powód dochodzący naprawienia szkody na osobie może mieć interes prawny w ustaleniu odpowiedzialności pozwanego za szkody mogące powstać w przyszłości. A jak podniesiono w uzasadnieniu wyroku Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 26 września 2012 roku sygn. akt I ACa 486/12 wprowadzenie nowej regulacji w art.
oznacza, że nie został w żaden sposób ograniczony czas, w jakim może ujawnić się szkoda na osobie, prowadząc do zaktualizowania się odpowiedzialności za skutki danego zdarzenia. W tym stanie rzeczy kolejny proces odszkodowawczy może toczyć się nawet po dziesiątkach lat od wystąpienia zdarzenia wyrządzającego szkodę, kiedy zazwyczaj pojawiają się poważne trudności dowodowe. Przesądzenie w sentencji wyroku zasądzającego świadczenie odszkodowawcze o odpowiedzialności pozwanego za szkody mogące powstać w przyszłości zwalnia natomiast poszkodowanego z obowiązku udowodnienia istnienia wszystkich przesłanek odpowiedzialności podmiotu, na którym odpowiedzialność taka już ciąży. Z tych względów, pod rządem art.
powód dochodzący naprawienia szkody na osobie może mieć interes prawny w ustaleniu odpowiedzialności pozwanego za szkody mogące powstać w przyszłości. Stąd też w ocenie Sądu Okręgowego powódka w sprawie niniejszej posiada interes prawny w ustaleniu odpowiedzialności pozwanego za skutki przedmiotowego zdarzenia mogące wystąpić w przyszłości. Kwestia zaś samej możliwości wystąpienia owych nieznanych dzisiaj skutków owego zdarzenia nie budzi w sprawie niniejszej wątpliwości i jest ona uzasadniona stanem zdrowia powódki, zmianami zachodzącymi w jego narządach ruchu. Stąd też również to roszczenie zasługiwało na uwzględnienie w całości i Sąd orzekł, jak w punkcie 2) sentencji wyroku. W pozostałym zakresie Sąd powództwo oddalił jako nieudowodnione i wygórowane. O kosztach procesu Sąd orzekł w oparciu o treść art 100 zd 2 k.p.c. obciążając nimi w całości pozwanego, bowiem powódka wygrała niniejszy proces w 99%. Jednocześnie w oparciu o art 113ust 1 ustawy z dnia 28 lipca 2015 roku o kosztach sądowych w sprawach cywilnych Sąd nakazał pobrać od pozwanego opłatę sądową od pozwu, której obowiązku uiszczenia nie miała powódka w kwocie 14.815,00 zł oraz poniesione tymczasowo z sum budżetowych wydatki na poczet opinii biegłych w kwocie 8.422.69 zł. Łączna zatem kwota, którą nakazano pobrać od pozwanego w punkcie 4) sentencji wyroku to 23.237,69 zł. Jednocześnie w punkcie 5) sentencji wyroku Sąd zasądził od pozwanego na rzecz powódki zwrot poniesionych przez nią kosztów procesu w kwocie 7.217,00 zł, w postaci wynagrodzenia pełnomocnika i opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.