- Kodeks pracy (j.t. Dz.U.2016.1666, ze zm.) w związku z § 16 ust. 1, 2 i 4 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z 29 stycznia 2013 r. w sprawie należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej (Dz.U.167) w zakresie, w jakim znajduje zastosowanie do kierowców wykonujących przewozy w transporcie międzynarodowym, jest niezgodny z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz, że art. 21a ustawy z 16 kwietnia 2004 r. powołanej w punkcie 1 w związku z art.
powołanej w punkcie 1 w związku z § 9 ust. 1, 2 i 4 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z 19 grudnia 2002 r. w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej poza granicami kraju (Dz.U.236.1991, ze zm.) w zakresie, w jakim znajduje zastosowanie do kierowców wykonujących przewozy w transporcie międzynarodowym, jest niezgodny z art. 2 Konstytucji. Opisując okoliczności uzasadniające wznowienie postępowania, strona skarżąca podała, że pozwany K. K. w sprawie IV Np 68/16, pozwem z dnia 24 marca 2016 r. wniósł o zasądzenie od spółki A2B-online (...) sp. z o.o. z siedzibą w D. kwoty 34.680,56 zł tytułem wyrównania należności przysługujących mu w ramach ryczałtów za nocleg wraz z ustawowymi odsetkami oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Pozwany swoje roszczenie oparł o treść art. 21a ustawy o czasie pracy kierowców z dnia 16 kwietnia 2004 r. wskazując, że kierowcy w podróży służbowej przysługują należności na pokrycie kosztów związanych z wykonaniem zadania służbowego. Opisując stan faktyczny w pozwie w sprawie IV Np 68/16, pozwany przyznał, że strona skarżąca zgodnie z zawartą umową wypłacała mu w trakcie trwania zatrudnienia ryczałt za nocleg w kwocie 21,4 euro, a następnie od dnia 02 lipca 2013 r. ryczałt ten wynosił 22 euro. Pozwany swoje roszczenie określił jako wyrównanie kwot należnego mu ryczałtu za noclegi, wskazując na konieczność stosowania uregulowań bardziej korzystnych dla pracownika, a więc ustalonych w przepisach wykonawczych wydanych na podstawie art.
W tym stanie rzeczy w dniu 29 kwietnia 2016 r. Sąd Rejonowy dla Wrocławia-Śródmieścia we Wrocławiu IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w sprawie o sygn. akt IV Np 68/16, wydał nakaz zapłaty nakazujący stronie skarżącej, aby zapłaciła K. K. kwotę 34.680,56 zł wraz z ustawowymi odsetkami, które na dzień wyegzekwowanej kwoty stanowiły sumę 8.211,25 zł oraz kwotę 3.600,00 zł tytułem zwrotów kosztów zastępstwa procesowego oraz nakazał uiszczenie kwoty 433,75 zł na rzecz Skarbu Państwa tytułem części opłaty sądowej od pozwu, od uiszczenia której powód był zwolniony z mocy ustawy, w terminie dwóch tygodni od doręczenia nakazu. Wydany nakaz uprawomocnił się, a w dniu 23 czerwca 2016r. Sąd zaopatrzył go w klauzulę wykonalności. Pozwany po uzyskaniu tytułu egzekucyjnego zaopatrzonego klauzulą wykonalności wszczął postępowanie egzekucyjne wobec pracodawcy, prowadzone przez komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym dla Wrocławia-Fabrycznej we Wrocławiu K. J.
k.p. ustala się wysokość diety zagranicznej na 25 euro dziennie. Za nocleg przysługuje pracownikowi zwrot kosztów w zryczałtowanej wysokości 21,4 euro za nocleg. W przypadku zapewnienia pracownikowi całodziennego wyżywienia dieta dzienna nie przysługuje. W przypadku korzystania z bezpłatnego noclegu zwrot kosztów za niego nie przysługuje - § 2 pkt. 5 umowy o pracę na okres próbny. Podobne postanowienia znalazły swoje odzwierciedlenie w treści umowy o pracę na czas nieokreślony z dnia 02 lipca 2013 r., w której strony ustaliły, że oprócz wynagrodzenia za pracę pracownikowi przysługuje zwrot kosztów z tytułu podróży. Zgodnie z art.
