III AUa 1720/17

Sygn. akt III AUa 1720/17 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 1 marca 2018 r. Sąd Apelacyjny w Katowicach Wydział III Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący SSA Marek Procek (spr.) Sędziowie SSA Marek Żurecki SSA Tadeusz Szweda Protokolant Elżbieta Szewczyk po rozpoznaniu w dniu 15 lutego 2018r. w Katowicach sprawy z odwołania T. W. i A. W. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Z. o podleganie polskiemu ustawodawstwu i stwierdzenie ważności zaświadczenia A1 na skutek apelacji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Z. od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Gliwicach z dnia 28 kwietnia 2017r. sygn. akt VIII U 2339/15

1. zmienia zaskarżony wyrok w całości i oddala odwołania;
2. zasądza od A. W. na rzecz organu rentowego Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Z. kwotę 1.275 zł (jeden tysiąc dwieście siedemdziesiąt pięć złotych) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego za obie instancje;
3. zasądza od T. W. na rzecz organu rentowego Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Z. kwotę 1.275 zł (jeden tysiąc dwieście siedemdziesiąt pięć złotych) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego za obie instancje. /-/SSA M.Żurecki /-/SSA M.Procek /-/SSA T.Szweda Sędzia Przewodniczący Sędzia Sygn. akt III AUa 1720/17 UZASADNIENIE Decyzją z dnia 13 października 2015r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Z., powołując się na art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2015r., poz. 121 z późn. zm.) w związku art. 11 ust. 3 lit. a i art. 12 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz. Urz. UE nr L 166/1 z 30 kwietnia 2004r. z późn. zm.) oraz art. 5 ust. 1 i art. 14 ust. 2 i art. 19 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) Nr 987/2009 z dnia 16 września 2009r. dotyczące wykonania rozporządzenia (WE) nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz. Urz. UE nr L 284/1 z 30 października 2009r.) oraz decyzji nr A2 z dnia 12 czerwca 2009r. dotyczącą wykładni art. 12 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 w sprawie ustawodawstwa mającego zastosowanie do pracowników delegowanych i osób wykonujących pracę na własny rachunek, tymczasowo pracujących poza państwem właściwym (21 O/C 106/02), stwierdził, że A. W. z tytułu oddelegowania przez płatnika składek (...) T. W. do pracy na terytorium Niemiec w okresie od 1 stycznia 2012r. do 30 kwietnia 2012r. nie podlega polskiemu ustawodawstwu w zakresie ubezpieczeń społecznych oraz unieważnia zaświadczenie A1 wydane w dniu 17 stycznia 2012r. W uzasadnieniu zaprezentowanej decyzji organ rentowy wskazał, iż na wniosek z dnia 10 stycznia 2012r. płatnika składek (...) T. W., (...) Oddział w Z. Inspektorat w T. wystawił w dniu 17 stycznia 2012r. zaświadczenie o ustawodawstwie dotyczącym zabezpieczenia społecznego, mającym zastosowanie do osoby uprawnionej na podstawie art. 12 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004, ustalającym zastosowanie ustawodawstwa polskiego w okresie od 1 stycznia 2012r. do 30 kwietnia 2012r. z tytułu oddelegowania A. W. do pracy na terytorium Niemiec. W następstwie ponownej analizy sprawy, Zakład Ubezpieczeń Społecznych uznał, iż płatnik składek (...) T. W. nie spełniał kryteriów świadczących o prowadzeniu znacznej części