XI GC 1311/17

Sygn. akt XI GC 1311/17 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ S., dnia 25 stycznia 2018 r. Sąd Rejonowy Szczecin-Centrum w Szczecinie, Wydział XI Gospodarczy, w składzie: Przewodniczący: SSR Mariusz Zawicki Protokolant: Maciej Żuchowski po rozpoznaniu w dniu 25 stycznia 2018 r. w Szczecinie na rozprawie sprawy z powództwa (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością przeciwko J. N. o zapłatę I. zasądza od pozwanego na rzecz powódki kwotę 52160,52 zł (pięćdziesiąt dwa tysiące sto sześćdziesiąt zł pięćdziesiąt dwa gr) z ustawowymi odsetkami: - ustawowymi za okres od 2 marca 2015 do 31 grudnia 2015 roku - ustawowymi za opóźnienie w transakcjach handlowych od dnia 1 stycznia 2016 roku do dnia zapłaty; II. oddala powództwo w pozostałym zakresie; III. zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 7070,00 zł (siedem tysięcy siedemdziesiąt zł) tytułem zwrotu kosztów procesu. Sygnatura akt: XI GC 1311/17 Sprawa rozpoznana w postępowaniu zwykłym UZASADNIENIE W dniu 23 lutego 2017 roku powód (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w M. złożył pozew przeciwko J. N. o zapłatę kwoty 52.160,52 złotych z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w transakcjach handlowych od dnia 2 marca 2015 roku do dnia zapłaty. Zażądał również zasądzenia na jego rzecz, od pozwanego kosztów procesu. W uzasadnieniu wskazał, ze strony zawarły umowę sprzedaży urządzeń sportowych. Urządzenia zostały wydane a zapłata nie nastąpiła. Wydany został nakaz zapłaty w elektronicznym postępowaniu upominawczym (karta 6). W sprzeciwie od nakazu zapłaty (karta 9) pozwany wniósł o oddalenie powództwa i zasądzenie kosztów sądowych od pozwanego na jego rzecz. Pozwany wskazał, że strony łączyła umowa o dzieło, choć została zatytułowana „umowa o roboty budowlane”. Umowa miała zostać wykonana przez pozwanego 20 stycznia 2015 roku. Odbiór nastąpił 5 lutego 2015 roku. Powód wystawił fakturę wykonawszy dzieło a przedmiot umowy został wykonany 19 stycznia 2015 roku. Roszczenie stało się wymagalne 18 lutego 2015 roku albowiem strony ustaliły trzydziestodniowy termin płatności.. Roszczenia przedmiotowego typu przedawniają się z upływem dwóch lat (art. 646 k.c. Zatem roszczenie powoda jest przedawnione albowiem roszczenie powoda uległo przedawnieniu najpóźniej w dniu 18 lutego 2017 roku. Postanowieniem z dnia 10 sierpnia 2017 roku (karta 17) sprawę przekazano do rozpoznania tutejszemu sądowi. W piśmie z dnia 30 października 2017 roku (karta 23) powód podtrzymał swoje stanowisko. Wyjaśnił, że strony zawarły umowę o roboty budowalne. Dodatkowo, pozwany dokonał przerwania biegu przedawnienia uznając dług w wiadomości e-mail. Zgodnie ze swoim zobowiązaniem spłacał należność w ustalonych przez siebie ratach. Mimo zobowiązania do ustosunkowania się do pisma powoda (zobowiązanie karta 62) pozwany nie ustosunkował się do pisma, co skutkowało tym (zarządzenie punkt 7 karta 62) przyjęciem ,że wnosi wyłącznie jak w sprzeciwie złożonym w postępowaniu elektronicznym upominawczym. Na rozprawie (karta 107) powód podtrzymał swoje stanowisko. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: W dniu 30 września 2014 roku zamawiający J. N. zawarł z (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w M. umowę o dzieło, zatytułowaną „umowa na wykonanie robót budowlanych”. Wykonawca (spółka) zobowiązała się do dostawy i montażu wyposażenia sportowego na zadanie „(...) S. (...)przy Szkole Podstawowej nr (...) w C.. Wynagrodzenie miało wynieść 51.000 złotych plus podatek VAT. Wykonawca zrealizował wszystkie obowiązki wynikające z umowy w zakreślonym mu terminie. Strony ustaliły datę oddania dzieła na dzień 20 stycznia 2015 roku, odbiór odbył się w dniu 5 lutego 2015 roku a w protokole odbioru nie stwierdzono usterek. Niesporne a ponadto dowody: - umowa, karta 37 – 40; - kalkulacja, karta 41-42, karta 45 – 47; - aneks, karta 43, 44; - wykaz wyposażenia, karta 48 – 50; - dziennik budowy, karta 73- 103; - zeznania świadka L. M., karta 108; - zeznania przedstawiciela powoda, karta 108 – 109; (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w M. wystawiła za wykonane czynności fakturę VAT numer (...) z dnia 30 stycznia 2015 roku z terminem płatności na dzień 1 marca 2015 roku na kwotę 80.660,52 złotych. Do zapłaty pozostała kwota 52.160,52 złotych. Faktura była doręczona J. N.. Dowód: - faktura, karta 35 - 36; - zeznania przedstawiciela powoda, karta 108 – 109; W dniu 30 października 2015 roku J. N. wystosował e-mail do wykonawcy (spółki) w którym odwołał się do rozmowy telefonicznej dotyczącej zapłaty za fakturę wystawioną przez wykonawcę w kwocie 60.660,52 złotych. Wskazał na swoją trudną sytuację majątkową i poprosił o zgodę na spłatę długu w sześciu miesięcznych ratach po 10.110,09 złotych począwszy od dnia 30 listopada 2015 roku. Dowód: - wiadomość e- mail, karta 51; - zeznania przedstawiciela powoda, karta 108 – 109; Tytułem spłaty należności J. N. uiszczał spłaty na rzecz spółki kwoty 20.000 złotych w dniu 22 stycznia 2015 roku tytułem zaliczki, 1.000 złotych w dniu 26 kwietnia 2016 roku, 7.500 złotych w dniu 13 maja 2016 roku. Dowód: - dowody spłaty, karta 52, 53,

