względzie wynik sprawy tj. fakt, że powód wygrał proces w 70%, zaś w 30% wygrał go pozwany. Sąd zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 1 770,92 zł., na którą składają się 70% wartości opłaty od pozwu – kwota 500, 50 zł, koszty zastępstwa procesowego w wysokości 3600 zł. po wzajemnej kompensacie (2520 zł. – 70% - 1080 zł. – 30% = 1440 zł.) oraz koszty opinii biegłego po wzajemnej kompensacie oraz przy uwzględnieniu wpłaconych przez strony zaliczek w kwocie po 800 zł. (pozwany powinien zapłacić na poczet biegłego 630,42 zł (70%), powód winien zapłacić kwotę 270,18 zł. (30%) – kwotę 800 zł. wypłacono z zaliczki pozwanego, w pozostałym zakresie ze Skarbu Państwa, tym samym Sąd zarządził - k. 117v. akt - przeksięgować z zaliczki wpłaconej przez powoda kwotę 100,60 zł. na rachunek Skarbu Państwa, zwrócić powodowi kwotę 699,40 zł. tytułem nadpłaconej zaliczki oraz pomniejszyć należność na rzecz powoda o kwotę 169,58 zł. nadpłaconą z zaliczki przez pozwanego (500,50 zł + 1440 zł – 169,58 zł = 1770,92 zł.).
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.