oraz, że za czynność wykonywaną w ramach nadzoru nad postępowaniem, a nie za czynność jedynie techniczną, należy uznawać przedłużenie śledztwa lub dochodzenia na mocy art. 153 § 1 i 3 kks na dalszy czas oznaczony. Sąd Okręgowy nie przychyla się natomiast do stanowiska Sądu Rejonowego, iż sytuację zatwierdzenia postanowienia o zastosowaniu postępowania w stosunku do nieobecnych należy zrównać z sytuacją przedłużania dochodzenia. Stwierdzić należy, że czynność zatwierdzenia postanowienia o zastosowaniu postępowania w stosunku do nieobecnych, przewidziana ex lege do wyłącznej kompetencji prokuratora, ma znaczenie podobne jak sytuacje określone w art. 122§2 zd.1 kks, co do których Sąd Najwyższy tej samej uchwale wypowiedział się, że „Sam natomiast fakt, że prokurator w związku z dokonywaniem na wniosek finansowego organu postępowania przygotowawczego czynności procesowych wskazanych w art. 122 § 2 zd. 1 k.k.s., ale nieobjętych działaniem zdania drugiego tego przepisu, został powiadomiony o prowadzeniu danego dochodzenia i w związku z tym zapoznał się nawet z jego materiałami, nie powoduje zaistnienia nadzoru tego organu nad owym dochodzeniem, jeżeli prokurator nie zdecydował jednocześnie o przejęciu danej sprawy do własnego prowadzenia, stosownie do art. 122 § 3 i art.
1 in fine k.k.s. albo nie zarządził w tej sprawie śledztwa (art. 151a § 2 pkt 4 k.k.s.).” W omawianej sytuacji prokurator, oceniając zasadność postanowienia o zastosowaniu trybu postępowania w stosunku do nieobecnych, musi stwierdzić, czy spełnione są przesłanki pozytywne (art. 173§1 kks) i nie występują okoliczności wyłączające ten tryb (art. 173 § 2 pkt 1 kks). Ingerencja prokuratora nie sięga tak daleko, jak w sytuacji podejmowania decyzji o przedłużenia dochodzenia. Dlatego też w sprawach, w których prokurator rozpoznał wniosek finansowego organu postępowania przygotowawczego o zatwierdzenie postanowienia o zastosowanie trybu postępowania wobec nieobecnych (art. 175 § 1 kks), nie obliguje go do objęcia nadzorem dochodzenia prowadzonego przez finansowy organ postępowania. Nie jest przekonujący argument za przyjęciem poglądu o objęciu w tej sytuacji procesowej dochodzenia nadzorem prokuratora ten, iż prokurator przed zatwierdzeniem postanowienia wydanego w trybie art. 175 § 1 kks musi zapoznać się z aktami sprawy, gdyż niewątpliwe również każda z decyzji wpadkowych wskazanych w art. 122§2 zd.1 kks takiego zapoznania się wymaga. Niewątpliwie najważniejszym argumentem wyrażonym przez Sąd Rejonowy w Rzeszowie jest ten, że zdaniem tego Sądu zatwierdzenie przez prokuratora postanowienia wydanego na podstawie art. 175§1 kks przesądza o jego dalszym toku, stosowaniu szczególnego trybu, który prowadzi do obligatoryjnej obrony zgodnie z art. 176 § 1 kks. Zdaniem Sądu Okręgowego w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, okoliczność tego, iż zatwierdzenie postanowienia prowadzi do obligatoryjnej obrony, co w domyśle wg Sądu I instancji powinno zrównywać tę sytuację z sytuacją określoną w art.
Ustawodawca wyraźnie wskazał, że nadzór prokuratora nad postępowaniem karnoskarbowym jest obowiązkowy w przypadku stwierdzenia okoliczności wymagających obrony obligatoryjnej z art. 79 § 1 kpk (art.
79§1 kpk nie obejmuje sytuacji określonej w art. 176§1kks. Natomiast odnośnie znaczenia decyzji o zatwierdzeniu albo braku zatwierdzenia postanowienia o zastosowaniu trybu postępowania w stosunku do nieobecnych, to wskazać należy, że dotyczy ona zasadności określonego trybu postępowania, ale nie warunkuje jego dalszego bytu w tym znaczeniu, jakie niesie za sobą decyzja o przedłużeniu bądź nieprzedłużeniu dochodzenia. Jeśli bowiem prokurator zatwierdzi postanowienie wydane w trybie art. 175 § 1 kks, to konsekwencje są takie, że zgodnie z art. 174 kks w dalszym postępowaniu w stosunku do nieobecnych nie stosuje się przepisów, których stosowanie wymaga obecności oskarżonego lub podmiotu pociągniętego do odpowiedzialności posiłkowej, natomiast jeśli prokurator nie zatwierdzi postanowienia, to w dalszym toku postępowania w pełni należy stosować ogólne jego normy bez odstępstw przewidzianych w art. 174 kks, decyzja prokuratora nie oznacza zaś konieczności zakończenia postępowania. Mając na uwadze powyższe Sąd Okręgowy na podstawie art. 437§2 kpk uchylił zaskarżony wyrok i sprawę przekazał do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, który przeprowadzi postępowanie z uwzględnieniem tego, iż w sprawie akt oskarżenia został wniesiony przez uprawnionego oskarżyciela.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.