k.p. ustala się wysokość diety zagranicznej na 27 euro dziennie. Za nocleg przysługuje pracownikowi zwrot kosztów w zryczałtowanej wysokości 22 euro za nocleg. W przypadku zapewnienia pracownikowi całodziennego wyżywienia dieta dzienna nie przysługuje. W przypadku korzystania z bezpłatnego noclegu zwrot kosztów za niego nie przysługuje - § 2 pkt. 5 umowy o pracę na czas nieokreślony. Z tytułu wykonywanej pracy powód początkowo otrzymywał miesięczne wynagrodzenie w wysokości 1.606,00 zł brutto, w skład którego wchodziło wynagrodzenie z tytułu pracy w porze nocnej oraz za czas dyżuru, a ponadto ryczałt za pracę w godzinach nadliczbowych w wysokości 44 zł miesięcznie. W dniu 03 kwietnia 2013 r. strony zawarły porozumienie zmieniające warunki pracy i płacy, mocą którego wynagrodzenie miesięczne pozwanego, w skład którego wchodziło wynagrodzenie z tytułu pracy w porze nocnej oraz za czas dyżuru wyniosło 1.600,00 zł brutto, zaś ryczałt za pracę w godzinach nadliczbowych 50 zł brutto. W związku z zawarciem umowy o pracę na czas nieokreślony zmianie uległa wysokość otrzymanego przez powoda wynagrodzenia, które od dnia 02 lipca 2013 r. wynosiło 1.600 zł brutto (w skład, którego wchodziło wynagrodzenie z tytułu pracy w porze nocnej oraz za czas dyżuru) plus ryczałt za pracę w godzinach nadliczbowych w kwocie 250 zł miesięcznie. Z dniem 01 stycznia 2014 r. zmianie ulegnie wynagrodzenie powoda, które kształtowało się w sposób następujący (premie i dodatki na zasadach i warunkach określonych w przepisach o wynagrodzeniu): - płaca zasadnicza w wysokości 1.000,00 zł, - ryczałt za godziny nocne w wysokości 300 zł, - ryczałt za dyżury w wysokości 380 zł, - ryczałt za godziny nadliczbowe w wysokości 170 zł. Dowód: - umowa o pracę na okres próbny z dnia 02 kwietnia 2013 r., w aktach osobowych pozwanego, - porozumienie w sprawie zmiany warunków pracy i płacy z dnia 03.04.2013 r., w aktach osobowych pozwanego, - umowa o pracę na czas nieokreślony z dnia 02.07.2013 r., w aktach osobowych pozwanego, - zmiana warunków umowy o pracę z dnia 02.01.2014r., w aktach osobowych pozwanego, - świadectwo pracy z dnia 06.08.2014 r., w aktach osobowych pozwanego. Pozwany K. K. wykonywał czynności kierowcy samochodu ciężarowego na trasach międzynarodowych. Pozwany świadczył pracę w samochodzie ciężarowym, który wyposażony był w kabinę do spania. Będąc w trasie pozwany spał w kabinie pojazdu, pracodawca nie zapewniał mu miejsca noclegowego w hotelu. bezsporne W okresie zatrudnienia pozwanego w spółce, strona skarżąca oprócz wynagrodzenia (w skład, którego wchodziło wynagrodzenie z tytułu pracy w porze nocnej i za czas dyżuru) oraz ryczałtu za pracę w godzinach nadliczbowych, zgodnie z zawartą umową o pracę wypłacała pozwanemu: - w okresie od dnia 02 kwietnia 2013 r. do dnia 01 lipca 2013 r. dietę w wysokości 25 euro oraz ryczałt za nocleg w kwocie 21,4 euro, - w okresie od dnia 02 lipca 2013 r. do dnia 5 sierpnia 2014 r. dietę w wysokości 27 euro oraz ryczałt za nocleg w kwocie 22 euro. Średnie miesięczne wynagrodzenie pozwanego wynosiło około 5.500 zł netto. Dowód: - polecenia wyjazdów służbowych, k. 13 – 19, 24 -27, - historie operacji z rachunku bankowego, k. 21- 23, - zaświadczenie o wynagrodzeniu pozwanego, k. 53, - przesłuchanie pozwanego K. K., k. 87, - przesłuchanie w charakterze strony pozwanej wiceprezesa zarządu M. M., k. 118-120. Pozwany zamieszkuje wspólnie ze swoim synem, narzeczoną syna oraz z wnukiem. Wynagrodzenie pozwanego za pracę trafia na konto narzeczonej syna pozwanego K. J.
