Sygn. akt VII K 576/16 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 13 grudnia 2016 roku Sąd Rejonowy – w Piotrkowie Tryb. VII Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSR Mariusz Wieczorek Protokolant: st. sekretarz sądowy Anita Cichosz przy udziale Prokuratora: xxx po rozpoznaniu w dniu 13.12.2016 roku sprawy W. S., syna A. i A. z domu S., urodzonego 2 m aja 1978 roku w Ł. oskarżonego o to, że: w dniu 3 sierpnia 2017 roku ok. godz. 15:40 na ul. (...) w P., nieumyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym przez to, że kierując minikoparką marki Y. podczas wykonywania manewru cofania ze skręconym wprawą stronę ramieniem z łyżką doprowadził do zderzenia z poruszającym się przy prawej krawędzi jezdni kierującym rowerem S. K., w wyniku którego nieumyślnie spowodował u niego obrażenia ciała w postaci złamania łuku jarzmowego lewego, złamania skrzydła kości klinowej (na podstawie mózgu - po lewej), stłuczenia i otarcia skóry głowy i twarzy w okolicy skroniowo - ciemieniowej lewej, stłuczenia uda lewego i stawu kolanowego prawego z otarciami naskórka oraz rany tłuczonej podudzia lewego w okolicy kostki przyśrodkowej, które to obrażenia spowodowały naruszenie czynności narządów ciała na okres dłuższy niż 7 dni, tj. o czyn z art. 177 § 1 kk. Orzeka:
- na podstawie art. 66 § 1 i 2 kk i art. 67 § 1 kk warunkowo umarza postępowanie karne wobec oskarżonego W. S. na okres próby 1 (jednego) roku,
- na podstawie art. 67 § 3 kk i art 39 pkt 7 kk zasądza od oskarżonego W. S. na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej świadczenie pieniężne w kwocie 200,00 (dwieście) złotych,
- na podstawie art. 67 § 3 kk i art 39 pkt 7 kk zasądza od oskarżonego W. S. na rzecz oskarżyciela posiłkowego S. K. kwotę 2.000,00 (dwa tysiące) złotych tytułem nawiązki,
- zasądza od oskarżonego W. S. na rzecz oskarżyciela posiłkowego S. K. kwotę 516,60 (pięćset szesnaście złotych 60/100 groszy) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego;
- zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 147,84 zł (sto czterdzieści siedem złotych osiemdziesiąt cztery groszy) tytułem zwrotu wydatków oraz kwotę 100,00 (sto) złotych tytułem opłaty. Sygn. akt VII K 576/17 UZASADNIENIE (ograniczenie uzasadnienia na zasadzie art. 423 § 1a kpk) W. S. stanął pod zarzutem popełnienia czynu polegającego na tym, że: w dniu 3 sierpnia 2017 roku ok. godz. 15:40 na ul. (...) w P., nieumyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym przez to, że kierując (...) marki Y. podczas wykonywania manewru cofania ze skręconym wprawą stronę ramieniem z łyżką doprowadził do zderzenia z poruszającym się przy prawej krawędzi jezdni kierującym rowerem S. K., w wyniku którego nieumyślnie spowodował u niego obrażenia ciała w postaci złamania łuku jarzmowego lewego, złamania skrzydła kości klinowej (na podstawie mózgu - po lewej), stłuczenia i otarcia skóry głowy i twarzy w okolicy skroniowo - ciemieniowej lewej, stłuczenia uda lewego i stawu kolanowego prawego z otarciami naskórka oraz rany tłuczonej podudzia lewego w okolicy kostki przyśrodkowej, które to obrażenia spowodowały naruszenie czynności narządów ciała na okres dłuższy niż 7 dni, tj. o czyn z art. 177 § 1 kk. Zgromadzony materiał dowodowy daje podstawy do oceny, iż oskarżony dopuścił się popełnienia tego czynu. W sprawie nie zachodzą żadne okoliczności wyłączające bezprawność czynu oskarżonego, albo jego winę. W momencie podejmowania czynu zarzucanego oskarżonemu działania przestępnego był ona osobą dojrzałą i w pełni poczytalną. Oskarżony jest zdolny do rozpoznania bezprawności swojego czynu, znajduje się w sytuacji, która nie wyklucza możliwości dania posłuchu normie prawnej. Znajdował się on w normalnej sytuacji motywacyjnej, zatem można było od niej wymagać zachowań zgodnych z prawem, a nie zachowań realizujących znamiona przestępstw. W toku postępowania przygotowawczego i sądowego oskarżony przyznał się do popełnienia czynu i wyraził skruchę oraz złożył wniosek w trybie art.336 kpk po uzgodnieniu z oskarżycielem publicznym - o warunkowe umorzenie postępowania karnego wobec niego na okres 1 roku, zasądzenie od niego na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym i Pomocy Postpenitencjarnej świadczenia pieniężnego w kwocie 200 złotych, zasądzenie od niego na rzecz pokrzywdzonego nawiązki w kwocie 2000 zł oraz obciążenie kosztami postępowania oraz opłatą. Dlatego Sąd też uwzględnił w/w wniosek, gdyż uznał, że na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego okoliczności popełnienia występku zarzucanego oskarżonemu nie budzą wątpliwości. Warunkowe umorzenie postępowania karnego jest środkiem probacyjnym, który Sąd może zastosować wobec sprawcy przestępstwa zagrożonego karą pozbawienia wolności