i 4 kk z powodu apelacji wniesionej przez prokuratora od wyroku Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze VIII Zamiejscowego Wydziału Karnego z siedzibą w Kamiennej Górze z dnia 27 czerwca 2013 r. sygn. akt VIII K 377/13 uchyla zaskarżony wyrok wobec oskarżonego A. J.i sprawę przekazuje Sądowi Rejonowemu w Jeleniej Górze VIII Zamiejscowemu Wydziałowi Karnemu z siedzibą w Kamiennej Górze do ponownego rozpoznania. Sygn. akt VI Ka 463/13 UZASADNIENIE A. J. został oskarżony o to, że w dniu 5 kwietnia 2013r. o godz. 22.25 w miejscowości C., gm. L., województwo (...), na ulicy (...), kierował w ruchu lądowym samochodem osobowym marki V. (...) znajdując się w stanie nietrzeźwości – 0,27 mg/l oraz 0,23 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu, przy czym czynu tego dopuścił się będąc wcześniej prawomocnie skazanym wyrokiem Sądu rejonowego w Złotoryi z dnia 21.11.2005r. sygn. akt VI K 444/05 za prowadzenie samochodu mechanicznego w stanie nietrzeźwości, tj. o czyn z art.
Sąd Rejonowy w Jeleniej Górze VIII Zamiejscowy Wydział Karny z siedzibą w Kamiennej Górze wyrokiem z dnia 27 czerwca 2013r., w sprawie VIII K 377/13: 1. A. J. uznał winnym zarzuconego mu czynu opisanego w części wstępnej wyroku to jest czynu stanowiącego występek z art.
i 4 kk i za to na podstawie art.
kk wymierzył oskarżonemu karę grzywny w wysokości 100 stawek dziennych określając wysokość jednej stawki na kwotę 10 złotych,
J. za popełnienie przezeń wskazanego występku uzgodnionej z prokuratorem kary grzywny w wymiarze 100 stawek dziennych po 10 złotych każda w sytuacji w której analizowany przepis nie przewiduje możliwości orzeczenia takiej kary za popełnienie przedmiotowego czynu. Podnosząc powyższy zarzut prokurator wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Jeleniej Górze – VIII Zamiejscowemu Wydziałowi Karnemu z siedzibą w kamiennej Górze. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja oskarżyciela publicznego okazała się być zasadna. Jej wniesienie doprowadziło bowiem do uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy Sądowi Rejonowemu w Jeleniej Górze Wydziałowi Zamiejscowemu z siedzibą w Kamiennej Górze do ponownego rozpoznania. Rację ma bowiem prokurator, gdy zarzuca Sądowi I instancji obrazę prawa materialnego w rozumieniu art. 438 pkt 1 k.p.k., tj. art.
wyrażającą się orzeczeniem na podstawie wskazanego przepisu kary grzywny, w sytuacji, gdy sankcja karna art.
przewiduje za popełnienie przestępstwa w nim stypizowanego „jedynie” karę pozbawienia wolności. Autor apelacji słusznie podniósł przy tym (niejako na marginesie), iż ewentualnemu orzeczeniu kary grzywny w miejsce kary przewidzianej przez ustawodawcę za występek z art.
(kary pozbawienia wolności) wedle zasady preferencji kar nieizolacyjnych przewidzianej w art. 58 § 3 k.k., sprzeciwia się wprost treść art. 58 § 4 k.k. – „ przepisu § 3 (art. 58 k.k.) nie stosuje się do sprawcy występku o charakterze chuligańskim oraz do sprawcy przestępstwa określonego w art.
”. Abstrahując od treści zarzutu (i jego uzasadnienia) apelacji oskarżyciela publicznego, zdaniem Sądu Okręgowego, przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd I instancji winien zwrócić uwagę i przeanalizować nader istotną kwestię. Mianowicie Sąd Rejonowy posiłkując się dowodem w postaci karty karnej (k. 5-6), uzyskanym jeszcze na etapie postępowania przygotowawczego, przyjął w opisie czynu przypisanego oskarżonemu, iż ten dopuścił się występku, o jakim mowa w art.
k.k., będąc wcześniej prawomocnie skazany za tożsame przestępstwo wyrokiem Sądu Rejonowego w Złotoryi z dnia 21 listopada 2005 roku w sprawie VI K 444/05, co było niezbędne (stanowiło przesłankę) dla przyjęcia, iż mamy do czynienia z czynem stypizowanym w art.
Sąd Odwoławczy w toku postępowania apelacyjnego wystąpił o aktualną kartę karną oskarżonego, z której wynika, iż A. J. został skazany wyrokiem Sądu Rejonowego w Złotoryi z dnia 13 lutego 2013 roku za czyn z art.
Sąd Okręgowego nie dysponował jednak wiedzą, co do daty popełnienia przestępstwa (kwalifikowanego z art.
Takowe pozostaje natomiast ważkie, albowiem w świetle art. 107 § 4 k.k. zatarcie skazania w przypadku kary grzywny następuje z upływem 5 lat od wykonania lub darowania kary albo od przedawnienia jej wykonania. Gdy zważyć, iż orzeczona wobec A. J. wyrokiem z dnia 21 listopada 2005 roku kara grzywny została wykonania w dniu 23 sierpnia 2007 roku, to ów 5 – letni okres kończyłby się z dniem 23 sierpnia 2012 roku. Stąd kluczowe pozostaje ustalenie, w jakiej dacie doszło do popełnienia kolejnego czynu zabronionego przez oskarżonego, za które został on skazany wyrokiem z dnia 13 lutego 2013 roku. Jeśli takowe miało miejsce przed datą 23 sierpnia 2012 roku, to świetle art. 108 k.k. nie nastąpiło zatarcie skazania w sprawie VI K 444/05, jeśli zaś po tym dniu, to po pierwsze, skazania w sprawie VI K 444/05 nie można było zatem powołać w opisie czynu przypisanego oskarżonemu w niniejszym postępowaniu, a tym samym przyjąć kwalifikacji z art.
k.k., po drugie, mając wówczas na uwadze sytuację procesową związaną z wywiedzeniem apelacji przez oskarżyciela publicznego wyłącznie przeciwko orzeczeniu o karze, rozważaniom winien Sąd meriti poddać w ogóle możliwość w takiej sytuacji przypisania A. J. czynu zabronionego opisanego w art.
k.k.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.