II Ca 620/13

(1). Pełnomocnictwo do zawarcia umowy najmu dla radcy prawnego U. K.

(1)zostało udzielone przez M. S. działającego w charakterze prezesa zarządu oraz D. D. działającego w charakterze wiceprezesa zarządu. M. S. i D. D. nigdy nie zostali wpisani do KRS w charakterze członków zarządu pozwanej Spółki, choć byli członkami zarządu pozwanej Spółki w dacie udzielania pełnomocnictwa i zawarcia umowy najmu. Radca prawny U. K.

(1)przed zawarciem umowy najmu okazywała powodom pełnomocnictwo do zawarcia umowy najmu. Lokal został wydany stronie pozwanej. Klucze do tego lokalu powodowie przekazali pełnomocnikowi - radcy prawnemu U. K.

(1). Strona pozwana z tego lokalu korzystała. Lokal był wykorzystywany do celów mieszkalnych dla członków zarządu, którzy przyjeżdżając do R., w lokalu tym się zatrzymywali. Powodowie otrzymali należności czynszowe oraz zwrot opłat eksploatacyjnych za miesiące od września 2010 roku do lutego 2011 roku. Przelewy należności w tym okresie były wykonywane na rachunek bankowy powodów z rachunków bankowych (...). Przelewy były wykonywane lub autoryzowane m.in. przez U. K.

(1), M. S. i D. D.. Z rachunków bankowych, z których były dokonywane przelewy na rachunek bankowy powodów, były również dokonywane inne przelewy, jak: podatki, wynagrodzenia, zaliczki na wydatki, przelewy za usługi prawnicze, notarialne i telekomunikacyjne, za używanie samochodów do celów służbowych oraz wypłaty gotówki z bankomatu. Jeśli chodzi o należności związane z eksploatacją lokalu, ich płatność odbywała się również na rachunek bankowy powodów. Natomiast powodowie co miesiąc zanosili informację o wysokości rachunków do kancelarii mecenas K.. Tam rachunki były kserowane, a następnie na tej podstawie był dokonywany przelew należności. Ponieważ strona pozwana zaprzestała regulowania należności za lokal począwszy od marca 2011 roku, pismem z dnia 25 maja 2011 roku powodowie wypowiedzieli stosunek najmu w trybie natychmiastowym. Zgodnie z odpisem zupełnym KRS pozwanej Spółki, uprawnionymi do reprezentacji Spółki (...) jest dwóch członków zarządu łącznie lub członek zarządu łącznie z prokurentem. D. Ł. i Z. M. zostali wpisani jako członkowie zarządu pozwanej Spółki w dniu 29 września 2005 roku i wykreśleni w dniu 8 marca 2010 roku. J. W. został wpisany jako członek zarządu pozwanej Spółki w dniu 29 września 2005 roku i wykreślony w dniu 30 grudnia 2005 roku. W dniu 30 grudnia 2005 roku jako członek zarządu pozwanej Spółki został wpisany T. S., który został wykreślony z KRS w dniu 8 marca 2010 roku. W dniu 8 marca 2010 roku jako członkowie zarządu pozwanej Spółki do KRS wpisani zostali: K. K.

(2), J. W. i U. K.

(1), którzy zostali wykreśleni z KRS w dniu 14 marca 2011 roku. W dniu 14 marca 2011 roku jako członkowie zarządu wpisani zostali ponownie D. Ł., Z. M. i T. S., którzy zostali następnie wykreśleni z KRS w dniu 24 lutego 2012 roku, kiedy to jako członkowie zarządu wpisani zostali K. K.

(2), J. W. i U. K.

(1), którzy też figurują w KRS do chwili obecnej jako członkowie zarządu pozwanej Spółki. Przed Sądem Okręgowym w Łodzi od 2009 roku toczy się postępowanie o stwierdzenie nieważności m.in. uchwał, na podstawie których nastąpił wpis do KRS w charakterze członków zarządu pozwanej Spółki (...), J. W. i U. K.