działalności w Polsce przez delegujące przedsiębiorstwo w państwie delegującym i państwie zatrudnienia (art. 14 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 z dnia 16 września 2009r. dotyczącego wykonywania rozporządzenia (WE) nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego) w odniesieniu do kryterium charakteryzującego dane przedsiębiorstwo, jakim jest obrót w kraju delegowania. W konsekwencji, zdaniem organu rentowego, brak było podstaw do pozostawienia A. W. w polskim systemie ubezpieczeń społecznych. W związku z tym, wydał zaskarżoną decyzję, zobowiązując płatnika do zwrócenia poświadczonego zaświadczenia A
4. Odwołania od przedstawionej decyzji złożyli T. W. i A. W.. Sprawy z obu odwołań zostały połączone do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia. Przedsiębiorstwo (...) Sp. z o.o. w T., zawiadomione o możliwości przystąpienia do sprawy w charakterze zainteresowanego, nie przystąpiło do sprawy. Wyrokiem z dnia 28 kwietnia 2017 r. Sąd Okręgowy - Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Gliwicach w punkcie 1 zmienił zaprezentowaną wyżej decyzję z dnia 13 października 2015r. w ten sposób, że stwierdził, iż A. W. z tytułu oddelegowania przez płatnika składek (...) T. W. do pracy na terytorium Niemiec w okresie od 1 stycznia 2012r. do 30 kwietnia 2012r. podlegał polskiemu ustawodawstwu w zakresie ubezpieczeń społecznych i stwierdził, że zaświadczenie A1 wydane w dniu 17 stycznia 2012r. jest ważne, w punkcie 2 zasądził od Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Z. na rzecz T. W. kwotę 600 zł (sześćset złotych) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. Sąd Okręgowy ustalił, iż odwołujący T. W. od 2010r. prowadzi działalność gospodarczą pod firmą (...) z siedzibą w T.. Zasadniczym przedmiotem tej działalności jest organizacja zleceń polegających na zagospodarowywaniu terenów wokół nieruchomości. Są to zlecenia w zakresie prac drogowych, brukarskich, architektonicznych. Odwołujący nie zatrudniał w tym celu pracowników. Zawierał umowy z podwykonawcami, a czasem umowy zlecenia. Na początku 2012r. odwołujący zgłosił zmianę przedmiotu prowadzonej działalności głównej na produkcję elementów betonowych. Zmiana ta była spowodowana zawarciem kontraktu na wykonanie elementów betonowych w Niemczech z firmą (...). O tym, że firma (...) szuka podwykonawcy w zakresie prac zbrojarskich i betoniarskich i możliwości zawarcia kontraktów odwołujący dowiedział się przypadkowo w trakcie prywatnego spotkania. Zainteresował się tym, ponieważ prowadzona przez niego działalność charakteryzuje się przestojem w okresie zimowym, nadto wcześniej w latach 2005-2007 był zatrudniony jako pracownik firmy (...) Sp. z o.o. i wykonywał pracę na rzecz firmy (...) i znał wiele osób, które mogłyby te prace wykonywać. Odwołujący przeprowadził wstępnie rozmowy telefoniczne. W dniu 28 grudnia 2011r. T. W. zawarł kontrakt z firmą (...), na okres od 3 stycznia 2012r. do 31 marca 2012r. Miejscem pracy był Zakład (...). W dniu 28 grudnia 2011r. T. W. zawarł również kolejny kontrakt z firmą (...), na okres od 9 stycznia 2012r. do 30 kwietnia 2012r. Miejscem pracy był Zakład (...), Zakład (...) i Zakład (...). Sąd ustalił, iż z firma niemiecka (...) wcześniej współpracowała z Przedsiębiorstwem (...) Sp. z o.o. w T.. Spółka (...) działa od 2000r. i produkuje elementy betonowe i