nieprzekraczającą 5 lat w sytuacji, gdy wina i społeczna szkodliwość czynu nie są znaczne, okoliczności jego popełnienia nie budzą wątpliwości, a postawa sprawcy nie karanego za przestępstwo umyślne, jego właściwości i warunki osobiste oraz dotychczasowy sposób życia uzasadniają przypuszczenie, że pomimo umorzenia postępowania będzie on przestrzegał porządku prawnego, w szczególności nie popełni przestępstwa. Przy ocenie stopnia społecznej szkodliwości czynu Sąd wziął pod uwagę rodzaj i charakter naruszonego dobra, rodzaj zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym naruszenia których dopuścił się oskarżony, oraz fakt iż w tym zakresie oskarżonemu należy przypisać nieumyślność. Rozważając kwestię warunkowego umorzenia postępowania karnego w stosunku do oskarżonego nie sposób nie przeanalizować jego dotychczasowego sposobu życia, uprzedniej niekaralności oraz zaprezentowanej w toku postępowania postawy, tj. oskarżony od początku przyznawał się do popełnienia zarzucanego mu czynu, wyrażał gotowość dobrowolnego poddania się karze, wyraził skruchę. W realiach tej sprawy uzasadnione jest przypuszczenie, że oskarżony pomimo warunkowego umorzenia postępowania będzie przestrzegał porządku prawnego, w szczególności nie popełni przestępstwa. Wskazuje na to postawa oskarżonego. Zauważyć przy tym należy, że czyn zarzucany oskarżonemu, na tle jego dotychczasowej drogi życiowej ma charakter incydentalny i wyjątkowy. Dotychczasowy, ustabilizowany styl życia oskarżonego, pozwala na ocenę, że oskarżony akceptuje utrwalony porządek prawny i zasadniczo go przestrzega, poza incydentem jaki miał miejsce w dniu 03.08.2017 r. Mając powyższe na uwadze, Sąd sformułował wobec oskarżonego pozytywną prognozę kryminologiczną, oznaczając okres próby na okres jednego roku. Okres ten w sposób dostateczny pozwoli na weryfikację postawionej wobec oskarżonego pozytywnej prognozy kryminologicznej. Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd warunkowo umorzył postępowanie karne w stosunku do oskarżonego W. S., uznając, że mimo warunkowego umorzenia postępowania karnego, będzie on przestrzegał porządku prawnego, a w szczególności nie popełni przestępstwa. Jednocześnie na podstawie art. 67 § 3 kk w zw. z art. 39 pkt 7 kk Sąd zobowiązał oskarżonego do uiszczenia świadczenia poprzez zapłatę kwoty 200 złotych na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym i Pomocy Postpenitencjarnej, mając na względzie kształtowanie świadomości prawnej społeczeństwa, jak i dla podkreślenia naganności zachowania oskarżonego. Ponieważ pokrzywdzony zawnioskował o zasądzenie od oskarżonego na jego rzecz, nawiązki /zadośćuczynienia/ za doznana krzywdę, domagając się z tego tytułu kwoty 2.000 złotych, a oskarżony wyraził zgodę na takie orzeczenie Sąd również na podstawie art. 67 § 3 kk w zw. z art. 39 pkt 7 kk zasądził od oskarżonego w/w kwotę. Tutaj Sąd nie określił terminu do takiego naprawienia szkody, albowiem nie ma ku tego podstaw. Bowiem w art. 67 § 3 kk wymienione zostały odrębne cztery kategorie środków karnoprawnych: obligatoryjny obowiązek naprawienia szkody w całości lub części, następnie fakultatywne w orzekaniu przez sąd: poszczególne obowiązki z art. 72 § 1 k.k., świadczenie pieniężne z art. 39 pkt 7 k.k lub nawiązkę oraz zakaz prowadzenia pojazdów wymieniony w art. 39 pkt 3 k.k. W ocenie Sądu, nawiązka o jakiej mowa w art. 67 § 3 kk wykazuje podobieństwa do pojęcia „nawiązki” o jakim mowa w art.47 § 3 kk, który analogicznie jest środkiem karnym. Również jak świadczenie pieniężne wskazane w tym samym przepisie w art. 67 § 3 kk jest środkiem kompensacyjnym. Zatem analogicznie jak naprawienie szkody z art.46 § 1 kk nie może być ujmowana jako obowiązek probacyjny (osobny rodzaj rozstrzygnięć możliwych przy warunkowym umorzeniu postępowania), bo do takich zostały wprost wskazane w § 3 art. 67 kk, poprzez odwołanie się do art. 72 § 1 kk, a tylko w odniesieniu do takich obowiązków przepisy Kodeksu karnego stawiają wymóg określenia czasu i sposobu ich wykonania. Potwierdza to również treść przepisu art. 68 § 2 k.k., który przewiduje możliwość podjęcia warunkowo umorzonego postępowania w przypadku uchylania się od wykonania nałożonego obowiązku lub orzeczonego środka kompensacyjnego, środka karnego (wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 30.09.2008r., II AKa 282/08, LEX nr 477637, Prok.i Pr.-wkł. 2009/6/43, KZS 2009/6/79). Rozstrzygnięcie o kosztach sądowych uzasadnia treść art. 627 kpk, w myśl którego w sprawach z oskarżenia publicznego sąd zasądza od skazanego na rzecz Skarbu Państwa poniesione koszty sądowe i wydatki. Wysokość opłaty ustalono w oparciu o treść art. 7 ustawy z dnia 23.06.1973 r. o opłatach w sprawach karnych (t.j. Dz.U.z 1983 r. Nr 49, poz. 223 z późn. zm.).