1. - zeznania przedstawiciela powoda, karta 108 – 109; Spółka trzykrotnie wezwała do zapłaty J. N.. Dowód: - wezwania do zapłaty z dowodami nadania, karta 55 – 60; Sąd zważył, co następuje: Powództwo okazało się zasadne, za wyjątkiem części dotyczącej części oznaczenia odsetek. Podstawę prawną powództwa stanowi przepis art. 627 k.c. stanowiący, że przez umowę o dzieło przyjmujący zamówienie zobowiązuje się do wykonania oznaczonego dzieła, a zamawiający do zapłaty wynagrodzenia. Zgodnie z art. 646 k.c. roszczenia wynikające z umowy o dzieło przedawniają się z upływem lat dwóch od dnia oddania dzieła, a jeżeli dzieło nie zostało oddane - od dnia, w którym zgodnie z treścią umowy miało być oddane. W niniejszej sprawie nie był sporny fakt zawarcia umowy, jej treści, faktu wykonania umowy, jej właściwego i bezusterkowego wykonania, wysokości kwoty należnej powodowej spółce, wymagalności roszczenia, częściowej zapłaty, kwoty pozostałej do zapłaty. Mimo twierdzeń powoda, że strony zawarły umowę o roboty budowalne, sąd ustalił w oparciu o treść samej umowy oraz w oparciu o zeznania przedstawiciela powoda, że strony zawarły umowę o dzieło. Była to umowa mieszana (sprzedaży i dostawy) ale przeważające były elementy właściwe dla umowy o dzieło (wykonanie urządzeń i ich montaż). Montaż tychże nie podlegał prawu budowalnemu, nie wymagał stosownych zezwoleń. Pozwany wskazał w sprzeciwie, co było niesporne, że strony ustaliły datę oddania dzieła na dzień 20 stycznia 2015 roku, odbiór odbył się 5 lutego 2015 roku a w protokole odbioru nie stwierdzono usterek. Roszczenie powoda o zapłatę stało się wymagalne z dniem 18 lutego 2015 roku wobec trzydziestodniowego terminu zapłaty. Zgodnie z art. 117 § 1 k.c. z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych, roszczenia majątkowe ulegają przedawnieniu. Zgodnie z art. 123 § 1 pkt 2 k.c. bieg przedawnienia przerywa się przez uznanie roszczenia przez osobę, przeciwko której roszczenie przysługuje. W przedmiotowej sprawie doszło do przerwania biegu przedawnienia. W przywołanej wiadomości e-mail pozwany uznał dług, wniósł o rozłożenie go na raty i po części dług ten po dniu wymagalności spłacał. Pełnomocnikowi pozwanego doręczono sprzeciw, nie wypowiedział się co do tego dowodu, nie kwestionował jego prawdziwości, stąd należało uznać, że doszło do uznania roszczenia w dniu 30 października 2015 roku. W myśl art. 124 § 1 k.c. po każdym przerwaniu przedawnienia biegnie ono na nowo. Termin przedawnienia przedmiotowego roszczenia to 2 lata. Termin rozpoczął biec na nowo w dniu uznania roszczenia. Pozew wniesiono 23 lutego 2017 roku a zatem przed upływem terminu przedawnienia. Mając na uwadze powyższe należało zasądzić roszczenie od pozwanego na rzecz powoda. Powód żądał odsetek ustawowych za opóźnienie w transakcjach handlowych od dnia 2 marca 2015 roku. Odsetki tego typu nie istniały w wymienionej dacie. Istniały odsetki wymienione w ustawie o terminach zapłaty w transakcjach handlowych ale obliczane według przepisów dotyczących Ordynacji podatkowej. O zasądzenie takich odsetek nie wnosił powód zatem od dnia wymagalności roszczenia do dnia 31 grudnia 2015 roku zasądzić należało zatem odsetki ustawowe, zaś od dnia 1 stycznia 2016 roku do dnia zapłaty zasądzić należało odsetki ustawowe za opóźnienie w transakcjach handlowych. Orzeczenie o odsetkach oparte jest o normę art. 481 k.c. i art. 4,6, 8 i 11 b ustawy o terminach zapłaty w transakcjach handlowych. Powód wygrał sprawę w całości, poza omówionymi odsetkami, zatem w myśl art. 98 zasądzono na jego rzecz, od pozwanego koszty procesu, na które składa się opłata od pozwu 653 złotych, opłata od pełnomocnictwa 17 złotych, wynagrodzenie pełnomocnika 5.400 złotych zgodnie z § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych. W myśl art. 98 § 3 k.p.c. na rzecz powoda zasądzono koszty osobistego stawiennictwa – koszt dojazdu w kwocie 1.000 złotych albowiem przedstawiciel powoda wezwany na rozprawę przebył drogę z miejsca zamieszkania do sądu i z powrotem 1.374 km, a opłata miała pokryć koszty paliwa i opłat autostradowych (wniosek karta 109). Mając n uwadze powyższe, orzeczono jak w wyroku. ZARZĄDZENIE
2. (...)
3. (...)
4. (...)
5. (...)
6. (...)