zbrojenia do elementów betonowych na terenie kraju i za granicą. Dodatkowo firma prowadzi szkolenia bhp oraz prowadzi sprzedaż odzieży roboczej. Firma ma siedzibę w T. i Zakład Produkcyjny w G.. Nie posiada biura w Niemczech. Na terenie Polski firma ma stałą działalność. W Zakładzie Produkcyjnym w G. produkuje elementy betonowe, zbrojenia do ścianek oporowych i ścianki oporowe. Produkty te sprzedaje w Polsce. Natomiast w Niemczech firma świadczy usługi na terenie zakładów kontrahentów. (...) Sp. z o.o. pozyskuje i zatrudnia pracowników na terenie kraju. Obecnie zatrudnia około 250 pracowników na czas próbny, określony i nieokreślony. Umowy o pracę są zawierane w Polsce. Gdy pracownicy wyjeżdżają do pracy do Niemiec - zawierane są aneksy co do zmiany miejsca pracy. Po zakończeniu umowy wykonywanej na terenie np. Niemiec, pracownik nadal jest zatrudniony w kraju. P. zatrudniała w listopadzie 2011r. 141 pracowników (w tym 104 osoby, to pracownicy delegowani), w końcu grudnia 2011r. - 138 osób (w tym 94 osoby, to pracownicy delegowani), w styczniu 2012r. - 96 osób (w tym 48, to pracownicy delegowani), w maju 2012r. - 148 osób (w tym 114 osób, to pracownicy delegowani). Praca w Niemczech wykonywana była głównie dla firmy (...). P. miała z tą firmą podpisaną umowę do końca 2011r. W końcu 2011r. Firma (...) zdecydowała się na innego wykonawcę, niż P.. Przedstawiciele P.-u nie wiedzieli, że R. prowadzi rozmowy z odwołującym. Sąd Okręgowy ustalił także, iż przystępując do wykonania kontraktów, T. W. musiał zatrudnić pracowników. Zatrudnił osoby, które wcześniej znał i które pracowały z nim w firmie (...) oraz osoby polecone przez nich. Część z zatrudnionych pracowników była zatrudniona w (...) Sp. z o.o. W ramach kontraktu otrzymywał za wykonywane prace wynagrodzenie z firmy (...). Wypłacał wynagrodzenia pracownikom ze swojego konta bankowego. Odwołujący prowadził zatrudnienie w kraju. Przeprowadzał w tym celu również rozmowy telefoniczne. Przez znajomych rozpowszechniał informację, że szuka pracowników. Umowy podpisywane były w biurze lub w miejscu jego zamieszkania. Zdarzało się że wysyłał umowę pocztą. Zatrudniał zbrojarzy i betoniarzy, poszukiwał ludzi doświadczonych. Odwołujący ustalił z ewentualnymi pracownikami wynagrodzenie w euro, płatne na konto przez odwołującego. Pracownicy mieli pracować po 8 godzin dziennie. Do kraju mieli przyjeżdżać raz w miesiącu, były to najczęściej zjazdy piątkowo - poniedziałkowe. Zakwaterowanie ustalił odwołujący w porozumieniu z firmą niemiecką, lecz je finansował, zakupił też odzież roboczą. Odwołujący przygotował wzór umowy. Zatrudnił także dwóch brygadzistów, którzy byli łącznikami pomiędzy nim, a pracownikami w Niemczech. Pilnowali oni, czy prace są należycie wykonywane, jak też zajmowali się organizacją na miejscu m.in. kwestią tego: kto, kiedy i na jak długo może wrócić do kraju, by nie tracić ciągłości obsługi. Szkolenie bhp pracowników i badania lekarskie przeprowadzono w kraju. Ostatecznie odwołujący zatrudnił 35 osób. Kontrakty wygasły z upływem czasu, na jaki były zawarte, nie zostały wznowione. Na miejscu w kraju pracowały pozostałe osoby zatrudnione w firmie odwołującego, w tym pracownicy kontynuujący rozpoczęte prace budowlane. Sąd ustalił, iż zarówno przed wykonywaniem kontraktu dla firmy (...), jak i po tym okresie, odwołujący nie prowadził działalności