Zgodnie z art.
roszczenie o naprawienie szkody wyrządzonej czynem niedozwolonym ulega przedawnieniu z upływem lat trzech od dnia, w którym poszkodowany dowiedział się albo przy zachowaniu należytej staranności mógł się dowiedzieć o szkodzie i o osobie obowiązanej do jej naprawienia. Sąd pierwszej instancji uznał, że powód dowiedział się o szkodzie – w znaczeniu powzięcia wiedzy o niemożności zaspokojenia się z majątku spółki (...) – z postanowienia z dnia 27 września 2007 r. oddalającego wniosek o ogłoszenie upadłości tej spółki. Poglądu tego nie można podzielić. Po pierwsze, rację ma Sąd Okręgowy, że postanowienie o oddaleniu wniosku o ogłoszenie upadłości może być, co do zasady, dowodem bezskuteczności egzekucji wobec spółki z ograniczoną odpowiedzialnością. Wierzyciel dysponując takim dokumentem nie musi wszczynać postępowania egzekucyjnego przeciwko spółce, aby wykazać przesłankę odpowiedzialności członków zarządu spółki określoną w art. 299 § 1 k.s.h. w postaci bezskuteczności egzekucji. Nie dotyczy to jednak sytuacji, w której jeszcze przez złożeniem wniosku o ogłoszenie upadłości toczyło się postępowanie egzekucyjne w celu wyegzekwowania wierzytelności od spółki. W takim wypadku należy przyjąć, że o bezskuteczności egzekucji wobec spółki decyduje dopiero umorzenie postępowania egzekucyjnego z uwagi na jego bezskuteczność (art. 824 § 1 pkt 3 k.p.c.). Po drugie, Sąd Okręgowy pominął treść uzasadnienia postanowienia oddalającego wniosek o ogłoszenie upadłości. Z uzasadnienia tego wprost wynika, iż według sądu rozpoznającego ten wniosek wierzyciele spółki (...) mieli większe szans na uzyskanie zaspokojenia w drodze egzekucji singularnych, a nie w ramach postępowania upadłościowego. Oznacza to, że w ocenie sądu upadłościowego wierzyciele spółki (w tym także powód) mogli – chociażby częściowo – zaspokoić swoje wierzytelności w ramach toczących się postępowań egzekucyjnych. Po trzecie, nie ma sporu co do tego, że również po oddaleniu wniosku o ogłoszenie upadłości komornik dokonywał skutecznych czynności egzekucyjnych, odzyskując w toku prowadzonych postępowań pewne kwoty na rzecz wierzycieli. Trudno więc uznać, iż oddalenie wniosku o ogłoszenie upadłości jednoznacznie przesądziło o bezskuteczności egzekucji wobec spółki (...). W szczególności, gdy w ocenie organu egzekucyjnego istniała możliwość prowadzenia skutecznego postępowania egzekucyjnego. Gdyby takiej możliwości nie było komornik byłby przecież obowiązany do umorzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 824 § 1 pkt 3 k.p.c. Po czwarte, nie sposób pominąć, że powód wytaczając powództwo przeciwko członkom zarządu jeszcze w trakcie trwania postępowania egzekucyjnego, ale już po oddaleniu wniosku o ogłoszenie upadłości spółki, spotkałby się z zasadnym zarzutem, iż skoro toczy się jeszcze postępowanie egzekucyjne to nie można uznać, że egzekucja ta jest bezskuteczna. Nie jest bowiem możliwe do przewidzenia z całą pewnością, jaki będzie ostateczny wynik trwającego postępowania egzekucyjnego. Powód nie mógł zatem wystąpić ze skutecznym powództwem przeciwko członkom zarządu przed zakończeniem postępowania egzekucyjnego toczącego się przeciwko spółce. Według Sądu Apelacyjnego, bieg terminu przedawnienia roszczenia przeciwko członkom zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością (art. 299 § 1 k.s.h.) – w wypadku, gdy wniosek o ogłoszenie upadłości spółki został oddalony, ale przed złożeniem tego wniosku w celu wyegzekwowania roszczenia toczyło się postępowanie egzekucyjne przeciwko spółce i postępowanie to było kontynuowane po rozpoznaniu wniosku o ogłoszenie upadłości – rozpoczyna bieg po umorzeniu postępowania egzekucyjnego z uwagi na jego bezskuteczność (art. 824 § 1 pkt 3 k.p.c.), a nie od daty wydania postanowienia oddalającego wniosek o ogłoszenie upadłości. Z tych przyczyn Sąd Apelacyjny uznał, że termin przedawnienia roszczenia powoda rozpoczął się najwcześniej w dniu 11 kwietnia 2011 r., kiedy Komornik Sądowy umorzył postępowanie egzekucyjne wobec spółki (...). Pozew w niniejszej sprawie został natomiast wniesiony w dniu 14 lipca 2011 r., a więc bez wątpienia w trzyletnim terminie, o którym mowa w art.
Tym samym, roszczenie powoda nie uległo przedawnieniu. Dlatego też, Sąd Apelacyjny na podstawie art. 385 k.p.c. oddalił apelację pozwanego, jako bezzasadną. Nadto, Sąd Apelacyjny na podstawie art. 98 § 1 i 3 k.p.c. w zw. z art. 99 k.p.c. oraz § 13 ust. 1 pkt 2 w zw. z § 6 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (t.j. Dz.U. z 2013 r., poz. 461 ze zm.) zasądził od M. T. na rzecz Skarbu Państwa – Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej kwotę 7.200 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania apelacyjnego. Wobec powyższego Sąd Apelacyjny orzekł, jak w sentencji.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.