Pozwany swoje roszczenie oparł o treść art. 21a ustawy o czasie pracy kierowców z dnia 16 kwietnia 2004 r. wskazując, że kierowcy w podróży służbowej przysługują należności na pokrycie kosztów związanych z wykonaniem zadania służbowego. Postanowieniem z dnia 29 kwietnia 2016 r. Sąd Rejonowy dla Wrocławia-Śródmieścia we Wrocławiu, IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych skierował sprawę do rozpoznania w postępowaniu upominawczym. Nakazem zapłaty wydanym w postępowaniu upominawczym z dnia 29 kwietnia 2016 r. Sąd Rejonowy dla Wrocławia-Śródmieścia we Wrocławiu IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, w sprawie o sygn. akt IV Np 68/16 nakazał stronie skarżącej A2B-online (...) sp. z o.o. w D., aby zapłaciła pozwanemu K. K. kwotę 34.680,56 zł wraz z ustawowymi odsetkami liczonymi od kwoty: - 2.550,13 zł od dnia 15.05.2013r. do dnia zapłaty, - 2.746,29 zł od dnia 15.06.2013r. do dnia zapłaty, - 4.071,61 zł od dnia 15.08.2013r. do dnia zapłaty, - 2.674,55 zł od dnia 15.09.2013r. do dnia zapłaty, - 2.674,55 zł od dnia 15.11.2013r. do dnia zapłaty, - 2.674,55 zł od dnia 15.12.2013r. do dnia zapłaty, - 2.674,55 zł od dnia 15.01.2014r. do dnia zapłaty, - 3.247,67 zł od dnia 15.03.2014r. do dnia zapłaty, - 1.240 zł od dnia 15.04.2014r. do dnia zapłaty, - 3.247,67 zł od dnia 15.05.2014r. do dnia zapłaty, - 2.485,09 zł od dnia 15.06.2014r. do dnia zapłaty, - 3.152,15 zł od dnia 15.07.2014r. do dnia zapłaty, - 1.241,75 zł od dnia 15.07.2014r. do dnia zapłaty, i kwotę 3.600 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego, oraz na rzecz Skarbu Państwa (Sądu Rejonowego dla Wrocławia – Śródmieścia) kwotę 433,75 zł tytułem części opłaty od pozwu, od uiszczenia której K. K. jest zwolniony z mocy ustawy, w terminie dwóch tygodni od doręczenia nakazu, albo wniósł w tymże terminie sprzeciw. W/w nakaz zapłaty został doręczony stronie skarżącej w dniu 16 maja 2016 r. Strona skarżąca, na skutek błędu jej pełnomocnika i niedochowania przez niego terminu do zaskarżenia tego nakazu, nie wniosła sprzeciwu do nakazu zapłaty, wobec czego nakaz zapłaty uprawomocnił się w dniu 31 maja 2016 r. W dniu 23 czerwca 2016 r. tut. Sąd zaopatrzył nakaz zapłaty w klauzulę wykonalności. Dowód: - akta sprawy o sygn. akt IV Np 68/16, - odpis nakazu zapłaty w postępowaniu upominawczym z dnia 29 kwietnia 2016 r., k. 32. K. K. po uzyskaniu tytułu egzekucyjnego zaopatrzonego klauzulą wykonalności wszczął postępowanie egzekucyjne, prowadzone przez komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym dla Wrocławia-Fabrycznej we Wrocławiu K. J.
- Kodeks pracy (j.t. Dz.U.2016.1666, ze zm.) w związku z § 16 ust. 1, 2 i 4 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z 29 stycznia 2013 r. w sprawie należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej (Dz.U.167) w zakresie, w jakim znajduje zastosowanie do kierowców wykonujących przewozy w transporcie międzynarodowym, jest niezgodny z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz, że: - art. 21a ustawy z 16 kwietnia 2004 r. powołanej w punkcie 1 w związku z art.