(1). Powyższe ustalenia faktyczne na temat okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy Sąd poczynił w oparciu o powołane wyżej dowody z dokumentów złożonych do akt sprawy oraz zeznań świadków i stron postępowania uznając, że nie budzą one wątpliwości co do zgodności z rzeczywistym stanem rzeczy. Ponieważ w niniejszej sprawie strona pozwana początkowo zaprzeczyła, by przelewy należności czynszowych oraz opłat eksploatacyjnych za miesiące od września 2010 roku do lutego 2011 roku dokonywane na rachunek bankowy powodów, były dokonywane z rachunków bankowych pozwanej Spółki (...), a jednocześnie — wbrew zobowiązaniu Sądu wydanemu na rozprawie w dniu 17 października 2012 roku (k. 56) wzywającemu do wskazania wszystkich numerów kont bankowych pozwanej Spółki w okresie objętym sporem — rachunków tych nie wskazała, Sąd uznał za uzasadniony wniosek dowodowy pełnomocnika powodów o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego z zakresu księgowości na okoliczność sprawdzenia, z jakiego konta były dokonywane przelewy należności za okres od września 2010 roku do lutego 2011 roku oraz ewentualnie kto przelewy te wykonywał lub je autoryzował. Chociaż biegłej, z wyjątkiem kilku przelewów nie udało się ustalić w pozostałym zakresie osób autoryzujących ani wykonujących przelew, to jednak udało się ustalić, że wszystkie przelewy były dokonywane z rachunków bankowych firmy (...), z których były dokonywane przelewy również szeregu innych płatności, jak: podatki, wynagrodzenia, zaliczki na wydatki, przelewy za usługi prawnicze, notarialne i telekomunikacyjne, za używanie samochodów do celów służbowych oraz wypłaty gotówki z bankomatu. Stąd też twierdzenie pozwanego, że rachunki, z których były dokonywane płatności na rzecz powodów za miesiące od września 2010 roku do lutego 2011 roku, nie były dokonywane z rachunków bankowych pozwanej Spółki (...), nie mogło się ostać. Podkreślić należy — jeśli chodzi o opinię biegłej z zakresu rachunkowości i finansów (...), że Sąd uznał przedmiotową opinię za pełną, rzetelną, fachową i jako taką w pełni przydatną dla celów dowodowych. Opinia ta nie była zresztą kwestionowana przez żadną ze stron. W piśmie procesowym z dnia 22 lutego 2013 roku pełnomocnik powodów wniósł o wydanie postanowienia w przedmiocie zwolnienia z tajemnicy bankowej(...)i zażądania od powyższego banku informacji, kto dokonywał przelewów z konta D.dla powodów i kto akceptował przelewy na rzecz powodów (pismo, k. 113). Podczas rozprawy w dniu 20 maja 2013 roku pełnomocnik powodów cofnął przedmiotowy wniosek dowodowy. Dokonując oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego Sąd uznał również za niewiarygodne twierdzenie pozwanego, jakoby powodowie nigdy nie wydali na jego rzecz lokalu będącego przedmiotem umowy najmu. Powyższe twierdzenie stoi w sprzeczności z zeznaniami powodów oraz świadka U. K.

(1), który potwierdził nie tylko odebranie od powodów kluczy od przedmiotowego lokalu, ale również korzystanie z lokalu w celach mieszkalnych przez członków zarządu pozwanej spółki, którzy udzielili U. K.

