Analogiczne uprawnienie właścicielowi nieruchomości przyznaje § 2 art.
k.c. Ustanowienie służebności na nieruchomościach należących do małżonków E. i R. K. było konieczne dla właściwego korzystania z urządzeń przesyłowych przez (...) S.A. Służebność ta będzie polegać na znoszeniu przez właścicieli nieruchomości istnienia urządzeń przesyłowych – napowietrznej kablowej linii niskiego napięcia wraz z jednym słupem, linii napowietrznej niskiego napięcia wraz z jednym słupem i odcinka instalacji uziomowej oraz korzystaniu z nich przez wnioskodawcę w zakresie niezbędnym do konserwacji, modernizacji, remontów i usuwania awarii urządzeń oraz ich eksploatacji, w pasie służebności o długości 225 metrów i szerokości 3,09 metra w przypadku działki nr (...) i części działki nr (...), o szerokości 1,59 metra w przypadku działki (...) oraz o szerokości 2,09 metra w przypadku części działki nr (...), zgodnie z przebiegiem linii energetycznej utrwalonym na mapach dołączonych do opinii biegłej M. T. oraz zakresem pasa służebności opisanym w tej opinii. Przepisy art.
k.c. nie dookreślają co należy rozumieć poprzez sformułowanie „odpowiednie” wynagrodzenie. P. analogiam sięgnąć można do dorobku orzecznictwa i doktryny dotyczącego wynagrodzenia należnego właścicielowi nieruchomości obciążonej za ustanowienie służebności drogi koniecznej. Wynagrodzenie ustala sąd, z reguły przy pomocy biegłego, kierując się rodzajem urządzeń i związanym z nim sposobem korzystania z nieruchomości przez uprawnionego oraz wpływem, jaki mają te urządzenia na ograniczenie wykonywania własności nieruchomości ( szerzej w: Gudowski Jacek (red.), Kodeks cywilny. Komentarz. Tom II. Własność i inne prawa rzeczowe, wyd. II, publ. WK 2016, LEX). Ponadto słusznie uczestnicy doszukują się wskazówek interpretacyjnych w postanowieniu Sądu Najwyższego z dnia 20 września 2012 r. IV CSK 56/12 (postanowienie SN z 20.09.2012 r., IV CSK 56/12, LEX nr 1227856), który stwierdził, że wynagrodzenie należne na podstawie art.
powinno uwzględniać cały uszczerbek będący następstwem ustanowienia służebności przesyłu, w tym także zmniejszenie jej wartości. Sąd ustalając kwotę wynagrodzenia na 11 470 zł podparł się fachową opinią rzeczoznawcy majątkowego, która wyjaśniła wszystkie podniesione kwestie. Biegła przekonująco wskazała, że kwota wynagrodzenia powinna uwzględniać wartość prawa służebności oraz utratę wartości nieruchomości. Zasadnie przyjęła, że odszkodowanie za utratę wartości jest należne wyłącznie w zakresie dotyczących instalacji uziomowej na działce numer (...), gdyż zajmuje ona około 40% powierzchni tej działki przez co ta część działki jest wyłączona z możliwości zabudowy. Biegła uwzględniła również przeznaczenie działki w planie miejscowym, sposób korzystania z działki. Zaznaczyła, że wnioskodawcy bezpośrednio korzystają z linii elektroenergetycznej zasilając w energię elektryczną swoje budynki. W szacunkach słusznie posłużyła się podejściem porównawczym, metodą korygowania ceny średniej, gdyż znane były ceny nieruchomości podobnych, a do szacowania wzięła pod uwagę kilkanaście nieruchomości podobnych z rynku lokalnego. Mając na uwadze ustalony w sprawie stan faktyczny po myśli art. 305 1 k.c. i art.
należało orzec jak w punkcie I i II sentencji postanowienia. Orzeczenie o kosztach w punkcie III sentencji wydano zgodnie z zasadą ogólną ponoszenia kosztów w postepowaniu nieprocesowym. Zgodnie bowiem z przepisem art. 520 § 1 k.p.c. każdy uczestnik ponosi koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie. Wydanie przez Sąd postanowienia leżało w interesie wszystkich uczestników, którzy w równym stopniu byli zaineresowani wynikami postępowania. Uczestnicy nie wskazali wysokości wynagrodzenia, które miałoby im się należeć za służebność, a w pierwszym rzędzie wnosili o oddalenie wniosku. W tych warunkach przy rozstrzygnięciu o ustanowieniu służebności przesyłu trudno przyjąć – jak chcieli tego uczestnicy - by mówić o sprzecznych interesach i o sytuacji analogicznej do „wygrania sprawy” w rozumieniu przepisu art. 520§2kpc. W punkcie IV postanowienia przyznano biegłej wynagrodzenie w kwocie 193,54 zł za udział w rozprawie w dniu 14 marca 2018 r., a środki te przyznano od Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Kamiennej Górze. Skarb Państwa tymczasowo wyłożył łączną kwotę 1 990,38 zł na pokrycie wydatków, które obejmowały wynagrodzenie biegłej za udział w rozprawie w dniu 14.03.2018 r. w kwocie 193,54 zł, a także różnicę między sumą wpłaconą z zaliczek na opinię (łącznie 2 000,00 zł), a faktycznymi kosztami opinii pisemnej (3 796,84 zł) – to jest kwotę 1 796,84 zł. Zgodnie z przepisem art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych Sąd w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie orzeka o poniesionych przez Skarb Państwa wydatkach, stosując odpowiednio przepis art. 113. Kosztami postępowania obciążono strony po równo, jednak koszt stawiennictwa biegłej służył wyjaśnieniu wątpliwości zgłoszonych przez wnioskodawcę, dlatego należało nakazać wnioskodawcy uiszczenie kwoty 1 091,96 zł, zaś uczestnikom solidarnie kwoty 898,42 zł – tytułem zwrotu części wydatków wyłożonych przez Skarb Państwa, o czym orzeczono w punktach V I VI sentencji postanowienia.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.