powołanej w punkcie 1 w związku z § 9 ust. 1, 2 i 4 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z 19 grudnia 2002 r. w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej poza granicami kraju (Dz.U.236.1991, ze zm.) w zakresie, w jakim znajduje zastosowanie do kierowców wykonujących przewozy w transporcie międzynarodowym, jest niezgodny z art. 2 Konstytucji. bezsporne Sąd zważył, co następuje: Skarga o wznowienie postępowania zasługiwała na uwzględnienie, gdyż była złożona w ustawowym terminie, opłacona, nie posiadała innych braków formalnych, a nadto była oparta na merytorycznej podstawie i uzasadniona. Jako podstawę wznowienia postępowania strona skarżąca wskazała wydanie przez Trybunał Konstytucyjny orzeczenia z dnia 24 listopada 2016 r. w spawie K 11/15, które zostało opublikowane w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 29 grudnia 2016 r. Rozpoznając skargę o wznowienie postępowania Sąd winien najpierw ustalić czy wznowienie postępowania jest dopuszczalne, kolejno czy istnieją ustawowe przesłanki do wznowienia postępowania, a w ostatnim etapie, jeśli spełnione zostaną przesłanki wznowienia postepowania, rozpoznać na nowo wznowioną sprawę, oczywiście w granicach, jakie zakreśla podstawa wznowienia (art. 412 k.p.c.). Z uwagi na to, wbrew zarzutom pozwanego, wskazać należy, że w realiach niniejszej sprawy nie ma podstaw do odrzucenia skargi o wznowienie postępowania, a to wobec tego, że skarga została wniesiona w ustawowym terminie. Zgodnie bowiem z treścią art. 407 § 2 k.p.c. ,,W sytuacji określonej w art. 401 1 skargę o wznowienie wnosi się w terminie trzech miesięcy od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego. Jeżeli w chwili wydania orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego, orzeczenie, o którym mowa w art. 401 1 , nie było jeszcze prawomocne na skutek wniesienia środka odwoławczego, który został następnie odrzucony, termin biegnie od dnia doręczenia postanowienia o odrzuceniu, a w wypadku wydania go na posiedzeniu jawnym - od dnia ogłoszenia tego postanowienia”. Abstrahując w tym miejscu od tego, od jakiego momentu należy liczyć termin wskazany w art. 407 § 2 k.p.c., tj. czy od ogłoszenia wyroku Trybunału Konstytucyjnego uczestnikom postępowania na rozprawie czy od daty publikacji orzeczenia w dzienniku urzędowym, należy zauważyć, że skarga w niniejszej sprawie została wniesiona w dniu 24 lutego 2017 r. (vide: data stempla pocztowego na kopercie, k. 34), natomiast wyrok Trybunału Konstytucyjnego został ogłoszony w dniu 24 listopada 2016 r., a zatem skarga została wniesiona w ustawowym terminie 3 miesięcy. Niemniej jednak Sąd pragnie wskazać, że błędne jest stanowisko pozwanego, że termin trzech miesięcy należy liczyć od dnia ogłoszenia wyroku Trybunału. Sporna kwestia była bowiem przedmiotem rozważań Sądu Najwyższego, który w wyroku z dnia 8 kwietnia 2002 r. , w sprawie o sygn. akt I PKN 112/01 stwierdził jednoznacznie, że: ,, Przez ogłoszenie, o którym mowa w art. 190 ust. 3 Konstytucji, nie należy rozumieć ogłoszenia orzeczenia uczestnikom postępowania (art. 77 ust. 1 ustawy z 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym), lecz ogłoszenie w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej lub w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski" (art. 79 ust. 1 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym)”. Powyższe zostało potwierdzone w postanowieniu Sądu Najwyższego z dnia 29 stycznia 2009 r., V CZ 93/08, w którym Sąd Najwyższy wyraźnie stwierdził, że: ,, Dzień ogłoszenia w Dz. U. zwykłego orzeczenia TK jest dniem jego wejścia w życie”. W tym stanie rzeczy nie mogło budzić żadnych wątpliwości, że skarga o wznowienie została wniesiona w ustawowym terminie w niniejszej sprawie. Została też prawidłowo opłacona opłatą sądową wynoszącą 2.145 zł. Z uwagi na to Sąd uznał, że skarga spełnia wymogi formalne określone w przepisach k.p.c., tj. w art. 399 i następnych, gdyż dotyczy postępowania zakończonego prawomocnym orzeczeniem, została wniesiona w ustawowym trzymiesięcznym terminie określonym w art. 407 k.p.c. i znajduje swoją podstawę prawną w treści art. 401 1 k.p.c. Przechodząc kolejno do podstawy prawnej wznowienia postępowania, wskazać należy, że jedną z podstaw wznowienia postępowania jest niezgodność aktu normatywnego z Konstytucją. Powyższe wynika z treści art. 401 1 k.p.c., zgodnie z którym można żądać wznowienia postępowania w wypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, ratyfikowaną umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie. Przepis ten stanowi realizację postanowień art. 190 ust. 4 Konstytucji RP, zgodnie z którym orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego o niezgodności z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą aktu normatywnego, na podstawie którego zostało wydane prawomocne orzeczenie sądowe, ostateczna decyzja administracyjna lub rozstrzygnięcie w innych sprawach, stanowi podstawę do wznowienia postępowania, uchylenia decyzji lub innego rozstrzygnięcia na zasadach i w trybie określonych w przepisach właściwych dla danego postępowania. Podstawą wznowienia postępowania może być tylko takie orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego, które dotyczy aktu normatywnego (przepisu prawa) stanowiącego podstawę wydanego przez Sąd w tej sprawie orzeczenia (wyr. SN z 21.5.2010 r., I PK 12/10, L.). Sytuacja uregulowana w art. 401 1 k.p.c. zachodzi wtedy, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie. Przepis ten może więc stanowić podstawę wznowienia postępowania, jeżeli Trybunał Konstytucyjny zakwestionował ten przepis, który stanowił podstawę wydania zaskarżonego orzeczenia. Dotyczy to więc jedynie przepisu zastosowanego przez Sąd przy ocenie zasadności dochodzonego roszczenia, a tym samym mającego wpływ na wynik rozstrzygnięcia. Tylko bowiem w takiej sytuacji Sąd w wyniku wznowienia postępowania ma możliwość innego niż uprzednio rozstrzygnięcia sprawy (post. Sądu Najwyższego z 22.10.2014 r., II CZ 59/14, L.). Wobec powyższego wskazać należy, że w realiach niniejszej sprawy nie budzi żadnych wątpliwości fakt, iż podstawą prawną wydanego przez Sąd Rejonowy dla Wrocławia-Śródmieścia we Wrocławiu IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, nakazu zapłaty w postępowaniu upominawczym z dnia 29 kwietnia 2016 r. w sprawie o sygn. akt IV Np 68/16, był art. 21a ustawy o czasie pracy kierowców z dnia 16 kwietnia 2004 r. w zw. z art.