za granicą. Nadto ustalono, iż w czasie wykonywania przez T. W. kontraktu na rzecz (...), pracę na rzecz kontrahenta niemieckiego realizowały równocześnie inne polskie firmy, w tym (...) Sp. z o.o., do której kontrahent niemiecki zwrócił się ponownie na początku 2012r. o przygotowanie nowej oferty. Odwołujący zaangażował się w wykonanie kontraktów na terenie Niemiec. Jednocześnie prowadził rozmowy w celu zawarcia kontraktu w Polsce. Jesienią 2011r. T. W. podjął rozmowy z R. S., który prowadzi działalność gospodarczą m.in. w zakresie konserwacji zabytków i usług budowlanych i z którym miał zawrzeć kontrakt na wykonanie robót drogowych (wybrukowanie ulic) na osiedlu domków jednorodzinnych - w kraju. W skład prac brukarskich wchodziło utwardzanie podłoża (podbudowa, zbrojenie, kanalizacja, wałowanie) i położenie od kilku do kilkunastu tysięcy m 2 bruku. Odwołujący miał przystąpić do prac wiosną 2012r. z uwagi na warunki atmosferyczne. Do tego czasu odwołujący miał zapewniony kontrakt w Niemczech. Prace miały trwać około roku. Wykonanie zlecenia wymagało zatrudnienia większej ilości pracowników. Strony sporządziły kosztorys ofertowy. Wartość kontraktu wynosiła około 1.600.000 zł. Strony omówiły szczegóły kontraktu, jednak przyszły kontrahent R. S. nie otrzymał kredytu, o który się starał i w konsekwencji nie mógł rozpocząć inwestycji. W konsekwencji, nie doszło również do zawarcia planowanego kontraktu z odwołującym i odwołujący nie osiągnął w kraju spodziewanego obrotu, który ten kontrakt miał wygenerować. T. W. w lutym 2012r. dowiedział się, że nie dojdzie do zawarcia umowy z R. S.. W toku procesu Sąd Okręgowy ustalił nadto, że A. W. był zatrudniony u płatnika składek w okresie od 1 stycznia 2012r. do 30 kwietnia 2012r., na podstawie umowy zawartej na czas określony, na stanowisku betoniarz, za wynagrodzeniem 1.500 zł miesięcznie brutto plus premia ustalona przez pracodawcę. W umowie o pracę z dnia 12 grudnia 2011r. strony ustaliły miejsce wykonywania pracy w T.. W dniu 12 grudnia 2011r. strony zawarły aneks do umowy o pracę, którym ustaliły miejsce wykonywania pracy na terenie Niemiec oraz stawkę wynagrodzenia na 10 euro/godz. plus premia uzależniona od efektów, przewidziana w regulaminie wynagradzania. A. W. odbył badania lekarskie w Polsce. Umowę o pracę podpisał w Polsce. A. W. był zatrudniony przez odwołującego wyłącznie na terenie Niemiec. Wynagrodzenie w tym okresie wypłacał mu przelewem T. W.. Pracodawca opłacał mu zakwaterowanie a wyżywienie opłacał we własnym zakresie. Bezpośrednio przed okresem spornym, jak i po tym okresie, A. W. był pracownikiem firmy (...), gdzie również wykonywał pracę za granicą na kontrakcie w Niemczech. Po zakończeniu kontraktu w firmie (...), dotychczasowy pracodawca zaproponował mu pracę w kraju. Odwołujący nie był jednak zainteresowany pracą w Polsce z uwagi na mniejsze zarobki . T. W. był znajomym A. W. i zaproponował mu pracę w Niemczech. Jako pracownik T. W., A. W. pracował w miejscu, gdzie wcześniej świadczył prace dla P., ale na innej hali i wykonywał inne elementy, niż jako pracownik P.-u. Pracował przez 8 godzin od poniedziałku do piątku, a w weekendy wracał do domu. Podlegał kierownictwu brygadzisty, który był pracownikiem T. W.. Pracował zarówno z osobami, które znał wcześniej z zatrudnienia w P.