(1)pełnomocnictwa do zawarcia umowy najmu. O korzystaniu z lokalu pośrednio świadczyć może także okoliczność, że w związku z korzystaniem z lokalu powstawały opłaty z tytułu zużycia mediów (gazu, energii elektrycznej), które to opłaty regulowała pozwana Spółka. W sprzeciwie od nakazu zapłaty pozwany wniósł o dopuszczenie dowodu z przesłuchania stron (sprzeciw od nakazu zapłaty, k. 18-19). Podczas rozprawy w dniu 20 maja 2013 roku pełnomocnik pozwanego cofnął wniosek o przesłuchanie strony pozwanej. Sąd Rejonowy zważył, iż powództwo jest zasadne w części, a mianowicie w zakresie kwoty 3.450 złotych obejmującej czynsz najmu za okres od marca 2011 roku do maja 2011 roku. Podstawę prawną powództwa stanowi przepis art. 659 k.c. w związku z zawartą pomiędzy stronami umową najmu lokalu mieszkalnego z dnia 1 września 2010 roku. Zgodnie z brzmieniem art. 659 § 1 i 2 k.c., przez umowę najmu wynajmujący zobowiązuje się oddać najemcy rzecz do używania przez czas oznaczony lub nie oznaczony, a najemca zobowiązuje się płacić wynajmującemu umówiony czynsz. Czynsz może być oznaczony w pieniądzach lub w świadczeniach innego rodzaju. W niniejszej sprawie, zawierając umowę najmu strona pozwana zobowiązała się uiszczać na rzecz powodów czynsz najmu w wysokości 1.150 złotych płatne z góry w terminie do 10-ego każdego miesiąca przelewem na rachunek bankowy wynajmujących. Ponadto najemcę miały obciążać następujące koszty i opłaty związane z eksploatacją przedmiotu najmu: czynsz w (...) Spółdzielni Mieszkaniowej, woda i odprowadzanie ścieków w wysokości 100 złotych miesięcznie, energia elektryczna i gaz. Najemca zobowiązywał się pokrywać koszty w/w mediów w terminie 7 dni od daty przedstawienia rachunków przez wynajmującego. Umowa najmu została zawarta na czas oznaczony od dnia 1 września 2010 roku do 30 czerwca 2011 roku. W rozpoznawanej sprawie pozwany podniósł zarzut nieważności umowy najmu z dnia 1 września 2010 roku, powołując się na okoliczność, że umowa najmu została zawarta przez osobę nieuprawnioną do reprezentacji pozwanego. Wskazał, że rzekomy pełnomocnik - radca prawny U. K.

(1)podpisując umowę najmu z dnia 1 września 2010 roku działał w imieniu Spółki bez umocowania, albowiem żadna z osób uprawniona do reprezentowania Spółki i składania w jej imieniu oświadczeń woli - tj. członkowie jej zarządu D. Ł., Z. M. oraz T. S. nie udzielili U. K.

(1)pełnomocnictwa do działania w imieniu Spółki, co oznacza, że radca prawny U. K.

(1)nie mogła zawrzeć prawnie relewantnej umowy najmu w imieniu Spółki, co najwyżej uznać należy, że działała w imieniu własnym oraz na własny rachunek. Sąd jednak zarzutu nieważności umowy najmu zawartej w dniu 1 września 2010 roku nie podzielił. Podkreślić należy, że w niniejszej sprawie kwestia reprezentacji strony pozwanej od kilku już lat jest okolicznością sporną wewnątrz samej spółki (...). Osoby reprezentujące spółkę w niniejszym postępowaniu wskazują, że to one przez cały czas były i są uprawnione do reprezentacji spółki. Jednakże z odpisu pełnego KRS pozwanego wynika, że w dacie zawarcia umowy najmu osobami uprawnionymi do reprezentowania spółki byli K. K.

(2), J. W. i U. K.

(1). Z kolei z zeznań U. K.