w związku z § 16 ust. 1, 2 i 4 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 29 stycznia 2013 r. w sprawie należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej, który w dniu 24 listopada 2016 r. został uznany przez Trybunał Konstytucyjny za niezgodny z Konstytucją. Powyższe wynika wprost z treści uzasadnienia do pozwu z dnia 24 marca 2016 r., w treści którego pozwany domagając się zasądzenie od spółki A2B-online (...) Sp. z o.o. z siedzibą w D. kwoty 34.680,56 zł tytułem wyrównania należności przysługujących mu w ramach ryczałtów za nocleg, wprost wskazuje, że podstawą prawną jego roszczenia jest art. 21a ustawy o czasie pracy kierowców z dnia 16 kwietnia 2004 r. w związku z
Z uwagi na to, wskazać należy, że problematyką dochodzenia od pracodawcy ryczałtu za nocleg w oparciu o przepisy rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej, zajmował się Trybunał Konstytucyjny, który w postępowaniu o sygn. akt K 11/15, badał zgodność z Konstytucją przepisów art. 21a ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców w związku z art.
1, 2 i 4 rozporządzenia Ministra pracy i Polityki Społecznej z dnia 29 stycznia 2013 r. w sprawie należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej. Otóż w wyroku z dnia 24 listopada 2016 r. Trybunał Konstytucyjny, stwierdził, że: I. art. 21a ustawy z 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 1155, z późn. zm.) w związku z art.
- Kodeks pracy w związku z § 16 ust. 1, 2 i 4 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z 29 stycznia 2013r. w sprawie należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej (Dz. U. z 2013 r. poz. 167), w zakresie, w jakim znajduje zastosowanie do kierowców wykonujących przewozy w transporcie międzynarodowym, jest niezgodny z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej; II. art. 21a ustawy z 16 kwietnia 2004 r. powołanej w punkcie 1 w związku z art.
powołanej w punkcie 1 w związku z § 9 ust. 1, 2 i 4 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z 19 grudnia 2002 r. w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej poza granicami kraju (Dz. U. z 2002 r. Nr 236, poz. 1991 z późn. zm.) w zakresie, w jakim znajduje zastosowanie do kierowców wykonujących przewozy w transporcie międzynarodowym, jest niezgodny z art. 2 Konstytucji. Tym samym, w ocenie Trybunału Konstytucyjnego nie znajduje uzasadnienia dochodzenie od pracodawcy ryczałtu za nocleg w oparciu o przepisy rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z 19 grudnia 2002r. oraz z dnia 29 stycznia 2013 r., w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej poza granicami kraju. Co ważne, u podstaw takiego rozstrzygnięcia leżało zakwestionowanie przez Trybunał Konstytucyjny sposobu legislacji w przedmiocie należności kierowców w transporcie międzynarodowym, w konsekwencji nieuwzględnienia tego, że w ustawie o czasie pracy kierowców ustawodawca stworzył autonomiczną definicję podróży służbowej, która to podróż stanowi w istocie rodzaj wykonywanej przez kierowców pracy i w związku z tym do tej grupy zawodowej nie można stosować - na zasadzie odesłania - zasad ustalania należności za podróże służbowe pozostałych pracowników. Cytowany wyrok został ogłoszony w Dzienniku Ustaw z dnia 29 grudnia 2016 r., poz. 2206, wobec tego art. 21a ustawy o czasie pracy kierowców utracił moc obowiązującą z tym dniem (art. 190 ust. 2 i 3 Konstytucji RP). A zatem, orzeczenie o niekonstytucyjności powyższych uregulowań skutkowało utratą mocy obowiązującej przez w/w przepisy w