-u, jak i z nowymi osobami. O możliwości zatrudnienia u T. W. na kontrakcie w Niemczech A. W. informował kolegów z firmy (...). Ustalono, iż część pracowników była zainteresowana wyłącznie pracą za granicą, dlatego po wygaśnięciu kontraktu u jednego pracodawcy, zatrudniała się u innego pracodawcy. W okresie spornym pracę na rzecz kontrahenta niemieckiego wykonywało równocześnie kilka firm. Dalej ustalono, iż na wniosek płatnika składek (...) Projekt T. W. z siedzibą w T. ze stycznia 2012r., (...) Oddział w Z. w dniu 17 stycznia 2012r. wystawił zaświadczenie o ustawodawstwie dotyczącym zabezpieczenia społecznego, mającym zastosowanie do osoby uprawnionej na podstawie art. 12 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 ustalającym zastosowanie ustawodawstwa polskiego w okresie od 1 stycznia 2012r. do 30 kwietnia 2012r. z tytułu oddelegowania A. W. do pracy na terytorium Niemiec. Na okoliczność przeprowadzonej przez niemiecką instytucję właściwą kontroli, Zakład Ubezpieczeń Społecznych ponownie dokonał weryfikacji zgromadzonej dokumentacji w przedmiotowej sprawie oraz pozyskał od płatnika składek dodatkowe dokumenty, tj.: - wyjaśnienie dotyczące rekrutacji pracowników, umowy o pracę i świadectwa pracy, - umowę z dnia 28 grudnia 2011r. zawartą z zagranicznym podmiotem, - zestawienie obrotu osiąganego w latach 2011 i 2012, z podziałem na obroty w kraju i za granicą, Na podstawie zgromadzonej dokumentacji ustalono, że obroty firmy (...) w 2011r. wynosiły: - w Polsce 100% całości obrotów, - za granicą 0% całości obrotów. Obroty firmy (...) w 2012r. wynosiły: - w Polsce 2% całości obrotów, - za granicą 98 % całości obrotów. Pismami z dnia 22 maja 2015r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych zawiadomił T. W. oraz zainteresowanych pracowników o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie niepodlegania polskiemu ustawodawstwu wskazanych pracowników płatnika składek za wskazane w piśmie okresy. W toku postępowania przed ZUS, w dniu 3 czerwca 2015r. płatnik składek (...) T. W. złożył wniosek o zawieszenie postępowania w sprawie niepodlegania polskiemu ustawodawstwu w zakresie zabezpieczenia społecznego, z uwagi na złożenie do instytucji wyznaczonej, tj. Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w K. wniosku o zawarcie porozumienia wyjątkowego w trybie art. 16 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 dla osób wymienionych. Postanowieniem z dnia 18 czerwca 2015r. (...) Oddział w Z. zawiesił postępowanie w sprawie niepodlegania polskiemu ustawodawstwu w zakresie zabezpieczenia społecznego, o czym zawiadomił strony. Postanowieniem z dnia 21 sierpnia 2015r. ZUS podjął zawieszone postępowanie, z uwagi na fakt, iż wniosek o porozumienie wyjątkowe w trybie art. 16 ma charakter następczy w stosunku do rozstrzygnięcia kwestii związanych z uchyleniem z obrotu prawnego zaświadczeń A1 i przesądzenia na ten czas o niepodleganiu ustawodawstwu polskiemu. Sąd Okręgowy ustalił, iż wniosek o zawarcie porozumienia wyjątkowego w trybie art. 16 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 został ostatecznie przez odwołującego wycofany. Następnie, zaskarżoną decyzją z dnia 13 października 2015r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Z. stwierdził, że A. W., z tytułu oddelegowania przez płatnika składek (...) Projekt T. W. do pracy na terytorium Niemiec w okresie od 1 października 2012r. do 30.
