(1)do zapłaty zaległości w kwocie 325,00 zł oraz poinformowała, iż zgodnie z zapisami Umowy pożyczki, kwota zadłużenia uległa zwiększeniu o koszty niniejszego wezwania w wysokości 10,00 zł. niesporne, a nadto: wezwanie do zapłaty – k. 31 akt Pismem z dnia 21 marca 2016 r. (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. wypowiedziała J. S.

(1)umowę pożyczki zwartą w dniu 14 września 2015 r., w którym to piśmie pożyczkodawca wskazał także, iż po bezskutecznym upływie 30-dniowego terminu wypowiedzenia, cała kwota pożyczki wraz z odsetkami karnymi za zwłokę stanie się wymagalna. niesporne, a nadto: wypowiedzenie umowy pożyczki wraz z dowodem nadania – k. 32- 33 akt Pismem z dnia 21 marca 2016 r. (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. skierowała do J. S.

(1)ostateczne przedsądowe wezwanie do zapłaty zadłużenia wymagalnego na dzień 21 marca 2016 r. w wysokości 670,00 zł (w tym: kapitał w kwocie 660,00 zł, koszty korespondencji 2 w kwocie 10,00 zł). niesporne, a nadto: ostateczne przedsądowe wezwanie do zapłaty wraz z dowodem nadania – k. 34- 35 akt J. S.

(1)leczyła się w Centrum (...) przy ulicy (...) w G.; w okresie od dnia 05.02.2016 r. do dnia 04.03.2016 r. przebywała w (...) G. S., natomiast w okresie od 15.03.2016 r. do dnia 10.6.2016 r. przebywała na Oddziale Dziennym Psychiatrycznym Centrum (...) w G.. Po przeprowadzonym w dniu 12 lipca 2017 r. badaniu specjalistycznym – biegli z zakresu psychiatrii i psychologii nie stwierdzili u opiniowanej J. S.

(1)choroby psychicznej ani obniżenia funkcji poznawczych pierwotnego – o charakterze upośledzenia umysłowego czy wtórnego – o charakterze otępienia. Pozwana nie jest też ubezwłasnowolniona częściowo ani całkowicie. niesporne, nadto: zaświadczenia lekarskie – k. 10-12-v, opinia sądowa psychologiczno-psychiatryczna z dnia 12.07.2017 r. – k. 46-50, protokół rozprawy z dn. 4.01.2018 r. Sąd zważył, co następuje: Ustalenia powyższego stanu faktycznego, który był niesporny pomiędzy stronami, Sąd dokonał na podstawie wyżej wymienionych dowodów z dokumentów przedłożonych przez strony w toku postępowania, których zarówno autentyczność, jak i prawdziwość w zakresie twierdzeń w nich zawartych nie budziła wątpliwości Sądu, a zatem brak było podstaw do odmowy dania im wiary, tym bardziej, że nie były one kwestionowane w zakresie ich mocy dowodowej przez żadną ze stron. Przy ustalaniu stanu faktycznego Sąd oparł się również na dowodzie z zeznań pozwanej J. S.

(1), uznając te zeznania za wiarygodne, spójne i zgodne ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym. Pozwana nie kwestionowała, iż łączyła ją z powodem umowa pożyczki, na podstawie której otrzymała wskazaną w tej umowie kwotę pieniężną, jak również nie kwestionowała ciążącego na niej obowiązku zwrotu tej kwoty wraz z należnymi odsetkami i kosztami podjętych działań windykacyjnych, a tym samym ostatecznie nie kwestionowała żądania pozwu tak, co do zasady, jak i wysokości. Pozwana, zaskarżając wydany w niniejszej sprawie w elektronicznym postępowaniu upominawczym nakaz zapłaty, zarzucała wprawdzie, iż w chwili podpisywania przedmiotowej umowy, znajdowała się w na tyle słabym stanie psychicznym, iż wyłączona została jej świadomość w zakresie powzięcia decyzji i wyrażenia woli, czyniąc przedmiotową umowę pożyczki nieważną w świetle przepisów art. 82 k.c., niemniej jednak z przedłożonej do akt sprawy opinii sądowej psychologiczno-psychiatrycznej, która sporządzona została na zlecenie Sądu Okręgowego w Gdańsku do sprawy o sygn. akt I Ns 154/17 o ubezwłasnowolnienie, biegli nie stwierdzili u pozwanej choroby psychicznej. Ponadto pozwana nie wykazała żadnymi innymi środkami dowodowymi by w chwili zawarcia przedmiotowej umowy była w stanie wyłączającym świadome albo swobodne podjęcie decyzji i wyrażenie woli. Tym samym, w świetle całokształtu okoliczności niniejszej sprawy, powyższe zarzuty pozwanej, nie zostały uwzględnione przez Sąd, a nadto – wobec poczynionych ustaleń - należało przyjąć, iż żądana pozwem kwota, w całości znajduje odzwierciedlenie w zaoferowanym przez powoda materiale dowodowym. W ocenie Sądu rozpoznającego sprawę, powództwo zasługiwało na uwzględnienie. Wskazać należy, iż roszczenie powoda znajduje swoje normatywne podstawy w treści przepisu art. 720 k.c., zgodnie z którym przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy albo taką samą ilość rzeczy tego samego gatunku i tej samej jakości. W niniejszej sprawie nie budziło wątpliwości, iż pozwana z tytułu łączącej ją z powodem umowy pożyczki, zobowiązana była do zwrotu na rzecz powoda, całkowitej kwoty udzielonej pożyczki wraz z odsetkami i kosztami podjętych działań windykacyjnych, w wysokości żądanej pozwem, jak również nie było wątpliwe, to że roszczenie pozwu nie zostało skutecznie zakwestionowane przez pozwaną, tak co do zasady jak i wysokości. Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 720 k.c. Sąd zasądził od pozwanej J. S.

(1)na rzecz powoda (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. kwotę 2.675,06 zł, zaś na podstawie art. 481 § 1, 2 i 2 1k.c. zasądził również odsetki umowne w wysokości czterokrotności stopy kredytu lombardowego NBP w stosunku rocznym, nie wyższe jednakże od dwukrotności odsetek ustawowych za opóźnienie, obliczone od kwoty 2 610,00 zł od dnia 13 lipca 2016 r. do dnia zapłaty (zgodnie z żądaniem pozwu) – czemu dał wyraz w punkcie I wyroku. O kosztach procesu orzeczono na postawie art. 108 § 1 k.p.c. i stosownie do wyrażonej w art. 98 § 1 k.p.c. zasady odpowiedzialności za wynik procesu, obowiązek poniesienia kosztów niniejszego postępowania w całości spoczął na stronie pozwanej, która sprawę przegrała, stąd też Sąd zasądził od pozwanej J. S.

(1)na rzecz powoda kwotę 34,34 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania, na co składa się: kwota 34,00 złotych tytułem opłaty sądowej oraz kwota 0,34 złotych tytułem opłaty manipulacyjnej poniesionej w ramach postępowania elektronicznego.