rozpatrywanym przez Trybunał Konstytucyjny zakresie, co oznacza, że aktualnie odpadła podstawa prawna do uwzględnienia roszczenia pozwanego o ryczałty za noclegi z tytułu odbywanych przez niego podróży służbowych w ramach wykonywanych przewozów międzynarodowych. Z uwagi na dominujący w judykaturze Sądu Najwyższego pogląd o skuteczności ex tunc wyroków Trybunału Konstytucyjnego (por. uchwała składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 7 grudnia 2006 roku, III CZP 99/06, OSNC 2007 Nr 6, poz. 79; uchwała z dnia 3 lipca 2003 roku, III CZP 45/03, OSNC 2004 nr 9, poz. 136) w sprawie należało przyjąć, iż z dniem ogłoszenia wyroku, art. 21a ustawy o czasie pracy kierowców stracił domniemanie zgodności z Konstytucją również w odniesieniu do stanów faktycznych sprzed tej daty. Z uwagi na to, celowa stała się ponowna ocena wykładni art. 21a ustawy o czasie pracy kierowców od dnia jego wejścia w życie, czyli od 03 kwietnia 2010r. Powyższą kwestię powziął pod rozwagę m.in. Sąd Najwyższy, który w sentencji wyroku z dnia 14 lutego 2017 r., I PK 77/16 podkreślił, że do stanów faktycznych począwszy od 3 kwietnia 2010 r., odnośnie kierowców w transporcie międzynarodowym nie należy stosować przepisów rozporządzeń wykonawczych wydanych z upoważnienia art.
k.p. Ponadto w treści sentencji Sąd Najwyższy zaznaczył, że w sprawie ryczałtów za noclegi zastosowanie mają przepisy zakładowe (np. regulaminy wynagradzania, umowy o pracę), które nie będą korygowane przez przepisy powszechnie obowiązujące, jako bardziej korzystne. Uzasadniając powyższe stanowisko Sąd Najwyższy wskazał m.in., że dysponowanie przez pracownika - kierowcę - pojazdem z miejscem do noclegu, który uznał za wystarczający do odpoczynku i regeneracji sił - stosownie do art. 8 ust. 8 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. U.UE.L.2006.102.1), umożliwiało ograniczenie w zakładowym regulaminie wynagradzania świadczeń z tytułu zagranicznej podróży służbowej do wysokiej i stałej diety, pokrywającej wszystkie niezbędne wydatki socjalne kierowcy także z tytułu noclegów. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę pragnie zaakcentować, iż w pełni podziela w/w stanowisko Sądu Najwyższego. Niemniej jednak zdając sobie sprawę z istniejących w Sądzie Najwyższym rozbieżności orzeczniczych, tut. Sąd pragnie odnieść się do poglądu Sądu Najwyższego wyrażonego w wyroku z dnia 21 lutego 2017 r. wydanego w sprawie I PK 300/15. Zdaniem tut. Sądu, stanowisko wyrażone w orzeczeniu Sądu Najwyższego z dnia 21 lutego 2017 r. pozostaje w oczywistej opozycji do wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 24 listopada 2016 r. Zauważyć bowiem należy, iż istota rozstrzygnięcia Trybunału Konstytucyjnego sprowadzała się m.in. uznania, że w stosunku do grupy zawodowej kierowców międzynarodowych, nie można stosować - na zasadzie odesłania - zasad ustalania należności za podróże służbowe pozostałych pracowników. Z kolei analizowany wyrok Sądu Najwyższego z dnia 21 lutego 2017 r. wyraża pogląd przyznający prawo do rozliczenia kosztów podróży kierowcy w transporcie międzynarodowym według zasad tożsamych dla pracowników sfery budżetowej, których to podróże służbowe są związane z jednostkowymi wyjazdami służbowymi, zaś zwrot kosztów z ich tytułu związany jest ze zwiększonymi kosztami związanymi z korzystaniem z usług hotelowych. W ocenie tut. Sądu takie stanowisko nie może zasługiwać na akceptację i tym samym, w ślad za orzeczeniem Trybunału Konstytucyjnego, należy uznać, że przesądzenie przez ustawodawcę że art.