5. kwietnia 2012r., nie podlega polskiemu ustawodawstwu w zakresie ubezpieczeń społecznych oraz unieważnił zaświadczenie A1 wydane w dniu 17.01.2012r., zobowiązując płatnika do jego zwrotu. Dokonując oceny zgłoszonych przez T. W. oraz A. W. odwołań, Sąd Okręgowy wskazał, iż przepisy regulujące zasady podlegania ubezpieczeniom społecznym na terenie państw członkowskich Unii Europejskiej wprowadzają zasadę terytorialności. Jak wynika z art. 11 ust. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz.U.UE L z dnia 30 kwietnia 2004r.), osoba wykonująca w państwie członkowskim pracę najemną lub pracę na własny rachunek, podlega ustawodawstwu tego państwa członkowskiego. Z zasady terytorialności wynika, iż osoba podlega ubezpieczeniom społecznym według ustawodawstwa państwa, w którym praca jest wykonywana. Kolejne przepisy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 przewidują wyjątki od zasady terytorialności, w tym wyjątek dotyczący pracowników oddelegowanych, wskazany w art. 12 tego rozporządzenia. Zgodnie z art. 12 ust. 1 powołanego wyżej rozporządzenia osoba, która wykonuje działalność jako pracownik najemny w państwie członkowskim w imieniu pracodawcy, który normalnie prowadzi tam swą działalność, a która jest delegowana przez tego pracodawcę do innego państwa członkowskiego do wykonywania pracy w imieniu tego pracodawcy, nadal podlega ustawodawstwu pierwszego państwa członkowskiego, pod warunkiem, że przewidywany czas takiej pracy nie przekracza 24 miesięcy i że osoba ta nie jest wysłana, by zastąpić inną delegowaną osobę. W punkcie 1 decyzji nr (...) Komisji Administracyjnej d/s Koordynacji Systemów Zabezpieczenia Społecznego z dnia 12 czerwca 2009r., dotyczącej wykładni art. 12 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 w sprawie ustawodawstwa mającego zastosowanie do pracowników delegowanych i osób wykonujących pracę na własny rachunek, tymczasowo pracujących poza państwem właściwym (Dz. Urz. UE C 106 z 24.04.2010, s. 5-8), stwierdza się, że przepisy art. 12 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 883/2004 stosuje się do pracownika podlegającego ustawodawstwu państwa członkowskiego (państwa wysyłającego) z tytułu wykonywania pracy na rzecz pracodawcy, który zostaje wysłany przez tego pracodawcę do innego państwa członkowskiego (państwa zatrudnienia) w celu wykonywania tam pracy na rzecz tego pracodawcy. Interpretacja przesłanek delegowania określonych w tejże decyzji wskazuje, że mamy z nim do czynienia wówczas jeśli: 1) praca wykonywana jest na rzecz wysyłającego pracodawcy; 2) pracodawca normalnie wykonuje działalność na terytorium państwa wysyłającego; 3) delegowanie następuje na określony czas nieprzekraczający 24 miesięcy oraz 4) nie dochodzi do zastąpienia wcześniej delegowanego pracownika. Sąd ten wskazał przy tym, iż celem ustawodawcy wynikającym z wyjątku wskazanego w art. 12 tegoż rozporządzenia było objęcie pracownika ubezpieczeniem społecznym państwa członkowskiego właściwego dla pracodawcy, kiedy pracodawca ten czasowo deleguje swojego pracownika do wykonywania pracy na terenie innego państwa członkowskiego, a nie wówczas, gdy stale, cyklicznie kieruje grupę osób do pracy poza granicami kraju. Zwykła działalność takiego pracodawcy wiąże się wówczas głównie z innym państwem członkowskim, niż to, w którym posiada własną siedzibę. Zgodnie z art. 14 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady nr 987/2009 z dnia 16 września 2009r. dotyczącego wykonywania rozporządzenia (WE) nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz.U.UE L z dnia 30 października 2009r.) do celów stosowania art. 12 ust. 1 rozporządzenia podstawowego sformułowanie „który normalnie tam prowadzi swą