(1)wynika, że w dacie zawarcia umowy najmu osobami uprawnionymi do reprezentacji Spółki byli D. D. i M. S., którzy udzielili jej pełnomocnictwa do zawarcia umowy najmu, którzy jednak nigdy nie zostali wpisani do KRS jako osoby uprawnione do reprezentacji pozwanego, zaś stan ujawniony w KRS nie odpowiada stanowi faktycznemu. Podkreślić należy także, że w Sądzie Gospodarczym w Łodzi od 2009 roku toczy się postępowanie o stwierdzenie nieważności uchwał wpływających m.in. na kwestie reprezentacji pozwanej Spółki. W takiej sytuacji wobec sporów w samej spółce co do tego, kto w dacie zawarcia umowy najmu był osobą uprawnioną do reprezentacji, nie sposób wymagać od powodów, by taką wiedzę w chwili zawierania umowy najmu posiadali oraz by potrafili ocenić kwestię należytej reprezentacji swojego kontrahenta. Należy zwrócić uwagę na przepis art. 103 § 1 k.c., zgodnie z którym jeżeli zawierający umowę jako pełnomocnik nie ma umocowania albo przekroczy jego zakres, ważność umowy zależy od jej potwierdzenia przez osobę, w której imieniu umowa została zawarta. Druga strona może wyznaczyć osobie, w której imieniu umowa została zawarta, odpowiedni termin do potwierdzenia umowy; staje się wolna po bezskutecznym upływie wyznaczonego terminu (§ 2). W braku potwierdzenia ten, kto zawarł umowę w cudzym imieniu, obowiązany jest do zwrotu tego, co otrzymał od drugiej strony w wykonaniu umowy, oraz do naprawienia szkody, którą druga strona poniosła przez to, że zawarła umowę nie wiedząc o braku umocowania lub o przekroczeniu jego zakresu (§ 3). Z zawarciem umowy przez osobę działającą jako pełnomocnik, która nie ma umocowania, mamy do czynienia wówczas, gdy pełnomocnictwo w ogóle nie zostało udzielone, jak również wówczas, gdy zostało udzielone, ale jest nieważne. Potwierdzenie następuje w drodze oświadczenia woli osoby reprezentowanej. Może ono zostać wyrażone zarówno w sposób wyraźny, jak i dorozumiany (art. 60 k.c.). Dorozumiane potwierdzenie może się wyrażać w przystąpieniu przez mocodawcę do wykonania umowy (por. B. Gawlik (w:) System prawa cywilnego, t. I, 1985, s. 764; S. Rudnicki (w:) S. Dmowski, S. Rudnicki, Komentarz 2007, s. 432). Wyraźne oświadczenie woli potwierdzające umowę może zostać złożone w dowolnej formie, chyba że dla ważności danej umowy wymagana jest forma szczególna. W świetle powyższego stanu faktycznego i prawnego podkreślić należy, że w niniejszej sprawie umowa najmu była realizowana w kształcie, w jakim została zawarta na piśmie w dniu 1 września 2010 roku. Zatem stosunek najmu - nawet w przypadku uznania wadliwości umowy zawartej na piśmie — w ocenie Sądu nawiązał się w drodze realizacji tej umowy, przez przystąpienie do jej wykonania. Zatem nawet, gdyby uznać, że umowa najmu została zawarta przez pełnomocnika bez umocowania lub z przekroczeniem jego zakresu, na skutek wydania lokalu i realizacji umowy najmu, doszło z jednej strony do konwalidacji stosunku najmu, zaś z drugiej strony wydanie lokalu i realizacja umowy najmu stanowiły na gruncie art. 103 k.c. potwierdzenie istnienia stosunku najmu oraz potwierdzenie ważności samej umowy najmu. Przy czym w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w ocenie Sądu nie budzi żadnych wątpliwości, że powodowie wydali lokal stronie przeciwnej, a ona z tego lokalu korzystała, co potwierdzają nie tylko zeznania powodów, ale i zeznania świadka U. K.