i wydane na podstawie art. 77 2 § 2 k.p. przepisy wykonawcze mają mieć zastosowanie do każdego wykonanego przez kierowcę przewozu w transporcie - jest sprzeczne z ratio legis tych przepisów i świadczy o nieadekwatności przyjętego środka w stosunku do regulowanej dziedziny. W ostatnim jednak czasie, Sąd Najwyższy w uchwale wydanej w składzie 7 Sędziów, z dnia 26.10.2017r., sygn. akt III PZP 2/17 jednoznacznie już stwierdził: „Ryczałt za nocleg w podróży służbowej kierowcy zatrudnionego w transporcie międzynarodowym może zostać określony w układzie zbiorowym pracy lub w regulaminie wynagradzania albo w umowie o pracę (art. 775 § 3 k.p.) poniżej 25% limitu, o którym mowa w § 9 ust. 2 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2002 r. w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej poza granicami kraju (Dz. U. Nr 236, poz. 1991 ze zm.) oraz w § 16 ust. 2 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 29 stycznia 2013 r. w sprawie należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej (Dz. U. poz. 167).” Konsekwencją w/w wyroku Trybunału Konstytucyjnego i przeprowadzonej analizy prawnej jest przyjęcie, że pozwanemu nie przysługują ryczałty za noclegi w oparciu o § 9 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2002 r. w sprawie wysokości oraz warunków ustalenia należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej poza granicami kraju ani też w oparciu o § 16 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 29 stycznia 2013 r. w sprawie należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej. Wobec tego, uznać należało, że do rozliczania wydatków związanych z kosztami podróży służbowych pozwanego może mieć tylko zastosowanie art.
k.p., który przyznaje prawo pracownika do pokrycia należności związanych z podróżą służbową, o ile strony w umowie bądź innych aktach ich obowiązujących ustaliły zasady i sposób rozliczania należności za podróż w transporcie międzynarodowym. A zatem, rozliczenie kosztów podróży służbowej stron odbywa się według zasad ustalonych między stronami, a nie na podstawie przepisów powszechnie obowiązujących dla rozliczeń incydentalnych podróży służbowych pracowników jednostek budżetowych. Wówczas kwoty ustalone w taki sposób przez strony, wyczerpują możliwość wywodzenia roszczeń przez pracowników w związku z podróżami służbowymi. Przenosząc powyższe rozważania na kanwę niniejszej sprawy, wskazać należy, że zgodnie z postanowieniami obowiązujących strony umów o pracę, tj. umowy o pracę na okres próby z dnia 02 kwietnia 2013 r. oraz umowy o pracę na czas nieokreślony z dnia 02 lipca 2013 r., strona skarżąca jako pracodawca zobowiązana była do wypłaty na rzecz pozwanego ryczałtów za noclegi w wysokość 21,4 euro za nocleg w okresie od 02 kwietnia 2013 r. do 01 lipca 2013r., oraz w kwocie 22 euro za nocleg w okresie od 02 lipca 2013 r. do 05 sierpnia 2014 r. W realiach niniejszej sprawy okolicznością bezsporną jest to, że w/w kwoty strona skarżąca wypłaciła pozwanemu w okresie trwania umowy o pracę, na co pozwany wyraźnie wskazywał w uzasadnieniu pozwu poprzez podanie m.in., że domaga się: ,,wyrównania kwot należnego mu ryczałtu za noclegi”. Ponadto w toku niniejszego procesu pozwany K. K. nie kwestionował tego, że w okresie zatrudnienia spał w kabinie pojazdu, nie ponosząc tym samym żadnych dodatkowych kosztów związanych z noclegiem, co niewątpliwie oznacza, że otrzymywane od strony skarżącej ryczałty stanowiły dodatkowe źródło dochodu dla pozwanego. Pozwany zarabiał u strony skarżącej miesięcznie około 5.500 zł netto. W ocenie Sądu były to zarobki godziwe i należycie rekompensujące pozwanemu, ponoszone przez niego ewentualne koszty w czasie wykonywania pracy za granicą (których w toku procesu nie wykazał). Dodatkowo podnieść należy, iż zgodnie z art. 8 ust.8 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz.U.UE L z dnia 11 kwietnia 2006 r.): „Jeżeli kierowca dokona takiego wyboru, dzienne okresy odpoczynku i skrócone tygodniowe okresy odpoczynku poza bazą można wykorzystywać w pojeździe, o ile posiada on odpowiednie miejsce do spania dla każdego kierowcy i pojazd znajduje się na postoju.” Mając na uwadze powyższe rozważania stwierdzić należało, iż w świetle wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 24 listopada 2016 r., nie znajdują