działalność” odnosi się do pracodawcy zazwyczaj prowadzącego znaczną część działalności innej, niż działalność związana z samym zarządzaniem wewnętrznym, na terytorium państwa członkowskiego, w którym ma swoją siedzibę, z uwzględnieniem wszystkich kryteriów charakteryzujących działalność prowadzoną przez dane przedsiębiorstwo. Przy ocenie jaka część działalności jest prowadzona w państwie, gdzie ma siedzibę pracodawca, bierze się pod uwagę miedzy innymi miejsce, gdzie są rekrutowani pracownicy delegowani, miejsce w którym zawierana jest większość umów z klientami, obroty w odpowiednio typowym okresie w każdym z państw członkowskich, liczbę umów wykonywanych w państwie wysyłającym. Według Sądu Okręgowego w Gliwicach, w analizowanej sprawie doszło do oddelegowania A. W. do pracy w Niemczech, przy spełnieniu warunku zastosowania wyjątku od zasady terytorialności, w postaci prowadzenia przez pracodawcę znacznej części działalności w Polsce. Motywując przedstawioną tezę, Sąd ten wskazał, iż z zaprezentowanych ustaleń wynika, że przedsiębiorstwo ma swoją siedzibę i administrację w T.. W państwie delegującym w okresie styczeń - kwiecień 2012r. pozostali nie tylko pracownicy administracji, ale też dalej kontynuowano rozpoczęte prace budowlane. Rekrutacja odbyła się w Polsce. Umowy z pracownikami pracodawca zwierał na terenie kraju, w tym w biurze w T.. W państwie delegującym wykonywano nadal zawarte przez pracodawcę i obowiązujące w końcu 2011r. kontrakty. W 2011r. 100% obrotów osiąganych przez delegujące przedsiębiorstwo było generowane w państwie delegującym, gdyż odwołujący nigdy nie zatrudniał pracowników za granicą i do końca 2011r. działalność prowadził wyłącznie w kraju. Za pierwsze 4 miesiące roku 2012r. główna część obrotów dotyczyła Niemiec, co było związane z zawartymi z kontrahentem niemieckim kontraktami na ten okres. Jednocześnie ubezpieczony cały czas prowadził zaawansowane rozmowy z R. S. co do kontraktu równie opłacalnego, jak te w Niemczech. Spodziewany kontrakt miał zabezpieczyć front robót w kraju na resztę roku. Prace miały rozpocząć się już na początku 2012r. i miały trwać przez około roku. Wartość kontraktu opiewała na około 1.600.000 zł. Z postępowania dowodowego wynika, że odwołujący nie byłby w stanie prowadzić dwóch budów równocześnie i jak planował, działalność skupiłaby się na pracach w kraju. Kontrakt ten nie został podpisany z przyczyn od odwołującego płatnika składek niezależnych, gdyż R. S. nie uzyskał kredytowania dla swojej inwestycji. Z uwagi na niepodpisanie tego kontraktu, którego wykonanie miało zająć dalszą część roku, T. W. został pozbawiany innych kontraktów na terenie kraju. Zakładając podpisanie kontraktu z R. S., nie ubiegał się bowiem o zawarcie innych kontraktów, gdyż nie byłby w stanie wykonywać ich równocześnie. W konsekwencji, obroty w 2012r. uzyskane zostały w 98% z kontraktów z firmą niemiecką, a te osiągnięte w kraju były marginalne. Zdaniem Sądu Okręgowego, taka nieprzewidziana i przejściowa utrata dochodu z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej, związana z ryzykiem prowadzenia tej działalności, nie może wywoływać wskazywanych przez ZUS daleko idących skutków w sferze ubezpieczenia społecznego, z uwagi choćby na stabilność i pewność co do obowiązującego stanu prawnego. Sąd Okręgowy podkreślił przy tym, iż w spornym okresie (delegowania pracownika) zachowany był związek pomiędzy przedsiębiorstwem delegującym, a pracownikiem. Praca co prawda była wykonywana na rzecz firmy niemieckiej, ale to odwołujący, który prowadził cały czas działalność na terenie państwa, z którego pracownicy zostali oddelegowania, czyli na terenie Polski, ostatecznie decydował o zatrudnieniu, wynagrodzeniu, wypłacał