(1). Nie budzi także wątpliwości okoliczność, że powodowie otrzymywali należności za lokal za okres od września 2010 roku do lutego 2011 roku, a przelewy były dokonywane z rachunków bankowych (...), co zostało ustalone przez biegłą z zakresu rachunkowości i finansów J. C.w jej opinii. Także ta okoliczność świadczy w sposób niewątpliwy o istnieniu stosunku najmu. Z punktu widzenia powodów nie ma przy tym znaczenia kto dokonywał przelewów czy kto je autoryzował, jest to bowiem wewnętrzna sprawa pozwanej spółki. Należy zauważyć, że powodowie działali w zaufaniu do swojego kontrahenta. Zawarli umowę w kancelarii prawnej, przez pełnomocnika będącego radcą prawnym, zaś umowa przez okres od września 2010 roku do końca lutego 2011 roku była realizowana w kształcie zawartym na piśmie, powodowie otrzymywali należności za lokal w tym okresie. Stąd też nie sposób uznać w chwili obecnej, że umowa najmu była nieważna. Rodziłoby to bowiem także konieczność zwrotu przez powodów świadczeń, które do chwili obecnej uzyskali już od pozwanego z tytułu realizacji umowy, a to z kolei stanowiłoby ich pokrzywdzenie w istotny sposób, skoro — jak ustalono - lokal był oddany do dyspozycji pozwanego i był wykorzystywany zgodnie z brzmieniem umowy najmu. Mając na uwadze przedstawione wyżej okoliczności Sąd uznał powództwo za usprawiedliwione co do zasady i uznał za zasadne w niniejszej sprawie zasądzenie na rzecz powodów należności w postaci czynszu najmu za okres od marca 2011 roku do maja 2011 roku w wysokości 3.450 złotych. Jeśli chodzi o wysokość czynszu wynika ona wprost z brzmienia umowy najmu i wynosiła 1.150 złotych za miesiąc, co daje łącznie za trzy miesiące dochodzone pozwem kwotę 3.450 złotych. Jednocześnie Sąd oddalił powództwo w pozostałym zakresie. Wprawdzie w umowie najmu z dnia 1 września 2010 roku uzgodnione zostało, że najemcę miały obciążać następujące koszty i opłaty związane z eksploatacją przedmiotu najmu: czynsz w (...) Spółdzielni Mieszkaniowej, woda i odprowadzanie ścieków, energia elektryczna i gaz, zaś najemca zobowiązywał się pokrywać koszty w/w mediów w terminie 7 dni od daty przedstawienia rachunków przez wynajmującego, jednakże w tym zakresie powództwo nie zostało udowodnione co do wysokości. Powodowie — co ważne -reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika w osobie radcy prawnego - nie złożyli bowiem ani jednego rachunku na udowodnienie wysokości pozostałych — poza czynszem najmu - należności dochodzonych w niniejszym postępowaniu, w łącznej kwocie 965,94 złote. Tymczasem pozwany wysokość tę od początku kwestionował, wskazując, że żadnych rachunków obejmujących w/w należności nie otrzymał. Stąd też to na powodach spoczywał ciężar udowodnienia wysokości tych należności, przedstawienia rachunków i faktur potwierdzających ich wysokość, czego powodowie nie uczynili w tym postępowaniu. Przedstawienie tych dowodów nie było niemożliwe, bowiem sami powodowie powoływali się w toku postępowania, że w okresie od września 2010 roku do lutego 2011 roku zwrot w/w należności był dokonywany na ich rachunek bankowy właśnie na podstawie rachunków i faktur, które były kserowane celem doręczenia stronie pozwanej. Stąd też również za okres objęty sporem powodowie winni byli te faktury i rachunki złożyć do akt sprawy. Zasądzając odsetki ustawowe od kwoty 3.450 złotych, Sąd miał na uwadze brzmienie art. 359 § 1 k.c. i art. 481 § 1 k.c. Zgodnie z powołanymi przepisami odsetki od sumy pieniężnej należą się tylko wtedy, gdy to wynika z czynności prawnej albo z ustawy, z orzeczenia sądu lub z decyzji innego właściwego organu (art. 359 § 1 k.c.); jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi (art. 481 § 1 k.c.). W niniejszej sprawie termin płatności czynszu najmu był określony w umowie najmu, jako 10-ty dzień każdego miesiąca. Stąd też każdorazowo wymagalność czynszu najmu następowała z 11-tym dniem każdego miesiąca. Stąd też żądanie zasądzenia odsetek od należności czynszowych w sposób sformułowany w pozwie jako od dnia 1 czerwca 2011 roku, jest w pełni zasadne, bowiem w tym okresie czynsz najmu za miesiące marzec - maj 2011 roku był już wymagalny. O kosztach procesu Sąd orzekł zgodnie z wyrażoną w art. 100 k.p.c. zasadą ich stosunkowego rozdzielenia. Z kwoty 4.415,94 złote stanowiącej wartość przedmiotu sporu, zasądzona została kwota 3.450 złotych stanowiąca 78% wartości przedmiotu sporu. Zgodnie z zasadą stosunkowego rozdzielenia kosztów procesu strony powinny ponieść jego koszty w takim stopniu, w jakim przegrały sprawę, a zatem powodowie w 22%, a pozwany w 78%. Koszty procesu poniesione przez strony wyniosły łącznie 2.034 złote. Na koszty procesu poniesione przez powodów w łącznej sumie 1.434 złote złożyły się: opłata stosunkowa od pozwu w kwocie 100 złotych (art. 28 pkt 2 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych, t.j. Dz. U. z 2010 r., Nr 90, poz. 594 z późn. zm.), wynagrodzenie za czynności radcy prawnego w kwocie 600 złotych (§ 6 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, Dz. U. z 2002 r., Nr 163, poz. 1349 z późn. zm.), opłata sądowa od pełnomocnictwa w wysokości 17 złotych oraz opłata sądowa od pełnomocnictwa substytucyjnego w wysokości 17 złotych (art. 1 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej, Dz. U. z 2006, Nr 225, poz. 1635 z późn. zm., w zw. z cz. IV załącznika do tej ustawy) oraz wynagrodzenie biegłej w wysokości 700 złotych. Z kolei pozwany poniósł koszty w wysokości 600 złotych tytułem wynagrodzenia za czynności radcy prawnego. Powodów, zgodnie z podaną zasadą winny obciążać koszty w łącznej wysokości 447,48 złotych. Skoro zaś faktycznie ponieśli koszty w wysokości wyższej, bo 1.434 złote, należy się im od pozwanego zwrot kwoty 986,52 złote, którą to kwotę Sąd zasądził od pozwanego na ich rzecz w punkcie 3 wyroku. Przy czym Sąd nie uwzględnił zgłoszonego przez pełnomocnika powodów na ostatniej rozprawie wniosku o zasądzenie od pozwanego kosztów zastępstwa procesowego w wysokości podwójnej stawki minimalnej, mając na uwadze okoliczność, że wymagany nakład pracy pełnomocnika w ocenie Sądu nie był na tyle duży, by uzasadniał zasądzenie podwójnej stawki. Na koszty sądowe w niniejszej sprawie złożyła się ponadto kwota 293,19 złotych tytułem nie uiszczonych wydatków związanych z opinią biegłej. Zgodnie z brzmieniem art. 113 ust. 1 powołanej ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych, kosztami sądowymi, których strona nie miała obowiązku uiścić lub których nie miał obowiązku uiścić kurator albo prokurator, sąd w orzeczeniu kończącym sprawę w instancji obciąży przeciwnika, jeżeli istnieją do tego podstawy, przy odpowiednim zastosowaniu zasad obowiązujących przy zwrocie kosztów procesu. Koszty nieobciążające przeciwnika sąd w orzeczeniu kończącym sprawę w instancji nakazuje ściągnąć z roszczenia zasądzonego na rzecz strony, której czynność spowodowała ich powstanie (ust. 2 pkt 2). Kierując się brzmieniem powołanego przepisu Sąd w punkcie 4 wyroku nakazał pobrać od pozwanego kwotę 228,69 złotych, zaś w punkcie 5 wyroku od powodów kwotę 64,50 złotych - tytułem nie uiszczonych wydatków w zakresie, w jakim każda ze stron przegrała sprawę. Apelację od powyższego orzeczenia wniosły obydwie strony. Apelacja pozwanego skarży wyrok w całości, zarzucając naruszenie:

1. przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 58 § 1 k.., w związku z: art. 103 § 1 k.c., art. 659 § 1 k.c. oraz art. 203 § 1 KSH przez uznanie, że zawarta w dniu 1 września 2010 r. umowa najmu lokalu położonego w R. jest prawnie relewantna i co za tym idzie, pozwany winien uiścić powodowi czynsz wynikający z tej czynności prawnej,
2. błąd w ustaleniach faktycznych, polegających na przyjęciu, że pozwany wykonywał zawartą z powodami umowę najmu. Wskazując na powyższe wnosił o:
3. zmianę zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie powództwa,
4. dopuszczenie dowodu z dokumentu urzędowego - wyroku Sądu Okręgowego X Wydziału Gospodarczego w Łodzi z dnia 20 maja 2013 r., sygn. akt X GC 628/12 na okoliczność nieważności umowy z dnia 1 września 2010 r., albowiem wyrok ustala nieistnienie uchwał powołujących do zarządu spółki osoby, które udzieliły pełnomocnictwa do działania w imieniu pozwanej,
5. zasądzenie od powodów na rzecz pozwanego kosztów postępowania, w tym wynagrodzenia radcy prawnego za obie instancje. Apelacja powodów skarży wyrok w zakresie punktu 2, 3 i 5, zarzucając:
6. niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy poprzez ustalenie wartości szkody czyli nie zapłaconej należności,
7. dokonanie nietrafnych ustaleń i nietrafnej oceny zebranego materiału dowodowego poprzez nieuznanie dowodów zrealizowanych przez Sąd Rejonowy jak przesłuchanie stron oraz drogą dedukcji niezauważenie, że za okres marzec, kwiecień i maj brak było przelewów za media co jest nierozerwalnie związane z korzystaniem z mediów i zapłatą czynszu, który najemca miał regulować na bazie zawartej umowy najmu. Wskazując na powyższe wnosili o uchylenie zaskarżonego wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu ewentualnie o zmianę zaskarżonego i zasądzenie dalszej kwoty 965 złotych wraz z odsetkami oraz dochodzonymi w I instancji kosztami procesu oraz zasądzenie kosztów procesu za II instancję. W odpowiedzi na apelację pozwanego powodowie wnosili o jej oddalenie i zasądzenie na ich rzecz kosztów procesu za II instancję. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Z apelacji powodów: Apelacja nie jest uzasadniona. W sprawie niekwestyjnym jest, że łączący strony stosunek obligatoryjny przewidywał ponoszenie opłat związanych z lokalem oddanym w najem pozwanej firmie. W toku postępowania przed Sądem Rejonowym autorzy pozwu nie zaoferowali żadnego dowodu, z którego wynikają należności za dostawę wody, odprowadzenie ścieków oraz za energię elektryczną i gaz. Rachunki za powyższe opłaty skarżący złożyli dopiero w postępowaniu odwoławczym. Zgodnie z dyspozycją art. 381 k.p.c. Sąd drugiej instancji może pominąć fakty i dowody, jeżeli strona mogła je powołać w postępowaniu przed sądem I instancji, chyba że potrzeba powołania się na nie wynikła później. Przez nowe fakty i dowody należy rozumieć te, które były stronie znane do chwili wydania wyroku przez Sąd i instancji (art. 316 k.p.c.) lub te które powstały po wydaniu wyroku. Można się również powoływać na takie fakty i dowody, które wprawdzie były znane stronie wcześniej, lecz ich powołanie przez stronę nie było konieczne. Potrzeba ich powołania może powstać w związku z uzasadnieniem wyroku I instancji. Uregulowanie zawarte w powołanym przepisie jest podyktowane dążeniem do koncentracji materiału dowodowego. Strona, która dopuszcza się zaniedbania w zakresie przysługującej jej inicjatywy dowodowej przed Sądem I instancji, musi się liczyć z tym, że Sąd Odwoławczy wniosku dowodowego nie uwzględni (por. wyr. SN z 17.04.2002r., IV CKN 980/00, niepublik.). Przedstawiony stan prawny zaistniał w niniejszej sprawie, skoro nie było żadnych przeszkód, ażeby powodowie dowody na poparcie kosztów opłat za mieszkanie mogli je zgłosić przed zamknięciem rozprawy w postępowaniu pierwszoinstancyjnym. Z tych zatem względów, skoro we właściwym czasie żądanie nie zostało poparte żadnym dowodem (art. 6 k.c.), trafnie rozstrzygnął Sąd Rejonowy oddalając powództwo w tej części. W konsekwencji wniesiona apelacja jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu, o czym orzeczono na podstawie art. 385 k.p.c. Z apelacji pozwanego: Apelacja jest nieuzasadniona a podniesione w niej zarzuty błędnych ustaleń Sądu, niewyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia, a w konsekwencji obrazy zaskarżonym wyrokiem art. 58 § 1 k.c. są całkowicie chybione. Sąd Rejonowy dokonał prawidłowych ustaleń, które znajdują oparcie w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym. Pogląd skarżącego, że strony od dnia 1 września 2010 roku do dnia 25 maja 2011 roku nie łączył węzeł prawny, jest błędny i nie koresponduje z dowodami przeprowadzonymi w toku postępowania. O ile można snuć rozważania dotyczące ważności umowy pisemnej w kontekście podnoszonego zarzutu braku ważnego umocowania do sporządzenia tej czynności prawnej, o tyle całkowicie błędne jest stanowisko skarżącego wyrażające się w stwierdzeniu, że powodów oraz pozwanego nie łączył stosunek obligatoryjny, którego treść i wykonanie odpowiada faktycznie umowie najmu. Z ustaleń Sądu, zwłaszcza z zeznań powodów oraz świadka U. K. wynika w sposób niebudzący wątpliwości, iż obie strony per facta concludentia przystąpiły do realizacji umowy. W początkowej fazie – jak wynika z opinii biegłej J. C. - dokonywane były z rachunku bankowego pozwanej spółki przelewy na konto powodów mające za przedmiot wcześniej ustaloną kwotę czynszu. Opinia obrazuje (por. k. 89-108), iż operacje bankowe były dokonywane systematycznie w tych samych datach każdego miesiąca. Pierwszy przelew był autoryzowany przez członka zarządu nie ujawnionego w KRS, co do którego podnoszony był zarzut nieważnego powołania. Z opinii biegłej wynika jednakże, iż kolejny przelew był już autoryzowany przez U. K.

