wyeliminowało niebezpieczeństwo upływu terminu przedawnienia roszczenia o naprawienie szkody na osobie wcześniej niż szkoda ta ujawniła się. W razie wyrządzenia szkody na osobie termin przedawnienia roszczenia – zgodnie z w/w przepisem – nie może skończyć się wcześniej niż z upływem lat trzech od dnia, w którym poszkodowany dowiedział się o szkodzie i osobie odpowiedzialnej do jej naprawienia. W uzasadnieniu uchwały z 24.02.2009 r., III CZP 2/09, OSNC 2009/12/169 Sąd Najwyższy stwierdził, że w odniesieniu do szkód na osobie wyeliminowane zostało działanie zasady, że przedawnienie roszczeń o naprawienie szkody wyrządzonej czynem niedozwolonym nie może nastąpić później niż po upływie dziesięciu lat od dnia wyrządzenia szkody (art.
Wprowadzenie uregulowania, że bieg terminu przedawnienia roszczenia o naprawienie szkody na osobie rozpoczyna się z chwilą dowiedzenia się przez poszkodowanego o szkodzie i osobie zobowiązanej do jej naprawienia (bo tak należy czytać art.
k.c.) oznacza, że nie został w żaden sposób ograniczony czas, w jakim może ujawnić się szkoda na osobie, prowadząc do powstania (zaktualizowania się) odpowiedzialności pozwanego za skutki danego zdarzenia. Zasądzając dochodzone w tej sprawie zadośćuczynienie uwzględnił Sąd również rokowania na przyszłość co do stanu zdrowia powoda. Pojawienie się nowej szkody pozostającej w związku przyczynowym ze zdarzeniem z dnia 31.08.2008 r. zaktualizuje odpowiedzialność pozwanego. Mając powyższe na uwadze uwzględnił Sąd apelację pozwanego w tej części (pkt 2 zaskarżonego wyroku – art. 386 § 1 k.p.c.). Co do kosztów procesu za pierwszą instancję wobec oddalenia apelacji co do żądania głównego, a względnie co do roszczenia odsetkowego – przy uwzględnieniu zakresu zaskarżenia i żądania o ustalenie uznał Sąd Apelacyjny, iż nie zachodzi potrzeba korekty orzeczenia o kosztach procesu, podstawę prawną orzeczenia których stanowi art. 100 zdanie 2 k.p.c. uznając, że powód uległ co do nieznacznej części swojego żądania. Wartość przedmiotu zaskarżenia wynosiła 137 751 zł, a pozwany utrzymał się li tylko w zakresie żądania odsetkowego (37 650,14 zł) oraz ustalenie odpowiedzialności na przyszłość (100 zł). Orzeczenie o kosztach postępowania apelacyjnego oparł Sąd o przepisy art. 100 zdanie 1 k.p.c. w zw. z art. 108 § 1 k.p.c. Na koszty te po stronie powoda składają się: wynagrodzenie pełnomocnika 2 700 zł oraz poniesione – według spisu przedłożonego do akt – wydatki w kwocie 655,26 zł. Wydatki te uznał Sąd za koszty celowej obrony i były związane z przyjazdem pełnomocnika procesowego powoda dwukrotnie na rozprawę apelacyjną (k: 633) (art. 98 § 1 k.p.c.). Łączna kwota to 3 355,26 zł. Koszty po stronie pozwanego to kwota 9 613 zł (wynagrodzenie pełnomocnika 2 700 zł oraz opłata od apelacji 6 913 zł). Wartość przedmiotu zaskarżenia wynosiła 137 751 zł, a pozwany utrzymał się z żądaniem w zakresie kwoty 37 751 zł. Koszty postępowania apelacyjnego wynoszą 12 968 zł (3 355 zł plus 9 613 zł). Pozwany wygrał spór w 27%, przegrał zatem w 73%, co stanowi 9 466,64 zł, a poniósł 9 613 zł. Należało zatem od powoda zasądzić na rzecz pozwanego, przy zastosowaniu stosunkowego rozdzielenia kosztów – art. 100 zdanie 1 k.p.c., kwotę 146,36 zł. Powód wygrał apelację w 73%, a przegrał w 27% i obciąża go 27% kosztów, które wynoszą 3 501,36 zł, a poniósł 3 355 zł. Zgodnie z art. 108 u.k.s.c. zwolnienie od kosztów sądowych nie zwalnia strony od obowiązku zwrotu kosztów procesu przeciwnikowi. Dlatego też Sąd zasądził od powoda na rzecz pozwanego kwotę 146,36 zł tytułem kosztów postępowania apelacyjnego (pkt 3 wyroku) (art. 98 k.p.c. w zw. z art. 108 § 1 k.p.c. przy uwzględnieniu § 2.1.2, § 6.6) w zw. z § 12.1.2) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu – Dz. U. Nr 163, poz. 1349, z późn. zm.). (...)
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.