wynagrodzenie, działał przez wyznaczonych brygadzistów, zajmował się zakwaterowaniem, rekrutacją wyłącznie na terenie kraju. Jednocześnie miał siedzibę na terenie kraju i prowadził również tutaj działalność gospodarczą. Zachowana została zatem więź pomiędzy pracodawcą, a zatrudnionym pracownikiem i pomiędzy pracownikiem, a państwem członkowskim. Nie było też nigdy intencją płatnika składek prowadzenie głównej działalności za granicą. Działalności takiej nie prowadził zarówno przed okresem spornym, jak i później. Przywołując orzecznictwo Sądu Najwyższego, Sąd Okręgowy wskazał, że funkcjonowanie przedsiębiorstwa jest zależne od szeregu czynników, ale też zastosowanie art. 12 wymaga wystąpienia szeregu czynników. Oparcie decyzji jedynie na jednym z nich - w niniejszej sprawie na kryterium obrotu - nie jest uzasadnione. Ponadto, uzyskiwanie 25% obrotu w państwie siedziby przedsiębiorstwa delegującego stanowi wyłącznie sugestię interpretacyjną, że osiągnięcie tego poziomu może uzasadniać przyjęcie faktycznego domniemania, że przedsiębiorstwo prowadzi normalną działalność, z jednoczesną sugestią, że jego nieosiągnięcie wymaga bardziej pogłębionej analizy pozostałych kryteriów. W niniejszej sprawie - zdaniem Sądu Okręgowego - to właśnie pozostałe kryteria wobec ustalonego stanu faktycznego zdecydować powinny o tym, by uznać, że pierwotnie wydane przez organ rentowy zaświadczenie o ustawodawstwie dotyczącym zabezpieczenia społecznego, mającym zastosowanie do osoby uprawnionej na podstawie art. 12 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004, ustalającym zastosowanie ustawodawstwa polskiego w okresie od 1 stycznia 2012r. do 30 kwietnia 2012r. z tytułu oddelegowania A. W. do pracy na terytorium Niemiec, było prawidłowe i nie ma podstaw, by pozbawiać je ważności. Jednocześnie, odnosząc się do podniesionego przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych w odpowiedzi na odwołanie, zarzutu pozorności zawieranych umów o pracę, Sąd Okręgowy uznał, że nie zasługuje on na uwzględnienie. Otóż bowiem, według tegoż Sądu, w niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, że zawarta z ubezpieczonym umowa o pracę była faktycznie wykonywana w warunkach określonych w art. 22 k.p. Organ rentowy również tego nie kwestionuje. Umowa została zawarta zarówno w interesie pracodawcy, który miał prawo rozszerzyć profil działalności i poszukiwać w związku z tym nowych kontraktów, jak i w interesie pracownika, który chciał kontynuować zatrudnienie w Niemczech. Nie ma przy tym znaczenia, że T. W. nie prowadził wcześniej takiej działalności. Prowadził on działalność polegającą na zagospodarowywaniu terenów wokół nieruchomości, w tym m.in. prace drogowe i brukarskie. Nadto odwołujący miał doświadczenie w pracach betoniarskich, gdyż pracował wcześniej w firmie (...) Sp. z o.o. i znał również osoby, które taką pracę wykonywały. Nie budziło zatem wątpliwości Sądu Okręgowego, iż odwołujący miał podstawę do tego, by rozszerzyć działalność i starać się o kontrakt z niemieckim kontrahentem, zaś rozmowy w sprawie zawarcia kontraktu prowadził na długo przed jego podpisaniem. Z materiału dowodowego nie wynika, by umowy o pracę były zawierane w celu stworzenia wrażenia przerwy w zatrudnieniu pracowników oddelegowanych za granicę przez firmę (...), którzy mogli tam pracować maksymalnie 24 miesiące. Kwestia ta jednak - w ocenie Sądu Okręgowego - nie ma znaczenia dla oceny ważności zawieranych umów o pracę w sytuacji, gdy zawarta umowa o pracę była faktycznie realizowana. Mając powyższe na uwadze, wobec treści powołanych przepisów, tj. art. 11 ust. 3 i rt.12 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, Sąd Okręgowy, na podstawie art. 477