(1), która jak wynika z odpisu zupełnego KRS-u (por. k.65-68) była członkiem zarządu pozwanej firmy od 8 marca 2010 roku do dnia 14 marca 2011 roku. Jest oczywistym, że wpisy w Krajowym Rejestrze Sądowym mają charakter jedynie deklaratywny, jednakże strona pozwana nie zaoferowała Sądowi (por. art. 6 k.c.) żadnego dowodu, że w tym okresie skład zarządu Spółki był inny. Jedyna wiedza jaką Sąd dysponował to informacja, iż jest w toku postępowanie o stwierdzenie nieważności uchwały na podstawie której nastąpił wpis w KRS dotyczący składu zarządu pozwanej spółki. Podnieść również należy, iż w kolejnych miesiącach, tj. do lutego 2011 roku były dokonywane kolejne przelewy (bez autoryzacji) na rachunek bankowy powodów. Powyższe musi prowadzić do wniosku, iż rozumowanie Sądu Rejonowego o konkludentnym zawarciu umowy najmu, której treść odpowiada wcześniej zawartej umowie pisemnej jest prawidłowe i nie może być skutecznie podważone. Całkowicie chybiony jest również zarzut, że nie doszło do realizacji umowy, gdyż przedmiot najmu nie został wydany pozwanej spółce. Ustalenia Sądu I instancji nie mogą budzić wątpliwości. Zarzut autora apelacji w tym względzie stanowi jedynie bezskuteczną polemikę z ustaleniami i rozważaniami Sądu. Klucze do lokalu zostały wydane najemcy, a po rozwiązaniu umowy zwrócone właścicielom. Jurydycznego znaczenia pozbawiona jest okoliczność, czy i przez jaki okres najemca korzystał z mieszkania. Reasumując powodów oraz pozwanego łączyła umowa najmu i w konsekwencji tego brak czynszu za wskazany w pozwie okres, zrodził odpowiedzialność skarżącego w oparciu o przepis art. 659 k.c. Wniosek dowodowy zawarty w apelacji jako nie mający cech nowości podlegał oddaleniu. Argumentacja w tym zakresie jest identyczna jak w przypadku dowodu zgłoszonego przez powodów. Zaskarżony wyrok zapadł dnia 24 czerwca 2013 roku. Wyrok Sądu Gospodarczego w Łodzi wydany w sprawie X GC 628/12 – na który powołuje się skarżący – został wydany już 20 maja 2013 roku. Brak było więc przeszkód, ażeby autor apelacji złożył jego odpis przed zamknięciem rozprawy w postępowaniu pierwszoinstancyjnym. Ubocznie jednakże podnieść należy, że z przyczyn podniesionych wyżej jest on indyferentny dla rozstrzygnięcia. Inną kwestią jest możliwość dochodzenia roszczenia odszkodowawczego wobec tych osób, które w ocenie apelanta nie były członkami zarządu. Zagadnienie to nie było objęte kognicją sądu w niniejszej sprawie i nie podlegało osądowi. Z tych więc przyczyn i na podstawie art. 385 k.p.c. wniesioną apelację jako oczywiście nieuzasadnioną należało oddalić. Z uwagi na fakt, iż obie apelacje zostały oddalone, o kosztach procesu za instancję odwoławczą orzeczono na podstawie art. 100 k.p.c. stosując zasadę w nim wyrażoną wzajemnego zniesienia kosztów procesu między stronami. JG/AOw Na oryginale właściwe podpisy