uzasadnienia roszczenia pozwanego o ryczałty za noclegi dochodzone w oparciu o przepisy w/w rozporządzeń Ministra Pracy i Polityki Społecznej w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej. Bowiem zgodnie z w/w wyrokiem TK, rozliczenie kosztów podróży służbowej stron odbywa się według zasad ustalonych między stronami, a nie na podstawie przepisów powszechnie obowiązujących dla rozliczeń incydentalnych podróży służbowych pracowników jednostek budżetowych. Skoro strona skarżąca wypłaciła pozwanemu wszystkie należności z tytułu podróży służbowych, w okresie objętym roszczeniami pozwu, zgodnie z zawartymi przez strony umowami o pracę, to aktualnie nie ma podstawy prawnej do uwzględnienia roszczeń pozwanego o ryczałty za noclegi ponad kwoty wypłacone mu na podstawie umów o pracę. Wobec tego, tut. Sąd uznał, że należności wynikające z pozwu w sprawie IV Np 68/16, w zakresie ryczałtów za noclegi podczas podróży służbowej nie są należne pozwanemu i w związku z tym zaskarżony przez stronę skarżącą nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym z dnia 29 kwietnia 2016 r. wydany przez Sąd Rejonowy dla Wrocławia-Śródmieścia we Wrocławiu IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, w sprawie o sygn. akt IV Np 68/16, należało zmienić i powództwo w tej sprawie - jako niezasadne - oddalić. Przepis art. 412 § 1 k.p.c. stanowi, że Sąd rozpoznaje sprawę na nowo w granicach, jakie zakreśla podstawa wznowienia. Po ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd stosownie do okoliczności bądź oddala skargę o wznowienie, bądź uwzględniając ją zmienia zaskarżone orzeczenie albo je uchyla i w razie potrzeby pozew odrzuca lub postępowanie umarza. Kierując się powyższymi względami tut. Sąd, na podstawie art. 412 § 2 k.p.c. zmienił w całości nakaz zapłaty Sądu Rejonowego dla Wrocławia-Śródmieścia we Wrocławiu IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, w sprawie o sygn. akt IV Np 68/16,w ten sposób, że powództwo K. K. przeciwko A2B-online (...) Sp. z o.o. w D., o zapłatę ryczałtów za noclegi, oddalił jako nieuzasadnione. Mają powyższe na uwadze, na podstawie podanych przepisów Sąd orzekł jak w punkcie I-wszym sentencji wyroku. O kosztach postępowania ze skargi o wznowienie postępowania orzeczono na podstawie art. 98 k.p.c., uwzględniając fakt, że skarga została uwzględniona w całości. Wobec tego, Sąd zasądził od pozwanego K. K. na rzecz strony skarżącej kwotę 4.845,00 zł tytułem zwrotu poniesionych przez nią kosztów procesu, a w tym: 2.700 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego oraz 2.145,00 zł tytułem zwrotu kosztów opłaty sądowej uiszczonej przez stronę skarżącą obliczonej jako 5% od wartości przedmiotu sporu, tj. 5% x 42.891,81 zł. Wysokość kosztów zastępstwa procesowego, wynika z § 1 pkt. 1 ppkt. 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie opłat za czynności adwokackie w zw. z § 9 ust. 1 pkt. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie. W punkcie III-cim sentencji wyroku Sąd orzekł o obowiązku zwrotu stronie skarżącej przez pozwanego świadczenia spełnionego na jego rzecz przez skarżącą. Zgodnie bowiem z treścią przepisu art. 415 k.p.c. uchylając lub zmieniając wyrok, Sąd na wniosek skarżącego w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie orzeka o zwrocie spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia lub o przywróceniu stanu poprzedniego. Przepis ten reguluje instytucję tzw. restytucji na gruncie postępowania wznowieniowego, a jej celem jest szybkie odwrócenie skutków wadliwego orzeczenia sądowego, w ramach postępowania wszczętego na skutek skargi, bez konieczności uciekania się do osobnego procesu. Reguluje on uproszczony tryb dochodzenia roszczenia, którego podstawę prawnomaterialną stanowi art. 410 k.c. Spełnienie lub wyegzekwowanie świadczenia na podstawie prawomocnego tytułu egzekucyjnego, następnie uchylonego w wyniku wznowienia postępowania, stanowi bowiem przykład świadczenia, którego podstawa prawna odpadła (art. 410 § 2 k.c.). Takie stanowisko przyjęto w wyroku SN z 25.09.1965 r. (I PR 372/65, OSNCP 1966, Nr 5, poz. 83); wyrok SN z 14.02.1968 r. (I PR 441/67, OSNCP 1968, Nr 11, poz. 192); uchwała SN z 15.07.1974 r. (Kw. Pr. 2/74, OSNCP 1974, Nr 12, poz. 203); a także uchwała SN
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.